[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 17 : [Edit]16 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,393 ครั้ง
    18 เม.ย. 60

16


“อืออ~”


ร่างเล็กของแบมแบมขยับตัวไปมาสองสามครั้งก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาในความมืด ดวงตากลมโตสอดส่ายไปมาในความมืดเพื่อหาแสงสว่างแต่ก็ไม่พบ เพราะเวลาที่เขาตื่นขึ้นมานั้นมันเป็นเวลาหลับลึกของใครหลายๆคน รวมถึงคุณต้วนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ


“หิว”


สาเหตุที่ทำให้แบมแบมตื่นขึ้นมาก็เป็นเพราะกระเพาะน้อยๆเริ่มประท้วงขออาหาร แบมแบมทนเสียงท้องร้องและความสั่นไหวของกระเพาะตัวเองต่อไปไม่ไหวจนต้องลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงกลางดึกแบบนี้ คนตัวเล็กค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆเพื่อไม่ให้รบกวนคนข้างๆ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเพราะคุณต้วนได้ลืมตาขึ้นมาแล้ว แต่เพราะความมืดจึงทำให้ร่างเล็กที่กำลังเขยิบลงจากเตียงไม่รับรู้ถึงการตื่นของใครอีกคน


แบมแบมค่อยๆก้าวขาข้ามโซฟาเล็กที่ปลายเตียง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งฝ่าความมืดด้วยความกล้าๆกลัว


กลัวผีก็กลัว หิวก็หิว ผีจ๋าอย่าพึ่งออกมาเลยนะจ๊ะ


“ไปไหน”


เฮือก!!


คนตัวเล็กที่กำลังวางเท้าข้างแรกลงบนพื้นห้อง สะดุ้งตกใจกับเสียงทุ้มๆที่เปล่งออกมาท่ามกลางความมืด แต่ก็ตกใจได้ไม่นานเพราะจู่ๆโคมไฟข้างหัวเตียงก็สว่างขึ้นพร้อมกับการลุกขึ้นนั่งของเจ้าของห้อง


“ฉันถามว่าจะไปไหน”


“ไปข้างล่างครับ”

“ไปทำไม”


“......”


“ฉันถามว่าลงไปทำไม แบมแบม”


“ผมหิว!”

“......”


คำตอบของแบมแบมทำเอาคนที่เริ่มโมโห อารมณ์มอดดับไปทันที คุณต้วนนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับเดินไปจูงมืออีกคนให้ลงไปข้างล่างด้วยกัน


“ผมอยากกินรามยอน มันอยู่ที่ไหนอ่ะ?”


เมื่อมาถึงหน้าห้องครัวแบมแบมก็สะบัดมือเจ้าของบ้านทิ้งก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องครัว พร้อมกับเริ่มเปิดตู้นั่นนี่เพื่อมองหาสิ่งที่ตัวเองต้องการ ในที่สุดเขาก็เจอสิ่งตามหาซึ่งมันกำลังซุกซ่อนตัวอยู่บนตู้ชั้นบนสุด


แบมแบมจึงพยายามยื่นมือขึ้นไปเพื่อหยิบเอาซองรามยอนที่อยู่สูงจนเกินเอื้อม มือเล็กๆของเขาจับได้แค่พื้นของตัวตู้เท่านั้น


“มานี่”


“อ๊ะ!”


เพราะทนดูต่อไปไม่ไหว คุณต้วนจึงจับคนตัวเล็กให้ถอยออกมาพร้อมกับลากให้เดินออกมาให้นั่งลงบนเก้าอี้บาร์ที่อยู่ข้างนอกห้องครัวทันที


“นั่งอยู่นี่ จะทำให้”


แต่ไม่ทันที่เจ้าของคำสั่งจะได้เดินกลับไปในห้องครัว ลำแขนแข็งแรงก็โดนฉุดรั้งจากคนตัวเล็กในทันที


“ไปด้วย”


“บอกให้รออยู่นี่”


มือเล็กเริ่มกำแขนของร่างสูงแน่น สายตาของแบมแบมกวาดไปทั่วความมืดมืดของตัวบ้านที่แสงไฟจากห้องครัวส่องเข้าไปไม่ถึง ความมืดที่เริ่มก่อความนึกคิดของแบมแบมให้นึกถึงสิ่งที่สัมผัสไม่ได้จนทำให้เผลอขยับตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัวจนเกือบจะตกจากเก้าอี้บาร์ตัวสูงถ้าไม่โดนอีกฝ่ายเข้ามาโอบตัวไว้เสียก่อน


“นี่! ระวังหน่อย”


“ผมไปด้วย”


“เฮ้อ จะไปก็ไป”


ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ แบมแบมรีบถลาตัวลงจากเก้าอี้สูงแล้ววิ่งเข้าไปอยู่ในความสว่างของหลอดไฟในห้องครัวทันที ท่าทางน่ารักปนตลกของร่างเล็กทำให้มาร์คต้วนมองตามด้วยความขบขันกับความกลัวไม่เข้าเรื่องแบมแบม


แบมแบมยืนตาแป๋วรออีกฝ่ายอยู่กลางห้องครัวระหว่างที่รอคุณต้วนเดินตามเข้ามา


“สองห่อนะครับ”


“อืม”


แบมแบมโคลงหัวไปมาอย่างสุขสันต์ที่ไม่โดนขัดการกินในเวลาตีสามแบบนี้ แถมยังเป็นการกินที่ไม่ต้องทำเองให้เหนื่อย ขาเรียวเล็กภายใต้กางเกงขายาวที่สวมใส่ตั้งแต่เมื่อเช้าเดินมุ่งไปตู้เย็นหลังโตเพื่อหาของกินเล่นระหว่างรอ จะว่าเสียมารยาทเขาก็ยอมเพราะตอนนี้ความหิวเขามีมากกว่าจริงๆ


มือเล็กของแบมแบมคว้าลูกพีชสีสวยออกมาทันทีที่เห็นมัน เขาจัดการล้างทำความสะอาดมันและเดินหามีดเพื่อที่จะปลอกเปลือกกินมันทันที แต่ยังไม่ทันที่จะได้จับมีด ลูกพีชที่อยู่ในมือก็โดนดึงออกไปก่อน


“รอกินรามยอนของนายให้หมดก่อน”


“ฮึ่ย! แค่ลูกเดียว!”


“ไม่ได้”


“ชิ!”


แบมแบมสะบัดหน้าออกจากการสนทนาทันทีที่ได้คำตอบไม่ตรงใจ เขาก็ไม่เข้าใจพฤติกรรมตอนนี้ของเขานักหรอก ทั้งที่แต่ก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้แต่อารมณ์เขามันต้องการทำแบบนี้เขาก็ควบคุมมันไม่ได้ซะด้วย แบมแบมเดินไปกอดอกพิงตัวกับเคาเตอร์ข้างๆเตาแก๊สที่กำลังต้มรายอนของเขาอยู่


“อย่าดื้อ กินหมดจะปลอกให้กิน”


มาร์คต้วนเดินเข้าไปหาคนขี้งอนที่กำลังกอดอกมองมาที่เขาอย่างหงุดหงิด


“แน่นะ?”


“อืม”


“อ๊ะ!”


เมื่อเห็นว่าแบมแบมเริ่มอารมณ์ดี ร่างสูงจึงจัดการกระชับเอวบางแล้วยกขึ้นเบาๆเพื่อให้อีกคนนั่งรอบนเคาเตอร์ระหว่างที่รอเขาต้มรามยอนให้


แบมแบมนั่งนิ่งๆระหว่างรอนักธุรกิจหนุ่มในมาดใหม่ที่กำลังต้มรามยอนให้เขากิน ตากลมโตมองทุกท่าทางลักษณะของคนตัวสูงที่กำลังหั่นแฮม ไส้กรอกและผักต่างๆเพื่อนำไปใส่ในหม้ออย่างตั้งใจ เขานึกไม่ถึงว่าเพียงแค่สองสามวันที่ผ่านมาคนใจร้ายที่บังคับเขาต่างๆนาๆกลับมีท่าทีอ่อนลงในเพียงไม่กี่วัน


แบมแบมไม่ค่อยเข้าใจกับการเปลี่ยนแปลงนี้เท่าไหรนักหรอก จะว่ามันดีมันก็ดี ถ้าคุณต้วนยังคงเป็นแบบนี้อยู่ เขาก็คงจะคุยเกี่ยวกับเรื่องที่กำลังวุ่นอยู่ภายในใจได้ง่ายขึ้นมาหน่อย


โครกก~


ให้ตาย! ไอ้ท้องบ้า


แบมแบมยกมือขึ้นมากุมหน้าท้องตัวเองไว้ ใบหน้านวลขึ้นสีระเรื่อเพราะความเขินอาย เพราะกลิ่นหอมๆของเครื่องปรุงมันส่งกลิ่นยั่วยวนต่อมน้ำลายของเขามากเกินจนกระเพาะน้อยๆต้องร้องขออาหารออกมา


“หึๆ”


“-////-”


ให้ตายสิ ยิ่งมาเห็นรอยยิ้มคุณต้วนชัดๆแบบนี้ เขายิ่งควบคุมอาการที่แสดงออกทางใบหน้าได้ยากมากขึ้นไปอีก


“อ่ะเสร็จแล้ว”


“กินนี่แหละ ผมไม่ไปข้างนอกนะ”


แบมแบมยื้อถ้วยมาถือไว้ด้วยมือของตัวเอง พลางใช้ตะเกียบคีบเส้นใส่ปากอย่างรวดเร็วโดยไม่สนความร้อนที่กำลังส่งควันฉุยขึ้นมาแม้แต่น้อย


“ฮู่ววๆๆ ย้อนๆ”


ปากอิ่มที่สูดเส้นเข้าไปจนแก้มบวมตุ่ย เป่าลมร้อนออกมาเพื่อไล่ความร้อนที่มีอยู่ภายใน แบมแบมแค่ฟู่วปากไล่ลมและไม่ได้คายอาหารออกมาแม้มันจะร้อนมากขนาดไหน เพราะความหิวที่มีมากกว่าจึงทำให้คนตัวเล็กเลือกที่จะไม่สนใจความร้อนของมัน แก้มบวมๆขยับขึ้นลงตามจังหวะการเคี้ยว ความนุ่มหยุ่นของก้อนแก้มที่เด้งเบาๆส่งผลให้ร่างสูงที่ยืนดูการกินอยู่ข้างๆอดใจไม่ไหวที่จะกดจมูกลงไปฟัดเล่นไปหลายฟอดใหญ่


“ฮื่ออ!!”


การกระทำที่มาโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างเล็กที่กำลังสุขสันต์กับความอร่อยส่งเสียงขู่เพราะโดนขัดจังหวะการกินออกมาโดยที่เส้นและแฮมยังเต็มกระพุงแก้ม


“ขอรางวัล”


แบมแบมตวัดสายตาไปมองคนฉวยโอกาสแค่แป๊บเดียวก่อนจะกลับมาสนใจถ้วยรามยอนในมืออีกครั้ง ภายในเวลาไม่นานรามยอนถ้วยโตก็หมดลงไปอย่างรวดเร็วมือเล็กจัดการวางถ้วยที่เหลือแต่เพียงน้ำซุปลงข้างๆตัว ดวงตากลมโตสอดส่องมองหาอาหารอีกอย่างที่ร่างกายของเขากำลังเรียกร้องต้องการ


“ลูกพีชอ่ะ?”


“ไม่อิ่มหรือไง?”


“ก็ไหนว่าจะให้ผมกิน”


“....”


“คุณโกหก”


“เฮ้ออ กินก็กิน”


“สองลูกนะครับ”


และก็เป็นอีกครั้งที่นักธุรกิจใหญ่ต้องมาลงมีดปอกเปลือกลูกพีชเป็นครั้งที่สองในเวลาตอนตีสามครึ่ง มาร์คต้วนได้แค่ส่ายหัวกับความใจอ่อนของตัวเอง ถ้าไม่เผลอไปสบตากลมๆนั่นเขาก็คงไม่ยอมง่ายๆแบบนี้หรอก


พอแบมแบมได้จานลูกพีชตามที่ตัวเองต้องการมาอยู่ในมือ ใบหน้าหวานเริ่มแสดงความสุขออกมาอย่างชัดเจนจนเผยยิ้มสดใสออกมาในระหว่างเคี้ยวชิ้นลูกพีชแสนหวาน ขาเล็กตีไปมาบนอากาศอย่างอารมณ์ดี จนทำให้คนที่มองอยู่ตลอดพลอยมีอารมณ์ดีตามไปด้วย


เมื่อชิ้นลูกพีชชิ้นสุดท้ายเข้าไปในปากอิ่ม ปากนุ่มกลับโดนริมฝีปากของอีกฝ่ายที่รอจังหวะอยู่แล้วทาบลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว


ริมฝีปากของนักธุรกิจหนุ่มเริ่มคิดบัญชีค่าใช้แรงงานจากคนตัวเล็กไปตามสเต็ป ปากสวยของเขาบดเบียดลงบนกลีบนุ่มนิ่มทั้งสองขบเม้มเล่นอย่างหลงใหลในความนุ่มนิ่ม ก่อนจะแทรกลิ้นอุ่นชื้นเข้าไปโพรงปากของอีกฝ่ายโดยง่าย ลิ้นเรียวสัมผัสได้ถึงชิ้นลูกพีชที่อีกฝ่ายเพิ่งงับเข้าปาก ก่อนจะเริ่มผลักดันหยอกล้อชิ้นลูกพีชในปากของอีกฝ่ายจนลิ้นเล็กของอีกฝ่ายเริ่มมีการตอบโต้กลับมา


คุณต้วนขยับเข้าไปแทรกตรงหว่างขาของคนตัวเล็กเพื่อที่จะสามารถแนบชิดกับความนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายได้มากขึ้น แขนแกร่งเลื่อนจากการค้ำบนเคาเตอร์เปลี่ยนมาเป็นสอดรั้งเอวบางให้เข้ามาแนบชิดกับตนโดยที่ริมฝีปากยังทำหน้าที่ของมันอยู่


จนในที่สุดชิ้นลูกพีชแสนหวานที่ถูกหยอกล้อจากทั้งคู่ก็ถูกกวาดต้อนเข้าปากของนักธุรกิจหนุ่มโดยไม่ลืมที่จะดึงรั้งปลายลิ้นเล็กให้ตามชิ้นลูกพีชมาด้วย


การคิดบัญชีแสนหวานในครั้งนี้กินเวลาไปนานเท่าไหรก็ไม่มีใครรู้ จนคนโดนเก็บค่าเสียหายเริ่มแสดงอาการหายใจติดขัดออกมา นักธุรกิจหนุ่มจึงยอมปล่อยริมฝีปากนุ่มนิ่มด้วยความเสียดายเพราะยังไงเขาก็กอบกำไรความหวานได้มามากพอสมควร


“แฮ่กๆ”


ปากอิ่มเผยอหอบหายใจออกมาเพื่อสูดอากาศที่ร่างกายเพิ่งเสียไป มือเล็กที่กำลังเสื้อนอนของอีกฝ่ายยกขึ้นทุบลงบนอกแกร่งไปหนึ่งทีก่อนจะเริ่มดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากกรงแขนแกร่งที่กำลังโอบรอบเอวเล็กของตนเองอยู่


“อย่าดิ้น อยากโดนอีกทีหรือไง?”


“ไม่!”


“หึ งั้นก็อยู่นิ่งๆ”


แขนแกร่งกระชับร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเคาเตอร์ให้เขยิบเข้ามาชิดตัวเองจนสามารถโอบกอดร่างเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาได้ทั้งตัว ใบหน้าหล่อฝังหน้าลงบนแอ่งชีพจรของคนตัวเล็กพลางกดจมูกลงไปเพื่อสูดดมกลิ่นหอมก่อนจะกดจมูกแช่ความหอมไว้อยู่อย่างนั้น อาจจะเป็นเพราะหลายวันมานี้แบมแบมกินมักจะลูกพีชในทุกช่วงเวลาอาหารแถมในแต่ละครั้งยังไม่ใช่ในปริมาณน้อยๆ ดูเหมือนมันจะส่งผลให้ร่างเล็กเริ่มมีกลิ่นของลูกพีชติดตัวบ้างนิดหน่อย พอมาผสมกับกลิ่นกุหลาบอ่อนๆประจำตัว ความหอมของตัวแบมแบมยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก


แบมแบมทิ้งตัวลงในอ้อมแขนแกร่งโดยไม่ขัดขืนแถมยังทิ้งหัวลงไปบนไหล่กว้างเพื่อพักคอของตัวเอง กลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ผสมอาฟเตอร์เชฟของครีมโกนหนวดทำให้คนตัวเล็กที่ตื่นไม่ถูกเวลาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายจนอาการง่วงงุนกลับมาเยือนอีกครั้ง มือเล็กตบแปะๆไปบนแผ่นหลังกว้างเพื่อให้ปล่อยตัวเขาออก


“ผมง่วง”


“กินแล้วนอน มันไม่ดี”


“ง่วง”


“นั่งอยู่อย่างนี้ก่อน ง่วงก็นอนไป”


แบมแบมพ่นลมหายใจออกทางจมูกเฮือกใหญ่เพราะความเอาแต่ใจของคนตัวโตที่ไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ แต่เพราะเปลือกตาที่กำลังรั้งลงมาอย่างช้าๆแบมแบมเลือกเลยที่จะปิดเปลือกตาลงและซบบ่ากว้างหลับไปทั้งอย่างนั้น


เสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอที่พ่นใส่ลำคอแกร่งทำให้อีกฝ่ายรู้ทันทีว่าคนตัวเล็กในอ้อมแขนเขาก้าวเข้าสู่โลกแห่งความฝันไปเรียบร้อยแล้ว คุณต้วนจัดการอุ้มแบมแบมขึ้นแนบอกก่อนจะเดินขึ้นห้องนอนของตัวเองไป และก็เป็นอีกครั้งที่เขาต้องส่งตัวแบมแบมลงบนเตียงของตัวเอง


ร่างสูงจัดการถอดเสื้อคลุมกับกางเกงของแบมแบมออกจนเหลือแค่เสื้อเชิ้ตที่มีความยาวคลุมถึงแค่ต้นขาขาว เขาตัดใจลบภาพความขาวที่กำลังล่อตาออกก่อนจะห่มผ้าคลุมปกปิดความขาวนั้นไว้ก่อนที่จะเผลอทำอะไรลงไป


หลังจากเอาเสื้อผ้าของแบมแบมส่งเข้าตระกร้าไป คุณต้วนจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง และเขาหวังว่าครั้งนี้คงจะได้หลับจนถึงเช้าโดยไม่โดนปลุกอีก แขนแกร่งรั้งเอวบางให้เข้ามาแนบชิดกับตนแล้วปิดเปลือกตาลงเพื่อเข้าโลกแห่งการพักผ่อนตามคนตัวเล็กไป




-------------------------

สาธิตวิธีการกินลูกพีชที่ถูกต้อง

คึคึ

_________________

จ้าาาา 

หายไปหลายวัน พรีเซนต์หนักมาก

เหลืออีกครึ่งจะมาต่อทีหลังน้ออ

Thank you all for your comment and favorite.

>3<

#มายมบ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.393K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6264 StandbyBam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 08:17
    ต่างกันกับตอนแรกคนละคน
    #6,264
    0
  2. #6227 lek0868909108 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 02:48
    คุณต้วนน่ารักละมุนมากกงื้อ
    #6,227
    0
  3. #6185 lek0868909108 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 07:13

    น่ารักกกกกก อ่อนโยนละละมุนมากมาร์ค

    #6,185
    0
  4. #6146 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 14:47

    งืออออละมุนน

    #6,146
    0
  5. #6109 junekimsa93 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 19:38
    สามีดูแลดีมาก ขอให้ดีตลอดนะ
    #6,109
    0
  6. #6093 Namfon1983 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 19:20
    พ่อน่ารักกับแม่มากกกด
    #6,093
    0
  7. #6021 premmiii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:47
    ดูแลแบมดีๆนะมาร์ค!
    #6,021
    0
  8. #5988 YanisaCH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:28
    น่ารัคคคคค
    #5,988
    0
  9. #5912 Spices_smile (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:59
    น่ารักกกกกกกกกกกกก
    #5,912
    0
  10. #5847 uromtbb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 12:07

    ละมุนนี
    #5,847
    0
  11. #5818 taungpang1a (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 12:40
    ดูเหมือนคุณต้วนก็ขี้กลัวเหมือนกันนะคะ หมายถึง กลัวเมียน่ะค่ะ
    #5,818
    0
  12. #5781 KattyGD (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 14:09
    หิวขึ้นมาเลยพออ่านตอนนี้
    #5,781
    0
  13. #5722 R_Jummar (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 13:27
    งื้อละมุน
    #5,722
    0
  14. #5674 Pent SG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 14:53
    ทำไมอบอุ่นแบบนี้
    #5,674
    0
  15. #5620 ฺBeau (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 07:02
    พี่มาร์คคนก่อนหน้ากับพี่มาร์คคนนี้ยังกับคนละคนเบยยยยย
    #5,620
    0
  16. #5576 Spices_smile (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 07:28
    อ่อนโยนเหลือเกินนนน
    #5,576
    0
  17. #5558 oiLL (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 12:30

    หวานเนอะ หวานมากกก.

    ลูกพีชหรอ ป่าวน้องงงงงงนะหวานมาก
    #5,558
    0
  18. #5461 cream_sima (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:23

    หวานมากกก

    #5,461
    0
  19. #5425 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 18:19
    งือออน่ารักอะ
    #5,425
    0
  20. #5391 0849803120 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:54
    คนหลงเมีย ตามใจตลอดเลย
    #5,391
    0
  21. #5353 MBLoveGot7 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:52
    ลูกพืชคงหวานมากแน่ๆเลย เขินจัง
    #5,353
    0
  22. #5299 Mermaidtears (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 15:16
    ตามใจสุดๆอ่ะ
    #5,299
    0
  23. #5229 ppploycb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 01:40
    อาการมันฟ้องว่าท้องแล้ว
    #5,229
    0
  24. #5101 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 16:29
    ตามใจเมียมาก
    #5,101
    0
  25. #5058 ATENNILE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:36
    น่ารักน่าชังตามใจเมียแบบนี้ดีมากลูกเขยแม่
    #5,058
    0