To all the boys I've loved before // Draco x Hermione [Dramione]

ตอนที่ 3 : #Chapter 02 - Maybe It's time to move on

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    15 ส.ค. 63

#Chapter 02 - Maybe It's time to move on

 

 

“ฉันละอยากจะบ้าตายรายวัน”

“เธอบ่นอะไรจินนี่?” เป็นอีกครั้งของวันนี้ที่เฮอร์ไมโอนี่ต้องเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือนวนิยายเล่มโปรด แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับนักโทษแห่งอัซคาบัน เขียนโดย เจ.เค. โรว์ลิง เพื่อหันมาสนใจน้องสาวของเพื่อนสนิทที่กำลังนอนกลิ้งไปมาบนที่นอนของเธอ

“ก็พี่รอนน่ะสิ! เขาพายัยลาเวนเดอร์มาที่บ้าน” จินนี่บ่นอุบพลางเปิดนิตยสารเดลี่พรอเฟ็ต ฉบับประจำวันเสาร์นี้ไปหน้าถัดไป “แล้วที่ตลกสุดคืออะไรรู้ไหม? พ่อกับแม่ดูจะยินดีมากที่พี่รอนมีแฟนกับเขาเป็นตัวเป็นตน เหอะ! ทีกับฉันละสั่งห้ามนั่นห้ามนี่ห้ามมีแฟนจนกว่าจะเรียนจบ ไม่เห็นยุติธรรมเลย!” จินนี่บ่นยืดยาวออกมาเหมือนคนเก็บกด เธอทำเสียงฮึดฮัดขึ้นจมูกก่อนจะกลับไปสนใจนิตยสารเดลี่พรอเฟ็ตต่อ โดยไม่ได้เห็นสีหน้าของเฮอร์ไมโอนี่เลยว่าดูหมองเศร้าลงแค่ไหน

เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกหัวใจปวดหนึบเมื่อได้ยินจินนี่พูดถึงรอนกับลาแวนเดอร์ เธอเกลียดความรู้สึกนี้มันทำให้เธออยากจะร้องไห้ออกมา เฮอร์ไมโอนี่อยากจะบอกจินนี่ว่าเธอคิดยังไงกับรอนแต่รอนกำลังไปสวยกับลาแวนเดอร์ และเธอไม่อยากเข้าไปเป็นสาเหตุให้พวกเขาทะเลาะกันในเรื่องของมือที่สาม

“ฉันอยากให้พี่เป็นแฟนรอนมากกว่ายัยลาแวนเดอร์นั่นนะ” อยู่ๆจินนี่ก็พูดขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งเธอละจากหนังสือขึ้นมามองหน้าจินนี่ทันที “พี่ดูดีกว่ายัยนั่นเยอะเลย”

“พูดอะไรบ้าๆน่ะจินนี่” เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงแต่จินนี่ไม่ได้สังเกตุเห็น “ฉันกับรอน…เราเป็นเพื่อนกันนะ” 

คำว่า 'เพื่อน' ช่างเป็นคำพูดที่พูดออกมายากเหลือเกิน มันเหมือนกับกริซที่มองไม่เห็นกำลังทิ่มแทงหัวใจของเธอให้เจ็บแปลบกับสถานะนี้…

จินนี่ยักไหล่ก่อนจะมองหน้าเฮอร์ไมโอนี่ด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันพูดจริงนะเฮิร์ม --”

เฮอร์ไมโอนี่ไม่ปล่อยโอกาศให้จินนี่ได้พูดจบ มือบางคว้าหมอนใบใหญ่ที่อยู่ข้างตัวขึ้นมาปาใส่คนตัวเล็กที่กำลังยึดที่นอนของเธอทันที จินนี่หัวเราะเสียงใสเธอคว้าหมอนใบหนึ่งขึ้นมาปาใส่เฮอร์ไมโอนี่บ้างอย่างไม่ยอมแพ้ และแล้วสงครามปาหมอนจึงเริ่มขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะของทั้งสาว 

 

________________________________________

 

คุณและคุณนายวิสลีย์ชวนเฮอร์ไมโอนี่และแฮร์รี่มากินมื้อเย็นที่บ้าน เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกอึดอัดเธอรู้ว่าคุณนายวิสลีย์อยากจะฉลองที่รอนมีแฟนเลยชวนเพื่อนสนิทอย่างเธอและแฮร์รี่มา บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารสไตล์ง่ายๆแต่ถูกทำออกมาอย่างสุดฝีมือโดย 'มอลลี่ วิสลีย์' แม่ของรอน แน่นอนว่ามันเป็นมื้ออาหารที่อร่อยมากและทุกคนบนโต๊ะก็ชอบมัน(ยกเว้นเฮอร์ไมโอนี่) 

เธอนั่งตรงข้ามกับรอนและลาเวนเดอร์ บราวน์ พวกเขาดูเป็นคู่ที่น่ารักและมอลลี่ก็ดูเหมือนจะถูกใจ 'ว่าที่ลูกสะใภ้' อย่างลาเวนเดอร์อยู่ไม่น้อย ลาเวนเดอร์เป็นคนเข้ากับคนง่าย สามารถตบมุกของเฟร็ดกับจอร์จได้เกือบทุกมุก และก็เป็นคนที่คุยสนุกซึ่ง

…ต่างจากเธอ

เฮอร์ไมโอนี่กลืนสเต็กเนื้อลงคอด้วยความยากลำบาก หัวใจของเธอเจ็บแปลบทุกๆห้าวิที่เห็นลาแวนเดอร์ป้อนของกินให้กับรอน จินนี่ที่เห็นแบบนั้นถึงกับเบ้ปาก เธอย่นจมูกเหมือนกับเห็นสิ่งที่น่าขยะแขยง ส่วนแฮร์รี่ทำเพียงแค่ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ดวงตาสีเขียวมรกตของแฮร์รี่แอบเหลือบมองเฮอร์ไมโอนี่พลางประเมินสถานการณ์

“จะว่าไปนะ” เสียงของเฟร็ดดังขึ้นมากลางโต๊ะอาหารเรียกทุกสายตาบนโต๊ะให้หันไปมอง “ในเมื่อรอนมีแฟนแล้ว” ก่อนจะตามด้วยเสียงของจอร์จที่พูดต่อประโยคของเฟร็ดให้สมบูรณ์ “แล้วเมื่อไหร่พวกนายสองคนจะมีแฟนกันสักทีล่ะ?”

“แค่กๆๆๆๆ” จบประโยคของจอร์จ แฮร์รี่ถึงกับสำลักน้ำน้ำหูน้ำตาไหล เขารับกระดาษทิชชู่จากเฮอร์ไมโอนี่มาปิดปากทันทีโดยมีจินนี่คอยลูบหลังให้

“พี่จอร์จ!” 

“ฉันพูดไรผิดไปเหรอ?”  จอร์จถามน้องสาวคนเล็กด้วยสีหน้าเหลอหลา ก่อนจะหันหน้าไปมองเฟร็ดที่ก็มีสีหน้าเหลอหลาไม่แพ้กัน

“ไม่…ไม่ผิดหรอก -ไม่เป็นไรจินนี่” แฮร์รี่กระแอ่มไอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกลับมานั่งตัวตรงเหมือนเดิม มือขวาขยับกรอบแว่นให้เข้าที่อย่างเก้ๆกัง “ฉันยังไม่พร้อมจะมีน่ะ” เขาตอบ

“ไม่เอาน่าพวก! พวกนายอยู่กันตั้งเกรด11(เทียบเท่าม.5)แล้วนะ เหลือเวลากันอีกแค่ปีเดียวทำไรให้มันมีสีสันกันบ้างสิ!”

“ใช่ๆ แฮร์รี่นายไม่ปิ๊งสาวคนไหนบ้างเลยหรือไง!?” สองฝาแฝดผมแดงรุมถามเด็กหนุ่มด้วยความอย่างรู้อย่างเห็น แม้กระทั่งจินนี่เอง(ที่ตอนแรกไม่เห็นด้วยกับคำถามนี้)ก็ยังสนใจฟังไปด้วยเช่นกัน

“เอ่อ…” แฮร์รี่หน้าแดงด้วยความเขินอาย สายตาของเขาล่อกแล่กไปหาเฮอร์ไมโอนี่อย่างต้องการความช่วยเหลือแต่เด็กสาวทำเพียงแค่ยิ้มแห้งๆส่งมาเป็นกำลังใจให้

“ว่าไงแฮร์รี่ พวกฉันลุ้นจนก้นนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้วนะ”

“เฟร็ด!” นางมอลลี่เอ็ด

“ผมจอร์จต่างหาก” 

“ที่จริงก็มีอยู่คนหนึ่ง…” แฮร์รี่ตอบในที่สุด เขายกมือขึ้นมาเกาจมูกแก้เขิน และแน่นอนคำตอบของเขาทำให้ทุกคนหูผึ่ง โดยเฉพาะลาแวนเดอร์

“โววววว แฮร์รี่นายมันร้ายกาจ!” เฟร็ด จอร์จและรอนประสานเสียงร้องออกมาพร้อมกัน ตอนนั้นเองที่แฮร์รี่รู้สึกว่าตัวเองเผลอพลาดท่าไปเสียแล้ว

 

ให้ตายเถอะเมอร์ลิน พาผมออกไปจากตรงนี้ที แฮร์รี่ทำได้เพียงแค่ขอกับตัวเองในใจ หน้าของเขาแดงขึ้นเรื่อยๆที่ถูกสามพี่น้องผมแดงล้อจนไปไม่ถูก

 

“ผู้หญิงที่โชคดีคนนั้น เธอเป็นใคร!?” เฟร็ดถาม

“สวยไหม?” จอร์จถามเช่นกัน

“หุ่นเธอล่ะ แบบว่าทรงนาฬิกาทรายไหม?”

“จอร์จ!” มอลลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไปเธอเอ็ดสองลูกชายฝาแฝดตัวแสบเสียงดัง

“ผมเฟร็ดต่างหาก”

“จะใครก็ช่าง! พอได้แล้ว!”

และแล้วบนโต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเรื่องตลกขบขันมากมาย เฮอร์ไมโอนี่พอจะยิ้มออกมาได้บ้างแล้ว เธอเลิกสนใจรอนกับลาแวนเดอร์และหันมาสนใจกับอาหารที่อยู่ตรงหน้าของเธอต่อเงียบๆ โดยไม่ได้สังเกตุเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองเธออยู่

 

Hermione & Harry hugs ♥️

 

“เธอโอเคนะเฮอร์ไมโอนี่” 

เสียงของแฮร์รี่ปลุกเฮอร์ไมโอนี่ออกจากภวังค์ เธอไม่รู้สึกตัวเลยว่าแฮร์รี่มายืนข้างๆเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

“หมายความว่าไงที่ว่าโอเค” เฮอร์ไมโอนี่ถามด้วยไม่เข้าใจ แฮร์รี่ไม่ตอบเขาพยักเพยิดหน้าไปทางนอกหน้าต่างซึ่งมีร่างสองร่างชายหญิงกำลังยืนอยู่ด้วยกันที่สนามหน้าบ้าน รอนและลาเวนเดอร์

พวกเขากำลังจูบกัน

หัวใจของเฮอร์ไมโอนี่เจ็บแปลบอีกแล้ว น้ำตาที่พยายามกักเก็บมานานตีตื้นขึ้นมาคลอรอบดวงตา “มัน…ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอแฮร์รี่” เด็กสาวถามพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้เสียงสั่น

“ฉันไม่ใช่รอนเฮอร์ไมโอนี่” เด็กหนุ่มตอบด้วยเสียงราบเรียบ สายตายังคงมองการกระทำของรอนและลาเวนเดอร์ที่กำลังยืนจูบกันอยู่นอกหน้าต่าง “และอีกอย่างฉันเป็นเพื่อนรักเธอนะอย่าลืม”

อ่า…จริงอย่างที่แฮร์รี่ว่าเขาไม่ใช่รอน วิสลีย์ที่จะโง่จนดูไม่ออก แฮร์รี่เป็นเพื่อนรักของเธอดังนั้นเขาจึงรู้สึกถึงความผิดปกติของเฮอร์ไมโอนี่

“….” เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มเจื่อนไม่รู้ว่าจะตอบอะไรกลับไป

“มานี่มา” แฮร์รี่ดึงเธอเข้าไปกอด ความอบอุ่นของอ้อมกอดที่แฮร์รี่ส่งมาทำให้เฮอร์ไมโอนี่ไม่สามารถกักเก็บน้ำตาได้อีกต่อไป เธอร้องไห้ออกมา สะอึกสะอื้นจนดูน่าสงสาร เด็กสาวฝังใบหน้าให้จมกับไหล่ของแฮร์รี่ในขณะที่เด็กหนุ่มก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังกัยรอนเฮอร์ไมโอนี่ และฉันก็คิดว่าเธอควรตัดใจ ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บเฮอร์ไมโอนี่” น้ำเสียงนุ่มทุ้มของแฮร์รี่ทำให้เฮอร์ไมโอนี่ร้องไห้นักยิ่งกว่าเดิม เธอรู้ว่าแฮร์รี่หวังดีกับเธอเสมอและเขาพูดถูก

 

บางทีมันคงถึงเวลาแล้ว

 

ที่เธอควรจะตัดใจจากรอน วิสลีย์เสียที

 

_____________________________________________________________

TBC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #34 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 06:55

    ชอบโมเมนต์แฮร์รี่กีบเฮอร์นะ เพื่อนที่ดี

    #34
    0
  2. #18 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 23:30
    แฮรี่เพื่อนไม่ซื่ออีกคนปะเนี้ย(ควรมูฟออลนานแล้วจ๊ะ)
    #18
    0
  3. #11 Tarantallegra (@Tarantallegra) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 11:10

    เชียร์แฮร์รี่กะเฮอร์ไมโอนี่ค่า มุแง เป็นดูความนุ้บนิ้บ ความหวังดี ความเืพ่อนรัก

    #11
    0
  4. #9 DeerLady (@maoru-maya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 06:57
    ดีจริงๆที่รอนมันงี่เง่า เฮอร์จะได้ไปเจอคนที่ดีกว่า อินไปไหมเนี้ยยยย ติดตามค้าาา
    #9
    0