To all the boys I've loved before // Draco x Hermione [Dramione]

ตอนที่ 7 : #Chapter 06 - Be my (Fake) girlfriend

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    10 ส.ค. 63

#Chapter 06 - Be my (Fake) girlfriend

 

 

เชื่อว่าใครหลายคนก็คงเคยมีอาการแบบนี้ อาการลุกลี้ลุกลน หัวใจกระสับส่าย และก้นที่นั่งไม่ติดเก้าอี้ - อยากจะลุกเดินไปมาตลอดเวลา - และใช่! เฮอร์ไมโอนี่กำลังมีอาการเหล่านั้น ร่างบางที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนอัศจรรย์แทบจะก้นไม่ติดที่นั่ง เธออยากจะลุกออกไปและตรงดิ่งกลับบ้านเพื่อตามหาสมุดบ้าๆนั่น - ไดอารี่ของเธอ แต่แฮร์รี่กับรอนก็สำคัญ วันนี้พวกเขามีแข่งฟุตบอลกับห้องฮัฟเฟิลพัฟซึ่งเธอไม่อยากทำให้พวกเขาเสียใจหากไม่เห็นเธอมาเป็นกำลังใจให้(ถึงแม้รอนจะมีกำลังใจของเขาอยู่แล้วก็เถอะ)

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเฮอร์ไมโอนี่ยังคงนั่งอยู่ตรงนี้ ทั้งๆที่วิญญาณของเธอมันล่องลอยออกไปถึงที่บ้านเรียบร้อยแล้ว

“หวัดดีเฮอร์ไมโอนี่” น้ำเสียงหวานชวนฝันดังขึ้นข้างๆเธอ เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองแล้วก็พบกับเด็กผู้หญิงห้องเรเวนคลอกำลังนั่งลงข้างๆเธอก่อนจะส่งยิ้มมาให้อย่างเป็นมิตร - ลูน่า เลิฟกู๊ด

“หวัดดีลูน่า” เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มตอบ มันไม่ใช่รอยยิ้มตามมารยาทแต่เป็นรอยยิ้มที่มาจากความจริงใจ “เธอก็มาเชียร์แฮร์รี่กับรอนเหมือนกันเหรอ?” ฟังดูเหมือนเป็นคำถามที่งี่เง่า - แต่เชื่อเถอะเฮอร์ไมโอนี่พยายามที่สุดแล้ว เธอไม่ค่อยได้คุยกับลูน่าบ่อยเท่าไหร่เลยไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นชวนคุยยังไงดี

“ใช่” ลูน่าตอบ “อันที่จริง พลาดไม่ได้เลยต่างหาก เซนส์ของฉันมันบอกว่าวันนี้กริฟฟินดอร์ต้องชนะแน่ๆ” น้ำเสียงชวนฝันของลูน่าตอบออกมาอย่างเลื่อนลอย และมันทำให้เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกว่าเหมือนเธอกำลังเล่านิทาน

“ใช่ พวกเขาต้องชนะแน่ๆ” - แฮร์รี่กับรอนเก่งจะตาย ถ้าไม่ใช่เรื่องเรียนน่ะนะ เฮอร์ไมโอนี่คิด

ลูน่า เลิฟกู๊ดเป็นเด็กห้องเรเวนคลอปีเดียวกัน เฮอร์ไมโอนี่ไม่ค่อยสนิทกับเธอสักเท่าไหร่ เธอเป็นคนอัธยาศัยดี ดูเพ้อฝันไปหน่อย แถมยังดูติสๆ - สังเกตุได้จากต่างหูหัวผักกาดที่เธอใส่ แต่เชื่อเถอะลูน่าก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ออกจะนิสัยดีมากกว่าด้วยซ้ำ

ลูน่าระบายยิ้มออกมาให้แทนคำตอบ ก่อนจะหันไปสนใจยังสนามกีฬาที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายกับการเตรียมการแข่งขันฟุตบอลที่ใกล้จะเริ่มขึ้น เฮอร์ไมโอนี่กางหนังสือที่อยู่ในมือ นวนิยายเล่มโปรด แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับนักโทษแห่งอัซคาบัน เขียนโดย เจ.เค.โรว์ลิง ขึ้นมาเปิดอ่าน - โชคดีที่เธอคิดถูก อย่างน้อยตัวอักษรที่อยู่ในหนังสือก็ทำให้จิตใจของเธอสงบลงได้ในชั่วคราว

 

ก็แค่…ชั่วคราวน่ะนะ

 

 

แปร๊ด!!!

เสียงแตรดังขึ้นพร้อมๆกับที่มีร่างผอมบางของเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งขึ้นมาบนอัศจรรย์ก่อนจะนั่งลงข้างๆเฮอร์ไมโอนี่ ใบหน้าของเธอชื้นเหงื่อจากการวิ่งและผมสีแดงเพลิงก็ถูกรวบขึ้นไว้เป็นหางม้า เปิดเปลือยโชว์ลำคอขาว

“จินนี่เธอหายไปไหนมา!?” เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนถามแข่งกับเสียงโห่ร้องของผู้คนบนอัศจรรย์ วันนี้เธอแทบจะไม่เจอจินนี่เลยตลอดทั้งวันจนกระทั่งตอนนี้ ลูน่าเมื่อหันมาเห็นจินนี่ก็ส่งยิ้มทักทายมาให้ด้วยความเป็นมิตร

“หวัดดี จินนี่”

“หวัดดี ลูน่า” จินนี่ วีสลีย์ยิ้มกว้างให้ลูน่าก่อนจะหันไปตอบรุ่นพี่สาวที่กำลังนั่งมองค้อนใส่เธออยู่ข้างๆกัน “ฉันเพิ่งจะเลิกเรียนน่ะสิเฮอร์ไมโอนี่” จินนี่ปดพลางยิ้มอย่างฝืนๆให้เฮอร์ไมโอนี่

 

แหงงล่ะ! ใครจะกล้าไปบอกเฮอร์ไมโอนี่กันล่ะว่าจริงๆแล้วเธอแอบหายไปทำอะไรมา

 

ก่อนหน้านี้ไม่นาน จินนี่เพิ่งจะบังเอิญเจอกับกลุ่มของมัลฟอยตรงระเบียงทางเดิน ดูเหมือนมัลฟอยจะหัวเสียอยู่ไม่น้อยที่ต้องมาทะเลาะกับยัยพาร์กินสันด้วยเรื่องอะไรไร้สาระ - ซึ่งจินนี่ก็พอจะเดาออกว่าพวกเขาทะเลาะกันด้วยเรื่องอะไร

‘เธอเอาอะไรไปใส่ไว้ล็อคเกอร์ของเพื่อนฉันวิสลี่ย์?’ เบลส ซาบินี่ถามเธอด้วยความฉุนเฉียวอย่างปิดไม่มิด เขาไม่รู้ว่าสมุดนั่นมันมีอะไรและทำไมจู่ๆพาร์กินสันถึงได้เกิดบ้าอาละวาดใส่เดรโกขึ้นมา เขาพยายามแยกทั้งสองออกจากกัน แต่ยัยพาร์กินก็เอาแต่ทำตัวงี่เง่า ยื้อแย่งสมุดนั่นกับเดรโกไม่หยุดอย่างกับคนบ้า จนเขาอดรู้สึกรำคาญแทนเพื่อนสนิทของเขาเสียไม่ได้

‘ฉันใส่อะไร?’ จินนี่ทำหน้าใสซื่อ

‘ก็ไอ้สมุดเวรนั่น!’ เบลสคำราม ดวงตาสีดำสนิทของเขาจ้องตาเธอเขม็ง ‘เธอทำให้เพื่อนของฉันทะเลาะกัน’ 

จินนี่ร้องอ๋อในใจ แต่ถึงยังไงเธอต้องตีหน้าเอาซื่อไว้ก่อน 'ฟังนะซาบินี่ ฉันไม่รู้เรื่อ --' 

'เกรนเจอร์อยู่ไหน?’ 

เสียงทุ่มยานคางของผู้มาใหม่โพล่งขึ้นมาขัดการถกเถียงกันของทั้งสอง เดรโกมองหน้าจินนี่นิ่งขณะรอคำตอบ เขาไม่ชอบรอคอย และแน่ล่ะตอนนี้เขาชักจะรำคาญยัยพาร์กินสันเต็มทน ถ้าไม่ติดว่าเขาไม่รู้ว่าจะไปหาเกรนเจอร์ได้ที่ไหนเขาคงจะเดินหนีออกไปนานแล้ว

‘ฉันไม่รู้’ จินนี่ตอบเสียงเบา เดรโกยกคิ้วขึ้นเป็นคำถามและสีหน้าของเขาก็แสดงออกถึงความหงุดหงิดอย่างชัดเจน

 

ไม่ได้เรื่อง! เดรโกสถบในใจ

 

‘วันนี้ฉันไม่เจอพี่เฮอร์ไมโอนี่เลยทั้งวัน’ แหงงล่ะ! ก็เธอเอาแต่หลบหน้าเฮอร์ไมโอนี่ทั้งวันจะไปรู้ได้ไง ‘แต่ตอนบ่ายนี้พี่แฮร์รี่กับรอนมีแข่ง ฉันแน่ใจว่าเฮอร์ไมโอนี่ต้องไปดูพวกเขา’ จินนี่ตอบออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นัก เธอคิดว่าเฮอร์ไมโอนี่น่าจะรู้สึกตัวแล้วว่าไดอารี่ของเธอหายไป และเธอคงจะไม่อยู่เฉยแน่

‘ขอบใจวิสลีย์น้อย’ เดรโกพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะเดินเบี่ยงตัวหลบออกมา จินนี่ทึ่ง

 โอ้ เคราเมอร์ลินเป็นพยาน เดรโก มัลฟอยเพิ่งจะพูดว่า ‘ขอบใจ’กับ เธอ!

‘เหลือเชื่อ!’ จินนี่และเบลสสถบออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

‘เดี๋ยวเดรก เดี๋ยวก่อนสิ! --’ แพนซี่ยังคงวิ่งตามเดรโกมา เธอเอื่อมมือไปจับแแขนเดรโกเพื่อที่จะหยุดให้เขาหันมาคุยกับเธอ แต่เดรโกสะบัดออกอย่างไม่ใยดี

‘ฉันว่าฉันพูดรู้เรื่องแล้วนะแพนซี่!’ เดรโกคำรามออกมาอย่างเหลืออดจนพาร์กินสันสะดุ้ง น้ำตาของเธอรื้อขึ้นมาคลอหน่วยแต่เดรโกไม่คิดจะสนใจ เขาหมุนตัวเดินออกมาอย่างเย็นชาก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อพาร์กินสันกลับมาทำตัวงี่เง่าอีกครั้ง

‘เพราะเกรนเจอร์ใช่ไหมเดรก นายถึงได้ทิ้งฉัน!’ แพนซี่กำหมัดแน่น ตัวของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธเมื่อนึกถึงหน้ายัยหนอนหนังสือที่ชื่อเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์! ‘ฉันจะฟ้องพ่อของนายให้จัดการยัยนั่น และนายคงจะรู้นะว่าพ่อของนายจะว่ายังไงถ้าเขารู้ --’

‘ถึงจะเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เกรนเจอร์ ฉันก็ทิ้งเธอได้!’ เด็กหนุ่มคำรามลั่น ดวงตาสีเทาซีดจ้องเขม็งมายังแพนซี่อย่างน่ากลัว ‘เธอมันงี่เง่าแพนซี่ และฉันไม่ชอบคนงี่เง่า!’ เขาเน้นคำว่า ‘งี่เง่า’ ออกมาชัดเจน และมันก็ดังมากพอที่จะแทงใจของเด็กสาวให้ตระหนักถึงสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ 

เธอกำลังจะทำให้เขาเกลียด

‘ไม่เดรก ฉันขอโทษ’ แพนซี่ปล่อยโฮออกมา เธอวิ่งเข้าไปเกาะแขนเขา มาสคาร่าราคาแพงที่เธออุตส่าห์ทาเอาไว้อย่างดีไหลออกมาเลอะเปี้ยนใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาจนดูน่าเวทนา ‘ฉะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำตัวแบบนี้อีก’ เด็กสาวช้อนสายตามองเดรโกด้วยอาลัยอาวอนแต่เดรโกทำเพียงแค่มองลงมานิ่งๆอย่างเฉยชา ‘อย่าทิ้งฉันเลยนะ - นะเดรก ฉันรักนายนะ’

เดรโกถอนหายใจ เขารู้ว่าแพนซี่รักเขาแต่เขาไม่ได้รักเธอ ที่เขาคบกับเธอก็เพียงแค่แก้เบื่อไม่ได้จริงจัง ‘ได้แพนซี่ ฉันจะไม่ทิ้งเธอ’

‘จริงเหรอ! โอ้ ขอบคุณเมอร์ลิน เดรกฉันดีใจจังที่นายไม่ --’ แพนซี่ยิ้มกว้างแต่ก็ได้ไม่นานก่อนจะหุบยิ้มลง

'แต่เราต้องเป็นแค่เพื่อนกัน'

ครืนนน

โลกทั้งใบของแพนซี่เหมือนจะพังทลายเมื่อได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของเดรโก ‘วะ ว่าไงนะ!?’ แพนซี่ร้องลั่นจนแสบแก้วหู ‘ล้อกันเล่นใช่ไหมเดรก เมื่อกี้นายยังบอกว่าจะไม่ทิ้งฉัน --’

‘ฉันพูดจริงแพนซี่ และจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย’ มือเรียวของเดรโกยกขึ้นมาแกะมือของแพนซี่ออก ‘เราเลิกกัน’ เสียงทุัมยางคางของเขาพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินหมุนตัวออกมาทิ้งไว้เพียงแพนซี่ที่กำลังจะสติแตกกลายเป็นคนบ้าเต็มตัวเพราะความรักที่มีต่อเขา

‘ไม่ๆๆๆ ไม่นะ ไม่! เดรกไม่ อย่าทำแบบนี้!!’ หัวใจของแพนซี่เหมือนแตกสลาย เธอตะโกนไล่หลังพร้อมกับพยายามวิ่งไล่ตามเขาแต่เดรโกก็เดินไปไกลมากพอที่เธอจะตามไม่ถึง แพนซี่ตัวสั่นเทา มือของเธอกำแน่นจนรู้สึกได้ว่าเล็บสวยๆของเธอมันจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดไหลซิบ ตาของเธอแดงก่ำด้วยความเสียใจปนความโกรธจนต้องร้องกรี๊ดออกมาดังๆอย่างสุดเสียง

 

ไม่จริง! นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง!!!

เดรโกยังรักฉัน!

 

‘แกยัยเกรยเจอร์! แกต้องชดใช้ ฉันจะไม่ปล่อยเดรกไปเด็ดขาด เขาเป็นของฉัน! ’

- และแน่นอนเรื่องทั้งหมดล้วนตกอยู่ในสายตาของจินนี่ วิสลีย์โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่าเธอแอบหลบอยู่ตรงมุมเสาเพื่อแอบฟังพวกเขาทะเลาะกัน

 

“งั้นก็โอเค” โชคดีที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้ระแคะระคายอะไร เธอพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะหันไปมองยังสนามกีฬา ที่ตอนนี้เริ่มจะคึกคักด้วยเหล่านักกีฬาของทั้งสองทีมที่กำลังเริ่มออกมาสู่สนาม กริฟฟินดอร์กับฮัฟเฟิลพัฟ

 

“กริฟฟินดอออออออร์!!!!!!”

 

“ฮัฟเฟิลพัฟฟฟฟฟฟฟ!!!!!”

 

เสียงกู่ร้องของกองเชียร์บนอัศจรรย์ทั้งสองห้องดังขึ้นอย่างหึกเหิม ให้กับเหล่านักกีฬาของทีมกริฟฟินดอร์และฮัฟเฟิลพัฟ แม้แต่เรเวนคลอเองก็ยังส่งเสียงเชียร์ให้กับทั้งสองทีมนี้ยกเว้นสลิธีรินที่มาดูการแข่งขันนี้แค่บางส่วน

“วอน วอน!!!”

เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเสียงร้องตะโกนของลาเวนเดอร์ บราวน์ไม่ไกลนัก เธอหันไปเห็นเด็กสาวผมสีบลอนด์ยาวหยักศกที่มักจะสวมที่คาดผมสีสันสดใสลุกขึ้นมาทำตัวเด่นหลาท่ามกลางคนดูบนอัศจรรย์ของฝั่งกริฟฟินดอร์ สองมือน้อยๆของเธอถูกยกขึ้นมาบ้องปากพลางกู่ร้องตะโกนให้กำลังใจรอน วิสลีย์ลั่นอัศจรรย์ จน ‘ปัทมากับปาราวตี พาติล’ สองสาวฝาแฝดเพื่อนสนิทของลาเวนเดอร์ต้องช่วยกันดึงตัวเธอลงมานั่งที่เดิมด้วยความอายกับการกระทำบ้าบิ่นของลาเวนเดอร์อย่างเสียไม่ได้

“สู้เขา วอน วอน!!! สุดที่รักของฉันนนน!!!!”

“แหวะ!” จินนี่ร้องออกมาด้วยความขยะแขยง อดรู้สึกหมั่นไส้กับคำว่า “สุดที่รักของฉัน” อย่างเสียงไม่ได้ 

และโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ เฮอร์ไมโอนี่กับจินนี่หันมองหน้ากันทันทีโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่สองสาวจะระเบิดหัวเราะร่าออกมาปะปนไปกับเสียงเชียร์ของคนดูบนอัศจรรย์ระหว่างทั้งสองห้อง กริฟฟินดอร์กับฮัฟเฟิลพัฟ

 

__________________________

 

 

การแข่งขันสิ้นสุดลงไปอย่างดุเดือด แน่นอนว่าเป็นไปดั่งที่ลูน่า เลิฟกู๊ดทำนายไว้ตั้งแต่ต้นไม่มีผิด กริฟฟินดอร์ชนะฮัฟเฟิลพัฟอย่างขาดรอยด้วยคะแนนที่ทิ้งห่างถึง 05 ประตูต่อ 01 นับเป็นการเริ่มต้นที่ดีของกริฟฟินดอร์ที่จะเข้าสู่รอบต่อไป ไปเจอกับทีมคู่ปรับตลอดการอย่างสลิธีริน

 

“กริฟฟินดอร์ กริฟฟินดอร์ กริฟฟินดอร์!!!!”

 

เสียงกองเชียร์จากทั้งบนอัศจรรย์และในสนามยังคงดังกึกก้องด้วยความหึกเหิมและดีใจให้กับชัยชนะของกริฟฟินดอร์ เฮอร์ไมโอนี่ จินนี่และลูน่าเดินลงมาจากอัศจรรย์ พวกเธอสามคนตรงเข้าไปในสนามฟุตบอลเพื่อร่วมฉลองให้กับชัยชนะของกริฟฟินดอร์ร่วมกับแฮร์รี่และรอนที่กู่ร้องออกมาสุดเสียงราวกับเขาเป็นฮีโร่ที่ทำให้ทีมชนะ - ซึ่งก็ต้องขอบคุณรอนจริงๆที่เขาสามารถทำหน้าที่ผู้รักษาประตูได้อย่างดีเยี่ยม สมกับที่ฝึกซ้อมมาเป็นปีๆได้อย่างไม่ผิดหวัง

“แฮร์รี่” เฮอร์ไมโอนี่วิ่งเข้าไปหาแฮร์รี่ทันที

“ไง” แฮร์รี่ที่หันมาเห็นพวกเธอก่อนยิ้มกว้างออกมาทันทีด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น ใบหน้าและเส้นผมสีดำสนิทของเขาชื้นเหงื่อจนแทบจะเรียกได้ว่าเปียกชุ่ม จนแฮร์รี่ต้องถอดแว่นออกมาเช็ดหน้าเช็ดตากับเสื้อกีฬาสีแดงเพลิงของเขาที่สวมใส่อยู่ - และแน่นอนการกระทำของเขามันเซ็กซี่มากโดยที่แฮร์รี่เองก็ไม่รู้ตัว เพราะหน้าท้องที่มีลอนกล้ามเนื้อของเขามันโผล่พ้นเสื้อออกมาสู่สายตาของสาวๆทั้งในสนามและบนอัศจรรย์ ถึงจะไม่มากแต่แน่ละขึ้นชื่อว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ แฟนคลับของเขาย่อมเยอะเป็นธรรมดาเมื่อเทียบกับเสียงกรีดร้องของสาวๆที่กรี๊ดให้กับเขา

ยกเว้นลูน่า เฮอร์ไมโอนี่ และจินนี่

“ดีใจด้วยนะแฮร์รี่” ลูน่าส่งยิ้มให้กับเขาพร้อมกับขวดน้ำเปล่า(ที่ไม่รู้ว่าไปซื้อมาตอนไหน)ส่งให้แฮร์รี่

“ขอบคุณลูน่า” แฮร์รี่ตอบและรับขวดน้ำมาจากเธออย่างเขินๆ “ฉันดีใจที่เธอมา”

“แน่นอนอยู่แล้วแฮร์รี่” น้ำเสียงชวนฝันของเธอตอบขึ้นมาอย่างช้าๆ “เซนส์ของฉันมันบอกว่าวันนี้กริฟฟินดอร์ต้องชนะแน่ๆ และก็เป็นแบบนั้น ฉันถึงต้องมา”

“งั้นเหรอ เซนส์เธอแรงดีนะ” 

ดูเหมือนว่าเขาจะลืมไปแล้วว่ายังมีเพื่อนสนิทกับน้องสาวของเพื่อนสนิทอีกคนที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ จนจินนี่ต้องแกล้งกระแอ่มไอออกมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากทั้งสองคน

“อะแฮ่ม” 

“เอ่อ - ไงจินนี่” และได้ผล แฮร์รี่ผละออกจากลูน่าทันที ใบหน้าของเขาขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดแม้ว่าจะพยายามกลบเกลื่อนก็ตาม “โทษที ไม่ได้สังเกตุว่าเธออยู่ตรงนี้ เอ่อ - รอนอยู่นั่น” เด็กหนุ่มเกาท้ายทอยแก้เขิน นิ้วชี้ของเขาชี้ไปทางตำแหน่งของรอนที่กำลังถูกสมาชิกในทีมกริฟฟินดอร์ยกตัวลอยขึ้นสู่ฟ้าเพื่อฉลองชัยชนะให้กับฮีโร่

“ขอบใจพี่แฮร์รี่ แต่ฉันไม่ได้มาหาแค่พี่รอนคนเดียวซะหน่อย” จินนี่ยิ้มกรุ้มกริ่ม และมันก็ทำให้แฮร์รี่หน้าแดงเพิ่มขึ้นในทันทียกเว้นลูน่าที่มองสลับระหว่างจินนี่กับแฮร์รี่ไปมาอย่างคนไม่รู้เรื่องราว เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะคิกคักก่อนเสียงของเธอจะเงียบไป เมื่อเธอเห็นลาเวนเดอร์ บราวน์วิ่งเข้ามาในสนาม

“วอน วอน” ลาเวนเดอร์เรียกสรรพนามแทนชื่อของรอนด้วยน้ำเสียงสดใส รอนหันมาตามเสียงเรียกแต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร ลาเวนเดอร์ก็พุ่งตัวกระโดดกอดรอนเต็มรักจนเขาเซถอยหลังไปเล็กน้อย - และแน่นอนทุกๆอย่างล้วนอยู่ในสายตาของเฮอร์ไมโอนี่ทั้งหมด

แปลบ…

เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกได้ถึงหัวใจที่เจ็บแปลบอีกแล้ว เธอพยายามเพิกเฉยต่อคนทั้งสองที่ตอนนี้กำลังยืนจูบกันท่ามกลางสายตาคนดูทั้งสนามและบนอัศจรรย์ - แต่มันก็ยากเต็มที จนต้องหมุนตัวเดินออกมาเพื่อนซ่อนน้ำตาของตัวเองที่รื้อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“เฮอร์ไมโอนี่…”

“แฮร์รี่ฉันกลับก่อนนะ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ” เด็กสาวพูดขึ้นมาทั้งๆที่ยังคงยืนหันหลังให้แก่เขา แฮร์รี่ถอนหายใจ เขารู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่เป็นอะไรและเธอต้องการเวลา

“อืม โอเคเฮิร์มถ้าเธอว่างั้น…กลับบ้านดีล่ะๆ" เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้ารับก่อนจะจ้ำเท้าเดินออกมา จินนี่ที่เห็นดังนั้นก็จะวิ่งตามออกมาด้วยความเป็นห่วงแต่แฮร์รี่รั้งมือของเธอเอาไว้ได้ทัน “ไม่ใช่ตอนนี้จินนี่”

“แต่ --” 

“เชื่อฉันจินนี่” จินนี่ตั้งท่าจะแย้งแต่สุดท้ายก็ต้องหยุดเมื่อแฮร์รี่พูดเหตุผลขึ้นมา “เธอต้องการเวลา”

 

 

 

“รอน วิสลีย์นายมันคนงี่เง่า!” เฮอร์ไมโอนี่หลับหูหลับตาสถบออกมาอย่างคนเหลืออด โชคดีที่เธอเดินออกมาไกลพอสมควรเจ้าของชื่อที่เธอเพิ่งจะด่าออกไปเลยไม่ได้ยิน(แต่จะดีมากกว่านี้ถ้าเขาได้ยิน) “ฉันไม่น่าชอบนายเลย นายมันไม่ได้เรื่อง และใช่! นายมัน --”

“โง่” 

ใช่! โง่ รอน วิสลีย์น่ะโง่ขนานแท้ โง่ที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา แต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้พูด

เฮอร์ไมโอนี่รีบเงยหน้าขึ้นมาทันที สิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าเสี้ยมแหลมกวนประสาทของคนที่เธอไม่ค่อยจะชอบขี้หน้าสักเท่าไหร่ เดรโก มัลฟอยกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“นาย!”

“ไง เกรนเจอร์” เดรโกระบายยิ้ม และมันเป็นรอยยิ้มที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เฮอร์ไมโอนี่เคยเห็นมา - แน่นอนเธอเกลียดมัน เกลียดพอๆกับที่เกลียดเจ้าของรอยยิ้มนั่นด้วย! เฮอร์ไมโอนี่เผยอปากเตรียมจะฉะกับเขาแต่แล้วก็ต้องหุบฉับลงทันทีเมื่อดวงตาสีน้ำตาลของเธอดันเหลือบไปเห็น ‘บางสิ่ง’ ที่อยู่ในมือของเดรโก

สมุดไดอารี่ของเธอ

“มันไปอยู่ที่นายได้ยังไง!?” เฮอร์ไมโอนี่แทบจะร้องออกมา เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปคว้าไดอารี่ของเธอออกมาจากมือของเดรโกทันทีแต่เดรโกเบี่ยงตัวหลบทัน แถมยังชูสมุดของเธอขึ้นสูง ไม่ให้เฮอร์ไมโอนี่สามารถคว้ามันได้ถึง แม้ว่าเธอจะพยายามกระโดดแล้วก็ตาม “เอาคืนมานะ!” เฮอร์ไมโอนี่ยังคงไม่ยอมแพ้ เธอพยายามเขย่งปลายเท้าและเอื้อมมือไปสุดแขนเพื่อจะคว้าไดอารี่ของเธอคืนมา แต่ความสูงของเขาก็ช่างได้เปรียบ “มัลฟอยฉันบอกให้เอาคืนมา!!”

“อยากได้ก็เอาให้ถึงสิ” เดรโกยักคิ้วอย่างยียวน มือเรียวชูสมุดไดอารี่ที่เด็กสาวตรงหน้าหวงนักหวงหนาขึ้นสุดแขน “ไม่ยักรู้ว่าเธอเขียนอะไรแบบนี้ด้วยน่ะ เกรนเจอร์” เขาถามออกไปตามตรง - หรือพูดให้ถูก เขาค่อนข้างแปลกใจเลยล่ะว่ายัยหนอนหนังสือตรงหน้าเขาจะกล้าเขียนอะไรแบบนี้ด้วย - อย่างกับนิยายรัก

“ไม่เกี่ยวกับนาย เอาของฉันคืนมานะ!” เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงก่ำ มันไม่ได้มาจากความโกรธแต่มาจากความเขินอาย สิ่งที่เธอกลัวมาตลอดว่าสักวันความลับของเธอจะแตก มันก็ดันแตกเข้าจนได้ - แต่ทำไมต้องวันนี้!? วันที่เธอเพิ่งจะอกหักจากรอนเนี่ยนะ? เป็นวันอื่นไม่ได้หรือไงกัน!?

 

ขอบคุณ ขอบคุณมากๆเลยค่ะท่านเมอร์ลิน ท่านเลือกวันได้ดีจริงๆ - เยี่ยม!

 

“เกี่ยวสิ! ก็มันมีเรื่องฉันเขียนอยู่ในสมุดนี่ด้วย" เดรโกว่าพลางโบกสมุดของเธอไปมา

“เอาคืนมานะ!” เด็กสาวพุ่งตัวไปคว้ามันกลับมาอีกครั้ง แต่เดรโกก็เบี่ยงตัวหลบทันอีกตามเคย

“โววๆใจเย็นเกรนเจอร์ ฉันคืนแน่แต่มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

เฮอร์ไมโอนี่หยุดชะงักทันที ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยมองสบกับดวงตาสีฟ้าซีดอย่างไม่ไว้วางใจ เธอไม่รู้ว่าเดรโก มัลฟอยคิดจะทำอะไร แต่มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ “อะไร?” เธอถามอย่างชั่งใจขณะมองสมุดที่อยู่ในมือของเขา

สบานต่อหน้าเมอร์ลินได้เลย ถ้าเขาเผลอเมื่อไหร่เธอจะแย่งมันออกมาทันทีต่อให้ต้องใช้วิธีแบบสลิธีรินก็เถอะ!

มัลฟอยดูจะพอใจไม่น้อยที่เธอถามออกมาแบบนั้น สองเท้าของสาวเท้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นจนเฮอร์ไมโอนี่เผลอกลืนน้ำลายลงคอดังอึก เดรโกปรายตามองไปยังตำแหน่งรอนที่กำลังถูกลาเวนเดอร์เกาะแขนอยู่ไม่ไกลจากที่เขาและเธอยืนอยู่ ริมฝีปากบางของเขากระตุกยิ้มเจ้าเลห์อย่างที่เขาชอบทำ ก่อนที่จะพูดประโยคหนึ่งออกมาทำให้คนฟังแทบฉุนขาด

“ก็ถ้าเธอยังไม่อยากให้เจ้าหัวแดงที่เธอปลื้มนักปลื้มหนานั่นรู้ความลับเธอละก็” เดรโกหยุด ดวงตาสีฟ้าซีดที่มีเสน่ห์ของเขาตรึงดวงตาของเธอไว้อย่างกับมีมนต์สะกด “เธอก็…ต้องมาแกล้งเป็นแฟนกับฉัน

“หา!?”

 

____________________________________________________

TBC

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #44 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 16:22
    ตาเดรกก็เจ้าเล่ห์ไม่เบาอ่ะ55555 แสบพอกับยัยจินนี่เลย
    สาวเฮิร์มเราจะว่าไงล่ะทีนี้
    #44
    0
  2. #42 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 15:49

    เค แปลว่ามันอ่านด้านหน้าแล้ว
    อ้ายยยยยยยยยยอัพแล้ววว
    เบลสหนูโกรธได้น่ากลัวมากทั้งที่ไม่ใช่เรื่อง ม รึ งงง(แอบด่านะจ๊ะ)
    (เสียดายแพนแพนอะ ตัวร้ายอีกละ ถ้าน้องเป็นตัวดีจะแซ่บมาก เห็นในจอยบ่อยๆ น้องเป็นแม่เรือ แต่ก็ขอให้เป็นเพื่อนกันให้ได้ละ อยากได้คนชวนเฮิร์มไปผับ(จริงๆอยากแอบเห็นแพนแกล้งจีบเฮิร์มให้เดรกหึงนะยังไม่เคยเห็นแบบนี้) ในตอนนี้ยังไม่มี แบบสีสันตอนนี้ก็สีสันขอให้น้องแพนตูอย่าได้บทร้ายเยอะเลย ถ้าร้ายร้ายกับเดรกอีนี้มันเ-้*ฟันแล้วทิ้งสำส่อน ด่าแรกไปป่าวไม่ละแดรก มันฝอย มันแรดจริงจัง(แอบด่านะจ๊ะเพื่อไม่รู้ไอหัวฟักทอง))ถ้ารู้ว่าจินนี้ทำแม่เฮิร์มจะฆ่าหัดศพป่าววะแต่นั้นไม่แฮลลี้ก็แพนละทำแน่ๆ(OKเข้าสู้โหมดจริงจัง ตอนนี้กำลังสงสัยว่าทำไมพ่อเดรโกถึงได้ไม่ยอมให้คบกับเฮิร์ม เพราะมันมีเรื่องตั้งแต่เกรด7หรอไม่ใช่หรอกเป็นนักธุรกิจคงโง่ขนานไม่รู้ว่าลูกตัวเองหาเรื่องเค้าก่อน หรือว่าเรื่องสถานะทางการเงิน เห้ยยยยยเหยียดอีกละ ขอให้หม่อมแม่ซิสซี้มาปราบอีแก่ผมยาวด้วยเถอะค่ะ)ทำไมเราปากร้ายจังวันนี้
    #42
    11
    • #42-10 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 7)
      11 สิงหาคม 2563 / 08:02
      โทษทีค่ะมันส่งไม่ติดเลยส่งไปเยอะกว่า1
      #42-10
    • #42-11 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 7)
      11 สิงหาคม 2563 / 08:03
      โทษทีค่ะมันส่งไม่ติดเลยส่งไปเยอะกว่า1
      #42-11
  3. #41 DeerLady (@maoru-maya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 11:27

    กรี๊ดดดดดดดด บอกว่าเขียนถึงฉันแสดงว่าอ่านแล้วใช่ไหมๆๆๆๆ รู้หรอกว่าอยากให้เขากับมาสนใจอะ
    #41
    0
  4. #40 Shikjel (@JJellyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 10:46

    เอาแล้วๆๆๆๆ
    #40
    0
  5. #39 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 09:37

    เริ่มแล้ว ๆ ๆ

    #39
    0
  6. #38 Tarantallegra (@Tarantallegra) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 09:30

    คุณชายกวนมากก แหมมม เข้าทางตัวเองเลยสิ

    #38
    0