CHANCE CS

ตอนที่ 1 : Chance 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 มิ.ย. 62


คุยกันก่อนอ่านจ้า  

เรื่องนี้จะเป็นนิยายสั้นๆ ประมาณ10กว่าตอนนะคะ ยังไงก็เม้นติชมกันได้เลยนะคะ ด่าตัวละครในนิยายได้ แต่อย่าด่าเราเลยนะคะ เราบอบบาง5555555

     ในระหว่างรอคอมเราซ่อมเสร็จ พัก MISTAKES มาอ่านเรื่องนี้ก่อนได้นะคะ เราอุส่าเขียนในมือถือเลยนะคะ 

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ







...






ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างโหมกระหน่ำ เสียงฟ้าร้องออกมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ บ้านหลังหนึ่ง ยังคงมีเสียงร้องไห้ปนสะเอื้อน พร้อมกับปลายมีดที่จ่อคออยู่เพื่อเตรียมจะปลดชีวิตของตนเอง โดยมีผู้ชายที่พยายามห้ามเอาไว้อยู่อย่างงั้น

 



“พี่ขอโทษ ยอนอา พี่ไม่ได้ตั้งใจ” ชายร่างสูงพูดกับหญิงสาวร่างเล็กตรงหน้าที่กำลังจ่อมีดอยู่ที่ปลายคอของตัวเอง

               “ท่านพี่จะบอกว่า ท่านพี่ไม่ได้ตั้งใจจะไปสมสู่กับมันเหรอ!!!” ยอนอาตวาดกลับมาอย่างเจ็บปวด หลังจากยอนอากลับมาจากแคว้นบ้านเกิด ด้วยความคิดถึง สามีของตัวเอง ชานยอล จึงไปดูที่ห้องเพื่อบอกสามีตัวเองว่าเค้ากลับมาแล้ว แต่แล้วภาพตรงหน้าก็ต้องทำให้ใจของภรรยาแตกสลาย ร่างเปลือยเปล่าทั้งสองกำลังนัวเนียกันอย่างมีความสุข น้ำตาแห่งความเสียใจไหลลงอาบแก้มหญิงสาว ภาพที่สามีตัวเองกำลังมีความสัมพันธ์กับคนอื่นมันช่างบาดลึกลงใจ ความเจ็บเจียนตายเป็นอย่างไร วันนี้ ยอนอาเข้าใจมันสุดซึ้งแล้ว

ร่างเล็กเดินขึ้นห้องอย่างเงียบๆ พยายามกลั้นเสียงสะเอื้อนเท่าที่ใจอันพังยับจะพยายามทำได้ หากตอนนี้สามีของเธอกำลังมีความสุข ก็จงให้มีความสุขเสียให้พอ

 

“วางมีดก่อนเถอะนะ ยอนอา พี่ขอโทษ” ชานยอลพยายามกล่อมอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่ามีดเริ่มบาดเนื้อขาวๆนั่นจงเลือดเริ่มซึมออกมา

               “ท่านพี่กลัวน้องจะตายเหรอคะ แต่ท่านพี่รู้ไหมคะว่าใจน้องตอนนี้มันเจ็บจนจะตายอยู่แล้ว” ยอนอายังคงกำมีดอย่างแน่น ถึงภาพชายอันเป็นสามีที่อยู่ข้างหน้ากำลังจะพร่ามัวอีกครั้งพร้อมน้ำตาที่เริ่มไหล

“ยอนอา พี่ยอมทุกอย่างแล้ว ได้โปรดวางมีดก่อนนะ จะไม่ให้อภัยพี่ก็ได้ แต่พี่ขอนะ อย่าทำแบบนี้เลย” ชานยอลเริ่มเหงื่อตก สถานการณ์ตอนนี้เป็นอะไรที่ชานยอลกังวลที่สุด ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจ ความรู้สึกชั่ววูบที่ตัวเองได้เผลอกระทำ ถึงแม้มันจะเป็นแค่เพียงการแลกความสุขทางกายในระยะเวลาสั้นๆ แต่มันก็ทำให้ภรรยาของเค้าต้องเสียใจ

               “ท่านพี่ยอมทุกอย่างเลยเหรอคะ”

               “ยอมทุกอย่างเลย พี่รักยอนอามากนะ วางมีดลงเถอะนะยอนอา”

               “รักเหรอคะ” ยอนอายิ้มถึงแม้แก้มทั้งสองจะเปรอะไปด้วยน้ำตาก็ตาม

               “ใช่ มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นเองยอนอา พี่ไม่ได้รักเขานะ” ค่อยๆขยับเข้าหาอีกฝ่ายมากขึ้น หมายเล็งที่มีดสั้นเล่มนั้น

               “ท่านพี่จะไม่มีวันได้ความรักไม่ว่าจากใครก็ตาม น้องขอให้ท่านพี่มีอายุยืนนานแต่ก็เหมือนตายทั้งเป็น ยิ่งท่านพี่อยากตายมากแค่ไหน ท่านพี่ก็ยิ่งจะอยู่มีลมหายใจที่ไร้ค่า และถ้าเมื่อไหร่ ท่านพี่เริ่มมีเหตุผลในการมีชีวิตเพราะใครสักคน ท่านพี่จะต้องเจ็บปวด และสูญสิ้นชีวิตในที่สุด จนกว่าจะถึงวันนั้นท่านพี่จงชดใช้ความผิดด้วยความรู้สึกเหล่านี้” สิ้นเสียงของคนเป็นภรรยามีดเล่มน้อยกรีดลงเข้าเนื้อคออย่างไม่ลังเล  ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณของยอนอาจะร่วงลงไปกองที่พื้นท่ามกลางเสือดที่ไหลออกมาอย่างมากมาย

               “ยอนอา!!!!!” ยังไม่ทันที่มือจะกระชากมีดนั้นให้ออกห่างจากคนเป็นภรรยา ยอนอาก็ฆ่าตัวตายเองเสียก่อน ชานยอลโอบกอดร่างภรรยาเอาไว้ ก่อนที่จะเริ่มร้องไห้ออกมา ทั้งหมดมันเป็นความผิดของเค้า ของชานยอลคนเดียว และความผิดนั้นจะตีตราลึกลงในใจของชานยอลตราบนานเท่านาน...

 

 

 

...

 

 

 

 

               เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อยๆเปิดมาอย่างช้าๆ ความฝันที่ฝันแล้วฝันอีก ฝันถึงเหตุการณ์เดิมๆทุกครั้งที่กินเวลามาร้อยกว่าปี รอยน้ำตาที่เปลื้อนหมอนเป็นหลักฐานชั้นดีเลยว่า ชานยอล กำลังร้องไห้

“ฮ่าๆๆ สะใจเธอไหม ยอนอา” รอยยิ้มที่ยิ้มอย่างเหยียดหยามตัวเองพร้อมเพ้อ ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ภรรยาของเค้าฆ่าตัวตาย ผ่านมา 500ปี แล้วที่ชานยอลยังคงอยู่ ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ภรรยาของเค้าพูดไว้ไม่มีผิด

               ความรู้สึกที่ยิ่งอยากตายมากแค่ไหน ยิ่งมีชีวิตอยู่อย่างนั้น ตลอดเวลา 500 ปีที่ชานยอลมีชีวิตมา ไม่มีวันไหนเลยที่ชานยอลไม่รู้สึกอยากตาย แต่ยิ่งทำร้ายตัวเองมากเท่าไหร่ ในเช้าวันถัดมา ชานยอลก็ต้องตื่นมาที่เดิม เป็นแบบนี้วนลูบซ้ำๆ แม้ไม่กินอาหาร แม้จะพยายามฆ่าตัวเองให้ตาย ก็ยังคงมีชีวิตอยู่ โดยไม่มีความทรมาณใดๆทั้งสิ้น

               แต่ใจของชานยอลเอง สาหัสจนเกินกว่าจะมีลมหายใจได้อีกแล้ว

               แต่ต่อให้อยากตายเสียให้พ้นๆมากแค่ไหน แต่คำสาปของอดีตภรรยาเค้าก็ยังคงทำให้ชานยอลมีชีวิตอยู่อย่างนั้น

ร่างกายที่ไร้จิตใจพาตัวเองมายังห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกาย ใบมีดโกนที่มีคราบเลือดเล็กน้อบเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเจ้าของเคยทำอะไรกับมัน

               บ้านตึกใหญ่โตใจกลางเมืองที่เริ่มเปลี่ยนไปแต่ละยุคแต่ละสมัย แต่ก็ยังคงมีเพียงบ้านของชานยอลเท่านั้นที่ไม่ได้ปรับเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อม จากป่าเริ่มกลายเป็นถนน จากเมืองเล็กๆ ก็กลายเป็นเมืองใหญ่ ชานยอลเห็นการเปลี่ยนแปลงของมันมาทั้งหมดทั้งสิ้น

               จากตอนแรกผู้คนที่เค้ารู้จักรอบๆตัวเริ่มสูญหายตายจากกัน จนถึงตอนนี้กลายเป็นการอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้าที่ชานยอลไม่แม้แต่จะคิดทำความรู้จักเลยทั้งนั้น

               การเฝ้ามองคนที่เรารัก เคารพ คนที่เรารู้จัก ค่อยๆหายไปทีละคน มันไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีเลย

 

 

 

 

 

….

 

 

              

               ทุกวันนี้รายได้ของชานยอลมาจากบริษัทของตัวเอง ที่ชานยอลทำการย้ายตัวเองไปเป็นเพียงหุ้นส่วน โดยพินัยกรรมที่ชานยอลให้กับคนที่จะมาสืบทอดคือ รายได้ทั้งหมดของบริษัท 30เปอร์เซ็นจะต้องโอนเข้าบัญชีของชานยอล โดยไม่มีข้อแม้ และ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ตราบใดที่มีคนบริหาร มันอาจจะดูแปลกถ้าบริษัทใดบริษัทหนึ่งมีผู้บริหารมากว่า500ปี นี่จึงเป็นทางเดียวที่จะทำให้คนไม่ตกใจกันมาหนัก ถึงแม้จะมีเงินเข้ามามากมายเดือนละหลายล้าน แต่ชานยอลก็ยังคงใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายอยู่ดี

 

               “เพล้ง!!!” เสียงอะไรบางอย่างดังมาจากหลังบ้าน ทำให้ชายที่นั่งบนเก้าอี้ไม้ลุกขึ้นมาดู

ก่อนจะเห็นกลุ่มเด็กวัยรุ่นผู้ชายยืนเกาหัวชะโงกหัวมาดู พร้อมกับกระจกหลังบ้านที่แตกละเอียด

               “พวกมึง เจ้าของบ้านมาแล้วโว้ยยย หนีเร็ว!!!” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนที่แก๊งเด็กจะวิ่งหนีหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงชายหนุ่มตัวน้อยคนเดียว

“เอ่ออ...ขอโทษครับ เดี๋ยวผมจะรับผิดชอบเองครับ” หนุ่มตรงหน้าโค้งตัวขอโทษ90องศาพร้อมกับพูดขอโทษอย่างสำนึกผิด

“...” ชานยอลเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับหยิบลูกบอลตัวปัญหา ก่อนจะจับมันล้างน้ำล้างเศษแก้วออกก่อนที่จะยื่นให้หนุ่มน้อยตรงหน้า

               “ขอบคุณครับ ส่วนกระจกที่แตกเดี๋ยวผม...” หนุ่มน้อยรับบอลมาไว้ในมือในที่สุด ก่อนจะแสดงความรับผิดชอบที่ตัวเองก่อ?

               “ไม่ต้อง” เสียงเรียบที่ไม่บ่งบอกว่าผู้พูดอยู่ในอารมณ์ไหน และรู้สึกอย่างไร ส่งผ่านมาให้ชายร่างเล็ก พร้อมกับเดินเข้าบ้านไปในที่สุด

 

               ทิ้งไว้ให้หนุ่มตัวเล็กยืนงงกับตัวเอง อยู่อย่างนั้น ก่อนจะเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนตัวดีของตัวเองไปในที่สุด

 

 

 

 

 

...

 

 

 

               “เห้ยๆไอ้ซูมันมาแล้วว่ะ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังเพื่อนตัวน้อยของเค้าที่ในมือถือบอลเจ้าปัญหาตอนนี้

“ไง หนีกันเลยนะพวกมึง ทิ้งกู” หนุ่มตัวน้อยอดตัดพ้อไม่ได้ เป็นคนก่อเรื่องเองแท้ๆ แต่หนีอย่างกับหมา

               “ก็แหม่ ตอนนั้นมันน่ากลัวนี่หว่า มึงก็ไม่วิ่งตามพวกกูมาล่ะ ไอ้ซู” เพื่อนตัวสูงยังคงเถียง

“กล้าทำก็กล้ารับดิวะ ไอ้อิม” อดตวาดเพื่อนตัวสูงของตัวเองไม่ได้ พอนึกถึงหุการณ์เมื่อสักครู่

               “เออขอโทษ แล้วเจ้าของบ้านว่าไงบ้าง” คิม จงอิม หรือ อิม ถามเพื่อนตัวน้อยของตัวเองด้วยความอยากรู้

“เค้าก็เอาบอลมาคืนเราโดยดีนะ ไม่ดุ ไม่ด่า ไม่ว่า อะไรเลย แถมพอเราจะรับผิดชอบ เค้าก็บอกไม่ต้อง” ซูอธิบายเหตุการณ์ที่เค้าเผชิญมาเมื่อตะกี้ ถึงจะแอบเกร็งๆไปบ้าง แต่เจ้าของบ้านก็ไม่ได้น่ากลัว

               “โห ใจดีจัง ไม่ใช่พรุ่งนี้เอาตำรวจมาลากคอพวกกู ข้อหาทำลายข้าวของนะโว้ยย”

               “ไม่หรอก กูว่าเค้าคงไม่เอาเรื่องหรอก ไป!!! พวกเรา ไปเล่นต่อ” แล้วเพื่อนตัวน้อยก็วิ่งไปกับพ้องเพื่อนไปในที่สุด

 

 

 

โดยที่ไม่รู้เลยว่า เจ้าของบ้านคู่กรณียังคงมองอยู่จากบนบ้านอย่างไม่ละสายตา และ คาดเดาอารมณ์ไม่ได้เลยสักนิดเดียว





...





ต้องเข้าใจก่อนนะคะว่าพี่ชานของเราไม่ใช่แวมไพร์ ไม่ได้กินเลือดเป็นอาหาร เป็นคนปกติเนียล่ะค่ะ แค่ไม่ตาย555555555

อย่าว่าพี่ชานเลยนะคะ คนเราก็เคยทำอะไรผิดพลาดมาแล้วทั้งนั้น ยังไงก็คอยติดตามนะคะ 


เปิดกุตัวละครจ้าาาาา



exo'luxion

เจ้าไค เพื่อนน้องซูเองงงงงง 


Do Kyungsoo

 

น้องซู เองงงงง


ชานยอล


ส่วนนี่ พี่ชานคนบาปของเรานั่นเองงงงงงง55555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #3 Snowy__ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:32

    มีความมาม่าเบาๆ.แต่น้องซูน่ารักกกกกกก
    #3
    0