[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 18 : 17 (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52,875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,267 ครั้ง
    27 ม.ค. 60

-17-




“วันนี้ฉันไม่ได้ไปรับ อย่าเถลไถลเด็ดขาด”


คำสั่งเด็ดขาดจากคนจอมบงการที่กำลังกรองคำสั่งใส่สมองของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ มาร์คต้วนกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนรถที่กำลังวิ่งตามเส้นทาง เจ้าของคำสั่งหันไปมองคนข้างๆ เมื่อคำสั่งที่พูดออกไปกลับได้รับเพียงความเงียบกลับมา


“แบมแบม”


“.....”


คนตัวเล็กที่หันหน้าเข้าหากระจกอีกด้าน เอนหัวซบกับเบาะรถนิ่งอยู่อย่างนั้นและไม่มีท่าทีว่าจะหันมาหาคู่สนทนาเลยซักนิด


“นี่”


“......”


คุณต้วนละมือจากเอกสารเพื่อยื่นมือไปพลิกใบหน้าของอีกฝ่ายให้หันมาหาตน เมื่อนิ้วมือเรียวสวยแตะลงที่ใบหน้าของอีกฝ่ายและดันให้หันมาหาตน กลับพบว่าคนตัวนุ่มนิ่มข้างๆตัวเขาได้หลับลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เฮ้ออ”  ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อนึกว่าคนข้างๆไม่ได้โกรธอย่างที่เขาคิด เพราะเมื่อเช้าเขาเผลอก่อกวนคนตัวเล็กไปครั้งสองครั้งและก็เป็นเรื่องปกติที่แบมแบมจะขัดเขา แต่เคยขัดเขาสำเร็จซักครั้งไหมก็ไม่ แบมแบมเลยหันหน้าเข้าหาประตูรถฝั่งตัวเองตั้งแต่รถเคลื่อนตัวออกจากบ้าน เพื่อบอกเป็นความนัยว่า อย่าเข้ามายุ่ง!


“ไปบริษัท”


คุณต้วนเอ่ยปากสั่งคนขับรถของตัวเองพร้อมทั้งจัดท่าทางที่ดูอ่อนเพลียของอีกฝ่ายให้โน้มหัวนอนลงบนตักของเขา วันนี้เขาคงต้องงดงานของแบมแบมอีกครั้ง จะโดนโกรธโดนด่าก็คงต้องว่ากันอีกที


“อื้อ~”


แบมแบมส่งเสียงขัดใจนิดหน่อยเมื่อร่างกายของตัวเองโดนจับให้ขยับตัวเพราะตอนนี้คุณต้วนกำลังช้อนตัวอุ้มแบมแบมลงจากรถเพื่อให้เข้าไปในบริษัทด้วยกัน


ทันทีที่ร่างของเจ้าของบริษัทก้าวเข้าไปในบริษัท บรรยากาศโดยรอบกลับเงียบลงทันที พนักงานที่กำลังเดินผ่านไปมาชะงักฝีเท้าและหยุดบทสนทนาต่างๆของตัวเองลง ก่อนจะก้มหัวทำความเคารพร่างของเจ้านายตัวเองจนกระทั่งร่างของเจ้านายที่กำลังอุ้มคนปริศนาหายเข้าไปในลิฟท์ จนกระทั่งประตูลิฟท์ปิดลง เสียงต่างๆก็ดังแซ่ขึ้นทันทีและดูเหมือนครั้งนี้จะเสียงดังกว่าตอนที่คุณต้วนจะเข้ามาด้วยซ้ำ


ฟุ่บ!


ท่านประธานหนุ่มจัดการวางร่างของแบมแบมลงบนเตียงนอนนุ่มที่อยู่ทางหลังของห้องทำงาน ห้องที่เคยเป็นสถานที่ที่สร้างประสบการณ์ครั้งแรกที่แย่ๆให้แก่แบมแบม


หวังว่าตื่นมาจะไม่โวยวายนะ


คุณต้วนจัดการห่มผ้าห่มให้กับอีกคนที่กำลังมุดหมอนหาท่านอนที่เหมาะสมให้กับตัวเอง ลมหายใจเข้าออกที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอทำให้เขารับรู้ได้ว่าแบมแบมกำลังหลับลึกแบบสุดๆ และการหลับแบบนี้ของแบมแบมทำให้คุณต้วนรู้ว่าอีกนานกว่าแบมแบมจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คุณต้วนจึงลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่ลืมทิ้งรอยจูบไว้บนหน้าผากมนก่อนจะเดินออกจากห้อง เพื่อเริ่มทำหน้าที่ของตนในฐานะเจ้าของบริษัท


“อื้อออ อึ่ก!”


แบมแบมตื่นจากการหลับใหลครั้งที่2ในช่วงเช้าก่อนจะวิ่งหาห้องน้ำในห้องที่ดูคุ้นตา มือเล็กคว้ากลอนประตูที่คงจะเป็นประตูห้องน้ำและผลักเข้าไปอย่างแรง


“อ่อก อ้วก แค่กๆๆ”


ร่างเล็กนั่งเกาะขอบโถชักโครกเพื่อพยุงร่างกายของตัวเองขณะที่ร่างกายกำลังขย้อนอาหารเช้าที่กินเข้าไปไม่ถึงสามชั่วโมงออกมา จนเมื่อร่างกายรู้ว่าคงไม่มีอะไรให้เอาออกมาอีกแล้ว อาการอาเจียนมันจึงหยุดลง


“แฮ่กๆๆ”


แบมแบมทิ้งตัวนั่งลงพื้นห้องน้ำด้วยความเหนื่อยอ่อนโดยไม่ลืมที่จะยื่นมือสั่นๆของตัวเองไปกดชักโครกเพื่อชะล้างสิ่งที่เพิ่งจะปลดปล่อยไป


“เวียนหัว”


ปากอิ่มบ่นพึมพำอาการที่กำลังโจมตีสมองของตัวเองอน่างหนัก แบมแบมนั่งก้มหน้านิ่งข้างๆชักโครกโดยไม่ได้ลุกเดินออกไปไหน จนเวลาผ่านไปไม่นานอาการวิงเวียนเริ่มทุเลาลงกว่าตอนแรก คนตัาเล็กจึงค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเดินออกจากห้องน้ำ

“แบม?”


เสียงเรียกจากเจ้าของห้องที่ละมือจากกองเอกสารเข้ามาหาแบมแบม เพื่อที่จะเข้ามาปลุกให้ออกไปกินข้าวด้วยกัน ในขณะเดียวกันกับที่คนตัวเล็กกำลังก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องน้ำ


“เป็นอะไร?”


เมื่อคุณต้วนเห็นว่าแบมแบมเดินเซๆออกมาจากในห้องน้ำ พลางก้าวเท้าเร็วเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที พร้อมกับโอบคนตัวเล็กตรงหน้าเอาไว้ทั้งตัว มือใหญ่อุ่นๆลูบใบหน้าเล็กที่ติดสีซีดเบาๆด้วยความห่วงใย


“ฮื่อ~ ผมเวียนหัว”


ใบหน้าเล็กแต่ทว่ากลับมีแก้มอูมๆนุ่มนิ่มเอนเอียงถูไถลงกับฝ่ามือของอีกคนทันที เพื่อที่จะสามารถรับสัมผัสนั้นพร้อมกับพูดกับเจ้าของมืออุ่นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนทำให้คนที่สังเกตอาการนึกแปลกใจและยิ้มออกมาเพราะท่าทางที่น่ารักของคนตรงหน้า


“นอนเยอะไปหรอ?”


“ผมไม่รู้”


แบมแบมพูดพลางขยับตัวเข้าไปหาร่างสูงตรงหน้ามากขึ้น ในตอนนั้นเองท่อนแขนเล็กเอื้อมไปกอดรอบเอวหนาของอีกฝ่ายไว้พร้อมกับถูไถใบหน้าหวานลงไปบนหน้าอกของคนตรงหน้า เพื่อสูดดมกลิ่นที่เขารู้สึกว่ามันช่วยให้อาการวิงเวียนมันดีขึ้น


แต่การเข้ามาประชิดตัวจากแบมแบมที่ไม่เคยโดนใกล้ชิดแบบนี้มาก่อน ทำให้คุณต้วนตั้งมือรับไม่ทันจนเผลอเกร็งร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจ


“หอมดีจัง~”


“หอม?”


“อื้อ~ กลิ่นตัวคุณมันหอม ผมชอบ”


“.....”


แบมแบมยกหน้าขึ้นมาจากการซุกซบหน้าอกของคุณต้วน ก่อนจะใช้คางเกยบนอกแกร่งเพื่อพูดคุยกับเจ้าของร่างที่เขายังคงกอดไว้ไม่ปล่อย


“ตอนนี้ผมหิวแล้ว”


“จะกินอะไรหละ หื้ม?”


นักธุรกิจหนุ่มที่กำลังโดนภรรยาทางพฤตินัยออดอ้อนใส่เป็นครั้งแรก ฉุดตัวเองให้หลุดออกมาจากภวังค์ความน่ารักที่โดนอีกฝ่ายโยนใส่เต็มๆ พร้อมทั้งยกมือขึ้นมาเกลี่ยแก้มนุ่มของคนตัวเล็กที่ยังคงกอดเขาไว้อยู่ก่อนจะถามเมนูที่แบมแบมอยากจะกินในเที่ยงวันนี้


“ผมอยากกินเนื้อ ขอเมนูที่มีเนื้อก็พอครับ”


“อืม”


“ลูกพีชด้วย”


“สามลูกเท่านั้นนะ”


“ห้าไม่ได้หรอ (‘^‘)?”


“ได้ แต่ตอนเย็นไม่มีให้”


“ไม่ได้จริงๆหรอครับ”


“ไม่”


“สี่ก็ได้”


“แบม”


คนตัวเล็กยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆกับการต่อรอง คนจอมบงการจึงเริ่มดุคนช่างต่อรองเสียงดุ พร้อมกับทำหน้านิ่งเพื่อให้ภรรยาตัวน้อยอยู่ในอำนาจ


“ฮึก ผมอยากกินนี่ ฮึกๆ”


แบมแบมโดนปฏิเสธจากคุณต้วนอีกหลายครั้ง แม้ว่าเขาจะพยายามต่อรองกับอีกฝ่ายไปแต่ผลกลับไม่เป็นไปตามต้องการ อารมณ์ขุ่นมัวที่เกิดจากการโดนขัดใจก็ตีตื้นขึ้นมาในอกของแบมแบมทันทีจนในที่สุดก็ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาในรูปแบบของหยดน้ำตา


“เงียบ! ใช้ไม้นี้ไม่ได้ผลหรอก ดูสินายกินแต่ลูกพีชจนตัวเริ่มจะบวม แก้มก็ย้วยกว่าเดิม” ร่างสูงพูดพร้อมกับดึงแก้มอวบๆนั่นเบาๆ


“ฮึก ผมไม่อ้วน ฮึก ไม่อ้วน”


“อ้วน”


คุณต้วนหัวเราะในลำคอและยังคงใช้มือเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าเล็กไปเรื่อยๆ สายตาคมของนักธุรกิจหนุ่มมองดูร่างของแบมแบมในอ้อมแขนดูอวบอิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อน ซึ่งมันก็ทำให้ตอนเขากอดมันนุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมือกว่าเดิม ไหนจะผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวยที่ดูเปล่งปลั่งขึ้นกว่าเดิมนี่อีก มันจึงไม่แปลกที่เขาจะอดใจให้ไม่รังแกคนตัวเล็กนี่ในทุกๆเช้าตั้งแต่มาอยู่ด้วยกัน แม้บางวันจะมีอาการที่เรียกว่า นก ก็เถอะ


“ฮึ! ปล่อยผมเลยนะครับ ผมหิว!”


“ไม่ร้องไห้ต่อแล้วหรอ”

“ร้องไปก็ไม่ได้กิน จะร้องให้เหนื่อยทำไม!!”


แบมแบมสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนอุ่นก่อนจะกระทืบเท้าเดินตึงตังออกจากห้องพักไป ทิ้งให้คุณต้วนมองตามแผ่นหลังเล็กด้วยความขบขัน


(ต่อ)


มาร์คต้วนก็ไม่ค่อยจะเข้าใจอารมณ์ของแบมแบมในช่วงนี้นัก เขารู้สึกว่าช่วงนี้อารมณ์แบมแบมมักจะแปรปรวนง่าย ยิ่งเมื่อถึงเวลาทานข้าวแบบนี้อารมณ์คุณหนูเอาแต่ใจของคนตัวเล็กมันพุ่งพรวดขึ้นมาทันที แบมแบมจะพยายามทำทุกทางเพื่อให้ได้กินในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เหมือนกับเมื่อกี้นี้ที่ปล่อยน้ำตาออกมาเพื่อให้เขาใจอ่อน ลูกไม้นี้แบมแบมเคยใช้ไปสองสามครั้งเพื่อขอเพิ่มปริมาณลูกพีชที่เหมือนจะขอเพิ่มมากขึ้นในทุกวัน ครั้งแรกเขาเผลอใจอ่อนไปเพราะตามเกมส์ของอีกฝ่ายไม่ทัน แต่วันนี้เขาจะไม่ยอมเหมือนวันก่อนๆ


โหมดอารมณ์ของแบมแบมในแต่ละช่วงเวลาที่แตกต่างกันออกไป แบมแบมจอมทระนงตัวจะโผล่ออกมาในเวลาปกติ แต่เมื่อถึงเวลากินหรือเวลาที่ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้าตัวชอบอารมณ์มันจะเปลี่ยนไปทันที ซึ่งคุณต้วนก็มองว่าท่าทางนั้นๆของแบมแบมมันช่างดูน่ารักดีจริงๆ


“อ้าว! พี่มาร์คมาพอดี”


ทันทีที่เดินคุณต้วนเดินออกจากห้องพักก็เจอเลขาส่วนตัวหรือน้องชายของตนเองกำลังยืนอยู่ตรงหน้าของแบมแบมที่ยืนอ้ำอึ้งอยู่แถวๆข้างโต๊ะทำงานของเขา


“อืม มีอะไรยองแจ?”


“เอ่อ ผมจะเข้ามาถามว่าเที่ยงนี้พี่จะกินอะไร ผมจะได้ไปซื้อมาให้ถูก” ยองแจหันไปคุยธุระกับพี่ชายที่ในตอนนี้คือเจ้านายของตัวเอง


“กินอะไรแบม?”


คุณต้วนเดินมาหยุดอยู่ข้างๆแบมแบมพร้อมกับยกมือแตะเอวเล็กเบาๆเพื่อแตะถาม


“เอ่อ ให้ผมสั่งไปมันจะดีหรอครับ ผมไปซื้อเองก็ได้นะครับ ผมเกรงใจ”


แบมแบมเงยหน้าไปถามคนข้างตัวก่อนจะหันไปมองหน้าของคุณเลขาด้วยความเกรงใจ


“ไม่เป็นไรหรอกครับ ร้านที่ผมจะไปซื้อ อาหารอร่อยมากเลยนะครับ ผมอยากให้คุณลอง”


“อร่อยหรอครับ?”


แบมแบมเอ่ยถามอีกฝ่ายทันทีเมื่อได้ยินคำพูดที่เจาะจงว่าอาหารอร่อย ดวงตากลมโตเปล่งประกายออกมาด้วยความสนใจอย่างเต็มที่ จนทำให้ท่านประธานและเลขายิ้มออกมาให้กับความน่ารักของเจ้าตัว


“ใช่ครับ คุณคาน?ออกเสียงยากจังแฮะ”


“แบมแบมครับ เรียกผมแบมก็ได้”


“อ่าครับคุณแบม ผมยองแจนะครับ เอ่อ คุณแบมเคยได้ยินร้านที่ชื่อ JinBee ไหมครับ? ร้านนี้แหละครับที่ผมว่าอร่อย ผมนี่ขาประจำเค้กร้านนั้นเลยนะครับ!!”


“...”


“อาหารก็อร่อยเค้กก็อร่อย ผมอยากชวนคุณแบมลองกินดูจริงๆนะครับ ยิ่งถ้าวันไหนมีขนมไทยนะ ผมเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลยหละ แต่เสียดายช่วงนี้พนักงานที่ร้านว่าเจ้าของร้านไม่ค่อยว่างขนมไทยเลยไม่ได้เอามาวางขาย ผมงี้เศร้าเลย”


แบมแบมมองเลขาตัวขาวด้วยความเขินนิดๆเมื่อได้มาฟังคำนิยมจากปากลูกค้าซึ่งๆหน้าแบบนี้ ยิ่งยองแจระบุว่าชอบขนมไทยของเขาแบมแบมก็ยิ่งเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่


คุณต้วนมองคนข้างตัวที่กำลังยืนเขินยิ้มแก้มปริเพราะได้รับคำชมคำเยินยอจากคุณเลขา มือใหญ่ยกขึ้นไปหยิกแก้มนุ่มๆที่กำลังดันตัวขึ้นด้วยความหมั่นเขี้ยว


“มันอร่อยมาก เพราะงั้นสั่งมาได้เลยครับ! ไม่ต้องเกรงใจ”


“จะให้เจ้าของร้านเขาชิมอาหารร้านตัวเองหรือไง ยองแจ”


“เอ๊ะ! เจ้าของร้าน?”


“ก็นี่ไง เจ้าของร้านอีกคนที่นายไปเสียเงินค่าเค้กค่าอาหารให้เขาบ่อยๆ”


คุณต้วนพูดพลางยกแขนไปโอบรอบคอของแบมแบมก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มลงไปบนแก้มนุ่มเพื่อชี้ตัวเจ้าของร้าน


“จริงหรอครับ!! คุณแบมเป็นเจ้าของร้านแล้วก็เป็นคนทำขนมไทยนั่นหรอครับ?!”


ยองแจสาวเท้าเข้ามาใกล้แบมแบมพร้อมกับจับมือเล็กมาเขย่าด้วยความตื่นเต้น เขาคิดอยากจะเจอเจ้าของร้านอีกคนมานานแล้ว หลังจากที่ไปแต่ละครั้งก็เจอแค่คนเดียว เห็นเขาลือกันมานานว่าเจ้าของร้านอีกคนก็น่ารักไม่แพ้กัน ในวันนี้เขาก็ได้เห็นเจ้าของร้านคนที่ว่านั่นได้อย่างชัดเจนแถมยังในระยะประชิดขนาดนี้ ยองแจเลยรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย


“เอ่อ ครับ ผมเองครับ ขอบคุณสำหรับคำชมมากๆนะครับ”


“หูยยย ไม่เป็นไรครับ มันอร่อยจริงๆนี่ครับ”


“ว่าแต่จะออกไปตอนไหนหรอครับ ตอนนี้ผมหิวมากๆเลย ถ้าคุณยองแจจะไปร้านที่ว่านั่น ผมอยากจะขอติดรถไปได้หรือเปล่าครับ คือผมอยากจะเข้าไปดูร้านด้วยหนะครับ”


แบมแบมรีบใช้โอกาสนี้ทันทีเมื่อเห็นว่ายองแจจะไปที่ร้านของตน พลางมองจิกๆไปให้คนข้างๆที่ไม่ยอมไปส่งเขาที่ร้านเมื่อตอนเช้า


“ฉันให้ไปหรือไง”


“ก็ผมจะไป เมื่อเช้าคุณทำผิดไม่มีสิทธิมาห้ามผม”


“ฉัน…”


“งับปากลงเดี๋ยวนี้เลยนะ! ผมจะไป!! อย่ามาห้ามนะ!!”


แบมแบมชี้หน้าคนผิดพลางขึ้นเสียงใส่โดยไม่เกรงกลัว การกระทำที่ดูห้าวหาญของแบมแบมทำเอายองแจเบิกตากว้างทันที


ยองแจไม่เคยเห็นใครกล้ายกมือชี้หน้าพี่ชายของเขามาก่อน ขนาดเขาเป็นน้องชายยังแอบเกรงคุณต้วนอยู่บ้าง แต่แบมแบมกลับยกมือขึ้นมาชี้ง่ายๆแถมยังออกคำสั่งกับท่านประธานหนุ่มเสียงเข้มอีกด้วย


ยองแจกลืนน้ำลายเอือกใหญ่พลางหลับตาลงเพื่อรอรับความเกรี้ยวกราดจากอีกคน แต่ทว่าเหตุการณ์ภายในกลับนิ่งเงียบ ไม่มีเสียงตวาดกลับมาตามที่ยองแจคิด


“ก็ไม่ได้จะห้าม แต่จะไปด้วย”


น้ำเสียงที่ดูอ่อนลงของคุณต้วนทำเอายองแจต้องลืมตากว้างอีกครั้ง ภาพตรงหน้าที่เจ้านายของตัวเองกำลังโอบกอดคุณแบมดูเหมือนจะง้องอนนั่น ทำเอายองแจเลือกอารมณ์ที่จะแสดงตอนนี้ไม่ถูกจริงๆ


“เอ่อ งั้นสรุปว่าพี่มาร์คกับคุณแบมจะไปกินที่ร้านเลยหรอครับ?”


“อื้ม!”


“ตามนั้น”


แบมแบมพงกหัวขึ้นลงอย่างรวดเร็ว แตกต่างกับอักฝ่ายที่ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนๆเช่นเดิม มือใหญ่ที่เนียนโอบรอบเอวบางโดนหยิกโดนปัดจากเจ้าของร่างนุ่มนิ่มอยู่อย่างนั้นจนในที่สุดแบมแบมก็ตีไปที่มือปลาหมึกนั่นเต็มแรง ก่อนจะเดินไปลากยองแจให้เดินออกไปด้วยกัน


“เอ่อ คุณแบมไม่กลัวพี่มาร์คโกรธหรอครับ?”


“ลองโกรธดูสิ ผมจะไม่พูดด้วยเลยคราวนี้”


“อ่า คำขู่น่ากลัวจังเลยนะครับ ฮ่ะๆ”


“ฮึ! คอยดูสิ ถ้าผมไม่พูดด้วย คนในบ้านก็ไม่มีใครกล้าพูดกับเขาแล้วเหอะ ปล่อยให้น้ำลายบูดตายไปเลย!”  


ยองแจเหลือบตามองคนตัวบางข้างๆตัวที่กำลังบ่นงุ้งงิ้งให้กับพี่ชายของตัวเอง คุณกันต์หรือแบมแบมที่ยองแจเห็นคราวก่อนว่าสวยว่าน่ารักแล้วแต่พอมาเห็นอีกครั้งในวันนี้ ยองแจรู้สึกเหมือนว่าคนตัวเล็กข้างๆเขาจะดูสวยขึ้นกว่าแต่ก่อน ดูมีรัศมีเปล่งออกมาจากภายใน ซึ่งยองแจก็ไม่เข้าใจว่าคิดแบบนั้นไปได้ยังไง แต่ทว่ายิ่งมองคุณแบมก็ยิ่งสวย มองเท่าไหรก็ไม่เบื่อเลย ให้ตายเถอะ! เขาอิจฉาพี่ชายตัวเองชะมัด!


“รอฉันก่อนสิ”


“ช้าเอง”


“ทำไมเดี๋ยวนี้อารมณ์ร้อนจัง ฮึ?”


“.....”


คุณต้วนที่เดินตามมาทีหลัง เดินไปหยุดซ้อนแผ่นหลังเล็กของแบมแบมในขณะที่กำลังรอลิฟท์ คำถามที่เขาคิดสงสัยมานานได้ถูกถามออกไป แต่กลับไม่มีคำตอบกลับมา


ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารของแบมโดยใช้เวลาเพียงไม่นาน เพราะที่ตั้งของร้านตั้งห่างจากบริษัทTแค่สองช่วงตึกเท่านั้นเอง ซึ่งก็ไม่แปลกที่ยองแจจะแวะเวียนไปอุดหนุนที่ร้านบ่อยๆ


“พี่แบม!!!”


“อ้าวไหม ทำไมไม่เข้าครัวหละ? นี่มันก็ถึงเวลาแล้วนี่”


“ก็กำลังจะไปค่ะ พอดีไหมแวะเอาเค้กมาเติมตู้เฉยๆ หูยยย คิดถึงจังเลย ขอไหมกอดหน่อยไม่เจอตั้งสามวันแหน่ะ”


“ฮ่ะๆ มาๆ”


“คิกๆ พี่แบมอวบขึ้นหรือเปล่าเนี่ย ตัวนุ่มนิ่มขึ้นเยอะเลย ไหมรู้สึกว่าไหมกอดพี่แบมได้เต็มแขนเลยนะ”


แม่ครัวตัวเล็กผละออกมาจากอ้อมกอดของพี่ชายต่างสายเลือด ก่อนจะสังเกตร่างของพี่ชายใจดีของตัวเองอย่างเต็มตาอีกครั้ง


“อวบหรอ?”


“ใช่ค่ะ แต่แบบนี้ก็ดี ไหมชอบให้พี่แบมดูมีน้ำมีนวลแบบนี้ค่ะ นิ่มดี”


“.....”


“นี่สวยขึ้นด้วยป่ะ!?”


“พอเลยไหม พี่ไม่ใช่ผู้หญิงจะมาสวยเสยอะไร ไปๆเข้าครัว เดี๋ยวพี่กลับไม่อยู่ช่วยซะเลยนี่!”


“คิกๆ”


แบมแบมดันหลังแม่ครัวตัวน้อยให้เดินเข้าไปในครัวก่อน ก่อนจะหันมาหาอีกสองคนที่มาด้วยกันที่ยืนนิ่งอยู่ทางด้านหลัง


“คุณกับคุณยองแจ เลือกที่นั่งเลยนะ ผมขอตัวไปช่วยน้องในครัวก่อน สั่งได้ตามสบายเลย”


พอพูดจบคนตัวเล็กก็เดินออกไปโดยไม่รอให้ใครได้ทักท้วงอะไรทั้งสิ้น ทิ้งให้คุณต้วนมองตามด้วยความหงุดหงิดเพราะห้องครัวดึงความสนใจจากแบมแบมไปหมด และยังทิ้งเขาให้ยืนเคว้งอยู่หน้าร้านแบบนี้


มื้อเที่ยงวันนี้คุณต้วนนั่งทานอาหารกับน้องชายของตัวเองแค่สองคน เพราะในครัวยุ่งมากจนแบมแบมไม่มีเวลาออกมาทานด้วย นั่นยิ่งทำให้ความหงุดหงิดของท่านประธานเพิ่มมากขึ้นไปอีก จนยองแจต้องก้มหน้ามองจานของตัวเองอยู่อย่างนั้น เพราะไม่อยากเงยหน้าไปสบตากับเสือร้ายที่กำลังหงุดหงิด


“เอ่อ พี่มาร์คครับมันใกล้จะหมดเวลาพักแล้วนะครับ”


“อืม”


“เราจะกลับก่อนหรือจะรอคุณแบมก่อนดีครับ?”


“รอ”


“ครับ”


ยองแจกระชับมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น พลางปรายตามองไปที่ประตูห้องครัวที่อยู่ทางด้านหลังของคุณต้วนบ่อยๆ เพื่อหวังจะให้คุณแบมโผล่ออกมาเร็วๆซักที


ออกมาเถอะครับคุณแบม พี่มาร์คจะเผาร้านคุณอยู่แล้วนะครับ ฮือออ


“กรี๊ด!!! พี่แบม!!”






ใจเย็นๆ 
รู้แน่นอนเด้ออ ฮุๆๆ
---------------------------------------------
ฮุฮิๆ
สัญญาณมาบ้างแล้ว แล้วจะหนักขึ้นเรื่อยๆ
ฉากหวานๆจะตามมาแน่นวลลล
โปรดรอข้าก่อนนะ เอิ๊กๆ 
พอจะมีแนวทางปิดกั้นความคิดไม่ให้คิดพล็อตเรื่องใหม่ไหมจ๊ะ
นี่คิดเตลิดไปไกลมาก เรื่องที่เหลือเลยเดินไม่ถึงไหนซักที ฮ่าๆ
ผุดมาสิบกว่าล้าวว เฮ้อออ
---------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.267K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6265 StandbyBam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 08:40
    หมดสิทธิเข้าครัวแน่ๆ
    #6,265
    0
  2. #6228 lek0868909108 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 03:04
    เอ็นดูคุณต้วยเกียมัว
    #6,228
    0
  3. #6186 lek0868909108 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 07:21

    คุณต้วนกลัวเมียน่ารักก

    #6,186
    0
  4. #6110 junekimsa93 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 19:50
    ใจเย็นคุณต้วน
    #6,110
    0
  5. #6043 GnajBz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 17:05
    ท้องงงงง
    #6,043
    0
  6. #6030 kam2001 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 18:30
    วอท!! เกิดอะไรขึ้นนนนแบ๊มมมม
    #6,030
    0
  7. #6022 premmiii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:53
    แบมเป็นอะรั๊ยยยย
    #6,022
    0
  8. #5989 YanisaCH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:34
    เป็นไรแบมมม
    #5,989
    0
  9. #5913 Spices_smile (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:09
    น้องงงงงง เป็นอะไรลูกกก หลานมาเเล้วใช่มั้ยย
    #5,913
    0
  10. #5848 uromtbb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 12:27
    ว๊ายยยตายล้าววว
    #5,848
    0
  11. #5782 KattyGD (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 14:21
    ได้ไปหาหมอแน่ๆคราวนี้
    #5,782
    0
  12. #5728 yuggi07 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 22:50
    มะต้วนกลัวเมียหรอมมม555555 ไปโรงบาลเถอะจ้า
    #5,728
    0
  13. #5723 R_Jummar (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 13:36

    มาร์คพาน้องไปหาหมอนะๆว่าที่คุณพ่อ
    #5,723
    0
  14. #5675 Pent SG (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 15:23
    แบมเป็นอะไรรร
    #5,675
    0
  15. #5621 ฺBeau (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 08:51
    ขนาดนี้แล้วววววว ไม่พูดอะไรกันให้มันชัดเจนหน่อยหรออออออ คนอ่านอยากรู้ด้วยยยยยยย
    แล้วน้องอ้วกขนาดนี้คุณมาร์คคะะ พาน้องไปหาหมอค่าาาา จะได้รู้ว่าน้องเป็นอะไรรรรร
    #5,621
    0
  16. #5577 Spices_smile (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 07:35
    !!!!????
    #5,577
    0
  17. #5474 NaaNam_1 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 09:37
    พาน้องไปหาหมอเถอะพี่มาร์ค
    #5,474
    0
  18. #5452 999966669696 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 00:23
    ลูกสาวลูกชายดีจ๊ะ//ยิ่มกรุ่มกริ่ม
    #5,452
    0
  19. #5392 0849803120 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:25
    ท้องแน่ๆๆ
    #5,392
    0
  20. #5354 MBLoveGot7 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:12
    จะรู้แล้วใช่ไหม ถ้ามาร์คพาน้องไปหาหมอ 555
    #5,354
    0
  21. #5230 ppploycb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 01:51
    น้องเป็นลมหรอ
    #5,230
    0
  22. #5102 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 17:15
    แบมเป็นอะไร
    #5,102
    0
  23. #5060 ATENNILE (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:48
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบเรื่องนี้
    #5,060
    0
  24. #5014 litterrabbitza (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 15:09
    เอาละสิๆ
    #5,014
    0
  25. #4963 PPruedee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 00:25
    มาวนอ่านอีกรอบบบ~
    #4,963
    0