[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 15 : [Rw]14 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,421 ครั้ง
    18 เม.ย. 60

14




[BAMBAM’s PART]


พอเข้าวันที่ 3 อาการป่วยของผมก็หายเป็นปกติ เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาบนเตียงเดิมข้างๆคนเดิมในอ้อมแขนเดิม จนเริ่มที่จะชินกับมันไปบ้างแล้ว ผมนอนมองเพดานกระพริบตาปริบๆนอนมองมันนิ่งๆอยู่อย่างนั้น จนกระเสียงทุ้มจากคนข้างๆและสัมผัสหนักตรงแก้มของผมทำให้ผมต้องละสายตาออกมา


“Good morning” เขาทำแบบนี้กับผมตั้งแต่ที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวันหลังจากที่เขาไปเอาตัวผมกลับมานั่นแหละครับ


ช่วงที่ผมป่วยอยู่คุณต้วนก็ดูแลผมมาตลอด แม้บางช่วงจะหายออกไปทำงานที่ห้องทำงานบ้างแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวนานเกินสองชั่วโมงหรอก ไอ้ช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี่แหละทำให้บทสนาของผมกับเขาเริ่มเข้าที่เข้าทางพอที่จะสามารถคุยกันได้ตามปกติ


ผมนอนมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาแทนการมองเพดานห้อง คนมอร์นิ่งผมเมื่อกี้ได้หลับตาลงไปอีกครั้งแล้ว นี่มันวันปกติไม่ตื่นไปทำงานหรือไงกัน ผมจึงขยับตัวออกจากกรงแขนของเขาแต่ยังไม่ทันจะหลุดออกก็โดนดึงกลับเข้าไปใหม่อีกครั้ง


“จะไปไหน?” เสียงทุ้มเอ่ยถามข้างหูผมพร้อมกับใช้จมูกซุกไซร้อยู่ข้างหูผมอยู่อย่างนั่นเล่นเอาขนผมลุกซู่เพราะความจั๊กจี้เบาๆ


“เข้าห้องน้ำครับ มันจะสายแล้วผมจะต้องเข้าไปดูร้าน” ผมดิ้นออกจากกรงแขนนี่ไปมาเพื่อให้เขาปล่อยตัวผมออก


“ไม่ต้องไป นายป่วยอยู่”


“ผมหายแล้ว ตัวไม่ร้อนแล้วด้วย ผมไม่ได้เข้าไปหลายวันแล้วนะครับ คุณก็ควรไปทำงานได้แล้วขาดหลายวันแล้วไม่ใช่หรือไง?”


“ดื้อ”


ดื้อ!? ผมไม่เด็กนะเว้ย!


“ไม่ได้ดื้อ คุณหนะสิดื้อ! ปล่อย! จะไปทำงานผมทิ้งจินยองทำงานคนเดียวมาหลายวันแล้วนะ”


“ได้ งั้นไปอาบด้วยกัน”


คุณต้วนลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับเข้ามาอุ้มตัวผมเพื่อให้เข้าห้องน้ำไปพร้อมกัน


“เฮ้ย! ปล่อยผมลงเดี๋ยวนะคุณ ตะ”


อ่า!ให้ตายสิ! เกือบหลุดคำต้องห้ามไป


“คุณตะ อะไร” เขาหยุดเดินแล้วก้มหน้าลงมามองผมที่กำลังโดนอุ้มอยู่


“ปล่อยผมลง...คุณมาร์ค” ผมหลบสายตานั่นก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงอุบอิบ ที่เลือกใช้คำนี้เพราะอยากเลี่ยงสรรพนามที่เขาบังคับให้ผมพูดในตอน เอ่อ ตอนนั้นนั้นแหละ!


“ฉันไม่ยอมปล่อยนายหรอกแบมแบม” คุณต้วนพูดกับผมด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่ทว่าแฝงไปด้วยความมั่นคง คำพูดนั่นทำให้ผมเผลอคิดนั่นนี่จนลืมที่จะโต้แย้งเขาในเรื่องการอาบน้ำด้วยกันจนหมด


กว่าการอาบน้ำในตอนเช้าจะผ่านไป ผมต้องเสียเวลากับการป้องกันตัวเองจากคนปากไวมือไวไปจนเวลามันล่วงเลยไปเกือบชั่วโมง แม้จะปัดป่ายไม่ให้คุณต้วนมายุ่งวุ้นวายกับตัวผมแต่เสือยังไงก็เสือวันยังค่ำ รอยบนตัวผมมันเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว รอยเก่าที่มียังจางหายไปไม่หมดรอยใหม่ก็โผล่ขึ้นมา ดูเหมือนว่าเขาจะจงใจสร้างรอยตรงจุดที่สามารถเห็นได้ง่ายๆ ลำคอ หลังใบหู ไม่รวมหลังต้นคอคือที่ที่ผมคิดว่ามันคงจะมีเยอะกว่าที่อื่น ขนาดที่ข้อมือยังมีหลุดมาให้เห็นตั้งหนึ่งจุด!


ผมก้าวผ่านการเล้าโลมที่มีชั้นเชิงของเขามาด้วยความยากลำบาก ถ้ายังอยู่ต่ออีกนานกว่าผมว่าผมคงไม่รอดโดนเขากินอีกครั้งแน่ๆ ที่ออกมาได้นี่เพราะฉวยโอกาสฉีดน้ำฝักบัวใส่หน้าเขาแล้ววิ่งหนีออกมาหรอกนะ แม้ว่าจะกลัวโดนโกรธแต่ผมกลัวโดนกินมากกว่า


ผมยืนแต่งตัวอยู่ภายในห้องแต่งตัวที่เป็นห้องที่วางตั้งกั้นห้องน้ำกับห้องนอนออกจากกัน เสื้อผ้าใหม่ที่เขาซื้อมาให้เมื่อวันก่อน ทุกตัวล้วนเป็นไซส์ของผมทั้งหมดไม่เว้นแม่แต่อันเดอร์แวร์ ให้ตายเหอะ! เสื้อผ้าของผมมันล้วนเป็นโทนสีเรียบๆออกไปทางแพนโทนสบายตาซะส่วนใหญ่ซึ่งนั่นก็เป็นสไตล์ของผม ตอนแรกก็แปลกใจเมื่อเห็นเสื้อผ้าพวกนี้ครั้งแรกและไม่นึกว่าเขาจะซื้อเสื้อผ้าได้ถูกใจผมมากขนาดนี้ ผมเลือกไม่ได้หรอกว่าจะใส่หรือไม่ใส่เพราะมันมีแค่ตัวเลือกเดียวคือผม ต้อง! ใส่


เสื้อผ้าที่มีสีสันของผมแขวนปะปนอยู่กับเสื้อผ้าโทนสีขาวดำเทาของเขา มันทำให้ผมรู้สึกแปลกหน่อยๆเพราะผมไม่เคยวางของใช้ของตัวเองร่วมกับใครแบบนี้มาก่อน


ผมจับเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเข้มมาใส่พร้อมกับติดกระดุมทุกเม็ดเพื่อให้คอเสื้อช่วยอำพรางรอยพวกนั้น แม้จะช่วยได้บ้างไม่ได้บ้างก็เถอะ เก็บชายเสื้อเข้าไปไว้ในกางแกงแสล็คขาลอยสีดำให้เรียบร้อยก่อนจะมองหาเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมสีขาวไข่ออกมาสวมทับอีกตัว อาการเริ่มหนาวแล้วต้องป้องกันตัวเองไว้เพื่อป้องกันไข้หวัดหวนกลับมา


“ทำอะไรไว้” ขณะที่ผมกำลังสอดแขนข้างสุดท้ายเข้าแขนเสื้อแขนยาว ท่อนแขนเปลือยของคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็สอดเข้ามากอดเอวผมไว้ ไอ้หยดน้ำเปียกๆที่มันโดนตัวผมนี่มัน...


“ไม่ทำอะไรทั้งนั้น ปลอย! ไปแต่งตัวให้มันเรียบร้อยไม่เห็นหรือไงว่ามันเปียก!” ผมตวาดเขาด้วความหงุดหงิดพร้อมกับแกะตัวออกจากกรงแขนแกร่งนั่นก่อนจะเดินออกมาที่ตัวห้องนอน ผมปล่อยให้เขายืนงงกับอารมณ์ของผมอยู่ตรงนั้นแหละ เอาตัวเปียกๆมาทำให้ผมเปียกไปด้วยเนี่ยมันน่าหงุดหงิดชะมัด!


หลังจากเก็บเตียงเรียบร้อยผมเลยเลือกที่จะไปนั่งรอเขาที่โซฟาเพื่อรอลงไปข้างล่างด้วยกัน บ้านผมก็ไม่ใช่ให้ลงไปคนเดียวมันก็แปลกนะสิ สองสามวันที่ผ่านมาผมก็อยู่แต่ในห้องนี้ตลอด ส่วนเรื่องที่ผ่านมาผมกับเขาเรายังไม่คุยอะไรกันเลย ผมว่าจะเริ่มคุยกับเขาอย่างจริงจังก็ยังไม่มีโอกาสซักเท่าไหร คุยกันครั้งนี้มันจะแย่เหมือนครั้งที่ผ่านมาหรือเปล่า ผมก็ไม่แน่ใจ แต่สองสามวันที่ผ่านมาคุณต้วนดูแลผมเป็นอย่างดีจนทำให้อคติของผมที่มีต่อเขามันลดลงไปมากพอสมควร ตัวตนของเขาจริงๆแล้วเป็นแบบไหนกัน?


“เป็นอะไร?” เสียงของคุณมาร์คฉุดผมตื่นออกมาจากภวังค์ความคิดของตัวเอง ผมหันไปมองเขาที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแต่ทว่ามันดูแปลกไปหน่อย เพราะการแต่งตัวดูเหมือนจะไม่เนี๊ยบเหมือนที่เคยเห็น เสื้อคอเต่าสีขาวเรียบๆกับสูทสีดำสีดำที่พาดอยู่บนลำแขนแกร่ง ขนาดแต่งตัวง่ายๆแบบนี้เขายังดูฮอตอยู่เลย


“เปล่าครับ”


“งั้นลงไปข้างล่างกัน”


ผมพยักหน้ารับพร้อมลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อเตรียมตัวเดินตามหลังเขาไป แต่คุณต้วนกลับยืนรอผมอยู่ที่เดิมไม่ได้ออกเดินนำไปก่อน ก่อนจะเอามือข้างที่ว่างมาคว้ามือผมไปจับไว้แล้วดึงให้เดินออกไปพร้อมๆกัน


ผมเดินไปตามแรงจูงของคนตรงหน้าที่เดินนำอยู่ๆหน่อยๆ เพิ่งจะได้มาสังเกตคฤหาสน์หลังโตเต็มๆตาก็คราวนี้แหละ ทุกสิ่งภายในตัวบ้านดูหรูหรามีราคาไปซะทุกอย่างไม่เว้นแม้กระทั่งตะปูห้อยกรอบรูป ของโอ่อ่าหรูหราแบบนี้ผมไม่ค่อยชอบนักหรอก แม้ว่าบ้านหลังเดิมของผมจะมีรูปแบบคล้ายๆแบบนี้ก็เถอะ แต่บ้านเก่าของผมก็ไม่ได้ฟู่ฟ่าหรูหราขนาดนี้ ทุกอย่างที่นี้ดูแวววาวแสบตาไปซะหมดไอ้สีทองขาวที่ทารอบตัวบ้านนี่มันให้ความรู้สึกเกร็งๆไม่สบายตัวยังไงก็ไม่รู้สิ  ผมเลยไม่ชอบบ้านสไตส์แบบนี้ซักเท่าไหร่


“นั่งสิ” ผมเดินมาถึงบริเวณโต๊ะทานข้าวพอดี ก่อนจะโดนคนตัวสูงดึงในนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆกัน ปกติผมกินข้าวเช้าทุกวันนะ แต่วันนี้กลับรู้สึกไม่อยากกินอะไรเลยด้วยซ้ำ จานไข่ดาว ไส้กรอก และเบค่อน อเมริกันเบรกฟาสต์ตรงหน้าไม่ได้สร้างความเชิญชวนให้ผมอยากอาหารเลยซักนิด ผมเลื่อนจานลูกพีชที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆมาวางใกล้ๆ เลื่อนจานที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันมะกอกออกไปให้ห่างตัว ก่อนจะเริ่มกินแต่ลูกพีชนั่นแทน


“ทำไมไม่กิน?”


“ผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”


“กินเข้าไป”


“.....” ผมไม่ได้สนใจคำพูดของเขาและยังคงจิ้มลูกพีชเข้าปากไปเรื่อยๆ


“งั้นก็ไม่ต้องกิน” คุณต้วนยื่นมือมาหยิบจานผลไม้ของผมออกไป ก่อนจะยื่นไปให้แม่บ้านที่ยืนรออยู่ห่างๆมาเอาไปเก็บ


“อย่านะ! ก็ได้! ผมกินก็ได้ วางจานนั้นลงนะครับ”


“ก็แค่นั้น” คุณต้วนเขายังคงถือจานลูกพีชนั่นไว้และไม่มีท่าทีว่าจะวางลงที่เดิม สายตาคมมองไปที่จานที่ผมเลื่อนออกไป เหมือนเป็นการบังคับกลายๆว่าให้ผมเลื่อนมันมากินซะ


“สามคำได้ไหม ผมไม่หิวจริงๆ”


“อืม”


ผมเลื่อนจานที่เพิ่งเลื่อนมันออกไปเข้ามาวางตรงหน้าตัวเองที่เดิม ก่อนจะเริ่มหั่นออกเป็นชิ้นเล็กๆ ใช้ส้อมจิ้มไปที่เบค่อนชิ้นเล็กเพื่อจะเอาเข้าปาก


“คำใหญ่ๆ”


จิ๊! สั่งๆๆอยู่นั่น


ผมเลยเลื่อนส้อมออกจากปากแล้วจิ้มไข่ดาวที่หั่นไว้ขึ้นมาอีกสองชิ้นจนเต็มส้อม พร้อมกับยัดเข้าปากทันที


สัมผัสลื่นๆของน้ำมันมะกอกกับความจืดของไข่มันทำให้ผมรู้สึกแย่จริงๆ กลิ่นเบค่อนนี้ก็ด้วยซื้อมาจากที่ไหนกันว่ะ! กลิ่นรมควันแรงชิบ ไอ้อาการไม่อยากอาหารแต่กลับโดนบังคับให้กินนี่มันทรมาณจริงๆนะ


ผมกินอาหารชุบน้ำมันกับเนื้อหมูรมควันไปจนครบสามคำ คุณต้วนเห็นดังนั้นจึงวางจานผลไม้ลงที่เดิมทันที เมื่อจานวางลงผมก็จิ้มลูกพีชเข้าปากทันที แต่ไอ้ความหอมของลูกพีชมันกลับไปตีกับกลิ่นควันเหม็นหืนน้ำมันของหมูที่ยังคลุ้งอยู่ในปากของผมพอดี กลิ่นชวนน่าเวียนหัวนั่นพุ่งเข้าโจมตีสมองผมอย่างฉับพลัน


ผมรู้สึกได้ว่ามือตัวเองกำลังเย็นลงเรื่อยๆเพราะร่างกายกำลังอยากจะปลดปล่อยและกำลังขย้อนบางอย่างออกมา ผมลุกขึ้นโดยไม่รีรออะไรอีกก่อนจะสาวเท้าไปทางห้องครัวด้วยความรวดเร็วจนกระทั่งเห็นซิงค์ล้างจานที่อยู่ไม่ไกล แล้วพุ่งตัวไปหามันทันที


อ่อก!


“แค่กๆ อึ๊ก แค่กๆ!” ร่างกายของผมมันขับอาหารที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาจนหมดจนผมรู้สึกเปรี้ยวไปทั่วโพรงปากเพราะน้ำย่อยของตัวเองที่มันขึ้นมาตามลำคอ เมื่อคิดว่าคงจะไม่มีอะไรออกมาอีกแล้ว ผมยื่นมือที่สั่นหน่อยๆของตัวเองไปเปิดก๊อกน้ำมาบ้วนล้างปากออกให้หมด คุณต้วนที่เดินตามผมเข้ามาในตอนแรกตอนนี้กำลังช่วยพยุงตัวผมอยู่ข้างๆอย่างเงียบๆ หลังจากบ้วนปากและล้างคราบที่ตัวเองทำสกปรกไว้ทั่วอ่างออกไปจนหมดแล้วจึงหันหน้ามาหาอีกคนที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ


“ครับ?”


“......”


“คุณมาร์ค?”


“ขอโทษ” คุณต้วนยืนมองหน้าผมด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด เขาคงคิดว่าสาเหตุที่ผมเป็นแบบนี้ก็คงมาจากการที่เขาบังคับผมกินอาหารจานนั้น ซึ่งเขาก็คิดถูก ผมโทษเขาผ่านทางสายตาเพื่อเป็นการสั่งสอนเขาหน่อยๆเพื่อให้เขาตระหนักถึงความผิดของเขาบ้าง ทีหลังจะได้ไม่ต้องทำแบบนี้อีก


พอเห็นใบหน้าเสียของนักธุรกิจหนุ่มที่เพิ่งหลุดมาดเป็นครั้งแรก ใบหน้าของเขามีอารมณ์หลากหลายโผล่ขึ้นมาเต็มไปหมด ตกใจ เสียใจ ขอโทษ ทั้งๆที่ครั้งแรกที่เจอกันผมคิดว่าเขาเป็นคนที่เก็บอารมณ์เก่งแท้ๆ แต่ตอนนี้เขากลับเผยความรู้สึกผ่านทางสีหน้านี้ออกมาเต็มไปหมด


ทำผู้ใหญ่เสียขวัญผมควรปลอบใจยังไงดีหละ?


“เอ่อ ผมไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ ไปทำงานกันเถอะ”


เปลี่ยนเรื่องนี่แหละดีสุด!


“ยังจะไปอีกหรือไง?”


“ผมแค่ไม่ชอบกลิ่นน้ำมันมะกอกหนะ ช่างมันเถอะ”


“ไม่”


“จับดูสิครับตัวผมไม่เย็น ไม่ร้อน ออกจะสบายดี” ผมจับมือใหญ่ที่กำลังโอบเอวผมอยู่ให้มาจับตรงหน้าผากตรงแก้มตรงคอผมเพื่อให้อีกฝ่ายวัดอุณหภูมิ ผมปล่อยให้มือใหญ่เช็คอาการของผมอยู่อย่างนั้นโดยไม่ขัดเพื่อให้เขาสบายใจและออกไปทำงานได้ซักที คนตัวโตจับคอจับใบหน้าผมอยู่พักใหญ่เมื่อเห็นว่าอาการผมยังปกติดี เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกระชับตัวผมเข้าไปกอดแน่น ใบหน้าหล่อร้ายซบลงที่ไหล่ของผมกดจมูกลงที่ข้างคอผมซ้ำๆจนผมเริ่มจะทำตัวไม่ถูก ผมกำลังจะยกมือดันตัวอีกคนออก ไอ้ประโยคที่หลุดออกมาเบาๆจากเขานี่สิ มันทำให้ผมทำอะไรไม่ถูก


“อย่าทำให้เป็นห่วงนักสิ”






---------------------

#มายมบ














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.421K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6262 StandbyBam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 08:11
    ยายๆ เกียมผ้าอ้อม
    #6,262
    0
  2. #6225 lek0868909108 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 02:12
    ตัวเล็กในท้องท่าจะมาแล้ว/เป็นห่วงก็พูดออกมาแบบนี้ น่ารัก
    #6,225
    0
  3. #6183 lek0868909108 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 07:01

    ท้องงละแน่ๆ

    #6,183
    0
  4. #6162 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 09:15

    ท้องชัวร์ งือมาร์คน่ารักรักแบมใช่ไหม

    #6,162
    0
  5. #6107 junekimsa93 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 18:30
    พร้อมแล้วโอ้ยหวาน
    #6,107
    0
  6. #6071 0982135830 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 01:05
    ช่วงแรกนี่ด่าพี่มาร์คว่าเอาแต่ทำร้ายแบม แต่พอมาถึงตอนี้ พี่มาร์คนุ้งขอโทษ นุ้งอินไปน่อยนึ่ง เลยด่าพี่ 555 แต่ตอนนี้น่ารักมากๆเลย#มาร์คแบมจงจะเจริญ 555
    #6,071
    0
  7. #6068 SurvivalSeek. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 22:05
    แงงงง เขินนนน
    #6,068
    0
  8. #6041 Amiendl (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 09:13
    ท้องง!!!
    #6,041
    0
  9. #6019 premmiii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:44
    ห่วงกันด้วย!!!
    #6,019
    0
  10. #5986 YanisaCH (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:19
    งือออออ
    #5,986
    0
  11. #5910 Spices_smile (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:44
    เเงงงงงงงงง น้องท้องเเน่ๆ
    #5,910
    0
  12. #5845 uromtbb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 11:35
    เขิลวุ้ยยยยย
    #5,845
    0
  13. #5830 มี่ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:11

    ท้องไหมอ่ะ555

    #5,830
    0
  14. #5779 KattyGD (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 13:52
    แอะ เขาหวานกันจัง
    #5,779
    0
  15. #5703 SUDARATVAYKY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 16:13

    อย่าทำให้เป็นห่วงนักสิ
    #5,703
    0
  16. #5672 Pent SG (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 13:03
    พาไปตรวจสิ
    #5,672
    0
  17. #5669 Notetoaki (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 12:29
    ละมุนเชียวพี่ต้วน...แหมมมมมม
    #5,669
    0
  18. #5618 ฺBeau (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 22:51
    หมั่นไส้มาร์คต้วนนน
    #5,618
    0
  19. #5574 Spices_smile (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 07:15
    เเหม๊มมมม
    #5,574
    0
  20. #5492 อาจุมม่า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 17:11
    คนหลงเมียยยย
    #5,492
    0
  21. #5488 beamkd2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 21:25
    เขินอ่ะ โอ้ยคุณต้วนนน
    #5,488
    0
  22. #5480 Nappaa97yug (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 11:48
    จิกหมอน เขิลลลลล
    #5,480
    0
  23. #5459 cream_sima (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 13:56

    คุณต้วนนี่น่าาาา

    #5,459
    0
  24. #5423 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 17:56
    งือออออ
    #5,423
    0
  25. #5389 0849803120 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:40
    เขินอ่าาาา
    #5,389
    0