Fic haikyuu!! All x OC Omegaverse

ตอนที่ 3 : ปฏิบัติการตามล่าอาซาฮิซัง!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    5 พ.ค. 62

#Nishinoya


" อ่ะ นี่ครับ " เจ้าเด็กนี่....น่ารักแหะ

" ขอบใจ นายนี่น่ารักดีนะ " ดูสิ พอพูดปุ๊บเจ้านี่ก็ทำหน้าตาเหลอหลา ตลกชะมัด55555 แถมแก้มยังแดงๆอีกต่างหาก


" คารุจังดูสิเตี้ยกว่าพวกเราอีกอ่ะ " คารุจัง? เจ้าเด็กนี่ชื่อคารุหรอ


" เอ่อ สูงเท่าไหร่หรอครับ " เจ้าเด็กที่หัวส้มเรียกว่าคารุจังถามผม

" 159เซน!!! " ผมตอบอย่างมั่นใจ แอบเห็นเจ้าเด็กนี่หัวเราะด้วยนะ


" แล้วเป็นลิเบอโร่หรอครับ " หื้มมมม.....

" ทำไมล่ะ ทำไมถึงคิดว่าฉันเป็นลิเบอโร่ เพราะฉันเตี้ยหรอ? "  ผมถามไปจริงๆก็แค่ลองเชิงเท่านั้นแหละ


เจ้าเด็กนั่นทำหน้างงก่อนจะตอบผม

" เพราะรุ่นพี่รับลูกได้ดีต่างหากครับ " ร...ระ...รุ่นพี่หรอ เจ้าเด็กนี่เรียกผมว่ารุ่นพี่ล่ะ


" นายรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นรุ่นพี่น่ะ คารุจัง " นั่นสิ

" เอ๋...เอ่อ...ก็....ก็.... อ๋อ เซ้นส์ไง เซ้นส์น่ะ "  จริงหรอ ตามน้ำไปละกัน


"โฮ่ นายนี่เซ้นส์ดีนะ ถูกต้องแล้วล่ะ ฉันน่ะเป็นรุ่นพี่ ชื่อ นิชิโนยะ ยู ปี2 "

หลังจากนั้นพวกรุ่นพี่ปี3กับริวก็เข้ามา เราทักทายกันสักพัก ก่อนผมจะสังเกตุว่ามีใครสักคนหายไป จึงถามออกไป

" อาซาฮิซังล่ะครับ " .... ทุกคนดูกระอักกระอ่วนหลังจากผมถามออกไป ยกเว้นพวกรุ่นน้องล่ะนะ


ผมโมโห หงุดหงิด จึงวิ่งออกมา  แต่วิ่งมาได้ซักพักก็มีเสียงเรียกตามมา พอผมหันไปมองก็เห็นเจ้าเด็กนั่น คารุจังวิ่งตามมา 


เด็กนั่นแนะนำตัว ชื่อว่า โยกิ อคารุ ก่อนจะบอกแผนการบางอย่างให้กับผม...


" เอาจริงหรอ นายคิดว่ามันจะได้ผลหรอ "

" คิดว่าได้ครับ อย่างน้อยก็ต้องลอง "


#akaru


" เอาจริงหรอ นายคิดว่ามันจะได้ผลหรอ " นิชิโนยะซังถามผมหลังจากผมเล่าแผนการตามล่าอาซาฮิซังให้ฟัง

" คิดว่าได้ครับ  อย่างน้อยก็ต้องลอง " 


"  อืม....งั้นก็ได้ เริ่มวันนี้เลยใช่มั้ย " นิชิโนยะซังถาม

" ครับ เริ่มตอนนี้เลย " ผมบอก ก่อนที่นิชิโนยะซังจะยิ้มให้ผม หัวใจเต้นแรงเลย....






พวกเราเดินมาหน้าห้องของอาซาฮิซังนี่เลิกเรียนแล้ว ผมกับนิชิโนยะซังช่วยกันลากเขามาที่โรงยิม  


" อะไรกันเนี่ย.... " อาซาฮิซังถามพวกผม

" ผมเป็นเด็กปี1 โยกิ อคารุครับ อยู่ชมรมวอลเลย์บอล " พอเขาได้ยินคำว่า ชมรมวอลเลย์บอลแล้วดวงตาก็ฉายแววเศร้าและเจ็บปวดออกมา


" อาซาฮิซัง มาเล่น วอลเลย์กันเถอะครับ!! " นิชิโนยะซังจะตะโกนทำไมล่ะครับเนี่ย


" อา...แต่ว่า.." 

" มาเล่นด้วยกันเถอะครับ " ผมส่งสายตาไปให้ ขอให้เขามองเห็น ว่าผมจริงจัง นิชิโนยะซังก็จริงจัง


" อืม.. " เยี่ยมครับ



ปึง ผมทำหน้าที่บล็อค ตอนนี้พวกเรากำลังเล่น 2-1 อาซาฮิซังกับนิชิโนยะซังอยู่ด้วยกัน   ผมเศร้าเลย


ลูกวอลเลย์โดนผมบล็อคกับลังจะตกลงพื้น นิชิโนยะซังก็มารับไว้ได้ ลูกวอลเลย์ลอยข้ามเน็ตมาฝั่งผม ผมเซตลูกขึ้นก่อนจะกระโดด และนบลงไปตรงที่ว่าง  นิชิโนยะซังเข้ามารับได้ทัน ลูกลอยไปอยู่บนหัวอาซาฮิซังพอดี ผมกระโดด เตรียมบล็อค แต่ อาซาฮิซังเปลี่ยนจังหวะเวลา  ผมกระโดดเก้อเลย ผมกำลังจะโดดขึ้นไปบล็อคอีกครั้งแต่ไม่ทัน  อาซาฮิซังกระโดดขึ้น เตรียมตบลูก สายตาของเขา มีแววของความสุข สะท้อนภาพพื้นสนามที่ว่างเปล่า ก่อนจะ ตบลงไป ยังที่ว่างข้างตัวผม เกมจบแล้ว  1-0 


" เกมจบแล้วล่ะครับ " ผมบอก

" เอ๊ะ...? " อาซาฮิซังเอ่ยก่อนจะทำหน้าไม่เข้าใจ  นิขิโนยะซังก็ทำหน้างงเหมือนกัน


" อาซาฮิซังครับ ผมมองเห็นดวงตาของคุณ ตอนที่คุณกระโดดก่อนจะตบลูก ดวงตาคุณสะท้อนพื้นสนาม ลึกลงไปผมมองเห็นความสุข ความดีใจ โล่งใจ ของคุณ ผมไม่รู้ง่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น  คุณไม่สามารถเอาชนะได้ด้วยตัวคนเดียวหรอกนะครับ  เพราะงั้นวอลเลย์บอลถึงได้มี6คนไงครับ "

" คุณจำได้หรือเปล่าแมทช์เมื่อกี้ที่เราเล่นกัน คุณโดนผมบล็อคกี่ครั้ง  แต่  ทุกครั้งที่ลูกโดนบล็อค  นิชิโนยะซังก็เข้ามารักษาคะแนนไว้ได้ คุณเป็นเอส สิ่งที่คุณสามารถทำได้มากที่สุด  คือตบลูกลงไป และทำคะแนน  คนอื่นๆจะเปิดทางให้คุณเองครับ "


" อาซาฮิซังครับ ผมน่ะ เป็นลิเบอโร่ ผมเสิร์ฟลูกไม่ได้ เล่นเกมรุกก็ไม่ได้ ตบลูกก็ไม่ได้  แต่ผม มีหน้าที่ป้องกัน ไม่ให้ลูกตกลงพื้น  ไม่ว่าคุณจะตบลูกแล้วโดนบล็อคกี่ครั้ง  ผมก็จะเก็บลูกนั่นขึ้นมาให้  ขอร้องล่ะครับ  อย่าหยุดตบลูกเลยนะครับเอส!! "


#Asahi


" ถ้านายยังรักวอลเลย์บอลอยู่ ก็สามารถกลับมาได้นะ "

" ให้ฉันได้ส่งลูกให้นายอีกครั้งนึงเถอะนะ " 

" อย่าหยุดตบลูกเลยนะครับ "

" คุณไม่สามารถชนะได้ด้วยตัวคนเดียวหรอกนะครับ "


อา.... นั่นสินะ ผมเพิ่งจะมานึกถึงได้ตอนนี้เอง สิ่งสำคัญก็อยู่ข้างๆมาตลอดแท้ๆ


#akaru


" ตะ... แต่ว่าก็ขึ้นอยู่กับว่าเขาให้ฉันกลับเข้าชมรมได้รึเปล่าน่ะนะ "  แหม ใจปลาซิวจังครับ


"ฮ่าๆๆๆๆๆ" ผมกับนิชิโนยะซังหัวเราะออกมาพร้อมกัน








ตอนนี้ทุกคนกลับมาอยู่ด้วยกันแล้วล่ะครับ  พวกเรากำลังซ้อมกันอยู่เพราะว่าจะได้ไปโตเกียวในอีกไม่กี่วันแล้ว ไปแข่งกับพวกเนโกะมะ ฟุคุโรดานิ และก็อื่นๆด้วยล่ะ



ในขณะที่ผมกำลังฝึกซ้อมโยนลูกอยู่คนเดียวนั้น ร่างกายมันร้อนขึ้นมาดื้อๆ  เหนื่อย  ผมยกมือปาดเหงื่อออกจากใบหน้า ลมหายใจและเสียงสั่นขึ้นมากจนผมต้องทรุดนั่งลงไปกับพื้น


" แฮ่ก...แฮ่ก  ฮื้อ.... อ๊ะ .... " อาการแบบนี้ หรือว่า 


อาการฮีทงั้นหรอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #6 GuideTH (@GuideTH) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 08:59

    มาต่อด้วยนะคะ สนุกมากค่ะ~
    #6
    1
    • #6-1 Aommieez (@BHeartmoonlocker) (จากตอนที่ 3)
      6 พฤษภาคม 2562 / 20:55

      อัปแล้วน้าาาา🙏🙏
      #6-1
  2. #5 0869057022 (@0869057022) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 04:54
    ให้ไวครับไม่งั้นผมจะไปเผาบ้นไรต์.กัดหมอนรออย่างทรมาณ
    #5
    1
    • #5-1 Aommieez (@BHeartmoonlocker) (จากตอนที่ 3)
      6 พฤษภาคม 2562 / 12:25

      อย่าน้าาาาา กำลังปั่นอยู่เด้อออ
      #5-1
  3. #4 fuhiru (@parchat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 15:46
    มาต่อด้วยน้าาาา
    #4
    0