[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 12 : [Rw]11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,531 ครั้ง
    16 เม.ย. 60

11



“ไปอาบน้ำกัน” เสียงทุ้มดังขึ้นหลังจากที่นอนพักให้หายเหนื่อยจากกิจกรรมร้อนมาได้ซักพัก เสียงของเขาเข้าสู่โสตประสาทของคนตัวเล็กได้เป็นบางคำ ร่างเล็กนอนนิ่งไม่ได้เคลื่อนไหวตามคำชวนของร่างสูงแม้ซักเซ็นติเมตร เสียงหอบหายใจหนักจางหายไปเหลือเพียงแต่ความง่วงงุนที่กำลังคลืบคลานเข้ามาแทนที่


ร่างแกร่งผุดลุกขึ้นยืนเผยร่างกายที่เปลือยเปล่าที่สมบูรณ์แบบ ก่อนจะก้มลงไปอุ้มคนตัวเล็กที่กำลังง่วงงุนให้เข้าไปอาบน้ำด้วยกัน แบมแบมไม่มีแรงห้ามคนเผด็จการจึงได้แค่ปล่อยตัวให้ร่างสูงอุ้มตัวเองไป


ทั้งคู่นั่งแช่น้ำอุ่นอยู่ภายในอ่างใหญ่เพื่อให้ให้กระแสน้ำวนภายในอ่างช่วยขับไล่นวดร่างกายให้คลายความเมื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อครู่ น้ำอุ่นได้ทำหน้าที่ของมันได้ดีในการช่วยคลายความเมื่อยล้าของร่างเล็กบวกกับกลิ่นหอมของสบู่อโรม่าทำให้แบมแบมรู้สึกผ่อนคลายจนเผลอทิ้งตัวแนบอิงร่างสูงที่ซ้อนตัวอยู่ทางด้านหลังไปทั้งตัว


“อ๊ะ! จะทำอะไร!!” แบมแบมสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์เมื่อมีมือใหญ่แทรกลงตรงหว่างขาเรียวของตนเองพร้อมกับแยกขาเรียวทั้งคู่ให้แยกออกจากกัน


“นิ่งๆสิ จะเอาออกให้ ทิ้งไว้นานมันจะปวดท้อง”


ปวดท้อง?  


“อ๊ะ อือ เจ็บ” ขณะที่แบมแบมกำลังครุ่นคิดกับเหตุผลของการกระทำ นิ้วเรียวยาวของคุณต้วนก็ได้ผลุบเข้ามาในช่องทางไม่นานความรู้สึกเจ็บแสบผุดขึ้นมาในความรู้สึกของร่างเล็กทันที นิ้วเรียวยาวเริ่มคว้านไปมาเพื่อกวาดเอาน้ำเชื้อที่ถูกปล่อยไว้ออกมา การรุกล้ำความอ่อนนุ่มที่กินเวลามากกว่าปกติทำให้กายเล็กเริ่มบิดไปมาเบาๆเพราะความรู้สึกเสียวซ่านมันเริ่มกลับมาอีกครั้ง


เสียงหวานอื้ออึงที่คนตัวเล็กเผลอหลุดครางออกมากลายเป็นตัวกระตุ้นอารมณ์ของคุณต้วนให้โหมกระพือขึ้นมาอีกครั้ง ร่างสูงจับคนตัวเล็กที่ตัวอ่อนปวกเปียกให้หันมานั่งคล่อมตัวเขาไว้


“เหนื่อยหน่อยนะวันนี้” คนตัวเล็กที่กำลังงุนงงเริ่มเข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายสื่อได้ทันทีเมื่อมีอะไรบางอย่างใหญ่ร้อนเริ่มแทรกเข้ามาในร่างกายของตนเองอีกครั้ง


กว่าการอาบน้ำจะจบลงเวลาก็ผ่านไปอีกกว่าหนึ่งชัวโมง คุณต้วนเดินออกมาจากห้องน้ำโดยในอ้อมแขนมีคนตัวเล็กที่หลับไปแล้วออกมาด้วย ร่างสูงจัดการสวมเสื้อผ้าให้คนตัวเล็กที่กำลังหลับใหลด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำที่มีความยาวถึงเพียงแค่ต้นขาขาวก่อนจะอุ้มไปวางให้นอนบนเตียงที่ถูกจัดการให้กลับคือสู่สภาพเดิมอย่างแผ่วเบา  คุณต้วนมองคนตัว้เล็กในเสื้อผ้าของตัวเองด้วยความพอใจก่อนจะห่มผ้าห่มผืนนุ่มคลุมความเนียนนุ่มของพื้นผิวตรงหน้าที่เขาเพิ่งจะสัมผัสไปอีกชั้นหนึ่งก่อนที่เขาจะลงมือจัดการกับคนตัวเล็กนี่อีกครั้ง


มือใหญ่ถือถาดใส่ข้าวต้มถ้วยหนึ่งพร้อมกับยาแก้ไข้และแก้อักเสบไปให้คนตัวเล็กที่กำลังนอนอยู่ข้างบนหลังจากทานข้าวเช้ารวบคาบเที่ยงเสร็จ คุณต้วนจัดการวางถาดข้าวไว้บนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะปลุกคนที่กำลังนอนขดตัวในผ้าห่มให้ตื่นขึ้นมา


[BamBam’s part]


“แบม แบม ลุกมากินข้าวกินยาก่อนค่อยนอนต่อ‘


“อื้ออ อย่ามากวน”


“ลุกเร็วๆ”


“อะไรอีก!” ผมผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความโมโห ลืมความเกรงกลัวที่มีต่อเขาไปจนหมด อารมณ์ของผมในตอนนี้มันพุ่งอย่างรวดเร็วขึ้นจนผมเองยังแปลกใจ ผมไม่สามารถบังคับอารมณ์ของผมตอนนี้ได้เลย อารมณ์มันพลุ่งพล่านเมื่อโดนขัดใจและยิ่งตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าของคนที่ทำให้ผมเหนื่อยแบบนี้ผมยิ่งโกรธมากขึ้น


“กินข้าว ค่อยนอน” กินข้าว? ปลุกมาให้กินข้าว?!


“ไม่กิน ไม่นอนแล้วด้วย ผมจะกลับ” ผมกระชากเสียงตอบกลับไปแล้วขยับตัวเพื่อจะลงจากเตียง ถึงจะยังรู้สึกเจ็บๆขัดๆอยู่ผมก็ไม่สนใจหรอก เพียงแค่ก้าวขายืนบนพื้นได้ไม่นานพอให้ยืดตัวยืนให้เต็มความสูง ร่างทั้งร่างของผมก็ทรุดลงพื้นทันที


ให้ตายสิ!


แต่พอผมพยายามพอจะลุกขึ้นยืนขาทั้งสองข้างมันก็สั่นและผมก็ทรุดลงไปนั่งที่พื้นอีกครั้ง


อะไรกัน !?


“หึ เป็นไงหละอวดเก่งดีนัก” ผมแหงนหน้าไปมองอีกคนที่กำลังกอดอกมองมาที่ผมอยู่ คุณต้วนไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะเข้ามาช่วยพยุงผมเลยซักนิด เขาทำเพียงแค่ดูและแสยะยิ้มเยาะเย้ยให้เพียงเท่านั้น!!


“มันเป็นเพราะใครหละ!!” ผมตวัดสายตาจ้องอีกคนอย่างไม่เกรงกลัวแล้วตะโกนใส่เขาเพราะอารมณ์โกรธที่กำลังพุ่งกระฉูด ผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แล้วเลยปล่อยให้อารมณ์ที่มันกำลังพลุ่งพล่านครอบงำความนึกคิดของผมไปจนหมด

“.....”


“ไอ้บ้าเอ้ย!! เห็นผมเป็นตัวอะไรว่ะ อยากทำอะไรกับผมก็ได้งั้นหรอ แค่ครั้งนั้นมันก็น่าจะพอแล้วนี่!! จะมาดึงตัวผมกลับมาอีกทำไมว่ะ!! ฮึก เห็นผมไม่เอาเรื่องเลยคิดว่าผมจะยอมไปตลอดงั้นหรอ ฮึก แม่ง!!”


ผมระเบิดอารมณ์ใส่เขาไปเต็มที่แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย เอาให้พอใจไปเลย! ไหนๆก็ไหลออกมาแล้ว ออกมาให้มันสุดๆไปเลยแล้วกัน ผมยังคงนั่งร้องไห้ส่วนเขาก็ยังคงยืนมองผมอยู่


ระหว่างเรามีเพียงความเงียบและเสียงสะอื้นของผมเท่านั้น จนในที่สุดเท้าทั้งสองข้างของคนตรงหน้าเริ่มก้าวห่างออกไปและออกไปจากห้องในที่สุด


ปัง!


เสียงประตูบานสวยปิดลง ผมไม่ได้รับคำพูดหรือคำอธิบายอะไรจากเขาเลย ช่างเขาเถอะ!


ผมยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลอยู่เต็มหน้าออกไปให้หมดก่อนจะค่อยๆพยุงร่างกายที่อ่อนปวกเปียกของตัวเองให้ลุกขึ้น จนในที่สุดผมก็สามารถลุกได้ด้วยแรงของตัวเอง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นถ้วยข้าวต้มกับยาสองสามเม็ดที่วางอยู่ในถาดบนโต๊ะข้างเตียง ข้าวที่ผมไม่ได้แตะตั้งแต่เมื่อวานจนตอนนี้เวลาก็เข้าช่วงบ่ายมาสองชั่วโมงแล้วข้าวยังไม่ตกลงท้องผมซักเม็ด แต่ผมก็ไม่ได้สนใจมันหรอก ตอนนี้ผมต้องออกไปจากที่นี้ พอเหลือบลงมาดูการแต่งตัวของตัวเองก็เห็นว่าทั้งตัวของตัวเองมีเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำตัวเดียวเพียงเท่านั้น


ผมเดินหาตู้เสื้อผ้าของเขาเพื่อหาเสื้อผ้ามาใส่ให้เรียบร้อย ส่วนเสื้อผ้าของผมผมคิดว่าแม่บ้านของที่นี้คงจะเอาไปซักหรือไม่ก็ทิ้งไปแล้วหละมั้ง ผมได้กางเกงขาสามส่วนสีดำมาตัวหนึ่งพลางค้นหาอันเดอร์แวร์จนได้แบบแกะกล่องใหม่มาอีกหนึ่งตัว ผมจัดการสวมเสื้อผ้าให้ส่วนล่างของตัวเองก่อนจะเดินออกจากห้องไป


ผมเดินออกมาจากบ้านหลังโตด้วยสายตางุนงงของสาวใช้ทั้งหลายที่มองผมตั้งแต่ลงบันไดจนกระทั่งเดินออกมา กว่าผมจะเดินออกมาถึงประตูใหญ่ก็เล่นเอาเหงื่อชุ่ม อากาศก็ไม่ค่อยเป็นใจไหนจะร่างกายที่ยังติดขัดอยู่บ้างในทุกช่วงของการก้าวเดิน ชุดทั้งชุดของผมมันเป็นสีดำแดดจ้าขนาดนี้ถึงจะแม้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วงก็เถอะ สีดำมันก็ช่วยเก็บความร้อนได้เป็นอย่างดีจนเหงื่อผมจะออกมาเยอะขนาดนี้  


พอพ้นประตูใหญ่ออกมาผมคิดว่าตัวเองเริ่มพบปัญหาแล้วหละ ที่นี้มันที่ไหน?


มีเพียงแค่ถนนเส้นเดียวตลอดทั้งทางไม่มีรถโดยสารผ่าน จากที่ดูๆอย่างพินิจพิเคราะห์แล้วมันเลยทำให้ผมทราบว่ามันคือถนนเส้นเล็กที่ใช้เข้ามาที่บ้านหลังนี้ ทั่วทั้งบริเวณมีแต่ต้นไม้เหมือนว่าคฤหาสน์หลังโตนี้จะไม่อยู่ในเมืองซะแล้วสิ


แต่ก็ช่างเถอะเดินๆไปก็ถึงถนนใหญ่เองนั่นแหละ


ผมก้าวเท้าออกเดินตามริมถนนมาเรื่อยๆจนคิดว่าเวลาคงผ่านไปได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วหละมั้ง ดีหน่อยที่ตลอดทั้งถนนมีต้นไม้ขึ้นอยู่ตามข้างถนนเต็มไปหมดจึงทำให้ผมสามารถอาศัยร่มเงาของมันตลอดทั้งทางเดิน เดินไปอีกไม่นานก็สามารถเห็นถนนใหญ่อยู่ตรงหน้าอีกไม่ไกล


วูบ!


บ้าเอ้ย! จู่ๆอาการหน้ามืดก็เข้ามาจู่โจมการมองเห็นของผมภาพตรงหน้ามันมืดไปชั่วครู่ ผมยื่นมือออกไปคว้าต้นไม้ที่อยู่ข้างตัวไว้ก่อนที่จะทรุดลงพื้นไปซะก่อน ก่อนจะขยับตัวไปหลบเข้าหลังต้นไม้เพื่อหาร่มเงาแล้วเอนตัวไปพิงไว้แล้วหลับตานิ่งเพื่อปรับสภาพร่างกายและไล่ไอ้อาการหน้ามืดนี่ออกไป ผมหลับตานิ่งอยู่อย่างนั้นจนความวิงเวียนเริ่มค่อยๆลดลงจนสามารถลืมตาขึ้นมาได้อีกครั้ง


บรื้นน


ในระหว่างที่ลืมตาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถซูปเปอร์คาร์ขี่ผ่านไปทางด้านหลังไปอย่างรวดเร็วก่อนจะเลี้ยวหายออกไปทางถนนใหญ่ เมื่อเห็นว่าอาการมันเริ่มเป็นปกติผมเลยก้าวเท้าออกเดินต่อ พอถึงถนนใหญ่ก็เดินตรงไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลทันที โชคดีจริงๆที่มีรถแท็กซี่ผ่านมาพอดี เมื่อขึ้นแท็กซี่ได้แล้ว ผมจัดแจงแจ้งปลายทางที่จะไปแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนลงทันทีเมื่อรถเริ่มออกตัว




-----------------------------

#มายมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.531K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6222 lek0868909108 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 20:32
    คุยกับน้องให้เข้าใจสิมาร์ค
    #6,222
    0
  2. #6104 junekimsa93 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 18:13
    ทำไมต้องทำ บบนี้ด้วย ฉันไม่ยอม
    #6,104
    0
  3. #6092 Namfon1983 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 18:29
    มาร์คทำไมไม่ง้อน้องอ่ะ
    #6,092
    0
  4. #6016 premmiii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:38
    มาร์คจะเลวไปไหนอ่ะ ถั๊มมจี๊งงง
    #6,016
    0
  5. #5983 YanisaCH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:07
    น้องงงง
    #5,983
    0
  6. #5971 benz11229channel (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:12
    กังวลว่าแท็กซี่จะทำอะไรน้อง
    #5,971
    0
  7. #5963 doublebonea (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 23:08
    โอ๊ยยยยยย ลูกกกกกกกก หื้ออออ
    #5,963
    0
  8. #5907 Spices_smile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:29
    หนูลูกกก เเงงงง คนดีของเเม่
    #5,907
    0
  9. #5842 uromtbb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 10:55
    หนีอีกแล้ส
    #5,842
    0
  10. #5776 KattyGD (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 13:29
    อ้าวมาร์ค
    #5,776
    0
  11. #5752 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 21:01

    อ่าว

    ทำไมปล่อยไปง่ายๆขนาดนี้

    #5,752
    0
  12. #5738 Only We Know Untill (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 09:51
    พี่จะหายไปแบบนี้ไม่ได้
    #5,738
    0
  13. #5667 Pent SG (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 11:56
    แบมถามทำไมไม่ตอบหล่ะมาร์ค
    #5,667
    0
  14. #5571 Spices_smile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 07:00
    มาร์ค!!!!
    #5,571
    0
  15. #5533 Charlottelowell (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 23:02
    ไอ่ต้วน เอ็งหายไปไหนว้ะ
    #5,533
    0
  16. #5524 AOYSOZA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 23:57

    ได้แล้วทิ้งหรอ เลวมาก-ต้วน -คนไม่มีความรับผิดชอบ

    #5,524
    0
  17. #5450 999966669696 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 23:33
    ต้วนนนน ดูแลน้องด้วย
    #5,450
    0
  18. #5421 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 17:30
    โอ้ยยปล่อยน้องได้ไง
    #5,421
    0
  19. #5386 0849803120 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:21
    มาร์คคนเลว
    #5,386
    0
  20. #5348 MBLoveGot7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:46
    มาร์คทำไมเดินหนีไปอย่างนี้
    #5,348
    0
  21. #5295 Mermaidtears (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 23:47
    พออย่ายุ่งกับน้องอีกเลย
    #5,295
    0
  22. #5222 ppploycb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:41
    อย่ามายุ่งกับน้องเราอีกนะ
    #5,222
    0
  23. #5203 Kanyarat.s MT (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 11:36
    แกหายไปไหนของแกอ่ะต้วน อย่าตามหาน้องทีหลังนะ
    #5,203
    0
  24. #5095 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 15:25
    เดี๋ยวคุณต้วนก็ตามหาให้วุ่นอ่ะ
    #5,095
    0
  25. #5051 ATENNILE (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 21:54
    แบมเป็นไรลูก
    #5,051
    0