To all the boys I've loved before // Draco x Hermione [Dramione]

ตอนที่ 10 : #Chapter 08 - Lie and Disappear! [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    20 ต.ค. 63

#Chapter 08 - Lie and Disappear! [100%]

* เปลี่ยนชื่อตอนใหม่นะคะ *

 

 

เดรโกกำลังรู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง หลังจากที่เขาตั้งสติได้ เขาก็ไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้อีก ร่างกายของเขาเสียการควบคุม หัวสมองสั่งการให้เขาผลักไสร่างบางให้ออกห่าง แต่มือเรียวของเขากลับดึงรั้งกรอบหน้าหวานให้เข้าหา และตอบรับสัมผัสจากเด็กสาวตรงหน้าอย่างเผลอไผล เฮอร์ไมโอนี่ผละหนีด้วยความตกใจแต่เดรโกไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ริมฝีปากอิ่มสวยดูบวมช้ำนิดๆ - สงสัยเธอคงจูบเขาแรงไปหน่อย แต่มันกลับช่างดูน่าลิ้มลองในสายตา เดรโกไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะทาบทับริมฝีปากลงไป ฉกชิมความหวานที่ทำให้เขานึกถึง...

 

ขนมหวาน...

 

ขนมหวานที่เขาชื่นชอบแต่กลับไม่สามารถกินได้ตามใจปาก แม่ของเขานาร์ซิสซาเป็นคนเข้มงวดเรื่องการกิน หล่อนมักจะย้ำเตือนเสมอว่าอาหารที่มีประโยชน์คืออาหารที่ครบห้าหมู่ - และเลิศหรูด้วยวัถุดิบที่คัดสรร โดยเฉพาะเรื่องของหวาน แม่ของเขามักจะพูดเสมอว่า 'แป้งและน้ำตาล' เป็นสิ่งที่ไม่ดีต่อสุขภาพ - น่าแปลก ที่สิ่งไม่ดีเหล่านั้นกลับอร่อยซะจนเดรโกชอบมันมากเป็นพิเศษ

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด" 

 

เสียงกรีดร้องแหลมสูงแล่นเข้ามาในโสตประสาทของคนทั้งสอง ทั้งคู่ผละออกจากทันที แพนซี่ พาร์กินสันกำลังยืนอยู่ต่อหน้าเดโกและเฮอร์ไมโอนี่ ร่างบางตัวสันเทิ้มด้วยความโกรธ ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้จนดูน่าสงสาร - ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครทำให้เธอเป็นแบบนี้ เดรโกไม่กล้าสบตา เขาหลุบตาต่ำมองไปยังมือเรียวบางของแพนซี่ที่ก่ำแน่นเอาไว้ทั้งสองข้าง

สาบานต่อหน้าปีศาจได้เลยว่าเขาสังหรณ์ใจไม่ดีเอาซะเลย

"แก!!"

น้ำเสียงแหลมสูงตวาดลั่น เดรโกแอบเห็นว่าเฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งเฮือกจากหางตา - และใช่ เขาเองก็ด้วย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาเคยเห็นแพนซี่โกรธจัดแบบนี้มาก่อน ล่าสุดที่เดรโกเคยเห็นก็คงเป็นตอนวันวาแลนไทน์เมื่อปีที่แล้ว พาร์กินสันเคยตบรุ่นน้องจากห้องเดียวกันคนหนึ่ง เด็กผู้หญิงเคราะห์ร้ายที่แค่เอาช็อกโกแลตมาให้เขาในวันวาแลนไทน์ - และคราวนี้มันก็จะเกิดขึ้นอีกกับเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ผู้หญิงใสซื่อที่กล้าดึงเขาลงมาจูบ

เดรโกนิ่งเงียบ ปกติเขาไม่เคยสนใจว่าแพนซี่จะไปมีปัญหากับใครหรือทำอะไร เขามักจะปล่อยผ่านและไม่คิดที่จะแยแส แต่ครั้งนี้ไม่ - ต้องไม่ใช่กับเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์!

"หยุดนะแพนซี่! อย่าทำร้ายเธอ!" เดรโกเอ่ยออกมาเสียงเข้ม เขาหวังว่าแพนซี่จะหยุด - และมันได้ผลแพนซี่หยุดนิ่ง เธอจ้องหน้าเฮอร์ไมโอนี่ด้วยความเครียดแค้น

"ทำไมเดรก!?" แพนซี่ตวัดสายตามองหน้าเดรโกด้วยสายตาคาดคั้น เธอกำลังพยายามอย่างมากที่จะสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้พุ่งเข้าไปจัดการยัยหัวฟูที่กล้ามาจูบแฟน(เก่า)ของเธอ

 

นั่นสิ ทำไม...? 

 

เดรโกยังคงเงียบ เขาเองก็ไม่เข้าใจแต่ขณะที่สถานการณ์เป็นไปอย่างชุลมุลเสียงไอเดียเล็กๆก็เด้งเข้ามาในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว มันไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่นัก ออกจะเห็นแก่ตัวและก็เสี่ยงไปสักหน่อย แต่ในเมื่อมันคือความตั้งใจแรกอยู่แล้วดังนั้นเดรโกจึงไม่ลังเลที่จะลองเสี่ยงและเริ่มทำตามแผนการที่เคยวางไว้แต่แรก

ด้วยการพลิกวิกฤตนี้ให้เป็นโอกาส!

"ทำไมฉันถึงทำอะไรยัยนั่นไม่ได้!? ในเมื่อยายนั่นกำลังจะแย่งนายไปจ--"

"เกรนเจอร์เป็นแฟนฉัน!" แฟนปลอมๆ เดรโกต่อประโยคนั้นในใจ

"ว่าไงนะ!?" แพนซี่เบิกตากว้างด้วยความตะลึงพอๆกับที่ทุกคนในสนามกำลังตะลึงเช่นกัน รอนอ้าปากค้าง แฮร์รี่ จินนี่และลูน่าที่วิ่งมาสมทบก็ตกตะลึงไปตามๆกัน โดยเฉพาะดวงตาสีน้ำตาลสวยของเฮอร์ไมโอนี่ที่มองหน้าเขาด้วยความสับสนระคนตกใจอย่างเปิดเผย

"เราสองคนเลิกกันแล้วแพนซี่"  ร่างสูงย้ำช้าๆชัด มือเรียวคว้าข้อมือของเด็กสาวผมสีเฮเซลที่ยาวเป็นลอนสวยมายืนไว้ข้างกาย ตอนนี้เฮอร์ไมโอนี่คือความหวังเดียวที่เขามีและเขาก็ไม่สนใจด้วยว่าเฮอร์ไมโอนี่จะยอมหรือไม่ เขามีความลับของเธออยู่ในมือและเฮอร์ไมโอนี่ก็ไม่ใช่คนโง่ เธอฉลาดพอที่จะตอบ "ตกลง" เพื่อช่วยตัวเอง แม้จะไม่เปล่งเสียงออกมาแต่เดรโกก็พอจะรับรู้ได้จาก…จูบเมื่อกี้

 

เขาใช้เธอเป็นไม้กันหมา

ส่วนเธอก็ใช้เขาเป็นตัวเก็บความลับ


 

 

เดรโกเลื่อนฝ่ามือลงมา นิ้วมือของเขาและเธอสอดประสานกันด้วยความเต็มใจกึ่งร่วมมือ เดรโกบีบมือเธอเบาๆเป็นเชิงตอบ “ตกลง” ที่จะช่วยเธอเก็บความลับต่อไปเช่นเดียวกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ทำอะไรไม่ได้นอกจาก ‘ยอมรับ’ ชะตากรรมที่เธอเป็นคนก่อและกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ก่อนที่มัลฟอยจะประกาศก้องออกมา

 

"ต่อไปนี้เฮอร์ไมนี่กับฉัน เราสองคนจะเป็นแฟน(ปลอมๆ)กัน!"

 

_______________________________

[ 30% ]

ต่อตรงนี้นะคะ

 

 

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเฮอร์ไมโอนี่ ทำไมเธอถึงได้…เอ่อ…” เฮอร์ไมโอนี่กัดริมฝีปากด้วยความประหม่าขณะมองดูแฮร์รี่ เพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจมากที่สุดในตอนนี้ กำลังเดินวนไปวนมาในห้องของเธอพลางทำมือประกอบคำพูดไปด้วย เฮอร์ไมโอนี่ไม่แน่ใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาดูลังเลที่จะเอ่ยหรือถามอะไรออกมาแต่แล้วเมื่อเขาหันไปสบตากับจินนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆเธอบนเตียงเดียวกัน แฮร์รี่ก็ตัดสินใจแล้วว่าเขาควรจะถามเพื่อนสาวของเขาออกมาตรงๆเสียดีกว่า แฮร์รี่ถอนหายใจ ดวงตาสีเขียวมรกตเลื่อนกลับมามองดวงหน้าหวานของเฮอร์ไมโอนี่อีกครั้งก่อนจะถามคำถามที่ทั้งเขาและจินนี่เองก็อยากรู้ว่าทำไมเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ เด็กสาวที่มักจะจมอยู่กับหนังสือไม่สนใจผู้ชายคนไหน(ยกเว้นรอน) “ถึงได้ไปจูบกับมัลฟอยได้ล่ะ!?”

เฮอร์ไมโอนี่เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง เธอเลือกที่จะเสมองไปทางอื่นดีกว่าที่จะสบตาของแฮร์รี่ เขามองเธออย่างต้องการคำตอบและเธอก็อยากจะตอบคำถามนั้นแต่คำตอบในหัวของเธอนั้นว่างเปล่า เธอไม่รู้ว่าจะต้องพูดหรืออธิบายอะไรทั้งๆที่หลักฐานนั้นก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเธอจูบกับมัลฟอย ใช่!เธอจูบมัลฟอย เธอเป็นคนดึงเขาลงมา…แต่นั่นไม่ใช่ความรักหรือเสน่หาหรืออะไรก็ตามสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความจำเป็น เธอพยายามปลอบตัวเองแบบนั้นทุกอย่างที่เธอทำลงไปก็เพื่อจะปิดปากของมัลฟอย แต่ใครจะไปคิดล่ะ!ว่ามัลฟอยจะใช้วิธีสกปรกทำให้เธอยอมเดินลงไปเล่นเกมกับเขา - เกมงี่เง่าที่เขาคิดขึ้นมาเพื่อที่จะเทยัยพาร์กินสันและก็ทำให้เธออับอาย!

หลังจากที่มัลฟอยประกาศกร้าวออกไปเฮอร์ไมโอนี่ก็ตัวแข็งทื่อ แน่นอนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้ มันไร้ประโยชน์ที่จะทำแบบนั้นในเมื่อเขามีความลับของเธออยู่ในมือ ไดอาร์รี่ที่เธอใช้เวลาทั้งชีวิตตั้งใจเขียนมันขึ้นมาถึงผู้ชายทุกคนที่เธอเคยรัก ความสุขเล็กๆที่ได้ใกล้ชิดกับคนที่ชอบ เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้เขียนมันและก็แอบหวังลึกๆว่าสักวันจะมีเจ้าชายสักคน หนึ่งในนั้นจะบังเอิญผ่านมาอ่านไดอาร์รี่ของเธอและมอบจูบสุดวิเศษณ์ด้วยความรักเหมือนดั่งตอนจบของนิยายรักโรแมนติกที่เธอชอบอ่าน แน่นอนเธอแอบหวังอย่างนั้นแต่ต้องไม่ใช่มัลฟอย! ‘เจ้าชาย’ ที่เธอใฝ่ฝันต้องไม่ใช่เดรโก มัลฟอย! เฮอร์ไมโอนี่เบ้ปากอยากจะร้องไห้ต้องขอบคุณแฮร์รี่ที่ตั้งสติได้ก่อนพาเธอออกไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ จินนี่กล่าวลาลูน่าอย่างเร่งรีบก่อนจะวิ่งตามมาติดๆ เธอเห็นมัลฟอยจะเดินตามมาแต่เขาก็ไม่สามารถทำได้เพราะเขาถูกแพนซี่ที่กำลังโกรธจัดวิ่งเข้ามาคว้าแขนของเขาเอาไว้เสียก่อน เดรโกชักสีหน้ารำคาญอย่างเห็นได้ชัดเขาพยายามปัดแขนแพนซี่ออกแต่ก็ไร้ผล เฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยหรือทะเลาะอะไรกัน ครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นคือสายตาของมัลฟอยที่หันมามองเธอเดินออกไปจากสนามพร้อมกับแฮร์รี่และจินนี่ และก่อนที่เธอจะรู้ตัวอีกทีเฮอร์ไมโอนี่ก็พบว่าตัวเองมาโผล่อยู่ในห้องนอนที่แสนอบอุ่นและคุ้นเคยอย่างดี ห้องนอนของเธอและมีแฮร์รี่กับจินนี่อยู่ในห้องของเธอด้วย

“เธอคบกับมัลฟอยจริงรึเปล่า?”

เป็นอีกครั้งที่คำถามของแฮร์รี่ทำให้เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้ง โชคดีที่แฮร์รี่ไม่ทันสังเกตเห็นเฮอร์ไมโอนี่กัดริมฝีปากด้วยความประหม่าอีกครั้ง 

 

เธอจะบอกแฮร์รี่และจินนี่ได้อย่างไรว่าเธอกับมัลฟอยแค่แกล้งเป็นแฟนกัน

 

เฮอร์ไมโอนี่หลับตา ฟังเสียงในหัวของเธอกรีดร้องปฏิเสธอย่างเย้ยหยันว่า ‘เธอเนี่ยนะจะคบกับเดรโก มัลฟอย!? โอ้ เมอร์ลินนี่มันตลกสิ้นดี! ไม่มีทาง!’ ในขณะที่ริมฝีปากของเธอกลับเผยอตอบอีกอย่างหนึ่งไปว่า “ใช่ ฉันตกลงคบกับเขาแฮร์รี่ - ฉันกับมัลฟอยเรา…เป็นแฟนกัน" แฟนปลอมๆ เด็กสาวได้แต่ต่อประโยคนี้ในใจ

แฮร์รี่ดูเหมือนจะลืมวิธีการพูดไปแล้ว เขานิ่งงันกับสิ่งที่ได้ยินในขณะที่จินนี่ยกมือขึ้นมาปิดปากก่อนจะกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นผสมดีใจ มือบางของจินนี่ย้ายมากุมมือของเฮอร์ไมโอนี่แน่น ดวงตาสีฟ้าใสเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นราวกับเรื่องน่ายินดีนี้(?)เป็นของเธอซะเอง

“กรี๊ดดด!! จริงหรอพี่เฮอร์ไมโอนี่! โอ้ เมอร์ลินไม่อยากจะเชื่อเลย! ฉันดีใจแทนพี่จังที่ในที่สุดพี่ก็สละโสดสักที! ให้ตายเถอะเรื่องนี้มันต้องดังกระฉ่อนทั่วฮอกวอตส์แน่ๆ เฮอร์ไมโอนี่ เจน เกรนเจอร์ อัจฉริยะของรุ่นและก็เป็นขวัญใจของหนุ่มๆในฮอกวอตส์จะตกลงคบกับเจ้าชายแห่งห้องสลิธีริน เดรโก มัลฟอย นี่มันหนังรักชัดๆเลยกรี๊ดดดด!!!” จินนี่พูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเคลิ้มฝัน เด็กสาวกำลังจิตนาการถึงหนังรักที่เธออดหลับอดนอนดูมาเมื่อคืนก่อนจะกรี๊ดออกมาด้วยความตื่นเต้น เฮอร์ไมโอนี่ได้แต่ยิ้มแห้งๆให้ เธอไม่ได้รู้สึกดีใจร่วมไปกับจินนี่เลยสักนิด!

“ใช่…ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ…..” เธอได้ยินเสียงแฮร์รี่พึมพำเพียงแค่นั้นก่อนจะเงียบหายไป ดูเหมือนว่าเสียงของแฮร์รี่จะหายไปอีกแล้วและจะยังไม่กลับมาอีกสักพัก เฮอร์ไมโอนี่สูดลมหายใจเธอจำเป็นต้องพูดอะไรสักอย่าง

“โอเค ฉันรู้ว่านี่มันน่าเหลือเชื่อฉันเองก็ไม่อยากจะเชื่อมันเหมือนกัน เรื่องนี้มันอธิบายยากนิดหน่อยและฉันอยากจะบอกให้พวกนายรู้ว่าฉันเพิ่งจะตกลงคบกับมัลฟอย เขา - ฉันหมายถึงแน่นอนฉันยังไม่ลืมรอนแต่ฉันก็ต้องเปิดโอกาสให้กับตัวเองบ้างถูกไหม? ถ้าฉันอยากจะตัดใจน่ะ” เฮอร์ไมโอนี่พูดออกมาอย่างไหลลื่นจนเธอเองรู้สึกตกใจ บางทีถ้าเธอได้ไปแสดงหนังสักเรื่องเธอคงได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม

"ที่เธอพูดมันก็มีเหตุผลเฮอร์ไมโอนี่แต่ให้ตายสิ นั่นมัลฟอยนะเธอลืมไปแล้วเหรอว่าเขาร้ายแค่ไหน เขาเป็นศัตรูเรา"

"ฉันรู้แฮร์รี่ แต่ฉันตัดสินใจแล้วและอีกอย่าง" เด็กสาวขยิบตาให้เด็กหนุ่มอย่างเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากอวบอิ่มขยับยิ้มเมื่อนึกแผนการสนุกๆขึ้นมาได้ "ฉันก็ไม่คิดว่าการคบกับมัลฟอยมันจะแย่ซะทีเดียว"

"ไม่คิดว่ามันจะแย่? อย่าบอกนะว่าเธอไม่ได้คิดจะทำอะไรบ้าๆขึ้นมาหรอกนะใช่ --"

"เฮอร์ไมโอนี่ลูกรัก รอนมาหาน่ะ"

 

[ 40% ]

ต่อตรงนี้นะคะ

 

ประโยคของแฮร์รี่ถูกตัดขาดไปทั้งๆที่ยังไม่จบดี มันถูกแทนที่ด้วยเสียงของคุณนายเกรนเจอร์ แม่ของเฮอร์ไมโอนี่ซึ่งตะโกนดังขึ้นมาจากชั้นล่าง เฮอร์ไมโอนี่ยืดตัวตรงเมื่อได้ยินชื่อของเธอในขณะที่อีกชื่อหนึ่งทำให้เด็กหนุ่มผมดำเบิกตากว้างเมื่อเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ - อันที่จริงไม่ได้มีแค่เขาหรอกที่เพิ่งจะนึกอะไรออก แฮร์รี่ จินนี่และเฮอร์ไมโอนี่ ทั้งสามหันมามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย

กางเกงในเมอร์ลินอาจจะไม่ได้เป็นพยาน พวกเขาลืมรอนไปซะสนิทเลย!

“โอ้ ไม่นะ…!” เด็กสาวผมลอนเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอนทันทีเมื่อรู้ว่ารอน วิสลีย์กำลังขึ้นมาบนห้องของเธอ จินนี่ลุกขึ้นมาด้วยความตกใจเช่นกันแต่เธอก็ไม่สามารถทำหรือคิดอะไรได้นอกจากมองดูเด็กสาวที่เป็นดั่งพี่สาวของเธอทำตัวกระวนกระวายไปมา “ไม่นะ ไม่…ทำไงดี…!?” เฮอร์ไมโอนี่พึมพำกับตัวเอง เธอยังไม่พร้อมที่จะเจอและอธิบายอะไรกับรอน - อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ เธอรู้ดีว่ารอนเป็นคนยังไง เขาไม่เคยฟังใครและที่เลวร้ายกว่านั้น

เขาจะคาดคั้นเธอและที่เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกกลัว เธอกลัวว่าเธอจะทำความลับแตกและ..

แฮร์รี่ จินนี่ และคนอีกคนสำคัญที่เธอกลัว….รอน

พวกเขาจะเกลียดเธอ

“พี่เฮอร์ไมโอนี่! พี่จะทำอะไรน่ะ มันอันตรายนะ!!”

เสียงร้องโวยวายของจินนี่เรียกให้แฮร์รี่หันไปมอง “เฮอร์ไมโอนี่!!!” แฮร์รี่พุ่งเข้าไปหาเฮอร์ไมโอนี่ทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่เพื่อนสาวของเขากำลังทำ

 

เครา เสื้อ กางเกง รองเท้า ชุดชั้นใน ที่นอน หมอน เสื่อของเมอร์ลิน! เฮอร์ไมโอนี่กำลังจะปีนหน้าต่าง!!

 

“นี่มันชั้นสองนะ เธอบ้าไปแล้วหรือไง!!” แฮร์รี่พยายามจะดึงร่างบางของเด็กสาวออกมาจากหน้าต่างแต่เด็กสาวก็เกาะยึดขอบหน้าต่างเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “ออกมานะ! จินนี่ช่วยฉันที!” เขาหันไปขอความช่วยเหลือจากเด็กสาวผมแดงอีกคนที่กำลังยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก จินนี่ตั้งตสิก่อนจะเข้ามาช่วยอีกแรงซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงของรอนดังขึ้นมาจากทางประตูที่เปิดทิ้งเอาไว้ ทั้งสามมองหน้ากันโดยมิได้นัดหมายอีกครั้ง เฮอร์ไมโอนี่ใช้จังหวะที่แฮร์รี่เผลอปีนข้ามขอบหน้าต่าง แฮร์รี่ตกใจเขาจะเข้ามาห้ามเฮอร์ไมโอนี่อีกครั้งแต่เด็กสาวไวกว่าเธอรีบชิงพูดขึ้นก่อนที่เด็กหนุ่มจะทันได้ถึงตัว

“ไม่ต้องห่วงฉันแฮร์รี่ จินนี่ ฉันจะไม่เป็นไร” เด็กสาวพูดอย่างรวดเร็ว “ถ้ารอนถามว่าฉันไปไหนก็บอกเขาไปว่าฉันไม่อยู่

“แล้วพี่จะไปไหน?” จินนี่ถาม

“ฉันก็ไม่รู้” เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มแห้ง “แต่เดี๋ยวฉันจะกลับมา” เธอกล่าวเพียงแค่นั้นก่อนจะกระโดดลงไปจากหน้าต่าง

“เดี๋ยว--!” เธอได้ยินเสียงร้องเรียกของแฮร์รี่แต่เธอไม่ทันได้สนใจมัน ร่างของเธอกลิ้งหล่นลงมาจากหลังคาและตกลงไปบนพุ่มไม้ขนาดหย่อมที่พ่อของเธอปลูกเอาไว้เพื่อความสวยงามรอบๆบริเวณหน้าบ้าน เฮอร์ไมโอนี่ครางออกมาด้วยความเจ็บปวดถึงมันจะไม่เจ็บมากเพราะพุ่มไม้ช่วยชีวิตเธอไว้แต่แผลถลอกบนหัวเข่าด้านซ้ายก็มีให้เห็นเด่นชัด เด็กสาวพยุ่งตัวเองขึ้นก่อนจะรีบตรงไปคว้า ‘ จักรยาน ’ ที่น้อยครั้งเธอจะได้มีโอกาสใช้งานมันขึ้นมาขึ้นขี่ก่อนจะรีบปั่นออกไปโดยที่เธอเองก็ไม่รู้เลยว่าจะไปที่ไหนและกำลังจะขี่ไปที่ใด

ทางด้านแฮร์รี่และจินนี่ หลังจากที่เฮอร์ไมโอนี่กระโดดลงไปจากหน้าต่างก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เด็กหนุ่มผมสีแดงเพลิงปรากฏตัวขึ้นมาจากประตู “ให้ตายเถอะ! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกนายจะกล้าทิ้งฉันไว้คนเดียว!” รอนเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงเข้ามาในห้อง คิ้วหนาสีเดียวกับสีผมผูกกันเป็นปมด้วยความหงุดหงิดและน้อยใจนิดๆที่เพื่อนของเขาทั้งสองรวมถึงน้องสาวตัวดีของเขาด้วยอีกคนจะลืมเขาไว้ที่สนามฟุตบอลคนเดียวตามลำพัง

“พี่ก็มีลาเวนเดอร์อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ ฉันไม่เห็นพี่จะอยู่คนเดียวตรงไหน” จินนี่ไหวไหล่ ดวงตาสีฟ้าเช่นเดียวกับพี่ชายมองข้ามไหล่ของรอนเพื่อมองหา ‘ ใครอีกคน ’ที่คิดว่าน่าจะเดินตามกันมาด้วยแต่ก็ไร้วี่แวว “แปลกนะที่ยัยนั่นปล่อยพี่มาได้น่ะ ปกติฉันเห็นตัวติดกันอย่างกับอะไรดี”

รอนมองค้อนไปทางน้องสาวแต่มีหรือที่น้องสาวตัวแสบอย่าง ‘ จิเนฟรา มอลลี่ วิสลีย์ ’ หรือที่พ่อแม่ พี่ๆและเพื่อนๆของเธอเรียกเธอว่า ‘ จินนี่ วิสลีย์ ’ จะนึกกลัวสายตาอาฆาตแค้นของพี่ชายคนเล็ก หึ! บอกเลยว่าไม่ ในบรรดาพี่น้องทั้งหมดสายตาของรอนเทียบชั้นอะไรไม่ได้กับสายตานิ่งๆของพี่ ‘ บิล ’ ด้วยซ้ำแล้วมีหรือที่เธอจะกลัว ไม่มีทาง! จินนี่ยกมือขึ้นกอดอกพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นมาอย่างท้าทาย สบสายตาของพี่ชายกลับอย่างไม่มีคำว่า ‘ เกรงกลัว ’ แฮร์รี่ที่มองสลับไปมาระหว่างสองพี่วิสลีย์ก็ได้แต่ถอนหายใจ ครั้งแรกเขาถอนหายใจเพราะเฮอร์ไมโอนี่คิดบ้ากระโดดลงไปจากหน้าต่างและครั้งที่สองต่อมาเขาถอนหายใจเพราะศึกสายเลือดระหว่างพี่น้องวิสลีย์

“โทษทีรอน” แฮร์รี่ตัดสินใจพูดขึ้นมาทำลายศึกขนาดย่อมที่กำลังจะก่อตัวขึ้นระหว่างพี่น้องวิสลีย์ทั้งสอง แต่ก็เป็นการขอโทษจากใจจริงเพราะเขาเองก็มีส่วนผิด(ผิดเต็มๆ)ที่ตอนนั้นเขามัวแต่สนใจอยู่กับเฮอร์ไมโอนี่จนลืมรอนไปซะสนิทและทิ้งเขาไว้คนเดียวที่สนามฟุตบอล

รอนพยักหน้าเป็นเชิงรับคำขอโทษก่อนจะพูดขึ้นว่า“ไม่เป็นไร - พวกนายรู้ไหมฉันเกือบจะสตั๊นหน้ามัลฟอยสักหมัดแล้วถ้าลาเวนเดอร์กับลูน่าไม่เข้ามาห้ามและบอกฉันว่าพวกนายกลับบ้านกันไปแล้วน่ะ” รอนชักสีหน้าทันทีเมื่อพูดถึงมัลฟอย ศัตรูเบอร์หนึ่งที่เขาเหม็นขี้หน้าพอๆกับที่มัลฟอยก็เหม็นขี้หน้ารอนไม่แพ้กัน เขาไม่ชอบใจเลยที่มัลฟอยคอยแต่หาเรื่องดูถูกเขาและครอบครัวเขาเกือบตลอดเวลาแถมยังชอบแกล้งเพื่อนสนิทของเขาอีก 

เพื่อนสนิท…

“เฮอร์ไมโอนี่ล่ะ?”

คำว่า ‘ เพื่อนสนิท ’ ทำให้รอนเพิ่งนึกออกว่าเขายังมีเพื่อนอีกคน เด็กหนุ่มหันไปรอบห้องนอนของคนที่เขาถามหาแต่ก็ไร้วี่แวว

“เธอไปแล้ว” แฮร์รี่ตอบ ตอนนี้เขารู้เหนื่อยจนต้องล้มตัวลงนั่งบนที่นอนที่เด็กสาวผมสีน้ำตาลลอนเคยนั่งอยู่ก่อนหน้าจะจากไป “ก่อนหน้านายจะมา”

“ไปแล้ว?” รอนทวนคำตอบอย่างสงสัย เมื่อกี้ก่อนเขาขึ้นมาเขาจำได้ว่าคุณนายวิสลีย์บอกว่าเฮอร์ไมโอนี่อยู่บนห้องแล้ว “เธอไปไหน?”

 

เธอหายตัวไป? เหมือนในหนังแฟนตาซีที่พวกเขาชอบดูบ่อยๆงั้นเหรอ…? บ้าน่า  รอนได้แต่คิดและก็สงสัย

 

แฮร์รี่เม้มริมฝีปาก เขาหันไปสบตากับจินนี่แวบหนึ่งก่อนจะหันมามองรอนที่กำลังยืนงงใกล้กับประตู “พวกเราก็ไม่รู้” เขาตอบ “และอีกอย่าง” แฮร์รี่ชู ‘ บางสิ่ง ’ ในมือขึ้นมาให้สองพี่น้องวิสลีย์ดู มันคือโทรศัพท์ของเฮอร์ไมโอนี่ที่วางทิ้งเอาไว้บนที่นอนก่อนที่เธอจะรีบลนลานกระโดดลงไปจากหน้าต่างเพื่อหลบหน้ารอนและแฮร์รี่ก็เป็นคนเจอมัน “เธอก็ไม่ได้พกโทรศัพท์ไป”

 

__________________________________________

TBC

 

 

 

HM: สงสัยล่ะสิว่าฉันหายไปได้ยังไง คำตอบก็คือฉันหายตัวได้ยังไงล่ะ!

 

: อัพครบ100%แล้วเย้!

ตอนนี้เราเปลี่ยนชื่อตอนใหม่นะคะเพราะรู้สึกชื่อนี้น่าจะเข้ากับตอนนี้มากกว่า55

ใครว่าเรื่องนี้ไม่มีเวทมนต์แล้วหนูเฮอร์จะหายตัวไม่ได้ ไม่ต้องใช้คาถา ไม่ต้องใช้ผงฟลูหรือกุญแจนำทาง หน้าต่างบานเดียวหนูเฮอร์ก็หายตัวได้! 555

ช่วงนี้เราหันมาติดตามข่าวสารบ้านเมืองแล้วก็เห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ใครที่ไปม็อบก็ระมัดระวังและก็ดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ เราไม่ได้ไปแต่ก็จะขอส่งแรงกำลังใจคอยช่วยเชียร์ ไปม็อบไปลุยกันมาทั้งวันหรือใครที่ทำงานหรือเรียนมาเหนื่อยๆก็อย่าลืมพักผ่อนกันด้วยนะคะ

ด้วยรักและเป็นห่วง

เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! 

 

____________________________

 

: ก่อนอื่นต้องขอโทษจริงๆค่ะ ที่สัญญาไว้ว่าจะลงให้อ่านตั้งนานแล้วแต่ก็ไม่ว่างมาลงให้สักที

ปี2 ช่วงนี้ค่อนข้างวุ่นวายค่ะ เราติดทั้งสอบ กิจกรรมและก็งานอีกอย่างเลยต้องดองไปสักพัก ขอโทษจริงๆนะคะ

ถ้าพอมีเวลาว่างจะพยายามอัพให้อ่านทีละนิดนะคะ

ปล. ขอบคุณที่ยังรอนะคะ :)

 

____________________________

 

 

: อัพให้อ่านก่อนสัก30% กลัวทุกคนคิดถึง อิอิ

ช่วงนี้เราเปิดเรียนแล้วค่ะ ก็จะยุ่งหน่อยๆไม่ค่อยมีเวลามานั่งเขียนเท่าไหร่(เป็นเศร้า TT v TT)

แต่ก็จะพยายามทยอยอัพอย่างละนิดอย่างละหน่อยค่ะ เพื่อแสดงตัวว่าเรายังไม่หายไปไหน555

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์และก็กำลังใจจากทุกคนนะคะ

เราอ่านแล้ว ใครที่รู้สึกเกลียดหรือหมั่นไส้พี่เดรกอยากด่า พี่แกบอกว่าด่าได้ค่ะแต่อย่าแรง เห็นนิ่งๆแบบนี้พี่แกเขาเป็นคนอ่อนไหวง่ายมากกกกกกกกก

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #76 nameQwQ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 15:08
    ...ติดสอบรู้ตัวอีกทีมัน100%แล้วเฮ้ย แต่ตอนนี้ก็ติดตามงานอยู่ดีT_T
    #76
    4
    • #76-3 nameQwQ(จากตอนที่ 10)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 15:47
      แอบ(หัวเราะ)สงสารแฮลลี่โดนรอนลืมว่ามีเพื่อนสนิท2คนวะ
      (โครตชอบความวุ้นวายตอนนางกระโดดออกหน้าต่างมากทำไมไม่ซ้อนในตู้เสื้อผ้าวะเจ้ใจร้อนจัง555+)
      #76-3
    • #76-4 BL-ocean(จากตอนที่ 10)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 19:56
      หนูเฮอร์เขามีวาร์ปปปป555
      #76-4
  2. #72 maoru-maya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 08:55
    ขำไม่ไหวตอนหนูเฮอร์เปิดวาร์ป 5555555 สู้ๆนะคะ
    #72
    1
    • #72-1 BL-ocean(จากตอนที่ 10)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 19:57
      ขอบคุณนะคะ💙💙
      #72-1
  3. #71 Tarantallegra (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 08:10

    แงงงงงงงงง น่ารักกก ชีวิตหนูเฮอร์กะเดรโกคงป่วนๆกันพักใหญ่เลย ><

    #71
    1
    • #71-1 BL-ocean(จากตอนที่ 10)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 19:58
      หลังจากนี้ก็จะวุ่นวายมากๆๆๆๆๆเลยค่ะ55
      #71-1
  4. #70 maoru-maya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 09:22
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อยากอ่านต่อเร็วๆ แต่ไม่อยากให้ไรต์ฝืนตัวเอง มาต่อตอนที่สะดวกก็ได้ค้าาาาา รอได้เสมออออ
    #70
    0
  5. #60 nameQwQ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 18:10

    (แม่ง เปิดมาจูบเลย เจ็บมืออะ)

    ในมุมมองเฮิร์มทุกอย่างคือ กดดันไปหมด

    แต่มุมมองเดรก แมร่ง มันเขินแปลกๆวะ หรือเราเป็นไบโพร่า เดี๋ยว อินโกรธ เดี๋ยวอินเขิน(แต่เทียบกัน มันต่างกันลิบลับเลย แต่ขอบพระคุณไรท์มาก ที่ไม่เริ่มมาเครียด แต่ก็เริ่มมาซะเขินเลย นี้ลืมไปเลยนะว่าเดรโกนิสัยยังไงอะ)
    แต่ยังกังวนว่า นางจะโดนนิททาโดนแกล้งอยู่นะ(กลัวพวกแฮลลี่ไม่เข้าใจนางด้วย) แต่ตอนนี้ต่างจากตอนที่แล้วสุดๆอะ แค่เปลี่ยนมุมมองมันชมพูชนานนี้เลย(ตอนนี้ฟินอยู่ กันมือตัวเอง ก็แม่งเล่นจูบต่อหน้าประชาชีเลย แถมประกาศอีก เขินง่ายไง โดนเฉพาะโจ่งแจ้งแบบนี้ อายแทนด้วย [จริงๆตอนที่แล้วก็กัดนะ กัดเสื้อ กดดันตัวเองกลัวมากตอนที่เดรโกขู่แล้วนางทำอะไรไม่ได้ ชีวิตจริงเจองี้ตูหัวใจวายตายละ ห้ามโทษที่หนูอิน แต่เนื้อเรื่องมันเดือดมากสำหรับหนู ถึงจะมีตอนจูบแต่ตูโฟกัสเรื่องอื่นอะ]+แต่ตอนนี้บรรยายจูบได้เขินมากคับ^.^)
    แต่งเก่งงง(...จนเรากลัวว่าจะนางแต่งจริงจังแล้วเราอินอีกเลย เตรียมใจก่อนนางชอบเซอไพร)
    #60
    1
    • #60-1 nameQwQ(จากตอนที่ 10)
      24 สิงหาคม 2563 / 18:12

      อีก70%....ว้าว คงไม่มีการทะเลาะระหว่าง รอนกับมันฝ่อยใช่ไหม แพนซี้บ้าตูก็ไม่ไหวนะ เตรียมใจก่อนดีกว่า๏╭╮๏
      #60-1
  6. #59 nameQwQ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 17:54
    ....เปิดต่อมาจริงๆหรอ...ตอนหลังจูบด้วย อี/**กูเขินไม่กล้าอ่าน
    #59
    2
    • #59-1 nameQwQ(จากตอนที่ 10)
      24 สิงหาคม 2563 / 17:56
      ...ครั้งก่อนไม่กล้าอ่านเพราะกดดันครั้งนี้กูเขินเกินไปค่า
      #59-1
    • #59-2 nameQwQ(จากตอนที่ 10)
      24 สิงหาคม 2563 / 17:57
      ....ทำไมวันนี้กูเขินง่ายจัง
      #59-2
  7. #57 T_T (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 19:08

    น่ารักดีค่ะ รอนะค่ะ

    #57
    0
  8. #56 Tarantallegra (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 10:23

    อ๊ยยยยยยย คุณชายอ่ะไม่อยากเป็นหรอกแฟนปลอมม อยากเป็นแฟนจริง รู้ทันหรอกนะ

    #56
    0
  9. #55 maoru-maya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 05:57
    รออีก70%เลยค้าาาาา พี่เดรกกกกินของหวานจริงๆไม่ได้กับกินเฮอร์แทนก่อนก็ได้น้าาาา คุคิ
    #55
    0