To all the boys I've loved before // Draco x Hermione [Dramione]

ตอนที่ 11 : Spacial Dramione [os]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    6 ก.ย. 63

 

 

"เดรโก"

เสียงหวานใสที่ติดตรึงในใจเขามาตลอด5ปี เรียกให้ร่างสูงในชุดสูทสีดำราคาแพงให้หันไปมอง พ่อมดหนุ่มค่อยๆหันไป ภาพแรกที่เขาเห็นจนเกือบลืมหายใจคือดวงตาสีเฮเซลของใครคนหนึ่งที่เขาไม่เคยลบออกไปได้เลยในความทรงจำ

 

เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์...

 

"เกรนเจอร์...?" เสียงทุ้มต่ำคล้ายกับรำพึงกับตัวเอง เดรโกแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้อย่างเป็นมิตร "เธอมาทำอะไรที่นี่?" เขาเอ่ยถามทั้งที่ในใจนั้นลิงโลด

 

เขาอยากจะวิ่งเข้าไปกอดเธอ

ทั้งๆที่….ไม่มีสิทธิ์

 

"แล้วนายล่ะ มาทำอะไรที่นี่มัลฟอย?" เฮอร์ไมโอนี่ถามกลับ ริมฝีปากที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงฉีกยิ้มกว้างอย่างยียวน เลียนแบบชายตรงหน้าที่มักจะชอบยกยิ้มแบบนี้เสมอเวลาเขาและเธอประจันหน้ากันตอนอยู่ที่ฮอกวอตส์

เดรโกไม่ตอบ สีหน้าของเขามีแต่ความเรียบเฉย ถึงแม้ว่าจะรู้สึกแอบขำนิดหน่อยตอนที่เห็นหญิงสาวตรงหน้าพยายามที่จะเลียนแบบท่าทางของเขาสมัยที่ยังเรียนอยู่ที่ฮอกวอตส์ - ซึ่งมันเหมือนมากอย่างเหลือเชื่อ ทั้งรอยยิ้มและคำพูด เธอทำออกมาได้เหมือนแป๊ะ จนเขาแอบคิดว่าบางทีเธออาจจะแอบไปเรียนการแสดงมาแน่ๆ

"ไปเดินเล่นกัน" 

มันไม่ใช่คำถามแต่ก็ไม่ใช่คำสั่ง มันเป็นคำชวนที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้เป็นคนเอ่ยแต่เป็นเขา เดรโก มัลฟอย ชายผู้ขึ้นชื่อว่าเกลียดการอยู่ร่วมกับมักเกิ้ลจะเป็นคนเอ่ยปากชวนเธอไปเดินเล่น!

 

โอ้ เมอร์ลิน...! กาลเวลาทำให้คนเปลี่ยนไปเพียงเท่านี้เชียวหรือ?

 

เดรโกไม่รอคำตอบจากหญิงสาว ร่างสูงเดินนำออกมาและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดรอ เฮอร์ไมโอนี่รีบวิ่งตามให้ทันแต่สองเท้าเล็กๆของเธอก็ยังคงทิ้งห่างจากการเดินของเขาถึงสองก้าว

"มัลฟอยรอฉันด้วยสิ!" เฮอร์ไมโอนี่หอบฮัก เธอวิ่งตามเขาทันเพราะเดรโกจงใจผ่อนฝีเท้าให้ช้าลงเหมือนเต่าคลาน

"ทีหลังก็หัดออกกำลังกายซะบ้างนะ เกรนเจอร์" ชายหนุ่มยังคงจิกกัดไม่เปลี่ยน น้ำเสียงติดยานคางของเขายังคงฟังดูน่าหมั่นไส้แม้ว่าจะผ่านมาแล้วถึง5ปี เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้รู้สึกโกรธเลยสักนิด กลับกันเธอกลับหัวเราะออกมาราวกับคำพูดของเขาเป็นเพียงมุกตลกมุกหนึ่งที่เธอมักจะเคยได้ยินจากสองพี่น้องวิสลีย์ จอร์จกับรอน หยอกล้อเธออยู่เป็นประจำ

"ตลกมากมัลฟอย" เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะ ส่วนเดรโกนั้นกระตุกยิ้มบางๆ

สองหนุ่มสาวที่ดูไม่น่าจะมาเดินด้วยกันได้ กำลังเดินไปเรื่อยๆผ่านผู้คนที่หนาตาในตรอกไดแอนกอน ที่นี่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ร้านรวงต่างๆยังคงเหมือนเดิมและแน่นไปด้วยผู้คนที่เข้ามาจับจ่ายใช้สอย เดรโกแอบชำเลืองมองคนข้างกาย เฮอร์ไมโอนี่ยังคงสวยไม่เคยเปลี่ยนและดูเหมือนจะสวยขึ้นกว่าเดิมด้วย ผมสีน้ำตาลลอนที่เคยหยิกฟูตอนนี้ถูกรวบขึ้นไปเป็นมวยเปิดเปลือยลำคอขาว ใบหน้ารูปหัวใจยังคงดูอ่อนเยาว์แม้ว่าอายุจะเพิ่มมากขึ้น จมูกที่โด่งรั้นรับกับริมฝีปากอวบอิ่มที่เขารู้ว่ามันหวานล้ำเพียงใดถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสด อา...นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้เจอเธอเลย อาจจะซัก4ปี ไม่สิ 5ปีเต็มแล้วต่างหาก

 

5ปี...ที่ครอบครัวของเขาถูกมองว่าทรยศ

5ปี...ที่ครอบครัวของเขาหลีกหนีจากผู้คน

5ปี...ที่เขาพยายามกอบกู้ชื่อเสียงของครอบครัว

5ปี...ที่เขาเฝ้าติดตามข่าวสารของเธอและได้รู้ว่าเธอมีวิสลีย์อยู่ข้างกาย

และ5ปีเต็มมาแล้วที่เขา...เคยทิ้งเธอเอาไว้ในสงคราม

 

"มัล...ฟอย เดรโก!"

เสียงของเฮอร์ไมโอนี่ดึงสติของเขาให้ออกจากห้วงแห่งความคิด ดวงตาสีเฮเซลหวานมองสบกับดวงตาสีฟ้าซีด "อะไร?" เขาถาม

"ฉันต่างหากที่ควรถามว่านายเป็นอะไร? ฉันเรียกนายตั้งนานแล้วนะ” เฮอร์ไมโอนี่เท้าเอวพลางชักสีหน้าอย่างหงุดหงิด ให้ตาย เธอเรียกเขาตั้งนานแล้วนะแต่ร่างสูงก็ไม่ทีท่าว่าจะตอบสนองเธอสักที “หูตึงรึไง?”

“โทษที คิดอะไรเพลินไปหน่อย” เดรโกขอโทษอย่างจำนน ไม่บ่อยนักที่เขาจะเอ่ยคำขอโทษออกมา “ว่าแต่เรียกฉันทำไม?” เดรโกถามอย่างสงสัย ตอนนี้พวกเขาหยุดเดินมาได้สักพักแล้วและกำลังยืนอยู่หน้าร้านขายหนังสือร้านหนึ่งในตรอกไดแอนกอน

“ฉันแค่จะถามว่านายจะพาฉันไปที่ไหน” เฮอร์ไมโอนี่หันมองไปรอบตัว เธอไม่เห็นว่าจะมีร้านอาหารอะไรเลยนอกจากร้านขายหนังสือมือสองที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา

เดรโกยักไหล่ อันที่จริงเขาเองก็ “ไม่รู้” เหมือนกันว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน - หรือจะพูดให้ถูกจริงๆแล้วเขาเองยังไม่รู้เลยว่ามาทำอะไรที่นี่ เขาเพียงแค่อยากหลีกหนีจากความอ้างว้างในคฤหาสน์มัลฟอยถึงได้หายตัวมาที่นี่ ที่ตรอกไดแอนกอนแห่งนี้จนกระทั้งเขาได้พบกับเฮอร์ไมโอนี่อีกครั้งโดยบังเอิญ ไร้ซึ่งเงาติดตามตัวเธออย่างรอน วิสลีย์ให้รำคาญลูกตา

“ไม่รู้? หมายความว่าไงที่ไม่รู้มัลฟอย? เมอร์ลินเป็นพยาน นายพาฉันมาเดินทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะพาฉันไปที่ไหนเนี่ยนะ!?” เฮอร์ไมโอนี่ทวนเสียงสูง ตอนแรกที่เธอเดินตามเขามาเธอคิดว่าเดรโกจะพาเธอไปร้านอาหารที่ไหนสักแห่งหรืออะไรก็ตามที่มีอยู่ในตรอกไดแอนกอน แต่ดูเหมือนเธอจะคิดผิด - คำว่า ‘ไปเดินเล่นกัน’ ของเขานั้นหมายถึงการเดินเล่นจริงๆไม่มีสิ่งอื่นใดเข้ามาเกี่ยวข้อง

 

เมอร์ลินเป็นพยาน เธอไม่น่าเดินตามเขามาเลยจริงๆ!

 

“ไม่รู้ก็คือไม่รู้ เกรนเจอร์” เดรโกยักไหล่ตอบอย่างยียวน “ทำไมเธอไม่ไปหาวิสลีย์ซะล่ะ หมอนั่นน่าจะรู้ดีนะว่าจะพาเธอไปเที่ยวที่ไหนได้บ้าง” ประโยคหลังเขาเหมือนตัดพ้อกับตัวเอง ใช่แล้ว...เธอมีวิสลีย์ ความสัมพันธ์ของเขาและเธอมันจบลงไปแล้ว จบลงไปพร้อมกับสงครามที่เขาเลือกหันหลังให้กับเธอและทิ้งเธอไว้ให้จมอยู่กับน้ำตาแห่งความเจ็บปวดซึ่งเขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ หญิงสาวจากบ้านสิงห์ กริฟฟินดอร์ เพื่อนรักของแฮร์รี่ พอตเตอร์คนดังและยาจกรอน วิสลย์คู่อริของเขา เธอเป็นคนที่วิเศษณ์ เธอสามารถทำให้เขารู้สึกหมั่นไส้ได้แค่เพียงเจอหน้ากันครั้งแรก ความอวดรู้ของเธอในชั้นเรียนทำให้เขารู้สึกรำคาญ ความเก่งกาจของเธอทำให้เขานึกอยากเอาชนะ และความกล้าหาญแบบบ้าๆของเธอก็ทำให้เขานึกอยากจะให้เธอแอนเดอะแก็งค์โดนเด้งออกจากฮอกวอตส์  เดรโกแอบมองเธอมาตลอด เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้อยากเอาตัวเองไปใกล้เธอขนาดนั้น ทั้งๆที่เธอเป็นก็เพียงแม่ ‘เลือดสีโคลน’ เดรโกไม่เคยรู้ตัวเลยจนกระทั้งจูบสุดท้ายที่เขาและเธอต้องแยกจากกัน ในคืนเลวร้ายของสงครามเฮอร์ไมโอนี่คือหญิงสาวเพียงคนเดียวที่เขารักหมดหัวใจ

 

และเขาก็ทิ้งเธอไป

แค่เพียงเพราะเธอเป็น...เลือดสีโคลน...

 

“ฉันกับรอนเราเลิกกันแล้ว” 

คำตอบจากหญิงสาวด้านหลังทำให้ชายหนุ่มผมบลอนด์หยุดชะงัก เขาหันกลับมามองเธออย่างรวดเร็ว เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้ตีสีหน้าใดๆออกมา เธอทำเพียงแค่ยิ้มน้อยๆ - ยิ้มสมเพชให้กับตนเอง

“ตั้งแต่เมื่อไหร่?” เดรโกเบิกตากว้าง เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนจากกันเขาเคยกำชับกับรอนให้ดูแลเธอ ทำไม--?

“3ปี - หลังจากที่นายหายไป ฉันก็เลิกกับรอน” เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ น้ำตาหยดใสค่อยๆอาบไล้ที่แก้มนวล “ฉันพยายามทำตามที่นายบอก - มองรอนให้เป็นมากกว่าเพื่อน แต่ฉันทำไม่ได้เดรโก ฉันไม่เคยรักรอนเลย” - ฉันรักนายเดรโก รักนายมาตลอดแม้ว่านายจะเป็นฝ่ายที่ทิ้งฉันไป

เฮอร์ไมโอนี่ร้องไห้ เธออยากจะพูดเหลือเกินว่าเธอคิดถึงเขามากเพียงใด ชายหนุ่มใจร้ายที่ครั้งหนึ่งเคยทิ้งเธอไปตอนนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาของเขาดึงตัวเธอเข้าไปในอ้อมกอดที่แสนคิดถึงและโหยหาเสมอมาตลอด5ปี เดรโก มัลฟอยยังคงเป็นชายคนเดิมที่เธอรักแม้ว่าเขาจะพยายามผลักไสเธอตลอดมา เธอไม่เคยเกลียดเขา ทุกสิ่งที่เขาทำเธอไม่เคยเกลียดเขาลงเลย เดรโกจูบซัมน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน เขาเลื่อนลงไปทาบทับริมฝีปากบางกับริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเธอ แผ่วเบาและอ่อนโยนราวกับเป็นการขอโทษที่เขาทิ้งเธอไป

“เดรโก” ดวงตาสีเฮเซลมองสบกับดวงตาสีฟ้าซีด แววตาคู่นั้นแฝงความหมายเอาไว้มากมายทั้งความรู้สึกและก็ความคิด “อย่าหายไปไหนจากฉันอีกเป็นครั้งที่สองนะ…”

เดรโกไม่ตอบ เขาดึงเธอเข้าไปกอดอีกครั้งก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นราวกับเป็นการบอกว่าเขาจะไม่ทิ้งเธอไปอีก เฮอร์ไมโอนี่ฝังหน้าเข้ากับอกของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันกับของเธอ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่เขาและเธอยังคงยืนกอดกันอยู่ตรงนี้ ณ ตรอกไดแอนกอนที่ซึ่งเขา เดรโก มัลฟอย พ่อมดเลือดบริสุทธิ์ และเธอ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ แม่มดเลือดสีโคลนได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เฮอร์ไมโอนี่อยากจะหยุดช่วงเวลาตรงนี้เอาไว้ให้ได้นานสุด เธอไม่เคยรู้สึกเลยว่าวันไหนจะมีความสุขได้มากไปกว่าวันนี้มาก่อน เมื่อเดรโกกระซิบลงที่ข้างหูเธอเบาๆ

 

“ฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้วเฮอร์ไมโอนี่...ฉันสัญญา”

 

----------------------

 

ในภาพอาจจะมี ข้อความพูดว่า "Writeri Dek-D แต่งเรื่องราวต่อจากประโยคนี้ "อย่าหายไปไหนจากฉัน ไหนจาก อีกเป็นครั้งที่สองนะ" พูดคุยกัน กับ นักเขียน Dek-D"

https://www.facebook.com/775750355839982/posts/3202462519835408/

 

บังเอิญเลื่อนเจอโพสต์นี้เข้าเลยเอามาแต่งเป็นฟิค one short ให้ทุกได้อ่านค่ะ

แต่งเล่นๆระหว่างปั่นเนื้อเรื่องหลัก ถ้าชอบอยากให้เราแต่งแนวone short ให้อ่านอีกก็คอมเมนต์กันเข้ามาได้นะคะ

ถ้าว่าง + มีอารมณ์เราจะเอาฟิคone short แทรกมาให้อ่านอีกค่ะ

 

ปล. เราปั่นตอนที่8อยู่ค่ะ คิดว่าไม่เกินอาทิตย์นี้ได้ลงให้อ่านแน่นอน ราตรีสวัสดิ์ค่ะ!

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #67 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 01:14
    น้ำตา เกือบไหลละ(ตอนแรกน่ารักๆ อยู่ๆวิ่งเข้าข่วงดราม่าเฉยเลย)🤔
    (อันนี้ตอนอ่านแอบกลัวว่านางจะบอกว่า "มัลฟอยชั้นจะแต่งงานแล้วนะ" เงิบเลยนะแบบนั้น แต่เลิกกับรอน3ปีกว่า..กูเงิบกว่าเดิมอีกค่ะ)
    (5ปี ไม่มูฟออนทั้งคู่ชีวิตจริงนี้ มั้นหน้ามั้นใจว่า1สัปดาห์ต้องพาเพื่อนไปตี้ย้อมใจละ555+....เกลียดคนเคยมีคู่กูผู้โสดสนิท😂😀😒..***เศร้าจังวะคะ)ทำไมเม้นเรามันออกทะเลขึ้นเลื้อยๆ
    #67
    0
  2. #65 Tarantallegra (@Tarantallegra) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 08:03

    คู่กันแล้วไม่แคล้วกันจริงๆค่ะ

    #65
    0
  3. #64 DeerLady (@maoru-maya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 08:03
    ชอบบบบบ บ้างทีเราก็ชอบอ่านosนะะ แต่พออ่านจบแล้วก็จะมีคำหนึ่งขึ้นมาคือ 'มีต่อไหม' 555555
    #64
    1
    • #64-1 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 11)
      7 กันยายน 2563 / 01:15

      มาดันกันนน ดันกันให้มีต่ออ ดันนนนนนน
      #64-1