To all the boys I've loved before // Draco x Hermione [Dramione]

ตอนที่ 9 : #Chapter 07 - Fake kiss

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    15 ส.ค. 63

#Chapter 07 - Fake kiss

 

 

“ก็ถ้าเธอยังไม่อยากให้เจ้าหัวแดงที่เธอปลื้มนักปลื้มหนานั่นรู้ความลับเธอละก็” เดรโกหยุด ดวงตาสีฟ้าซีดที่มีเสน่ห์ของเขาตรึงดวงตาของเธอไว้ราวกับมีมนต์สะกด “เธอก็…ต้องมาแกล้งเป็นแฟนกับฉัน

“หา!?” เฮอร์ไมโอนี่อ้าปากค้าง รู้สึกมึนงงกับคำถาม เธอไม่รู้ว่าคนตรงหน้าต้องการอะไร แค่เล่นสนุก(?) หรืออำกันขำๆ(?) เธอไม่อาจเข้าใจในความคิดเขาได้ “ทำไม -- ”

“ฟังนะเกรนเจอร์ ฉันเพิ่งจะเลิกกับแพนซี่มา” ดูเหมือนเดรโกจะเดาความคิดของเธอออก - แน่นอนเขารู้เพราะว่าสีหน้าของเธอมันฟ้องชัดเจน เขาเลยขยายความให้เธอเข้าใจมากขึ้น “เราทะเลาะกันก็เพราะเธอ”

“เพราะฉัน?” เฮอร์ไมโอนี่ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ดวงตากลมโตกระพริบถี่รัวๆ รู้สึกมึนงงเข้าไปใหญ่

“ใช่” เดรโกตอบ สองมือยกขึ้นกอดอกด้วยสีหน้าจริงจัง “เพราะเธอ - สมุดไดอารี่ของเธอมันไปอยู่ในล็อคเกอร์ฉันแล้วแพนซี่ก็อ่านมัน เธอโวยวายหนักมากตอนที่เปิดมาเจอหน้าที่เธอเขียนถึงฉัน” พูดถึงตรงนี้เดรโกก็หรี่ตาลง เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ในระดับเดียวกันกับใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ ริมฝีปากบางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่เขาชอบทำ “ไม่ยักรู้ว่าเธอจะเก็บรูปฉันตอนอยู่เกรด7ไว้ด้วย - ว้าว รู้สึกประทับใจนะที่เธอคลั่งรักฉันขนาดนั้นน่ะ เกรนเจอร์”

เฮอร์ไมโอนี่ใบหน้าเห่อร้อน ความรู้สึกมากมายตีกันไปมากับคำพูดของคนตรงหน้า เธอรู้สึกเจ็บใจที่ไดอารี่ของเธอดันไปตกอยู่ในมือของเขาโดยฝีมือของใครก็ไม่รู้ รู้สึกอับอายที่เขาดันรู้ความลับของเธอและเธอก็รู้สึกโกรธที่เขาล้อเลียนเธอทางคำพูดแบบนั้น

 

ฉันไม่น่าเคยตกหลุมรักนายเลย เดรโก มัลฟอย!

 

ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ ใครจะไปคิดว่าหลังจากวันนั้นวันที่เขาให้นมรสสตอร์เบอร์รี่กับเธอมา เฮอร์ไมโอนี่ จีน เกรนเจอร์จะเริ่มมองเดรโก มัลฟอยเปลี่ยนไป เธอเริ่มมองเขาในทางที่ดีขึ้น เฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร - แต่เธอรู้สึกว่ามัลฟอยเริ่มจะทำตัวกับเธอดีขึ้น เขาไม่เข้ามาแกล้งเธอเหมือนอย่างที่เขาชอบทำเมื่อมีโอกาสและสายตาของเขาก็ไม่ได้มีแววเกลียดชังออกมาให้เห็นเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ - เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกคิดถึงตอนนั้น…

 

ตอนที่เขายังเป็นแค่เด็กชายมัลฟอย

 

ไม่ได้ร้ายกาจเป็นคุณชายมัลฟอยเหมือนกับตอนนี้!

 

“ถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยหรือไงเกรนเจอร์?” เสียงทุ้มต่ำติดยานคางปลุกเฮอร์ไมโอนี่ตื่นจากห้วงความคิด เดรโกผละหน้าออกไปแล้ว เขายืดตัวเต็มความสูง สายตาที่เขาใช้มองลงมาเต็มไปด้วยสายตาล้อเลียน “ก็นะ ฉันก็รู้ตัวแหล่ะว่าหล่อ แต่ก็ขอบคุณนะที่เธอชอบฉัน --”

“แค่เคยชอบต่างหาก!!” เฮอร์ไมโอนี่เผลอตะโกนลั่น และมันก็ดังมากพอที่จะทำให้ทั่วทั้งสนามพร้อมใจกันเงียบกริบแล้วหันมามองเด็กสาวผมสีน้ำตาลลอนกับเด็กหนุ่มผมสีบลอนด์ซีดเป็นตาเดียว “เอ่อ…” เฮอร์ไมโอนี่อึกอัก ร่างบางหันมองรอบตัวแล้วก็พบว่าทุกคนในสนามกำลังจับตาดูพวกเขาด้วยความสนใจ!

โอ้…เมอร์ลิน เธออยากจะมุดดินหนีเหลือเกิน!

“ทำดีนี่เกรนเจอร์! ตอนนี้ทุกคนก็กำลังเพ่งมองมายังเรา!” เดรโกกระซิบเสียงเย็น ใบหน้าของเขาบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจที่ตอนนี้พวกเขาสองคนกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งสนาม

“ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ…” คนตัวเล็กเม้มปากแน่น เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เขาและเธอเป็นจุดสนใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความกลัวที่กำลังคืบคลานเข้ามากัดกินหัวใจของเธอ เพราะว่าหนึ่งในกลุ่มคนที่กำลังให้ความสนใจพวกเขาและเธออยู่ก็คือเด็กหนุ่มนักกีฬาผมแดงผู้ที่มีนามว่า รอน วิสลีย์!

รอนกำลังมองทางนี้และเขาก็กำลังสงสัยในคำพูดของเธอเมื่อกี้นี้ด้วย!

“ว้าว…ดูเหมือนขวัญใจคนใหม่เธอจะมองมาทางนี้นะเกรนเจอร์” เฮอร์ไมโอนี่เห็นเดรโกปรายตามองไปยังรอน เธอรู้ว่าเขาประชดและมันได้ผล น้ำเสียงกวนประสาทของเขากำลังจะทำให้เธอสติหลุด - โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรอนกำลังเดินมาทางนี้ ตรงมายังพวกเขาและเธอ!

“แย่แล้ว…ทำไงดี…” เฮอร์ไมโอนี่พึมพำกับตัวเอง เธอไม่อยากให้รอนรู้เรื่องนี้ - เรื่องที่เธอแอบชอบเขาและเรื่องที่เธอเคยแอบชอบมัลฟอย

เขาจะรู้ไม่ได้เด็ดขาด!

“ให้ฉันช่วยไหมล่ะ?”

อยู่ๆร่างสูงตรงหน้าก็พูดขึ้นมา เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองและเธอก็เห็นว่าเดรโกเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน สายตาของเขามองออกไปนอกสนาม เขาเห็นแพนซี่ พาร์กินสันกำลังเดินจ้ำอ้าวมาทางนี้เช่นกัน “แม่งเอ้ย ตามมาจนได้” เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเดรโกสถบเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันมาจ้องตาเธอด้วยสีหน้าจริงจังไม่มีแววล้อเล่นแต่อย่างใด

“ฟังนะเกรนเจอร์ ฉันอยากให้เรื่องระหว่างฉันกับแพนซี่มันจบ จบแบบจบจริงๆ ถ้าเธอช่วยฉันสะลัดแพนซี่ออกไปได้ฉันจะช่วยเธอเก็บความลับกับวิสลีย์ ตกลงไหม?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน - แน่ล่ะเขาเกลียดการรอคอยและเขาต้องการคำตอบจากปากของเธอตอนนี้ คนที่ชื่อเฮอร์ไมโอนี่ เจน เกรนเจอร์ เด็กกริฟฟินดอร์ คนที่คุณชายสลิธีรินอย่างเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมาขอความช่วยเหลือจากเธอ

“คิดดูดีๆนะเกรนเจอร์ เธอมีโอกาสตัดสินใจแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว” เดรโกเร่งขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เด็กสาวตรงหน้ายังคงเงียบ เขารู้ว่าข้อเสนอของเขามันออกจะฟังดูบ้าบิ่นไปซักหน่อย(?) แต่นี่มันก็เป็นแผนที่ดีที่สุดแล้วที่ใช้สะลัดแพนซี่ พาร์กินสันออกไปจากชีวิตได้

เท่าที่เขาคิดออกน่ะนะ…

“ฉัน…ไม่รู้สิ - ไม่ คือฉัน…โอ้ย!” เฮอร์ไมโอนี่กุมขมับ เส้นเลือดในสมองของเธอมันกำลังเต้นตุบๆอย่างใช้ความคิด ไม่ใช่ว่าเธอไม่สนใจข้อเสนอของมัลฟอย แต่การที่เธอตกลงก็เท่ากับว่าไม่เขาหรือเธอ คนใดคนหนึ่งอาจจะมีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องวุ่นวายแสนน่าปวดหัวที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อหลังจากนี้ - ซึ่งแน่นอนได้เลยว่าคนที่ได้ส่วนเสียมากที่สุดในเรื่องนี้ก็คือเธอ!

 

โอ้ย เมอร์ลิน ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย!

 

“เฮ้ เฮอร์มี่! / เดรก!” รอนและพาร์กินสันกำลังเดินมาทางนี้ แค่เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น คิ้วของรอนผูกกันเป็นปม ดวงตาสีฟ้าสดใสของเขาจ้องหน้าเดรโกไม่วางตา 

“มันทำอะไรเธออีกหรือเปล่าเฮอร์มี่?” รอนถามเฮอร์ไมโอนี่เสียงเข้ม เขาเดินมาถึงตัวเธอก่อนพาร์กินสัน ที่กำลังเดินมาอย่างฮึดฮัดราวกับไปกินรังแตนที่ไหนมา รอนยังคงจ้องตาเดรโกเขม็งในขณะที่เดรโกเองก็จ้องตาเขากลับอย่างท้าทายเช่นกัน เฮอร์ไมโอนี่อยากจะหายออกไปจากตรงนี้แต่ก็ไปไหนไม่ได้ เพราะแขนของเธอทั้งสองข้างกำลังถูกพันธนาการโดยมือแกร่งทั้งของรอนและของเดรโก เด็กหนุ่มจากสองห้องกำลังยื้อแย่งเธอไปมาราวกับว่าเธอเป็นตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่ง ที่กำลังถูกเด็กชายขี้แงกับเด็กชายจอมเอาแต่ใจกำลังแย่งของเล่นกันไปมา

 

โอ้ยยย อยากจะบ้าตาย เฮอร์ไมโอนี่ทำได้แต่กรอกตาไปมา

 

“ให้มันน้อยๆหน่อยวิสลีย์ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังคุยธุระกับเธออยู่” เดรโกดึงเธอไปข้างซ้าย

“แล้วมันธุระอะไรล่ะ ทำไมเธอถึงได้ตะโกนลั่นแบบนั้นน่ะห๊ะ!?” รอนดึงเธอกลับมาด้านขวา

“จะเรื่องอะไรก็ไม่ใช่เรื่องของนายวิสลีย์!” เดรโกดึงเธอกลับมาอีกครั้ง

“แต่เฮอร์ไมโอนี่เป็นเพื่อนของฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้!” เช่นเคยรอนดึงเธอกลับมา มือหนาบีบแขนของเฮอร์ไมโอนี่แน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ เผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ้ย!”

“เฮอร์มี่ฉันขอโทษ!” รอนละล่ำขอโทษ มือหนาปล่อยแขนของเธอให้เป็นอิสระ แต่มันก็เป็นการเปิดโอกาสให้เดรโกสามารถดึงตัวเธอกลับมายืนไว้ข้างตัวเขาได้สำเร็จ

เพื่อน?” เดรโกหัวเราะหึในลำคอ รู้สึกสมเพชที่เจ้าหัวแดงวิสลีย์ดูไม่ออกเลยว่าคนที่เขาเรียกว่า ‘ เพื่อน ’ กำลังแอบคิดไม่ซื่อกับเขาอยู่ และไม่ต้องสงสัยเลยว่าเฮอร์ไมโอนี่จะสะอึกแค่ไหนกับคำนั้น

คำว่า เพื่อน จากปากของคนที่ชอบ

“เพื่อนกัน…เขาไม่หวงก้างกันอย่างงี้หรอกวิสลีย์” เดรโกพูดออกมาด้วยเสียงราบเรียบแต่กลับให้เด็กหนุ่มตรงหน้าสะอึก ดวงตาของรอนหม่นแสงลง เขากำลังรู้สึกสับสน

 

นั่นสิ…ทำไมเขาทำตัวเหมือนกับว่าหวงเธอด้วย?

แต่เพื่อนกันมันก็ต้องมีหวงมีเป็นห่วงกันไม่ใช่หรือ…?

 

“ฉันแค่เป็นห่วงเธอมัลฟอย อย่ามาพูดเหมือนกับว่ารู้จักฉัน” รอนพูดออกมาเสียงลอดไรฟัน เขาจะไม่ไขว่เขวกับคำพูดของมัลฟอยเด็ดขาด!

“อ้อเหรอ?” 

เดรโกรำพึงอย่างยียวน ริมฝีปากบางเบะคว่ำพลางยักไหล่ตามแบบฉบับของเดรโก มัลฟอย เขาไม่รู้หรอกว่าวิสลีย์จะเป็นคนยังไง ถึงไงซะเขาก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว นอกซะจาก…

ดวงตาสีฟ้าซีดปรายตามองไปยังคนตัวเล็กที่กำลังเม้มปากแน่นอยู่ข้างกัน สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด


 

ว่าเขาจะได้เห็นอะไรสนุกๆน่ะสิ

 

 

เดรโกแสยะยิ้มร้าย ในเมื่อเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ไม่ยอมตอบตกลงว่าจะช่วย งั้นเขาก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องช่วยเธอเก็บความลับอีกต่อไป 

 

เขาคือสลิธีริน

อะไรที่มันเสียเปรียบเขาไม่ยอมเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวหรอก!

 

“จะว่าไปนะวิสลีย์” เสียงติดยานคางของเขาเรียกความสนใจจากทั้งเด็กหนุ่มผมแดงและเด็กสาวผมเฮเซลได้ไม่ยาก รอนหันมามองเขาอีกครั้งดวงตาฟ้าใสคู่นั้นมีแววเคลือบแคลงอย่างปิดไม่มิด เดรโกรู้สึกสนุกเขาปรายตามามองเฮอร์ไมโอนี่อีกครั้ง ดวงตาสีเฮเซลเช่นเดียวกับสีผมของเธอมีแววกึ่งขอร้องส่งมาให้

เธอรู้ว่าเขาจะพูดอะไร แต่เขาไม่สนใจหรอกในเมื่อ ‘อะไรสนุกๆ' กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้แล้ว

“อันที่จริง ฉันก็พอจะรู้นะว่าไอ้อาการที่นายกำลังเป็นน่ะ…มันเรียกว่าอะไร” เดรโกยกมือขึ้นจับคางแสร้งทำตัวเลียนแบบตัวละครโคนันคุงยามที่กำลังนึกหาเบาะแสสำคัญ “แต่เอ้...จะว่าไปฉันก็ลืมแล้วด้วยสิว่ามันเรียกว่าอะไร เห็นทีนายคงต้องถามยัยหนอนหนังสือเพื่อนรักของนายแทนแล้วล่ะวิสลีย์” 

เดรโกยักคิ้วข้างหนึ่งพลางหลิ่วตาส่งมาให้เฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังยืนอ้าปากพะงาบๆกับคำพูดของเขา “ฉันคิดว่าคนฉลาดๆอย่างเกรนเจอร์น่าจะรู้ดี ใช่ไหม?”

 

ให้ตายเถอะมัลฟอย นายกำลังจะทิ้งระเบิดให้ฉัน!

 

“หมายความว่าไงเฮอร์ไมโอนี่?” เป็นไปเหมือนกับหมากที่คุณชายสลิธีรินวางเอาไว้ “เขาพูดถึงเรื่องอะไร?” รอนติดกับเขาเต็มๆ

รวมถึงเธอด้วย!

“เอ่อ รอน - ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า --”

“รู้สิ!” เด็กหนุ่มผมบลอนด์ซีดโพลงขึ้นมาขัดจังหวะ เขารู้ว่าเธอกำลังหาทางรอดให้กับตัวเอง ซึ่งเขาไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้นได้สำเร็จหรอก

บอกแล้วไง อะไรที่มันเสียเปรียบเขาไม่ยอมเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวหรอก!

"เอ่อ..." เฮอร์ไมโอนี่อึกอัก เธอไม่ชอบสายตาของรอนที่มองมาเลย โดยเฉพาะเดรโก

ปีศาจจอมใจร้ายที่กำลังหาทางเล่นงานเธออยู่!

 “เธอรู้ดีเลยล่ะเกรนเจอร์” เดรโกแสยะยิ้ม เขาอดใจที่จะรอดูจุดไคล์แมกซ์ของเรื่องรักใสๆระหว่างยัยหนอนหนังสือกับนายหัวแครอทไม่ไหวซะแล้วสิ

 

เธอควรจะขอบใจฉันนะเกรนเจอร์ ที่ฉันอุตส่าห์เป็นพ่อสื่อให้


 

“นายควรภูมิใจไว้ซะนะวิสลีย์ ที่เพื่อนรักของนายกำลังแอบชอ – อื้อ!”

เสียงของเดรโกขาดหายไปพร้อมกับเสียงลมหายของคนทั้งสนาม เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเสียงรอนพึมพำอะไรบางอย่างแต่ก็ฟังไม่ได้ศัพท์ เธอได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของเธอกับเดรโกมาจากที่ไหนสักแห่ง แต่เธอไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นใคร บางทีอาจจะเป็นแฮร์รี่ จินนี่ ลูน่า หรือแพนซี่? ใครสักคนที่เธอรู้จัก แต่เธอแค่แยกไม่ออกว่าเป็นเสียงของใครกันแน่

สมองของเธอขาวโพลน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วมากจนเฮอร์ไมโอนี่เองก็ไม่คาดคิดว่าตัวเธอจะกล้าทำอะไรแบบนี้ - แบบที่น่าอายลงไป! เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังคิดหรือไม่คิดอะไรอยู่ แต่วินาทีที่ความลับของเธอกำลังจะถูกเปิดออก เฮอร์ไมโอนี่ก็ไม่รอช้าที่จะดึงคอเสื้อของเดรโกลงมาแล้วประกบริมฝีปากจูบเขาทันที

เดรโกตะลึง คนทั้งสนามตะลึง เฮอร์ไมโอนี่เองก็ตะลึง ทุกคนกำลังตะลึงที่เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์กำลังจูบอยู่กับเดรโก มัลฟอย!

และตอนนั้นเองที่เฮอร์ไมโอนี่เพิ่งจะคิดได้ว่ามันเป็นความคิดที่แย่มาก เมื่อเดรโกขยับจูบตอบ เฮอร์ไมโอนี่ตกใจเธอเผลอผละออกห่างจากเขาทันทีแต่เดรโกก็ยกมือขึ้นมาจับหน้าของเธอไว้ทั้งสองข้าง ก่อนจะประกบริมฝีปากลงมากับริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ เขาไม่ปล่อยโอกาสให้ร่างบางหลุดลอย ค่อยๆละเลียดชิมริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบาและอ่อนหวาน จนเฮอร์ไมโอนี่อดที่จะรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับจูบที่แสนหวานนี้เสียไม่ได้ เธอหลับตาลงแล้วจูบตอบรับสัมผัสของเขาก่อนที่มันจะเริ่มดูดดื่มขึ้นเรื่อยๆ และเรื่อยๆ จนใจของเธอเต้นแรง....


 

เธอกำลังจูบกับเดรโก มัลฟอย


 

และมันก็เป็นครั้งที่สอง ที่เธอและเขากำลังยืนจูบกันต่อหน้าทุกคนในที่สาธารณะ!


 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

เสียงกรีดร้องอันแสบแก้วหูดังขึ้นขัดจังหวะของคนทั้งสอง เดรโกและเฮอร์ไมโอนี่ผละออกจากกันที แพนซี่ พาร์กินสันกรีดร้องลั่นสนามอย่างกับคนสติแตก ร่างบางพุ่งเข้ามาหมายจะจิกหัวของเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังยืนไม่ได้สติกับจูบของมัลฟอย

"แก!!"

"หยุดนะแพนซี่! อย่าทำร้ายเธอ!" เดรโกพูดขึ้นและมันได้ผล แพนซี่หยุดนิ่ง สายตาของเธอจ้องมองมายังเฮอร์ไมโอนี่ด้วยสายตาเครียดแค้น

"ทำไมเดรก!? ทำไมฉันถึงจะทำอะไรยัยนั่นไม่ได้!? ในเมื่อยั่ยนั่นกำลังจะแย่งนายไปจ--"

"เกรนเจอร์เป็นแฟนฉัน!"

"ว่าไงนะ!?" แพนซี่เบิกตากว้างด้วยความตะลึงพอๆกับที่ทุกคนในสนามกำลังตะลึงเช่นกัน รอนอ้าปากค้าง แฮร์รี่ จินนี่และลูน่าที่วิ่งมาสมทบก็ตกตะลึงไปตามๆกัน โดยเฉพาะเฮอร์ไมโอนี่ที่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเดรโกจะกล้าพูดออกมา

 เขากำลังใช้โอกาสนี้พลิกวิฤกตให้เป็นโอกาส 

 

คุณชายตะกูลมัลฟอยผู้สูงศักดิ์กำลังใช้เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์เป็นไม้กันหมา!


 

"เราสองคนเลิกกันแล้วแพนซี่"  ร่างสูงย้ำช้าๆชัด มือเรียวคว้าข้อมือของเด็กสาวผมสีเฮเซลที่ยาวเป็นลอนสลวยมายืนไว้ข้างกาย เฮอร์ไมโอนี่เผลอกั้นลมหายใจ เธอรู้ได้ในทันทีว่าเดรโกคิดจะทำอะไร แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ในเมื่อเขาเองก็มีผลประโยชน์กับเธอเช่นกัน


 

เขาใช้เธอเป็นไม้กันหมา

ส่วนเธอก็ใช้เขาเป็นตัวเก็บความลับ


 

เดรโกเลื่อนมือลงมา นิ้วมือของเขาและเธอสอดประสานกันด้วยความเต็มใจกึ่งร่วมมือ เฮอร์ไมโอนี่ตกลงที่จะช่วยเขา และเดรโกเองก็ตกลงที่จะช่วยเธอ ทั้งสองตกลงกันในใจก่อนที่เดรโก มัลฟอยจะประกาศก้องออกมา

 

"ต่อไปนี้เฮอร์ไมนี่กับฉัน เราสองคนจะเป็นแฟน(ปลอมๆ)กัน!"

 

___________________________________

TBC

 

 

: แฮร่ ว่าจะอัพให้ทันวันแม่แต่ก็เลยมาซะได้

12 สิงหาคม วันแม่แห่งชาติ ถึงจะผ่านมาแล้วแต่ทุกวันก็คือวันแม่ อย่าลืมบอกรักแม่กันด้วยนะคะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #54 Tarantallegra (@Tarantallegra) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 09:17

    เอ๊า หนูเฮอร์ลู๊กกกกก จูบเขาก่อนเฉยเลย 55555555555555

    #54
    0
  2. #52 Shikjel (@JJellyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 21:29

    พ่อคุณณณ เบาได้เบาจาพ่อออ5555
    #52
    2
    • #52-2 สุวรรณนิศา (จากตอนที่ 9)
      15 สิงหาคม 2563 / 19:38
      ที่จริงตรงชื่อกลางเฮอร์ไมโอนี่อ่ะ จีน หรือเจน ก็ได้ค่าา ไม่ต้องซีเรียสหรอกเน๊าะ
      #52-2
  3. #51 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 19:09
    ไรท์ คุณมรุงรู้ไหมว่ากว่าเราจะทำใจอ่านจนจบมันยากขนานไหน แม่งงงงกูสับสนละ เดรกเลวมากในสายตาเราอะ(แก้แค้นขอละมันต้องโดนบ้าง) กูแม่งงง ตอนนั้เดือดมากแบบเดือดจริงๆเนื้อเรื่อง เรื่องจูบกูยังกดดันเลย(อีจินนี้ ขอให้โดนแม่เฮิร์มด่า แฮลลี้ช่วยเพื่อนแกที เฮิร์มจะเจอไรอีกบ้าง แม่งไม้ไวใจมันฝอยอะ ต้องวุ้ยวายแน่ๆ แพ้พวกความกดดันแบบนี้อะ) อย่านะ ตอนต่อไปข้ามไปอีกวันเถอะ กดดันมากกว่านี้กูต้องบ้าแน่ๆ แค่นี้ก็วุ้นพอละ สับสนมากว่าจะฟินที่จูบแล้วกับเป็นแฟนกันหรือจะเกลียดที่มัลฟอยใช้วิธีที่เลวเลวแบบนี้ดี หรือจะเหนื่อยใจที่เฮิร์มกูร้ายคืนไม่ได้เลย หรือจะห่วงว่าตอนนี้ทุกคนมองคู่นี้ยังไง จะโดนนินทาไหม แล้วพวกแฮลลี่จะได้รู้ความจริงใช่ไหมและอีกล้านแปด คือตอนนี้หนัก นี้พิมพ์ไปอาบน้ำไปนะ ตรงๆ กูสับสนมากค่ะ(ตอนต่อไปขอมีฉากฟินๆแบบไม่กดดันนะไม่ต้องขู่ขนานนี้ ขอฟินหน่อยอยากเห็นฉากน่ารักหลังเห็นความแรดและเลวของเดรโก ลูเซียส มัลฟอย)...ขอให้โดนเอาคืนด้วยไปละสทองเราระเบิดเรียบเรียงไรก่อนหลังไม่ได้ละพิมพ์วนไปมานี้ละ ไปพักสมองก่อนนะคับกูรู้สึกWTF จั้ด แฮบแบ้นมากค่ะ(เม้นงงมาก)
    #51
    4
    • #51-3 สุวรรณนิศา (จากตอนที่ 9)
      13 สิงหาคม 2563 / 20:03
      ทำไมคุณพิมพ์สรรพนามกับคนเขียนเขาแบบนั้นล่ะ ไม่สุภาพเลยนะ คำว่า "มรุง" เนี้ย
      #51-3
  4. #50 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 18:26
    ยังอ่านไม่จบแต่บอกเลย กูเกลียดมัลฟอย เลวมาก(คือปากเชี้*มากอะ เฮิร์มตูก็สู้ไม่เป็น แม่งงงใครจะแก้เผ็ดคนแบบนี้วะ)
    #50
    11
    • #50-9 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 9)
      13 สิงหาคม 2563 / 18:56
      กดดันจังเลยยยแบบนี้
      #50-9
    • #50-10 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 9)
      13 สิงหาคม 2563 / 19:11
      ในที่สุดกูก็อ่านจนจบแม่งตอนนี้หนักหน่วงเดือดสัสๆ
      #50-10
  5. #49 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 17:56

    อร้ายยยยย จูบกันแล้ววววว >////< หนูเฮอร์รุกก่อนด้วยยย

    #49
    0