(Os/Sf) A Little World Of J

ตอนที่ 1 : Os Bookstore (Johnjae)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 พ.ค. 63

Special thx : JCC johrista 

Enjoy reading ^^

 

_________

 

 

 

สองเท้าก้าวเดินไปตามทางเดินฟุตบาทอย่างอารมณ์ดี เช้าแสนสดใสอากาศเย็นสบายไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่นักเป็นใจให้เขาเลือกเดินแทนการใช้ยานพาหนะและระยะทางจากที่พักอาศัยห่างจากจุดหมายปลายทางไม่มากจึงเป็นอีกหนึ่งทางเลือกในการช่วยตัดสินใจ เจย์เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่ได้แค่ไม่กี่เดือน เส้นทาง สถานที่ และผู้คนคงเป็นอะไรที่เจ้าตัวยังไม่ชิน และพยายามปรับตัวกับสิ่งแปลกใหม่ วันนี้เขาเลยถือโอกาสใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ออกมาเดินสำรวจเส้นทางรอบๆ ที่พัก

 

ระหว่างทางเดินคนตัวขาวเลือกที่จะมองชมวิวไปตามตรอกซอยท้องถนนวันหยุดที่มีผู้คนผ่านไปมาประปราย ก่อนสายตาจะสะดุดอยู่ที่ร้านหนังสือขนาดกลาง ภายนอกดูเป็นร้านหนังสือเก่าๆ คงจะมีหนังสือราคาดีซักเล่มให้เขาได้จับจ่ายมาเป็นเจ้าของ ไม่รอช้าให้ตัดสินใจร่างโปร่งบังคับทิศทางปลายเท้าให้เดินตรงไปยังคลังหนังสือขนาดกลาง

 

สิ่งแรกที่เปิดประตูเข้ามาทางด้านซ้ายคือแคชเชียร์ที่มีคุณลุงหน้าตาใจดีส่งยิ้มทักทายพร้อมกล่าวบอกว่าให้เดินดูได้ตามสบายอย่างเป็นกันเอง เจย์ยิ้มตอบกลับก่อนจะเริ่มเดินสำรวจ ภายในร้านสภาพดูเกินกว่าที่คาดอยู่ไม่น้อย หากมองจากภายนอกก็อย่างที่ทุกคนเห็นว่ามันดูเก่าแต่ภายในนี้กลับดูสะอาดสะอ้าน หนังสือเล่มหนาบางถูกจัดเป็นระเบียบเรียบร้อยให้ตรงตามหมวดหมู่เพื่อง่ายต่อการค้นหา

 

เดินหาหมวดหนังสือที่ตัวเองต้องการไปเรื่อยๆ ตามชั้นหนังสือ เจย์หยุดอยู่หน้าชั้นหนังสือที่ข้างตู้เขียนหมวดการท่องเที่ยวก่อนจะไล่ปลายนิ้วเรียวไปตามสันหนังสือแต่ละเล่ม เขาอ่านชื่อหนังสือจากเล่มที่หยิบออกมาพลิกหน้าหลังสองสามทีเพื่ออ่านคำโปรย เมื่อแน่ใจแล้วว่าเล่มที่ตัวเองหยิบออกมานั้นน่าสนใจพอจึงเดินออกไปดูหนังสือหมวดหมู่อื่นบ้าง ไม่ว่าจะเป็นแนวนวนิยาย การท่องเที่ยว หรือวิธีการประกอบอาหารล้วนแล้วแต่ดึงความสนใจเขาได้ทั้งหมด

 

เนื่องจากว่าวันนี้เจย์ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายคือมาซื้อหนังสือจึงทำได้เพียงเดินกวาดสายตาไปรอบๆ ร้านจับจองไว้ในใจ ก่อนที่คนตัวขาวจะนึกขึ้นได้ว่าใช้เวลาอยู่ในร้านพอสมควรแล้ว หนังสือท่องเที่ยวของเมืองนี่น่าจะเป็นตัวช่วยที่ดีในการเดินสำรวจเมืองในครั้งต่อๆ ไป เลือกเดินไปที่เคาท์เตอร์และทำการจ่ายเงินเพื่อไม่ให้เสียโอกาสที่ได้มาแล้วจะไม่ได้หนังสือกลับไปสักเล่มมันก็จะยังไงอยู่

 

ขณะที่กำลังจ่ายเงินค่าหนังสือที่ได้มาในราคาที่ทำให้เจย์ยิ้มนั้น เจ้าตัวก็พลันสังเกตเห็นหนังสือเล่มกลางวางอยู่ข้างบนเคาท์เตอร์ที่อยู่ถัดจากเจ้าของร้านไปเพียงเล็กน้อย มันคือคู่มือสอนเล่นเปียโนสำหรับมือใหม่ ความสนใจทั้งหมดถูกเล็งไปให้เปียโนที่ตนเองชอบแสนชอบ ความรู้สึกห่างหายจากมันมานานนั้นทำให้เขาหวนคิดถึงเครื่องดนตรีสีขาวดำขนาดใหญ่ที่คุณพ่อเคยสอนเล่น

 

/

 

เวลาผ่านไปแล้วค่อนวันเจย์ได้เห็นสถาปัตยกรรมที่สวยงามประจำเมือง ขากลับเส้นทางเดิมจำได้ว่ามีร้านคาเฟ่เล็กๆ อยู่ที่หัวมุมก่อนเลี้ยวเข้าซอยซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านหนังสือที่เพิ่งแวะเมื่อเช้า ฮัมเพลงเป็นทำนองช้าเร็วจนมาถึงหน้าร้าน กลิ่นกาแฟหอมอบอวนช่างเข้ากันกับกลิ่นขนมอบใหม่

 

“รับอะไรดีครับ” เจย์ยิ้มให้พนักงานก่อนจะขบกัดริมฝีปากบางอย่างใช้ความคิดขณะไล่สายตาอ่านชื่อเมนูที่เยอะจนเขาตาลาย

 

“อ่า ไอซ์อเมริกาโน่มีเดียมไซส์หนึ่งครับ”

 

“รับขนมหวานทานเพิ่มไหมครับ”

 

“ไม่ครับ”

 

“งั้นขอทวนเมนูนะครับ ไอซ์อเมริกาโน่มีเดียมหนึ่งที่รอสักครู่นะครับ” เดินมานั่งรอที่โต๊ะพร้อมกวาดตาไปรอบๆ ร้าน ลูกค้าเข้าออกร้านเรื่อยๆ พนักงานเจ็ดคนที่ตั้งใจทำงานรับลูกค้าด้วยรอยยิ้ม สไตล์การตกแต่งเรียบง่ายเป็นแบบไม้ซะส่วนใหญ่ ไหนจะกลิ่นกาแฟยิ่งทำให้ร้านดูอบอุ่นเพิ่มขึ้นไปอีก จะว่ายังไงดีล่ะเขาชอบที่นี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้มา

 

“ไอซ์อเมริกาโน่ครับ” เสียงทุ้มดึงความสนใจเขากลับมา

 

รอยยิ้มที่ดูจริงใจจนทำให้เจย์อยากยิ้มตามถูกส่งมาให้เจ้าตัวเหมือนอย่างที่พนักงานในร้าน    Sweet n’ Cup ปฏิบัติต่อลูกค้าทุกคน

 

“ขอบคุณครับ” ส่งยิ้มกลับไป

 

“มาเที่ยวหรือครับ” คำถามที่ทำให้เขางุนงงได้แต่กระพริบตาปริบๆ ร่างสูงรับรู้ได้ถึงความสงสัยจากอีกฝ่ายจึงมองไปที่หนังสือในมือของคนตัวขาว เจย์มองตามถึงได้รู้ว่าที่อีกฝ่ายถามเป็นเพราะหนังสือนำเที่ยวที่เพิ่งได้มาเมื่อเช้า

 

“ครับ”

 

“ขอให้สนุกนะครับ” ทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินกลับไปทำงานต่อ

 

ร่างสูงที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวกับกางเกงแสล็คสีดำที่น่าจะเป็นยูนิฟอร์มพนักงานของทางร้าน การแต่งกายที่ดูเรียบง่ายและดูเรียบร้อย ไหนจะมีผ้ากันเปื้อนที่ดูเข้ากันดีกับคนตัวสูง ไม่อาจละสายตาจากคนๆ นั้นได้เลย

 

คงจะดีไม่น้อยถ้าเจย์ดูดีแบบเขาคนนั้น

 

/

 

ซ้าย หรือ ขวา

 

หนึ่งเล่ม หรือ ทั้งสอง

 

หรือไม่เอาเลย

 

เลือกสิเจย์ นายต้องเลือก

 

เขายืนนิ่งอยู่กับที่มาประมาณสิบนาทีได้ในมือถือหนังสือสองเล่มซ้ายขวา ถกเถียงกันใจในว่าจะเอายังไงดีเหมือนเป็นการตัดสินใจว่าจะเลือกไก่ทอดหรือพิซซ่า ถ้าต้องเลือกอย่างเดียวเขาไม่อยากเลือก ไม่อยากทอดทิ้งสิ่งดีๆ ไว้ ถ้าเป็นไปได้เจย์ก็อยากเอากลับทั้งสองเล่มแต่ติดปัญหาตรงที่ต้องประหยัดค่าใช้จ่ายนี่สิ

 

“ขวา…เรื่องนี้ดีนะลองอ่านดู” เงยหน้าขึ้นตามเสียงจ้องมองใบหน้าผู้พูด

 

ผู้ชายคนเดิมคน พนักงานคนเดิมที่ร้านกาแฟนั่น ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ถามอะไรแปลกๆ กับตัวเองได้ไม่นานจึงได้รับเสียงหัวเราะจากคนตัวสูง เจย์เริ่มทำหน้างุนงงกับอาการของคนตรงหน้า เดินมาแนะนำแล้วจ้องหน้าเขาแล้วก็หัวเราะ อะไรของเขาคนนี้

 

“ทำหน้าตลกอยู่นะรู้ตัวหรือเปล่า”

 

เจย์ไม่รู้ตัวเลยว่าทำหน้าอะไรออกไปให้เห็น มันยิ่งทำให้อีกฝ่ายหัวเราะดังกว่าเดิมเพราะเขาคงทำหน้าเด๋อด๋าออกไปอีกเป็นแน่และความรู้สึกหงุดหงิดทำให้เจย์บึนปากจนคนตัวสูงหยุดแกล้ง

 

“ไม่แกล้งแล้ว ว่าแต่คุณมาเที่ยวได้กี่วันแล้วครับ”

 

“ที่จริงผมเพิ่งย้ายมาเรียนได้ไม่นานนี่เอง แล้ววันนี้คุณไม่ได้ทำงานที่ร้านหรือครับ”

 

“พอดีวันนี้ร้านปิดน่ะ”

 

เจย์พงกหัวอย่างเข้าใจก่อนจะเหลือบเห็นสิ่งที่อยู่ในมือร่างสูง ชี้ไปที่คู่มือเล่นเปียโนเล่มกลางที่เขาเห็นเอไม่กี่วันก่อน ถามไปถามมาถึงได้รู้ว่าอีกคนก็ชอบมาที่นี่เหมือนกัน เรียกได้ว่าเกือบจะทุกสัปดาห์ต้องมีสักวันที่ได้มาและเขาเล่นเปียโนเป็นงานอดิเรกแต่จะซื้อหนังสือเล่มนี้ไปฝากหลานเป็นของขวัญวันเกิดในอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี้ คนตัวสูงเป็นฝ่ายถามกลับถึงการมาเรียนต่อของคนตัวขาว เจย์ก็เล่าความตั้งใจตั้งแต่ต้นจนมาถึงที่นี่และอีกความจริงที่ได้รู้คือเขาอีกคนเป็นเจ้าของร้าน  Sweet n’ Cup สาเหตุที่ปิดร้านเพราะให้วันหยุดกับพนักงานได้พักผ่อนกัน

 

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอแม้จะเดินออกมานอกร้านหนังสือแล้วแต่ทั้งคู่ยังคงต่อบทสนทนาไปตามท้องถนน พักทานอาหารกลางวันกันที่ร้านข้างทางโดยที่มื้อนี้คนตัวสูงขอจ่ายเอง ถึงเจย์จะปฏิเสธแล้วยังไงอีกคนก็ไม่ฟังพูดแค่ว่าเลี้ยงเพราะขอบคุณคนตัวขาวที่มาทานข้าวเป็นเพื่อนในวันนี้

 

เวลาล่วงเลยมาถึงตอนบ่ายของวัน เจย์ขอตัวกลับเพราะเขาคิดว่าทำให้คู่สนทนาเสียเวลาไปค่อนวันกับการพาเขาเดินเล่น อีกฝ่ายทั้งชวนคุย แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่อยากให้พลาด หนังสือดีๆ สักเล่มที่อยากให้เขาได้อ่าน อาการเกร็งจากตอนแรกเริ่มเปลี่ยนไปกลายเป็นผ่อนคลายมากขึ้นจากการพูดคุยเล็กๆ น้อยๆ

 

“ขอบคุณนะครับที่เลี้ยงข้าวในมื้อนี้ ไว้วันหลังถ้ามีโอกาสเจอกันผมจะเลี้ยงคืนนะครับ”

 

“งั้นไปเดิน Square market ด้วยกันพรุ่งนี้ ถือซะว่าเป็นการเลี้ยงตอบแทนที่ผมเลี้ยงข้าวในวันนี้ละกัน คุณก็อยากไปไม่ใช่หรือไง”

 

เจย์แสดงออกมาผ่านรอยยิ้มที่เจ้าตัวยิ้มกว้างจนแก้มทั้งสองข้างบุ๋มเป็นลักยิ้ม ไหนจะตากลมใสที่แสดงออกถึงความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด สมองแทบไม่ต้องคิดเจย์รับข้อเสนอที่คนตัวสูงหยิบยื่นมาให้พร้อมตอบตกลงกลับไป ก่อนทั้งสองจะแยกจากกันที่หน้าร้านหนังสือเดิม อีกคนได้นัดแนะสถานที่เจอกันตอนเช้าที่นี่ที่เดิม พร้อมคำพูดกำชับสั้นๆ ที่ทิ้งท้ายไว้

 

“ผมชื่อเจย์ขอโทษที่ไม่ได้แนะนำตัวนะครับ”

 

ผมจอห์นนี่เรียกว่าจอห์นก็ได้และดูเหมือนว่าผมจะแก่กว่าคุณนะ คราวหลังช่วยเรียกพี่ด้วยนะครับน้องเจย์

 

/

 

#AlittleworldofJ

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น