To all the boys I've loved before // Draco x Hermione [Dramione]

ตอนที่ 2 : #Chapter 01 - First love

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    15 ส.ค. 63

#Chapter 01 - First love

 

???????????????????? ???????????????????????? ???????????????????????????????????????????????????????????? ????????????????????????????… #mizah # Mizah # amreading # books # wattpad

 

เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ยังคงจำความรู้สึกตอนที่มีรักครั้งแรกได้ดี จะว่าไปแล้วถ้าให้พูดกันตามตรง…เธอไม่เคยลืมมันลงได้เลยมากกว่า ความทรงจำยังคงแจ่มชัดแม้ว่าเธอจะเก็บซ่อนมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดเหมือนกับไดอารี่ของเธอที่เฮอร์ไมโอนี่เลือกที่จะเขียนเก็บเอาไว้ในหน้าท้ายๆของสมุด 

ความลับสุดยอดที่แม้แต่เพื่อนที่สนิทที่สุดอย่างแฮร์รี่ พอตเตอร์ก็ยังไม่เคยล่วงรู้

รักครั้งแรกของเธอที่มีให้ต่อ…

 

เดรโก มัลฟอย…

 

ย้อนกลับไปตอนที่เฮอร์ไมโอนี่ยังเรียนอยู่เกรด7 ตอนนั้นเธอจำได้แม่นเลยล่ะว่ามันคือช่วงเวลาที่พิเศษสุดๆ เธอเพิ่งจะเริ่มใช้ชีวิตในไฮสคูลกับเพื่อนๆของเธอแฮร์รี่และรอน เฮอร์ไมโอนี่ตื่นเต้นมากเธอเฝ้าใฝ่ฝันที่จะใช้ชีวิตไฮสคูลในรั้วโรงเรียนฮอกวอตส์ซึ่งเป็นโรงเรียนชั้นนำในอันดับต้นๆของประเทศอังกฤษ และที่โชคดีที่สุดคือแฮร์รี่และรอนก็เหมือนจะคิดแบบเดียวกันกับเธอ พวกเขาทั้งสามคนเดินจับมือกันเข้ารั้วโรงเรียนฮอกวอตส์ด้วยความตื่นเต้น ที่นั่นราวกับมีเวทมนต์รายล้อมอยู่ทั่วโรงเรียนอย่างที่ ‘เฟรดกับจอร์จ วิสลีย์’ พี่ชายฝาแฝดของรอนเคยว่าไว้จริงๆ และที่นั่นเองเฮอร์ไมโอนี่ก็ได้พบกับเขาเป็นครั้งแรก

 

เด็กชายผมสีบลอนด์ทองที่มีดวงตาสีฟ้าซีดเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา - เดรโก มัลฟอย

 

เดรโก มัลฟอยในตอนนั้นยังคงเป็นเด็กชายที่มีรูปร่างผอมบาง(ต่างจากแฮร์รี่ที่ผอมกว่า)และไม่ได้สูงต่างไปจากเธอมากนัก ผมสีบลอนด์ทองของเขาถูกเซทไว้อย่างดีโดยฝีมือของ 'นาร์ซิสซา' แม่ของเขาที่เป็นคนคอยจัดทรงผมให้ก่อนไปโรงเรียนในทุกๆเช้า ใบหน้าเสี้ยมแหลมของเขาไม่แสดงสีหน้าใดๆเลยนอกจากสีหน้าเย่อหยิ่ง เย็นชา และก็เบื่อหน่ายในหนึ่งวัน และใช่! ขึ้นชื่อว่าเดรโก มัลฟอย เขาเป็นเด็กบ้านรวยที่มีพ่อเป็นผู้เป็นมีอิทธิพล พ่อของเขาคือ 'ลูเซียส มัลฟอย' เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในลอนดอน เลยทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปยุ่งกับมัลฟอยนัก นอกจาก 'เบลส ซาบินี่' เพื่อนร่วมห้องของเขา

เฮอร์ไมโอนี่ยังจำครั้งแรกที่เจอมัลฟอยได้ เช้าวันแรกของการเปิดภาคเรียนเด็กหญิงลงจากรถด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและกำลังจะเดินเข้าไปในรั้วโรงเรียนเพื่อเริ่มใช้ชีวิตในไฮสคูลครั้งแรกในชีวิต แฮร์รี่ยืนรอเธออยู่ก่อนแล้วเขากำลังยืนคุยกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผมสีบล์อนทองยาวเป็นลอนและหน้าตาน่ารัก เฮอร์ไมโอนี่มารู้ทีหลังว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นมีชื่อว่า ‘ลูน่า เลิฟกู๊ด’ ซึ่งเรียนอยู่ห้องเรเวนคลอ 

แน่นอนว่าเฮอร์ไมโอนี่ค่อนข้างแปลกใจทีเดียว ปกติเธอไม่เคยเห็นแฮร์รี่คุยกับเด็กผู้หญิงมาก่อน(นอกจากเธอที่เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ยังเด็กๆ) แต่แฮร์รี่ก็บอกเพียงแค่ว่าไม่มีอะไรและลูน่าเพียงแค่มาถามทางไปโรงอาหาร

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจและไม่เซ้าซี้ถามต่อ เธอเดินตามแฮร์รี่เข้าไปในโรงอาหารเงียบๆเพื่อรอรอนที่ดูท่าว่าจะมาสายตั้งแต่วันแรกที่เปิดภาคเรียน ขณะนั้นเองที่เฮอร์ไมโอนี่กำลังเดินตามแฮร์รี่ เด็กหญิงไม่ได้สังเกตุเห็นเลยว่ากำลังมีคนเล่นสเก็ตบอร์ดมาทางนี้

เดรโกที่แอบพ่อกับแม่ของเขามาโรงเรียนเอง กำลังถไลสเก็ตบอร์ดไปเรื่อยๆอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก หลังจากที่สั่งคนขับรถให้ปล่อยเขาลงกลางทางเดรโกก็คว้าสเก็ตบอร์ดคู่ใจติดลงมาด้วยทันที และไม่ลืมกำชับคนขับรถให้เก็บเป็นความลับ เขาจำทางไปโรงเรียนได้ตั้งแต่วันแรกที่มาสมัครสอบเข้าโรงเรียนฮอกวอตส์ ดังนั้นเขาจึงไม่มีปัญหาที่จะมาโรงเรียนด้วยตนเอง แต่ทว่าแม่ของเขาไม่เคยยอมให้มาโรงเรียนเองเลย 

และนั่นคือสิ่งที่เดรโกเกลียดที่สุดคือการที่แม่ของเขามักจะเห็นเขาเป็นเด็กเสมอ!

“ผมโตแล้วนะครับแม่!” 

“ไม่ได้ ก็คือไม่ได้เดรโก ลูกยังเด็ก!”

เดรโกกรอกตามองบน เมื่อนึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับแม่ในทุกๆครั้งที่เขาพยายามขอแม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ อย่างเช่นตอนนี้ที่เขาอยากมาโรงเรียนเอง แต่ก็นั่นแหล่ะ…อย่างที่เห็นแม่ยังคงมองว่าเด็กเสมอ ทั้งๆที่เขากำลังจะมีชีวิตในไฮสคูลเป็นครั้งแรกในชีวิต เขาโตแล้วโตพอที่จะดูแลตัวเองได้ไม่ต้องมีใครมาคอยเอาใจ 

แต่ให้ตายเถอะเคราเมอร์ลิน! ไม่มีใครเข้าใจเขาเลย

 

เกิดเป็นคุณชายมัลฟอย ชีวิตช่างลำบาก(?) คือสิ่งที่เดรโกคิดให้กับตนเองอย่างเย้ยหยัน

 

เดรโกกระชับสายสะพายของกระเป๋าเป้ราคาแพงสีเขียวสลับดำไว้มั่น ขาข้างหนึ่งถไลสเก็ตบอร์ดให้เร็วขึ้นและเร็วขึ้นอีก ก่อนจะยกขาขึ้นมาเหยียบไว้ทั้งสองขาและปล่อยให้สเก็ตบอร์ดได้ทำหน้าที่ของมัน ระหว่างทางเขาไม่ได้สนใจอะไรเลยนอกจากทางที่อยู่ข้างหน้า เดรโกได้ยินเสียงสถบแว่วๆด้วยตอนที่เด็กนักเรียนคนอื่นๆหลบทางให้กับเขา ซึ่งเดรโกก็ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่จะหันไปมอง 

เดรโกใกล้จะถึงจุดหมายแล้วเขาถไลสเก็ตบอร์ดให้เร็วขึ้นกว่าเดิม แต่แล้วก็มีเด็กผู้หญิงบ้าที่ไหนไม่รู้เดินไม่ดูตาม้าตาเรือมาตัดหน้าเขากระทันหัน 

“เห้ย! ระวังหลบไป!!” 

“หือ?”

เดรโกตะโกนร้องอย่างสุดเสียง พยายามเบรกสเก็ตบอร์ดให้หยุดแต่ด้วยความเร็วที่มากจนเกินไปทำให้เดรโกตกจากสเก็ตบอร์ด ล้มหัวคะมำทับใส่คนตัวเล็กที่หันมาตามเสียงร้องของเขาในจังหวะที่พอดิบพอดี

ตุบ!

 

“จุ๊บ!!”

 

เฮอร์ไมโอนี่ตาเบิกกว้างหัวสมองอื้ออึงไร้การรับรู้ไปชั่วขณะ เธอไม่ได้ยินแม้กระทั้งเสียงของแฮร์รี่ที่ตะโกนเรียกชื่อของเธอด้วยความตกใจด้วยซ้ำ เพราะสถานการณ์ตรงหน้าที่อยู่ๆก็มีเด็กผู้ชายจากไหนก็ไม่รู้มาล้มทับใส่ตัวเธอ แถม - แถม

เขายังจูบเธออีกต่างหาก!!

ฉับพลันไม่รู้ว่าเดรโกและเฮอร์ไมโอนี่คิดไปเองหรือเปล่า พวกเขาทั้งสองรู้สึกว่าโลกทั้งใบได้หยุดหมุนเฮอร์ไมโอนี่สับสนไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง เธอควรโกรธ ร้องไห้ หรือว่าตกใจก่อนกัน ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยมองสบกันดวงตาสีฟ้าซีดที่ดูสวยมากในความรู้สึกของเธอนิ่งงัน เช่นเดียวกับเดรโกที่ก็คิดว่าดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นช่างน่าหลงใหลในความรู้สึก พวกเขาทั้งสองรับรู้ได้ถึงริมฝีปากที่ประกบกัน และนั่นทำให้เดรโกหน้าแดง ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยจูบใครมาก่อนเลยนอกจากแม่ของเขาส่วนเฮอร์ไมโอนี่เองก็ยังไม่เคยจูบกับใครมาก่อนเลยนอกจากพ่อของเธอเช่นกัน

พวกเขาเสียจูบแรกให้แก่กันด้วยอุบัติเหตุ - น่าแปลกที่มัน…

 

รู้สึกดีสุดๆ

 

“เฮอร์ไมโอนี่เธอโอเคไหม!?” เสียงร้องถามของแฮร์รี่ปลุกให้พวกเขาทั้งสองหลุดออกจากภวังค์ เดรโกรีบผละออกจากเฮอร์ไมโอนี่ทันที มือคว้าสเก็ตบอร์ดก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล “เธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่าเฮอร์ไมโอนี่” แฮร์รี่ฉุดเฮอร์ไมโอนี่ขึ้นมา มือหนาจับไหล่ของเพื่อนสนิทหมุนไปมาพลางไล่สายตามองหาร่องรอยความบุบสลายทางร่างกายของเฮอร์ไมโอนี่ด้วยความเป็นห่วง

เฮอร์ไมโอนี่ยังคงมึนงง เธอแกะมือของแฮร์รี่ออกมากุมไว้ก่อนจะหาเสียงของตัวเองพบ “อะ โอเค ฉันโอเคแฮร์รี่” เธอตอบได้ไม่ค่อยเต็มเสียงนัก สายตาเหลือมองคู่กรณีที่เพิ่งจะขโมยจูบแรกของเธอไปอย่างคาดโทษ “นี่นาย! ขอโทษไม่เป็นหรือไง” เธอถามทั้งโกรธทั้งอายและ…รู้สึกดีกับจูบแรกที่เสียไป

เดี๋ยว! กางเกงในเมอร์ลินเป็นพยาน เมื่อกี้เพิ่งบอกว่ารู้สึกดีเนี่ยนะ!?

“ฉันต่างหากที่ควรได้รับคำขอโทษ!” เดรโกเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้หลังจากที่เพิ่งจะตั้งสติและเก็กขรึมได้สำเร็จ

“ว่าไงนะ!?” เฮอร์ไมโอนี่อึ้ง ตามหลักแล้วต้องเป็นเธอที่ได้รับคำขอโทษสิ

“ตามหลักแล้วฉันไม่ผิด ฉันถไลสเก็ตบอร์ดมาตามทางของฉันดีๆแต่แล้ว” เดรโกชี้นิ้วไปที่หน้าของเฮอร์ไมโอนี่ เขาพูดต่อเสียงแข็งอย่างคนที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองผิด “แต่เธอก็เดินไม่รู้ตาม้าตาเรือมาตัดหน้าฉัน ฉะนั้นเธอต้องขอโทษฉัน…”

เดรโกเว้นช่วงไป ใช้สายตาไล่มองสำรวจเด็กหญิงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะประมวลผลไวๆว่าเขาควรเรียกเธอว่าอะไรดีให้สมกับความเจ็บแสบที่เธอควรจะได้รับ ผมสีน้ำตาลที่ฟูฟ่องเหมือนสิงโต ใบหน้ารูปไข่ที่ดูไม่น่าเข้ากับผมสิงโตแบบนั้นมันช่างดูลงตัวอย่างน่ารักสมวัย ริมฝีปากสีกุหลาบธรรมชาติที่เขาเพิ่งจูบไป กับฟันหน้าสองซี่ที่เหมือนกับกระต่าย อืม…

“ยัยบีเวอร์”

เดรโกเรียกสรรพนามแทนชื่อเธออย่างเหยียดหยาม และแสยะยิ้มส่งมาให้อย่างน่ารังเกียจ เฮอร์ไมโอนี่โกรธเลือดขึ้นหน้า เธอแทบจะพุ่งเข้าไปชกใบหน้าหล่อๆนั้นให้หงายหลังด้วยความโกรธ แต่แฮร์รี่ดึงเธอเอาไว้ได้ทัน

“นาย!”

“พอเถอะเฮอร์ไมโอนี่ เราไปกันดีกว่า”

แฮร์รี่ว่าเขามองเดรโกอย่างไม่ค่อยพอใจนักก่อนดึงมือเฮอร์ไมโอนี่ให้เดินตาม เฮอร์ไมโอนี่ทำตามอย่างว่าง่าย เธอเชิดหน้าใส่เดรโกก่อนจะเดินกระแทกไหล่เขาออกมาจากวงล้อมของเหล่าเด็กนักเรียนหลายๆคนที่มุงดูพวกเขาด้วยความสนใจ

เดรโกมองตามร่างบางที่เดินหายไปจนลับสายตาพลางรำพึงชื่อของเธอในใจ เฮอร์ไมโอนี่…

“หึ เราได้เห็นดีกันแน่ยัยบีเวอร์”

 

พ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้แน่! 

 

_________________________________

 

หลังจากวันนั้นชีวิตตลอดช่วงเกรด7ก็เหมือนกับนรกในความคิดของเฮอร์ไมโอนี่ เด็กผู้ชายที่เคยมีปัญหากับเธอในวันนั้นเป็นเด็กที่อยู่ข้างๆกับห้องของเธอ ห้องสลิธีริน และที่แย่ที่สุดคือการที่ห้องของเธอกริฟฟินดอร์จะต้องเรียนร่วมคลาสเดียวกันกับห้องของเขาที่เป็นห้องสลิธีรินในหลายๆวิชา นั่นจึงเป็นการเปิดโอกาสให้เดรโกเข้ามาแกล้งเฮอร์ไมโอนี่ได้มากเท่าไหร่ก็ได้ตามที่เขาต้องการ 

แรกๆเขาก็เรียกเธอว่า “ยัยบีเวอร์” พอมาพักหลังที่เขาและเธอรู้จักชื่อกัน เขาก็เรียกเธอว่า “เกรนเจอร์” บ้าง บางครั้งก็เรียก“เฮอร์ไมโอนี่ เจน เกรนเจอร์” ชื่อเต็มของเธอบ้างในบางครั้งที่เขากำลังโกรธ และยังมีสรรพนามล่าสุดที่เขาตั้งให้ว่า “ยัยหนอนหนังสือ” หลากหลายสรรพนามที่เขาจะขยันสรรหามาใช้เรียกแทนชื่อของเธอ

เฮอร์ไมโอนี่กรอกตามองบน สองขาพยายามก้าวให้ไวที่สุดเท่าที่ขาสั้นๆของเธอในตอนนี้จะทำได้ เธอเบื่อขี้หน้าของมัลฟอยเต็มทนและเธอต้องการหนีไปให้ไกลจากเขาให้ได้มากที่สุด มัลฟอยยังคงเดินตามเธอมา รู้สึกเสียหน้านิดๆที่คราวนี้เฮอร์ไมโอนี่กำลังเดินหนี เขาไม่เคยโดนใครเดินหนีแบบนี้มาก่อนและเขาไม่ชินเอาเสียเลยที่เธอกำลังจะเมินเขา

“เฮ้! ยัยหนอนหนังสือฉันกำลังเรียกเธออยู่นะ ไม่ได้ยินหรือไง”

ได้ผล เฮอร์ไมโอนี่หยุดเดินและเธอหันมาหาเขา ปากเล็กๆอ้ากว้างเตรียมจะพ่นคำด่ากราดใส่เดรโก มัลฟอยที่ตลอดทั้งวันนี้เขากวนประสาทเธอไม่หยุด

“มัลฟอยนาย --”

“อะ รับไป” 

เดรโกยื่นบางสิ่งส่งมาให้เธอ เฮอร์ไมโอนี่ชะงักมองดูสิ่งของที่อยู่ในมือของเขาอย่างไม่ค่อยไว้วางใจเท่านัก เดรโกกรอกตาไปมาไวๆเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ เขาดึงมือของเธอขึ้นมาและจัดการยัดสิ่งนั้นใส่มือเธอ เฮอร์ไมโอนี่ก้มมองของที่อยู่ในมือมันเป็นเพียงแค่กล่องนมที่ยังไม่มีร่องรอยการถูกแกะ และเมื่อเธอพลิกกล่องนมกลับด้านมาดีๆ มันก็เป็นเพียงแค่นมกล่องหนึ่งแต่เป็นรสที่เธอชอบ

นมรสสตอร์เบอร์รี่

เขาบังเอิญ…หรือรู้ว่าเธอชอบนมรสสตอร์เบอร์รี่กันแน่นะ? เฮอร์ไมโอนี่ได้แต่เก็บความสงสัยและก็แปลกใจในท่าทีของเดรโกเอาไว้ในใจ

“มัลฟอยนายลืมกินยาเขย่าขวดมาหรือไง?” เธอถามสิ่งที่คิดออกไป

“ฉันสบายดีไม่ต้องกินยาเกรนเจอร์” เดรโกกอดอกพลางตอบอย่างเย่อหยิ่ง ใบหูของเขาขึ้นสีแดงฟาดนิดๆแต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้สังเกตุเห็น “นั่นน่ะถือซะว่า เอ่อ..ฉัน ฉันไม่ชอบนมรสสตอร์เบอร์รี่ ฉันยกให้” 

เดรโกพูดปด ใจจริงเขาอยากขอโทษเธอแต่เขาไม่กล้าพอที่จะเอ่ยคำนั้นออกมา

“ห๊ะ?” เฮอร์ไมโอนี่แทบไม่เชื่อหูตัวเอง โอ้ เมอร์ลินเป็นพยานเดรโก มัลฟอยกำลังหัดมีน้ำใจกับเขาเป็นครั้งแรก เรื่องนี้ต้องสนั่นไปทั่วฮอกวอตส์แน่ๆถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เธอ

“รับๆไปเหอะน่าเกรนเจอร์ แล้วก็อย่าพูดมาก” เดรโกพูดรัวเร็วใส่เธอก่อนจะหมุนตัวเดินหนีไป ทิ้งให้เฮอร์ไมโอนี่มองตามแผ่นหลังของเขาจนหายไปลับสายตาด้วยความมึนงงปนสับสน 

เด็กหญิงละสายตากลับมาสนใจกล่องนมรสสตอร์เบอร์รี่ซึ่งเป็นรสที่ชอบในมือ รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวก่อนที่คำๆหนึ่งจะหลุดออกมา - และเธอคิดว่าชาตินี้เขาคงไม่มีวันได้ยินจากปากของเธอ

“ขอบคุณนะเดรโก”

 

_________________________________________________________________

TBC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #33 junelove-sakusa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 06:47

    รักแรก จูบแรก โอ๊ยยยย คุณชายสายซึนอีกตังหาก น่ารัก

    #33
    0
  2. #17 nameQwQ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 23:21
    งุ้ยยยย หูแดงงงอยากเห็นจังคงฟินไปนานยืนกล่องนมให้แล้วหูแดงอีกคนยืนงงรับประทานนน อยากเห็นโว้ยยยต้องโครตน่ารัก
    #17
    0
  3. #10 bamboosaza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 08:58
    พ่อหนุ่มของเราปากแข็งนะเนี่ย555555
    #10
    0
  4. #8 Tarantallegra (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 07:12

    อ๋อยยยย พ่อคุณ ชอบแขาแต่แรกแต่ว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคออ่ะเนอะ 5555555555

    #8
    0
  5. #6 maoru-maya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 06:51
    พบเด็กซึนหนึ่งอัตรา >□<
    #6
    0
  6. #5 YanantaniyaExol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 06:22
    อื้อหือลูกกกกกกกเดรโกรพาเฮอร์ลูกสะใภ้ มาไหว้เเม่มามามะ
    #5
    0