คัดลอกลิงก์เเล้ว

Imaginary Thing

โดย AzA-0-WERK

ทุกคนย่อมมีเงาที่ติดกับตัวเอง เพียงแค่คุณจะมองเห็นมันหรือไม่ก็เพียงเท่านั้น

ยอดวิวรวม

5

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


5

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ต.ค. 63 / 22:31 น.
นิยาย Imaginary Thing

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
           สวัสดีจ้า...เอ่อ....สวัสดี วันนี้เราจะมาแนะนำ โอย! ลำบากโวยที่จะต้องใช้คำสุภาพๆติดๆกันเนี่ย
 
      เราจะมาแนะนำนิยายสั้นห้วนๆ คือมันชื่อเรื่องไรวะ? ออ เพื่อนในจินตนาการของชั้นชื่อโคตรสปอยเลย เอาง่ายๆนะละเอียดๆ เรื่องเกี่ยวเด็กชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในนอนห้องหนึ่งของเขาที่ถูกพ่อกับแม่กักขังเอาไว้เพราะเขาเป็นเด็กเกเร และถูกลงโทษให้อยู่ในนั้นเป็นชั่วโมงเมื่อเขาทำผิดเขาเริ่มที่จะเหงาและเห็นเงาประหลาดที่เคลื่อนตัวอยู่ในห้องที่เขาอยู่ นั่นแหละ



   ทุกคนจะได้เห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร เมื่อความจริงเผยให้เห็น

        

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ต.ค. 63 / 22:31


 

 

             -.แครกๆ.- เสียงของแข็งที่ถูไถขูดไม้ เด็กชายตัวเล็กผู้หนึ่งเขานั่งอยู่บนโต๊ะทำงานในห้องสี่เหลี่ยมที่มีแต่เศษกระดาษภาพวาดของครอบครัวกว่าสิบรูปถูกขย่ำทิ้ง และรูปห้องของเขาที่เขียนด้วยดินสอแล้วถูกลบออก เขาใช้กรรไกรตัดเล็บขูดกับไม้บนโต๊ะทำงานของเขาเป็นอักษรที่เป็นคำแช่งไครสักคนหนึ่ง -ไอ่โง่ๆ- แสงไฟจากบนเพดานส่องลงมาจากเพดานสว่างสไวไปทั่วห้อง ทั้งเตียงนอนและตู้เสื้อผ้าอยู่ติดมุมห้อง และประตูห้องที่มีโปสเตอร์ของวงดนตรีอยู่ปลายเตียงเขาได้ใช้กรรไกรตัดเล็บขูดเป็นมนุษย์ก้างหัวโตพร้อมกับเข็มที่ปักไว้บนหัว

             “แม่กับพ่อไม่เคยเข้าใจอะไรผมเลย….” เด็กชายผู้นั้นพูดออกมาน้ำเสียงที่โกรธเคือง

         เขาจับมีดปาอัดกำแพงทำให้กำแพงบุบไปจากนั้นก็วิ่งไปที่ประตูแล้วก็กระโดดถีบประตูด้วยสองเท้าล้มลงกับพื้นกระแทกดัง -.ปัก!.- เสียงตะโกนดังลงมาจากข้างนอกประตู

             “ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้ ก็ไม่ต้องออกมา!” เสียงของผู้หญิงวัยกลางคน ที่ดูเหมือนจะเป็นแม่ของเขา

         เขาลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือไปหยิบผ้าบนเตียงมาก่อนที่จะเขวี้ยงมันไปบนโต๊ะทำงาน เขาใช้หมัดชกกับกำแพงห้องใกล้ๆกับประตูมันได้ทะลุเป็นรู เขาเริ่มที่จะใจเย็นลงด้วยความตกใจก่อนที่จะก้มหน้าลงมาดูรูที่เขาชกทะลุไป อีกฝั่งนั้นมันดูดำมืดและไม่มีอะไร เขารีบหยิบกระดาษมาอุดรูเอาไว้ก่อนที่จะกระโดดขึ้นบนเตียงนอน เขามองขึ้นไปบนเพดานเห็นไฟห้องที่เริ่มจะกะพริบสลั่วๆ “อะไรวะ ไม่ได้จ่ายค่าไฟหรือไง” เขาเริ่มหงุดหงิด 

 

          -.ตึบ!.- ไฟได้ดับลงเขาห้องทั้งหมดมืดในทันที เด็กชายผู้นั้นตะโกนเรียกคนข้างนอกเสียงดัง 

                “จ่ายค่าไฟมั่งสิ โว้ย! ชิ!” เขาได้นอนหลับไป

           -.แครกๆๆๆ.- เสียงขูดได้ดังออกมาจากปลายเตียง เขารู้สึกตัวมองไปที่ปลายเท้าของเขาแล้วหันไปมาว่ามันคือเสียงอะไร ทุกอย่างเงียบไปจนเขาเริ่มหมดความสนใจและหลับลงไปบนเตียงต่อเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างแข็งๆสัมผัสกับขาของเขา

                 “เฮ้ย!”   เสียงของบางสิ่งได้ดังก้องกังวาลก่อนที่จะถีบเจ้าสิ่งนั้นออกไป เด็กผู้นั้นได้ลุกขึ้นจากเตียงแล้วไฟนั้นก็ได้ติดขึ้น เขาเห็นสิ่งที่เขาไม่อยากจะเชื่อว่ามันคือตัวอะไรแต่รูปร่างของมันเหมือนเขาจะเคยเห็นมาก่อน มันคือแท่งคนที่มีหัวโตพร้อมกับหมุดที่ปักอยู่บนหัวของมันนั่งอยู่หัวเตียง มันเอนหัวมาหาเขารูปร่างมันดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวทำให้เขาต้องวิ่งไปบิดกลอนประตูอย่างสุดแรง แล้วตะโกนเรียกคนข้างนอกแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับเขาได้บิดกลอนประตูจนมันหลุดออกมา เขาได้เขวี้ยงมันไปหาเจ้าสิ่งนั้นอย่างแรงจนมันล้มลงไปบนเตียงพร้อมกับร้องเจ็บปวดเหมือนกับคนจริงๆ

                  “โอ้ยๆ แกทำบ้าอะไรเนี่ย” มันได้พูดขึ้นเป็นเสียงเล็กจิ๋วๆ

                  “แกเป็นตัวอะไรวะ?!” เด็กชายผู้นี้ถาม

                   “เป็นตัวอะไร? ชั้นก็เป็นเพื่อนแกไง โอ้ยเจ็บเว้ย”

                   “เพื่อน อะไร?” 

                   “เพื่อนในจินตนาการแกไง” 

                   “…แล้ว?” 

                   “แล้ว? ชั้นก็มาทักทายแกไง ไอ่งั่งเอ้ย”

         เด็กชายผู้นี้ได้เดินขาแข็งมาที่เตียงก่อนที่จะนั่งลงมองไปที่สิ่งนั้นมันลูบหัวตัวเองไปมาเหมือนมันยังเจ็บอยู่ มันลุกขึ้นแล้วเดินไปที่รูที่เขาได้ชกไปนั้นกระดาษที่เขาได้ใช้อุดมันได้หายไปแล้ว จากนั้นมันก็ยัดร่างของมันเข้าไปในรูนั้นแต่หัวมันก็ดูจะติดกับรูเล็กๆนั่น “โฮ้ย ช่วยหน่อยสิ หัวชั้นติด” เด็กชายได้ลุกขึ้นใช้มือดันหัวของเจ้าตัวนี้เขาไปหัวมันได้ -.ปรู๊ด.- เข้าไปในรูเหมือนกับการ์ตูน เด็กชายผู็นี้ได้ใช้ตาส่องไปที่รูก่อนที่จะมีตาอีกคู่หนึ่งมองออกมาจากอีกฝั่งมันได้แหวกรูให้กับเด็กผู้นี้ให้มีขนาดเท่ากับตัวของเขา ร่างแท่งๆสีดำร่างนั้นกลายเป็นร่างของเด็กที่ตัวเท่ากับเขามันได้โบกมือกวักเขาให้เข้าไป

        เด็กชายผู้นี้ย่างก้าวเข้าไปช้าๆ เขาไปโผล่อยู่ในห้องอีกห้่องหนึ่งที่คล้ายกับห้องของเขาแต่ทุกอย่างนั้นกลับด้านเหมือนกับใช้ Photoshop พลิกด้าน Horizontal(แนวนอน) และห้องนั้นเหมือนกับห้องภาพวาดที่เหมือนกับรอยเส้นดินสอ

                      “โอ้ว…นี่มัน…” เด็กชายผู้นั้นกำลังตลึง

                       “โอ้ว นี่มัน ห้องของนายไง” เงานั้นได้พูดกับเขา

         เขาได้ใช้มือสัมผัสไปที่เตียงรอยเส้นนั้นแล้วสัมผัสมันลงไปที่พื้นผิว มันแข็งเหมือนกับหินแต่ก็ยังคงพื้นทุกอย่างที่อยู่ในห้องของเขาเอาไว้ เงาเดินไปนั่งที่เก้าอี้วาดดินสอข้างหน้าโต๊ะทำงาน

                        “นายทำอะไรหน่ะ…" เด็กชายผู้นี้ถาม

                        “ทำอะไรหน่ะ หรอ…ทำงานไง”

          มันได้ใช้กรรไกรที่วาดจากดินสอขูดลงไปที่โต๊ะเหมือนกับที่เขาได้ทำเมื่อตะกี้ เหมือนมันจะสะท้อนว่ามันคือทุกสิ่งที่เขาได้ทำลงไปเมื่อกี้เลย มันเริ่มที่จะปาข้าวของเหมือนกับเขาวิ่งมาถึบประตูเหมือนกับเขา แล้วหลังจากนั้นก็นอนเหมือนกับเขาเด็กชายผู้นั้นเดินไปรอบๆ เสียงเท้าของเขาขูดกับพื้นดินสอดัง -.แคร๊กๆๆๆ.-ก่อนที่จะนั่งลงที่ขอบปลายเตียงแขนของเขาได้ไปถูกบางอย่างแข็งๆ เจ้าเงาได้ตื่นขึ้นแล้วลุกขึ้นมาบิดประตูเหมือนกับเด็กชายทำเขาเริ่มที่จะรู้สึกบางอย่างมันได้หยิบกลอนประตูแล้วเขวี้ยงมาใส่เขาแล้วมันได้หายไปต่อหน้าของเด็กชาย ยางลบก้อนใหญ่ได้ลบห้องๆนี้ออกไปเขามองขึ้นไปข้างบนเจอกับใบหน้าของเขาที่กำลังลบห้องๆนี้ออกแล้วขยำมันทิ้ง เขาได้มองลงมาหาเงานั้น

                          “นายคือ…..” เด็กชายถาม

                          “ชั้นคือ…..” เงาผู้นี้ทวนคำถาม

           ยางลบก้อนใหญ่หล่นลงมาทับทั้งคู่ก่อนที่เด็กผู้นี้จะตื่นขึ้นมาบนเตียงของเขา ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงปลดล็อกกลอนจากข้างนอกห้องของเขา “ลงมากินข้าวได้แล้วไอ่ตัวแสบ” เสียงแม่พูดออกมาจากนอกห้อง เด็กผู้นี้ได้มองลงไปที่พื้นเขาเห็นรอยลบของบ้านนั้นมันแตกกระจายเป็นสีจางๆเป็นรูปของคนเหมือนกับเงาที่เขาได้เห็นเมื่อสักครู่ เขาได้จับไปที่ใบหน้าของตัวเองก่อนที่จะยิ้มออกมา

-------------------------------------------------------End-------------------------------------------------------------

                       

              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ AzA-0-WERK

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น