[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 14 : [Rw]13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,485 ครั้ง
    18 เม.ย. 60

13


“ต้มโจ๊กเตรียมไว้ด้วย” เมื่อคุณต้วนเดินเข้ามาในอาณาเขตบ้านของตัวเองโดยในอ้อมแขนยังมีอีกร่างที่กำลังหลับสนิทอยู่ ก่อนจะออกคำสั่งกับแม่บ้านเพื่อให้เตรียมอาหารให้คนตัวเล็กกินเมื่อยามที่ฟื้นตื่นขึ้นมา  เขามั่นใจว่าแบมแบมยังไม่ได้กินข้าวแน่นอนเพราะตอนที่เขาย้อนกลับเข้ามาในห้องเมื่อช่วงบ่ายก็ยังเห็นถาดข้าววางอยู่ที่เดิมและไม่ได้พร่องลงไปแม้แต่น้อย


คุณต้วนวางแบมแบมลงบนเตียงนอนของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะผละออกไปเพื่อโทรศัพท์หาใครบางคน


“มาที่บ้านกู ด่วน”


บทสนทนาที่ดูคล้ายจะเป็นการออกคำสั่งคงจะสร้างความแปลกใจให้กับปลายสายไม่น้อย แต่ใช่ว่าเขาคนนี้จะสนใจ เมื่อสิ้นธุระที่อยากพูดแล้วนิ้วเรียวก็กดวางสายไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ปลายสายตอบกลับมาซะด้วยซ้ำ หลังจากวางสายไปมือเรียวจัดการโยนโทรศัพท์ไปที่โซฟาที่อยู่ใกล้ๆอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะกลับมาสนใจคนที่กำลังนอนป่วยอยู่บนเตียงอีกครั้ง


“ดื้อแบบนี้จะต้องโดนจับมัดก่อนใช่ไหม ถึงจะยอมดีๆหนะ”


มือใหญ่ยื่นออกไปเกลี่ยเส้นผมที่เริ่มชุ่มเหงื่อออกให้พ้นจากใบหน้าซีดพร้อมกับลูบเช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมออกให้อย่างแผ่วบางเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่กำลังหลับไหล


ความอ่อนโยนที่ร่างสูงไม่เคยได้ใช้ตั้งแต่แยกออกมาอยู่คนเดียวและไม่เคยได้ใช้มันกับใครมาก่อนทำให้เขารู้สึกเก้อเขินอยู่บ้างแต่ก็ต้องข่มจิตใจเก็บความเงอะงะนั้นไว้ เพราะต่อจากนี้เขารู้ว่าจนเองอาจจะได้เอามันออกมาใช้บ่อยขึ้นกว่าเดิม


นักธุรกิจหนุ่มได้ผันตัวเองมาเป็นบุรุษพยาบาล คุณต้วนจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนตัวเล็กเป็นชุดใหม่ในระหว่างที่รอหมอมาตรวจ ในระหว่างที่เช็ดตัวกเขากลับเริ่มสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของแบมแบมที่เริ่มอุ่นร้อนกว่าปกติและมีท่าทีว่าจะเพิ่มความร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ


อาการป่วยของแบมแบมทำให้คุณต้วนเริ่มไม่พอใจกับความดื้อที่ไม่เข้าเรื่องของคนตัวเล็กอีกครั้งจนต้องก้มหน้าลงไปมอบจูบลงโทษลงบนปากนิ่มนั่นหนักๆไปหลายทีและถ้าคนป่วยไม่เผลอส่งเสียงต่อต้านออกมาแล้วหละก็ดูท่าว่าเขาก็คงจะได้ลักหลับคนป่วยอีกครั้งแน่ๆ


ก๊อกๆ


“พี่เรียกผมมามีไรว่ะ?” คิมยูคยอม หรือ หมอคิม ลูกพี่ลูกน้องของมาร์คเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกล่องการแพทย์ที่ถูกสะพายอยู่บนบ่ากว้าง สายตาของบุคคลผู้มาใหม่ปะทะเข้ากับร่างเล็กที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงของพี่ชายก่อนจะเลื่อนสายตาไปจ้องพี่ชายหน้านิ่งด้วยสายตาที่มีประกายบางอย่าง


“ตรวจเขา” เจ้าของคำสั่งขยับตัวเปิดทางออกให้โดยขยับไปนั่งบนขอบเตียงข้างๆหัวของแบมแบมแทนและไม่ยอมห่างไปไหน


“เออๆ อะไรว่ะ สั่งๆอยู่นั่น หมอนะเว้ยไม่ใช่ร้านขายข้าว” คุณหมอร่างสูงเดินเข้ามาปฏิบัติหน้าที่โดยที่ยังบ่นงุบงิบไปเรื่อยก่อนจะทรุดลงข้างเตียงพร้อมกับจัดเตรียมอุปกรณ์และเริ่มตรวจร่างกายคนป่วยทันที


“ไม่เป็นไรมากหรอก อ่อนเพลียบวกกับมีไข้นิดหน่อย”


“อืม”


“แต่การเต้นของหัวใจกับชีพจรเต้นแปลกๆนะพี่ ผมจัดยาแรงให้ไม่ได้นะถึงจะหายช้าหน่อยแต่มันก็ปลอดภัยกว่า ถ้าเขายังไม่ดีขึ้นก็พาไปโรงพยาบาลเลยน่าจะดีกว่านะถือซะว่าตรวจอาการอื่นๆไปด้วยเลยเผื่อจะมีโรคแทรกซ้อน”


คำแนะนำของหมอหนุ่มทำเอาคุณต้วนเริ่มขมวดคิ้วคิดกับอาการของร่างเล็กทันที


“ว่าแต่ คนนี้ใครอ่ะ น่ารักดี”


“เมีย”


ไอ้ท่าทางที่กำลังมองคนของเขาอย่างสนใจอย่างออกหน้าออกตาทำให้คุณต้วนกระชากเสียงตอบกลับไปอย่างห้วนๆ มือใหญ่จับผ้าห่มมาคลุมร่างเล็กจนปิดถึงจมูกเล็กโดยไม่ได้สนใจว่าคนที่กำลังหลับจะหายใจออกหรือไม่ ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากปิดซ่อนแบมแบมจากสายตาของลูกพี่ลูกน้องของเขาก็เท่านั้น


คำตอบของมาร์คต้วนผู้ไม่สนใจในเรื่องรสหวานของชีวิตมาหลายปีทำเอาญาติผู้น้องเบิกตากว้างอ้าปากหวอหลุดลุคคุณหมอสุดหล่อไปนานหลายนาที


“ตรวจเสร็จก็กลับไป” คุณต้วนโบกมือไล่ไอ้คุณหมอออกไปหลังจากหน้าที่ของอีกคนหมดลงแล้ว เขาหันกลับมาสนใจร่างเล็กที่ขยับพลิกหันมาทางเขาและกำลังไถแก้มนุ่มๆซบลงแถวข้างต้นขาของเขาอยู่


“เดี๋ยวเด่ะ พี่! พี่ต้องอธิบายให้ผมฟังก่อนนะเว้ย! เมียอะไรว่ะ!?”


“เรียนหมอมาไม่น่าโง่ เมียคือเมีย ไปออกไปได้แล้ว เมียกูจะพักผ่อน” คุณต้วนตอบไปโดยจ้องสายตายังคงสนใจอยู่กับคนตัวเล็กที่กำลังซบหน้าอยู่ใกล้เขาอยู่ไม่ได้เงยหน้าไปสบตาคนถามแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าแบมแบมกำลังขยับเข้าหาแหล่งที่มาของไออุ่นที่อยู่ใกล้ตัวเองถึงได้ขยับตัวเข้ามาหาตัวเขาแบบนี้ เจ้าของบ้านออกไปปากไล่ญาติผู้น้องของตัวเองทันทีเมื่อยังเห็นว่าคุณหมอยังไม่ยอมขยับเขยือนไปไหน


เมื่อคิมยูคยอมดูจากเหตุการณ์ เขาคิดว่าคงจะไม่ได้คำตอบอย่างที่ตัวเองต้องการในตอนนี้แน่ๆ คุณหมอหนุ่มจึงยอมล่าถอยกลับออกไปพร้อมทั้งปิดประตูให้อย่างเสร็จสรรพ ขืนยังอยู่ต่อให้เจ้าของห้องออกปากไล่เป็นครั้งที่3 ครั้งนี้คงโดนลูกปืนไล่ออกมาแน่ๆ


คุณหมอหนุ่มฮึดฮัดขัดใจกับตัวเองเพราะสมองยังเต็มไปด้วยคำถามต่างๆมากมายที่ยังไม่ได้คำตอบ


เรื่องนี้ถึงหูคุณมารีนแน่ๆ!!


หมอหนุ่มตั้งมั่นในใจก่อนจะก้าวเท้าลงบันไดไป


หลังจากยูคยอมกลับไปได้ไม่นาน ร่างเล็กที่กำลังหลับไหลก็เริ่มขยับตัวและรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ เปลือกตาสีสวยขยับหลุกหลิกไปมาก่อนจะค่อยๆปรือเปิดเปลือกตาขึ้นมา


เพดานห้องเดิมที่เห็นตื่นในตอนเช้าทำให้สมองของแบมแบมประมวลผลออกมาได้ทันทีว่าตอนนี้เขาคงอยู่ในห้องของคนจอมบงการอีกครั้งแล้วแน่ๆ หลังจากสรุปความเข้าใจให้กับตัวเองได้แล้วตากลมจึงเริ่มกวาดสายตาเพื่อสำรวจรอบตัวเองก่อนจะพบเข้ากับปราการตรงด้านข้างที่ดูเหมือนจะเป็นเนื้อผ้าสีดำขวางอยู่ แบมแบมลากสายตาตามเนื้อผ้าขึ้นไปเรื่อยๆจนพบเข้ากับใบหน้าของคุณต้วนที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงและกำลังมองมาที่ตัวเองอยู่


“.....”


“.....”


ทั้งคนป่วยและคนเฝ้าไข้ต่างมองหน้ากันอย่างเงียบๆ จนในที่สุดแบมแบมก็ต้องสะดุ้งเบาๆเพราะจู่ๆร่างสูงที่กำลังจ้องหน้าเขาอยู่ก็ยื่นมือเข้ามาวางลงบนหน้าผากของเขาก่อนจะไล้ฝ่ามือลงมาแนบตรงแก้มของเขาและเกลี่ยนิ้วเล่นแก้มเขาอยู่อย่างนั้น  


“ตัวร้อน”


“.....”


“หิวไหม”

“.....”


แบมแบมไม่ตอบแต่เลือกที่จะพยักหน้าตอบไป ถามว่าหิวไหมเขาก็ตอบได้เต็มปากเลยว่าหิวมาก แต่ตอนนี้คอของเขามันแห้งและแสบไปหมด แบมแบมเลยเลือกที่จะไม่พยายามพูดให้มากเพื่อถนอมลำคอของตัวเอง


คุณต้วนขยับตัวออกไปทางโต๊ะข้างหัวเตียงและกดนิ้วลงบนปุ่มสีแดงเบาๆและกลับมานั่งจ้องหน้าเขาอีกครั้ง นิ้วที่กำลังเขี่ยแก้มนุ่มอยู่ก็ยังคงเกลี่ยเล่นอยู่อย่างนั้นจนแบมแบมเริ่มรำคาญและปัดมันออกไป


“ทำไมไม่พูด”


“.....”


“นายเป็นคนผิดนะแบมแบม”


“.....”


“คนที่ควรโกรธคือฉัน”


“.....”


“ถ้ายังไม่พูด ฉันก็มีวิธีเปิดปากนายก็แล้วกัน” เมื่อมาร์คต้วนพูดจบก็โน้มตัวลงไปหาคนที่นอนอยู่ทันที แต่กลับโดนมือเล็กของอีกคนยั้งไว้เสียก่อนไว้ก่อน


“ผะ ผม เจ็บคอ แค่กๆ” แบมแบมค่อยๆกลั่นเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก จนได้เสียงสั่นๆและแหบแห้งออกมาในที่สุด เมื่ออาการไอครั้งแรกเปิดงานอาการไอก็เริ่มเข้ามาเล่นงานช่องคอที่แห้งผากทันที ร่างเล็กไอออกมาอยางต่อเนื่องจนลำคอและใบหน้าเริ่มแดงก่ำไปหมด คุณต้วนเห็นว่าอาการของคนป่วยดูท่าจะไม่ดีเลยกดโทรศัพท์บ้านลงไปที่ครัวของบ้านเพื่อเร่งให้แม่บ้านน้ำอุ่นขึ้นมาข้างบนให้เร็วที่สุด


เมื่อน้ำอุ่นและโจ๊กควันฉุยที่กำลังส่งกลิ่นหอมเข้ามาในอาณาเขตห้อง คนเฝ้าที่ทำหน้าที่ดูแลก็ช้อนตัวคนป่วยให้ลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงก่อนจะถือถาดที่แม่บ้านเพิ่งจะเอาขึ้นมาส่งมาวางบนหน้าขาของตัวเองและเริ่มป้อนคนป่วยด้วยตัวเอง


แบมแบมมองท่าทางนั่นด้วยความไม่เข้าใจแต่เลือกที่จะพูดอะไรออกไปเพราะยังเจ็บคออยู่ คนตัวเล็กจึงยอมให้คนจอมบงการทำตามที่เขาต้องการ


น้ำอุ่นและโจ๊กอุ่นร้อนช่วยบรรเทาอาการเจ็บคอของแบมแบมได้เป็นอย่างดีจนทำใหอาการไอแห้งๆเลยลดลง ความอร่อยและความหิวจากการที่กระเพาะว่างมานานทำให้คนป่วยกินโจ๊กได้อย่างต่อเนื่องจนโจ๊กถ้วยใหญ่หมดลงไปอย่างรวดเร็ว โจ๊กถ้วยเดียวคงจะไม่เพียงพอกับท้องที่เคยว่างเปล่า เขาอยากกินมันมากกว่านี้


แบมแบมจึงเก็บความอายของตัวเองเอาไว้และยื่นมือเล็กไปกระตุกชายเสื้อของอีกคนที่กำลังลุกเอาถาดไปเก็บให้หันกลับมาหาตน


“.....?”


“ขออีกได้ไหมครับ?”


คนตัวเล็กพูดขออาหารด้วยใบหน้าแดงก่ำ มือของเขากำชายเสื้อของอีกฝ่ายแน่นด้วยความเขินอายที่เริ่มจะปิดไม่มิด ปากอิ่มขบเม้มแน่นและใช้ดวงตากลมโตมองไปที่ร่างสูงโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเผลอใช้สายตาออดอ้อนออกไป


ท่าทางน่ารักของคนตัวเล็กบนเตียงทำเอาคุณต้วนชะงักนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเผลอยกยิ้มออกมาจางๆ ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปหาคนบนเตียงอีกครั้งก่อนจะกดจูบลงบนปากอิ่มหนักๆหนึ่งครั้งด้วยความมันเขี้ยวแล้วผละออกมา


“เดี๋ยวเอาขึ้นมาให้”


ร่างสูงเดินออกจากห้องพร้อมกับมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าหล่อ ก่อนจะเผลอฮึมฮัมเพลงออกมาด้วยความสุขจนทำให้แม่บ้านและเหล่าบอร์ดี้การ์ดมองตามด้วยความไม่เข้าใจเนื่องจากไม่เคยเห็นเจ้านายของตัวเองเป็นแบบนี้มาก่อน แต่ทว่าใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มกลับทำเอาแม่บ้านสาวน้อยใหญ่ต่างหลงใหลไปกับรอยยิ้มนั่นจนหลงลืมความสงสัยนั้นไปอย่างง่ายดาย


คุณต้วนเดินเข้าไปในครัวเพื่อตักโจ๊กเพิ่มด้วยตัวของตัวเองก่อนจะเปิดตู้เย็นหลังใหญ่ที่เก็บของสดและผลไม้หลายชนิดอัดอยู่ภายใน มือเรียวหยิบลูกพีชและสตรอเบอร์รี่ออกมาและเริ่มจัดการปอกเปลือกฝานหั่นออกเป็นชิ้นๆใส่จานด้วยตัวเอง แม้ว่าเหล่าแม่บ้านจะขอเข้ามาทำเพราะเป็นหน้าที่ของเธอ แต่คุณต้วนก็คือคุณต้วน เมื่อเขาอยากทำอะไรแล้วใครก็ห้ามไม่ได้เพราะอย่างนั้นเหล่าแม่บ้านจึงทำได้แค่มองดูเจ้านายของเธอใช้มีดอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ


ร่างสูงเดินขึ้นมาบนห้องพร้อมถือถาดที่ใส่อาหารจนเต็มถาด เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งรอการมาของเขาตาแป๋วอยู่บนเตียงกว้าง คุณต้วนมองท่าทางที่ดูเหมือนเด็กๆนั่นด้วยความเอ็นดูก่อนจะนั่งลงที่เดิมและเริ่มป้อนคนป่วยอีกครั้ง


“ไม่เอา เอาลูกพีช” แบมแบมเบือนหน้าหนีสตรอเบอร์รี่ที่กำลังจ่ออยู่ตรงปากของเขา รสชาติเปรี้ยวโด่งของมันทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยชอบซักเท่าไหร่ เขาชอบกลิ่นหอมๆและรสหวานอมเปรี้ยวของลูกพีชซะมากกว่า โจ๊กถ้วยที่สองหมดเกลี้ยงไปแล้วและตอนนี้เขากำลังโดนป้อนผลไม้อยู่ด้วยคนตัวสูงเช่นเดิม


“กินหน่อยสิ มันจะช่วยให้นายหายป่วย”


“ไม่”


คนตัวเล็กเบือนหน้าหนีอีกครั้งแม้ว่าคุณต้วนจะเลื่อนส้อมตามจนในที่สุดร่างสูงก็ยอมทำตามที่อีกฝ่ายต้องการด้วยการป้อนลูกพีชให้จนหมด


“หมดแล้ว?”


“อืม จะขออีก?” ร่างสูงถามด้วยความสงสัยเพราะปริมาณผลไม้ที่เขาจัดใส่จานมาให้นี้มันก็มากพอสมควรจนแทบจะล้นจาน ถ้าให้นับปริมาณลูกพีชที่แบมแบมกินเข้าไปก็ห้าลูกเข้าไปแล้ว


“ได้ไหมครับ?”


แล้วคิดว่าเขาจะปฏิเสธได้ไหมหลังจากโดนแบมแบมออดอ้อนตาใสใส่ขนาดนี้?







---------------------------

#มายมบ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.485K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6261 StandbyBam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 08:07
    หลงเมีย ทาสเมีย
    #6,261
    0
  2. #6224 lek0868909108 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 02:03
    พบคนตามใจเก่ง และหวงเก่งหนึ่งอัตรา
    #6,224
    0
  3. #6209 tanapornparn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 04:53
    เขินไปหมดแล้วแงงง
    #6,209
    0
  4. #6182 lek0868909108 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 06:55

    แบมอ้อนน่ารัก

    #6,182
    0
  5. #6178 sixfjuer (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 13:42
    อ้อนขนาดนี้ไม่ยอมนี่แสดงว่าแกตายด้านแล้วนะพี่มาร์ค555
    #6,178
    0
  6. #6144 ทัศนีย์ สว่างจีนทึก (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 14:24

    ถึฃเริ่มจากแบบไม่โอเค แต่ตอนนี้สัมผัสได้ถึง รังชมพูววว

    #6,144
    0
  7. #6141 N Zee Naruenart (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 17:21
    แกกก น่ารักมากลองมโนว่าตัวเองเป็นคุณต้วน เจอลูกอ้อนแบบนั้นไปคือตายไปเล๊ยยย
    #6,141
    0
  8. #6106 junekimsa93 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 18:22
    ท้องแล้วมั้งคุณต้วน
    #6,106
    0
  9. #6085 khimmark (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 15:27
    ท้องอะป่าว
    #6,085
    0
  10. #6047 sophitkongkaew (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 15:36
    แพ้เมียจนได้
    #6,047
    0
  11. #6044 appleloliza (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 23:32
    หลงเมีย ดูออก
    #6,044
    0
  12. #6040 Amiendl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 09:01
    อยากจะแหมมมมมมมม ไปถึงดาวอังคารรร
    #6,040
    0
  13. #6018 premmiii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:41
    แหมมม ยอมเมียอ่ะคนเรา
    #6,018
    0
  14. #5985 YanisaCH (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:13
    น้องงงงงง
    #5,985
    0
  15. #5972 benz11229channel (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:17
    หนีไปอีกแบม!
    #5,972
    0
  16. #5909 Spices_smile (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:38
    เเหมมมม ไม่ได้เเพ้อ้อนนะ เเพ้เมีย
    #5,909
    0
  17. #5844 uromtbb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 11:23
    กินเก่ง พี่มาร์คหลงเก่ง555
    #5,844
    0
  18. #5778 KattyGD (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 13:43
    หลงเมียแน่ๆ
    #5,778
    0
  19. #5754 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:13

    เขาได้กันครบเดือนละหรือ

    ทำไมเหมือนคนท้อง

    #5,754
    0
  20. #5739 Only We Know Untill (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 10:04
    น้องน่ารักๆๆๆ อ้อนเก่งมากมายยย แงงงง
    #5,739
    0
  21. #5727 yuggi07 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 22:11
    มะต้วนนนน อาการทาสเมียเริ่มแสดงแล้ว
    #5,727
    0
  22. #5720 R_Jummar (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 11:05
    มาจ์คหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแน่ๆแบมอ้อนเก่งสะขนาดนั้น
    #5,720
    0
  23. #5671 Pent SG (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 12:53
    แบมขี้อ้อนนะ
    #5,671
    0
  24. #5668 Notetoaki (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 12:17
    น่ารักอ้อนเชียว...
    #5,668
    0
  25. #5617 ฺBeau (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 22:41
    โหหหหห กินจุนะเราน่ะะะะ
    #5,617
    0