FanFic : แก๊งค์ป่วนก๊วน IdentityV (รวมเรื่องสั้น)

ตอนที่ 2 : [Fic:AsopXEmma] Sunny Day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63

 

 

"ลัลลา...ลัลลาลัลลาา~~"

 

เสียงใสฮัมเพลงมาแต่ไกล สาวน้อยในชุดกระโปรงเดินถือกระเป๋าเครื่องมือไปมาอย่างร่าเริง วันนี้เป็นวันที่อากาศสดใสอย่างน้อยก็ในความคิดของเธอ กระโปรงสีฟ้าใสตัดกับเสื้อสีขาวที่มีจีบเป็นริ้วๆ มันถูกออกแบบมาให้รับกับโบว์สีขาวที่เธอผูกเอาไว้บนคอเสื้อได้เป็นอย่างดี หมวกฟางที่เธอมักสวมอยู่ตลอดถูกแทนที่ด้วยหมวกสีฟ้าที่เข้ากับชุดยิ่งทำให้สาวน้อยดูน่ารักและสดใสมากขึ้น(จากปกติที่น่ารักอยู่แล้ว)

สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มคนนี้มีนามว่า "เอ็มม่า วูดส์" เธอมีอาชีพเป็น'ชาวสวน'หรือก่อนหน้านั้นก็เคยเป็น สาวน้อยเข้ามายังคฤหาสน์ลึบลับตามจดหมายเชิญเพื่อตามหาใครคนหนึ่งในคฤหาสน์ตามจดหมาย ซึ่งตอนนี้สาวน้อยเองก็ยังคงไม่รู้ว่า'คนที่เธอต้องตามหา'นั้นคือใคร

เอ็มม่าเป็นที่รู้จักของคนในคฤหาสน์ ด้วยนิสัยที่ร่าเริงของเธอไม่มีใครไม่อยากคุยด้วย ถึงจะมีคนรู้จักเธอมากมายแต่สาวน้อยกลับรู้สึกไม่ค่อยสนิทกับใครมากเท่าไหร่นักนอกจาก...เอมิลี่ ไดเยอร์ คุณหมอสาวที่เธอมักจะเข้าไปคุยด้วย เล่นด้วยถึงขนาดติดแจอยู่บ่อยๆ

คุณหมอเอมิลี่ทำให้เอ็มม่ารู้สึกเหมือนมีเพื่อนสนิท มีพี่สาวที่แสนดี บางครั้งก็เหมือนมีแม่ แต่ไม่ว่าจะแบบไหนสาวน้อยกลับรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่อยู่ใกล้คุณหมอสาว มันทำให้สาวน้อยนึกถึงครอบครัว....

 

ครอบครัวที่ขาดหายมานาน...

 

นานจนเธอเองเกือบลืมไปแล้วว่าเคยมี.....

 

เอ็มม่าเดินตรงไปยังสวนที่อยู่หลังคฤหาสน์ มันเป็นส่วนเดียวในคฤหาสน์ที่เธอชอบมากที่สุดและก็ชอบไปอยู่บ่อยๆ ไม่ช่วงเช้าก็ช่วงเย็นทุกคนจะพบเอ็มม่าได้ที่สวนหลังคฤหาสน์

 

ซึ่งตอนนี้มันกลายเป็นที่ประจำของเธอไปเสียแล้ว

 

ที่สวนแห่งนั้นมีต้นไม้และดอกไม้ที่เป็นเพื่อนของเธอ สาวน้อยไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเมื่ออยู่กับต้นไม้และดอกไม้เหล่านั้น สาวน้อยสามารถพูดคุยและหัวเราะได้อย่างอิสระ โดยที่ไม่ต้อง"คอยฝืนยิ้ม"กลบเกลื่อนความเศร้าที่เธอพยายามที่จะสลัดมันทิ้งตั้งแต่ยังเด็กกับทุกคนหรือ...แม้แต่กับเอ็มมิลี่ คุณหมอสาวเพื่อนสนิทของเธอ

 

----------------

 

"วิลล์หยุดนะ เลิกแกล้งกันได้แล้ว!"

 

"นาอิบคุงนั่นมันโดนัทของผมนะครับ! แย่งกันงี้ได้ไงเนี่ย!"

 

"นี่ทุกคนเลิกเสียงดังสักทีได้ไหม ฉันกำลังแข่งหมากรุกกับพ่อทนายเฟรดดี้อยู่"

 

"นายกลัวแพ้ละสิ ถึงได้ตะโกนบอกให้ทุกคนเงียบน่ะเควิน"

 

"นี่มาธาเมื่อวันก่อนน่ะ..."

 

"นี่!คุณนาอิบเลิกแย่งของกินคนอื่นสักทีได้ไหมคะ? เอาคืนคุณอิไลเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

 

"ก็คนมันหิวนี่"

 

"ฮ่าๆใจเย็นๆทุกคน ฉันยังมีโดนัทอีกเพียบ"

 

สาวน้อยเดินฮัมเพลงไปตามทางเดิน ระหว่างทางเธอได้ยินเสียงพูดคุยและเสียงโวกเวกโวยวายดังขึ้นเป็นระยะจากกลางห้องโถงที่เป็นทางเชื่อมไปยังสวนหลังคฤหาสน์ เอ็มม่าเดินมาถึงส่วนกลางซึ่งเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ เธอรู้สึกว่าวันนี้ห้องโถงดูคึกคักเป็นพิเศษจากปกติที่ทุกคนจะอยู่แต่ภายในห้อง อาจจะเป็นเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าวในวันที่ฟ้าสดใสแบบนี้จึงทำให้ทุกคนหนีร้อนมารวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ทุกคน...ไม่สิ...เพื่อนๆของเธอทุกคนรวมตัวกันอยู่กลางห้องโถง มีทั้งเอมิลี่ที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและพี่สาวของเธอ กำลังยืนบ่นนาอิบที่ปกติเขามักจะสวมฮู๊ดปกปิดใบหน้าอยู่ตลอด ตอนนี้เขากลับสวมเพียงเสื้อแขนกุดสีดำแปลกตาจากเดิม ในมือของเขาทั้งสองข้างมีโดนัทเคลือบช็อคโกแลตอยู่ในมือไม่ได้สนใจสิ่งที่คุณหมอสาวบ่นเลยสักนิด ข้างๆกันนั้นมีอิไลกำลังยืนหน้าบึ้งเหมือนคนจะร้องไห้อยู่กลายๆหลังจากที่โดนนาอิบแย่งโดนัทไป นอร์ตันเข้ามายืนระหว่างกลางทั้งสาม เขากำลังพยายามปลอบทั้งสามให้ใจเย็นลงโดยเอากล่องโดนัทเข้าล่อ

ถัดไปไม่ไกลจากทั้งสามเควินคาวบอยเจ้าเสน่ห์กำลังนั่งดวลหมากรุกกับคุณทนายฟันเหยินเฟรดดี้ การแข่งเป็นไปอย่างดุเดือนโดยมีเคสเชอร์เป็นกรรมการ เฮเลน่ากำลังนั่งอ่านหนังสือเบลโดยมีเทรซี่ซึ่งปกติจะเก็บตัวอยู่ในห้องซ่อมหุ่นยนต์ตลอดทั้งวัน กำลังนอนฟังสิ่งที่เฮเลน่าอ่าน

ที่โซฟาขนาดกลางสีแดงออกคล้ำมีหญิงสาวสามคนกำลังนั่งอยู่ มีทั้งมาธา วีร่า และฟีโอน่า มากาเร็ตเดินเข้ามาสมทบ พวกหล่อนจับกลุ่มเมาท์กันอย่างสนุกสนาน ตรงขอบหน้าต่างบานใหญ่มีร่างของชายหนุ่มทั้งสองกำลังนั่งอยู่ คนหนึ่งอยู่ในชุดเครื่องแบบสีแดงสัญลักษณ์ของต้นเรือ ส่วนอีกคนอยู่ในชุดที่เหมือนกับนักมายากลทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอ

ที่โต๊ะรับรองอีกตัวซึ่งมีขนาดเล็กกว่ามีหนุ่มนักสำรวจกำลังขีดเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกของเขา บาร์เทนเนอร์สาวกำลังแบ่งไวน์สุดพิเศษให้กับแม่หมอที่ยื่นแก้วทรงสูงมารับอยู่ข้างๆ บนพื้นพรมมีหนุ่มไปรษณีย์กับเด็กชายในชุดตัวตลกกำลังเล่นอยู่กับเจ้าสุนัขหน้าย่นที่สวมหมวกทรงสูงไว้บนหัวและมีกระเป๋าสะพายหนังอยู่บนหลังของมัน เจ้าสุนัขหงายท้องให้ทั้งสองเกาพุงมันทำหน้าเคลิ้มหลับด้วยตอนที่เด็กชายผมทองเกาพุงให้มัน ชายหนุ่มในชุดคลุมหนังสีดำยาวแปลกตากำลังยืนคุยกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดนักโทษ

มีชายคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า"คนป่า"กำลังนั่งหลับอยู่บนโซฟาตัวเดี่ยว เขาใช้หมูป่าเพื่อนซี้เป็นที่รองขาในขณะเดียวกันเจ้าหมูป่าก็กำลังหลับตาพริ้มเหมือนเจ้านายของมัน

วิลเลี่ยมวิ่งไปรอบห้องในมือข้างขวาของเขามีแว่นของลัคกี้อยู่ในมือ ลัคกี้กายผู้ไร้แว่นตาหนาเตอะอยู่บนหน้าวิ่งตามมาติดๆ เขาตะโกนโวยวายไล่หลังวิลเลี่ยมเป็นระยะ ทั้งสองเหมือนเด็กที่วิ่งไล่กันช่างเป็นภาพที่ดูน่าตลกดีสำหรับคนมองอย่างเอ็มม่า ที่ยืนมองทุกคนอยู่ตรงประตู

 

บรรยากาศในห้องโถงกลางคฤหาสน์เป็นไปอย่างอบอุ่นมากกว่าทุกวัน

 

อาจจะเป็นเพราะอากาศร้อนที่ทำให้ทุกคนออกมาจากห้องในยามเช้าเช่นนี้....

 

"........"

เอ็มม่าลังเลที่จะเข้าไปทักทายเพื่อนๆทุกคนดีไหม สาวน้อยยืนคิดกับตัวเองใช้เวลาไม่นานนักเธอก็ตัดสินใจได้ เธอเลือกที่จะเดินหมุนไปทางทางเดินที่ตรงไปยังประตูออกสู่ด้านนอกคฤหาสน์ ที่เปิดออกไปจะเป็นสวนอยู่ข้างหลังประตูบานนั้นตามความตั้งใจแรก สาวน้อยรู้สึกว่าดีแล้วที่ไม่มีสังเกตุเห็นเธอแม้ในใจลึกๆเอ็มม่าก็อยากให้มีใครในห้องหันมาสังเกตเห็นเธอบ้างหรือทักทายเธอบ้าง ทุกคนดูกำลังมีความสุขและ...เธอไม่อยากขัดจังหวะ..

"อ๊ะ!" สาวน้อยเตรียมถอยหลังเดินจาก สองก้าวเล็กๆของเธอถอยชนเข้ากับใครสักคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

"ขะ ขอโทษ--คะ?"

 

เอ็มม่าหมุนตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหันหลังไปขอโทษคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง สาวน้อยกำลังจะพูดคำว่าขอโทษแต่กลับต้องถูกตัดเปลี่ยนไปเป็นคำถามแทน เมื่อชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินเป็นเอกลักษณ์ยกมือข้างที่ว่างขึ้นตรงหน้าเธอก่อนจะกล่าวว่า

 

"อรุณสวัสดิ์ครับ...เอ็มม่า" เอสอป คาล คือคนแรกที่กล่าวทักทายเธอในเช้าวันนี้

 

"อะ อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเอสอป" เอ็มม่าทักทายกลับด้วยร้อยยิ้ม ถึงจะยังงงๆอยู่แต่กลับรู้สึกดีใจอย่างประหลาด

"คือว่า..." เอสอปงึมงำตามสไตล์ของคนที่เข้าสังคมไม่เก่ง เขายกแก้วกาแฟที่อยู่ในมือขึ้นมาตรงหน้า หวังจะให้แก้วใบนั้นช่วยปิดบังคู่สนทนาไม่ให้เขารู้สึกเขินอายก่อนจะกล่าวต่อ "ดื่มกาแฟด้วย...ด้วยกันไหมครับ..?"

ใบหูข้างหนึ่งของชายหนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อหลังกล่าวจบ ความร้อนบนใบหูทำให้เอสอปรู้สึกได้ว่าตอนนี้หูของเขาคงจะแดงมากอย่างไม่ต้องสงสัย นัยตาสีเทารับกับเรื่อนผมสีเงินลอบมองสำรวจ'ชุด'ของสาวน้อยตรงหน้าโดยที่เธอไม่ทันสังเกตุ

ในวันที่ร้อนอบอ้าว สาวน้อยตรงหน้าช่างเหมาะกับชุดกระโปรงสีขาวที่ตัดกับสีฟ้าอย่างลงตัว เธอดูน่ารักและสดใสกว่าทุกวันมากเมื่อเปลี่ยนจากชุดทำสวนธรรมดาๆมาเป็นชุดกระโปรงสีสดใสที่ดูแปลกตา

 

สดใสเหมือนกับสีของท้องฟ้าในวันนี้เลย เอสอปคิดในใจขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

ทางด้านเอ็มม่าเธอยังคงอ่ำอึ้งกับคำชวนเมื่อกี้ นัยตาสีเขียวมรกตลอบมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้า วันนี้เขาแต่งตัวต่างจากทุกวัน จากเดิมที่เคยสวมเครื่องแบบสีเทาหม่นตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูสบายๆ ชายหนุ่มดูดีมากถึงจะดูธรรมดาแต่มันไม่ทำให้ความหล่อของเขาลดลงเลย แมสที่เคยปกปิดใบหน้าบัดนี้กลับถูกถอดออก

 

อาจจะเป็นเพราะอากาศร้อนที่ทำให้ฉันได้เห็นใบหน้าเต็มๆของเขา เธอคิดในใจ

 

"เอ่อ...ไม่ดีกว่าค่ะ ฉัน..ฉันต้องไปที่--" สวน เอ็มม่าต่อคำในใจ

เธอไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้อีกเมื่อเอสอปยื่นมือข้างที่ว่างมาจับมือของเธอ เขาจูงมือของเธอเข้าไปด้านในโดยที่ไม่สนใจคำพูดของเธอสักนิด สัมผัสจากมือหนาทำให้เอ็มม่ารู้สึกอบอุ่น มือบางกระชับเข้าหาสัมผัสที่แสนอบอุ่นนั้นอย่างเผลอไผล ชายหญิงทั้งสองเดินจูงมือกันเข้าไปข้างใน เอสอปพาสาวน้อยเดินตรงไปยังกลุ่มของอิไลที่ดูท่าจะเคลียกันลงตัวแล้ว ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเมื่อผู้มาใหม่ทั้งสองปรากฏตัวขึ้นกลางห้องโถง เอ็มม่ารู้สึกประหม่านิดๆเธอพยายามสลัดมือให้หลุดออกมาจากการกอบกุม แต่มือหนากลับกระชับแน่นขึ้นไม่มีท่าทีจะปล่อยไปง่ายๆ ชายหนุ่มยังคงพาสาวน้อยเดินตรงไปเรื่อยๆจนมาถึงกลุ่มของอิไล ตอนนั้นเองเป็นเอมิลี่ที่พึ่งจะสังเกตุเห็นคนที่อยู่ด้านหลังชายหนุ่มผมสีเงิน

"อ๊ะ! อรุณสวัสดิ์จ๊ะเอ็มม่า! เอสอปคุงด้วย" เอมิลี่กล่าวทักทายทำลายความเงียบ

 

"อรุณสวัสดิ์เอสอปคุง เอ็มม่า!"

 

"อรุณสวัสดิ์ทั้งสองคน!"

 

ตามมาด้วยเสียงของทุกคนที่ทักทายทั้งสองคนเช่นกัน

 

เอสอปทำเพียงพยักหน้าเป็นการทักทาย เขาคงลืมไปว่าบนหน้าเขาตอนนี้ไม่มีแมสสวมอยู่ ส่วนเอ็มม่านั้นยังคงยืนนิ่ง

มือหนายังคงไม่ปล่อยจากมือบางแม้ว่าพวกเขาทั้งสองจะมาถึงจุดหมายแล้ว นั่นเป็นเรื่องที่ดีสาวน้อยคิด มือบางกระชับเข้าหาสัมผัสที่อบอุ่นอีกครั้ง ความอบอุ่นลามไปถึงหัวใจของเธอ

 

รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นบนใบหน้าของสาวน้อยก่อนที่จะแย้มยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มจริงๆของเธอ

 

"อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน :)) "

 

อาจจะเป็นเพราะอากาศร้อนที่ทำให้ทุกคน ไม่สิ เพื่อนๆของเธอทุกคนออกมารวมตัวกัน

 

ในวันที่ฟ้าสดใส คฤหาสน์ที่เคยเงียบเหงาบัดนี้กลับครึกครื้นด้วยเสียงพูดคุยและเสียงเพลง

 

สาวน้อยในชุดกระโปรงสีขาวตัดกับสีฟ้าอย่างลงตัวเหมือนกับสีของก้อนเมฆและท้องฟ้าที่สดใสในหน้าร้อน ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป เพราะว่าตอนนี้สาวน้อยได้พบกับครอบครัวแล้ว

 

ครอบครัวที่เคยขาดหายบัดนี้ได้อยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว

 

ครอบครัวที่ไม่ได้ประกอบด้วยพ่อ แม่ ลูก แต่ประกอบด้วยเพื่อนๆของเธอ

.

.

.

{THE END}

แถม: เอสอป คาล ในวันที่อากาศร้อน

Pasen y lean. Pedidos de cualquier pareja o personaje que gusten del … #fanfic # Fanfic # amreading # books # wattpad

 

----------------------------------

 

มีการแก้เว้นวรรคบรรทัดนิดหน่อย พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!

ปล.อรุณสวัสดิ์และราตรีสวัสดิ์ค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #4 ไอ้ครึ่งๆ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 05:40

    ดีต่อใจ
    #4
    0