[Fanfic BTS] OS/SF คลังเก็บฟิค

ตอนที่ 4 : [SF] Jinnam : ฟ้าลิขิต (Rainverse)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 พ.ย. 62







ข้อมูลโดยสังเขปเกี่ยวกับ Rainverse นะคะ


คือ เป็นโลกที่ผู้คนจะไม่ได้ยินเสียงสิ่งรอบข้างหรือแม้กระทั่งผู้คนในเวลาที่ฝนตก แต่จะได้ยินเพียงเสียงของ Soulmate ของตัวเองเพียงเท่านั้น


" คุณคงเคยได้ยินคำว่า โชคชะตา"

" แล้วคุณเคยได้ยินคำว่า ' ฟ้าลิขิต ' ไหม "

" สองคำนี้มักจะมาคู่กัน แล้วมันคืออะไรล่ะ"


               ' ฟ้าลิขิต' ความหมายของมันอาจจะเหมือนหรือคล้ายกับคำว่าโชคชะตา บางคนได้นิยามความหมายของมันไว้ว่าเหตุการณ์ต่างๆ รวมไปถึงการกระทำของมนุษย์เป็นสิ่งที่ฟ้าได้กำหนดเอาไว้แล้ว


       บางคนก็บอกว่าความหมายของมันก็เหมือนกับคำว่า โชคชะตา


" แล้วคุณล่ะ? คิดว่าความหมายของฟ้าลิขิตคืออะไร "

.

.

.

.


          เมื่อมองออกไปยังภายนอกจะพบว่า ณ เวลานี้เหล่าต้นไม้ใบหญ้าก็พริ้วไหวไปตามแรงลม หมู่เมฆดำครึ้มเองก็ตั้งเค้ามา บ่งบอกได้ว่าอีกไม่นานฝนก็คงจะตกลงมา

          ผู้คนที่ยังทำงานอยู่ก็เร่งรีบเคลียร์งานของตนให้เสร็จก่อนที่ฝนจะตก หรือคนที่เสร็จแล้วก็ต่างเร่งรีบกลับบ้าน     

คงเพราะว่าถ้าเกิดไปช้าล่ะก็เขาคงจะต้องเปียกฝนแน่ๆ


        " ฝนจะตกงั้นเหรอ "


 ' คิมซอกจิน ' เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารภายในมือ ก่อนจะหันหน้ามองออกยังนอกหน้าต่างภายในห้องทำงาน ก็พบว่าตอนนี้ข้างนอกนั้นฝนกำลังจะตก ซอกจินเองก็อยากรีบกลับบ้านนะ จะเอางานที่เหลือกลับไปทำก็ไม่เสียหาย แต่ตอนนี้งานของเขาเองก็เหลือไม่มากแล้วคิดว่าทำให้เสร็จๆไปเลยดีกว่า ถึงตอนนี้เขารีบออกไปยังไงก็ไม่ทันฝนอยู่ดี


ตอนนี้เองพนักงานหลายคนก็ยังไม่กลับบ้านกัน บางส่วนก็ยังมีงานของตนที่ต้องทำอยู่ อีกส่วนหนึ่งก็คิดเหมือนกันกับเขา ออกไปตอนนี้ยังไงก็คงเปียกอยู่ดี แต่ก็มีบางคนที่กลับไปบ้างแล้วเหมือนกัน


และแล้วสายฝนก็ตกลงมา ดูท่าแล้วฝนคงจะตกหนักอยู่เหมือนกัน ถ้าเขาจะกลับบ้านและขับรถออกไปตอนนี้ก็คงเสี่ยงอันตรายน่าดู ยิ่งในเวลาที่ไม่สามารถได้ยินเสียงอะไรเช่นนี้อีกด้วย..


ใช่แล้ว.. ยามที่ฝนตกลงมานั้น ทุกอย่างก็กลับกลายเป็นเงียบสงัด ทั้งเสียงพลิกกระดาษ เสียงผู้คนที่พูดคุยกัน หรือแม้แต่เสียงตกกระทบของฝนเองก็ไม่สามารถได้ยินได้ เสียงรอบข้างพลันหายไปทุกอย่าง นี่คือ 'อาการหูดับ' อาการนี้จะเกิดขึ้นในยามที่ฝนตกลงมา เขาจะได้ยินเพียงแค่เสียงของตัวเองเท่านั้น


ในโลกแห่งนี้ คนเรานั้นจะมี 'คู่โซลเมท' ของตน ทั้งสองคนนั้นจะถูกเชื่อมโยงกันด้วย 'สายฝน' ซึ่งก็คือในช่วงเวลาที่ฝนตกลงมานั้น เราจะได้ยินเพียงแค่เสียงของคนที่เป็นคู่โซลเมทของตนเท่านั้น ซึ่งการที่จะได้ยินนั้นก็ขึ้นอยู่กับตนเอง บางคนอาจจะได้ยินตั้งแต่แรก หรือบางคนอาจจะเพิ่งได้ยิน เสียงจะดังหรือเบาก็ขึ้นอยู่กับระยะทางของทั้งสอง


ซอกจินเองก็ยังไม่เคยได้ยินเสียงคู่โซลเมทของตัวเองเหมือนกัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเขามีโซลเมทหรือเปล่า และโซลเมทของเขาเป็นใคร..


แต่ซอกจินเองก็ไม่ได้รีบร้อนจะหา เขาคิดว่าถ้าถึงเวลาเดี๋ยวเขาก็จะได้เจอเอง


แต่ถ้าถามว่าเขาอยากรู้ไหมว่าโซลเมทของเขาคือใคร เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันนะ.. คนที่ถูกกำหนดให้มาใช้ชีวิตร่วมกันจะคือใครกัน..


" เดี๋ยวถึงเวลาก็คงได้เจอเองแหละ.. "


ซอกจินพึมพำออกมาเบาๆก่อนจะก้มลงจัดการเอกสารต่อ สายฝนก็ยังคงตกลงมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด..


.


.


ซอกจินกลับมาที่คอนโด เขาหอบเอกสารงานมาที่โต๊ะทำงานของเขา พอดีมีเอกสารเร่งด่วนเข้ามา เขาเลยต้องนำกลับจัดการที่ห้องของเขา


ซอกจินเลือกที่จะไปหาอะไรทานรองท้องไว้ และไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว เขาก็เดินไปชงกาแฟและถือแก้วมาที่โต๊ะทำงาน หลังจากนั้นเขาก็เริ่มทำงาน ค่ำคืนนี้..ก็ยังคงอีกนาน..


.


.


.


.


ในตอนนี้ซอกจินเดินภายในแสงสีขาวที่รอบๆข้างไม่มีอะไรเลย เขาจำได้ว่าเขาน่าจะทำงานอยู่ภายในห้องทำงานของเขาไม่ใช่เหรอ


' ที่นี่คือที่ไหนกัน '


ซอกจินเดินไปเรื่อยๆโดยไม่รู้จุดหมาย และแล้วเขาก็เห็นบริเวณที่น่าจะเป็นทางออก เขาเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น และก็มีแสงสว่างโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ ซอกจินหลับตาหลบแสงนั้น แล้วบริเวณรอบข้างของเขาก็เปลี่ยนไป...


ซอกจินลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าในตอนนี้เขานั่งอยู่ภายในรถไฟขบวนหนึ่ง ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่ารถไฟขบวนนี้กำลังพาเขาไปที่ไหน เขาบอกออกไปนอกหน้าต่าง


ทิวทัศน์ภายนอกเต็มไปด้วยหมู่ดาวต่างๆ กลุ่มฝนดาวตกมากมายเต็มท้องฟ้า ช่างดูงดงามราวกับกาแล็กซี


ภายในมือของเขาถือหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ ซอกจินเปิดดู แต่มันเป็นหนังสือที่มีเพียงแค่หน้ากระดาษเปล่า ชื่อหนังสือหรือเนื้อหาก็ไม่มี


" หนังสืออะไรเนี่ย แล้วที่นี่ที่ไหนกัน "


ซอกจินยังคงงุนงงกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกลับเขาอยู่ เขาคงกำลังฝันอยู่แน่ๆเลย ในขณะที่เขากำลังสงสัยอยู่นั้น ซอกจินก็เห็นแสงสว่างที่ส่องผ่านสว่างสะท้อนผ่านหน้าต่างเข้ามา

เขาหันไปมองก็พบว่ารถไฟอีกขบวนหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามา ซอกจินเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่บนรถไฟขบวนนั้น สายตาของเขาประสานกับคนคนนั้น..


ซอกจินรู้สึกว่าเวลารอบข้างเหมือนจะหยุดเดินไปชั่วครู่.. ภายในที่แห่งนี้ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าคือที่ไหน แต่กลับมีเพียงแค่เราสองคนอยู่เพียงเท่านั้น..


..พวกเราสบตากันอยู่ครูหนึ่ง ก่อนที่ขบวนรถไฟทั้งสองขบวนกำลังเคลื่อนผ่านไป..


ซอกจินมั่นใจว่าเขาไม่รู้จักคนคนนั้นแน่ๆ เขาได้แต่คิดในใจว่าคนที่เขาเจอเมื่อครู่.. คือใครกันนะ?


' ใครกัน '


ก่อนที่จะได้คิดอะไรมากกว่านั้น รอบๆตัวของซอกจินก็มีแสงสว่างโอบล้อมรอบตัวของเขาเอาไว้..


.


.


.


.


.


ซอกจินลืมตาตื่นขึ้นมา เขาเงยหน้าขึ้นมา พบว่าเขานั้นฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะทำงาน ในขณะที่บนโต๊ะนั้นยังมีเอกสารงานของเขาอยู่เลย


เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาทำงานจนดึกดื่นแล้วเผลอหลับไปเพราะความเพลียแน่ๆ ตื่นมาอีกทีก็เช้าเสียแล้ว...


" ฝันงั้นเหรอ แล้วคนที่เราเจอ..คือใครกัน "


ซอกจินกำลังสงสัยจากความฝันที่เขาเจอเมื่อคืน แต่เขาก็เลือกที่จะไม่คิดมาก เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเตรียมตัวจะไปอาบน้ำ ซอกจินคิดว่าวันนี้ก่อนที่เขาจะไปทำงาน เขาคงต้องแวะหากาแฟดื่มสักแก้วแล้วล่ะ

.

.

.


ชีวิตประจำวันของซอกจินก็ยังคงเหมือนเดิม แต่มีบางอย่างที่ไม่ปกติ คือซอกจินฝันถึงผู้ชายคนหนึ่งบ่อยๆ คนเดียวกับที่เขาเจอที่รถไฟในความฝันเอง แต่ตอนนี้พวกเขาได้พูดคุยกันด้วยนะ


แต่ไม่ว่าเมื่อเขาพยายามนึกถึงใบหน้าของอีกฝ่ายเท่าไร เขากลับนึกไม่ออก มีเพียงภาพลางๆเท่านั้นเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ซอกจินจำได้ ก็คือ.. รอยยิ้มที่น่ารัก ลักยิ้มน้อยๆที่ปรากฎออกมายามที่เจ้าตัวยิ้ม ทำให้ดูมีเสน่ห์ชวนมอง น้ำเสียงสดใสยามที่อีกฝ่ายหัวเราะออกมา..


อา.. น่ารักจังเลยนะ


ซอกจินหลุดยิ้มออกมา บางทีเขาก็แอบคิดนะ ว่าคนคนนั้นคือคู่โซลเมทของเขาหรือเปล่านะ หรือเขากำลังจะเจอคู่โซลเมท? แต่เขาก็ไม่ได้คิดมาก เขาคิดว่ามันก็มีโอกาสนะ ที่คนเราจะฝันถึงคนอื่นได้


.


.


.


ซอกจินกำลังจ่ายเงินอยู่ที่หน้าเคาท์เตอร์ร้านหนังสือ วันนี้เขานึกอยากอ่านหนังสือขึ้นมาก็เลยมาเลือกซื้อ หนังสือที่เขาเลือกนั้นเกี่ยวกับการทำอาหาร


เห็นแบบนี้ ซอกจินน่ะทำอาหารเก่งนะ เขาอยากลองทำเมนูใหม่ๆ ก็เลยลองมาซื้อหนังสือล่ะ!


ร้านนี้ซอกจินเองก็เคยแวะมาบ้าง แต่ไม่บ่อยนัก แต่ว่าเขาชอบบรรยากาศของร้านนะ ร้านนี้ไม่เล็กแต่ก็ไม่ใหญ่จนเกินไป ตัวร้านทำจากไม้ ภายในร้านก็จะเปิดเพลงคลอไปด้วย หนังสือก็มีให้เลือกสรรค์มากมาย


" เรียบร้อยแล้วครับ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ "


" ขอบคุณนะครับ "


หลังจากชำระเงินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซอกจินรับถุงหนังสือมาไว้ในมือ ก่อนจะเตรียมเดินออกจากร้าน


ในตอนที่เขาได้เปิดประตูร้านออกไป เขาเดินสวนกับใครคนหนึ่ง ซอกจินรู้สึกคุ้นเคยกับอีกฝ่ายมาก แต่เขาไม่ทันได้สังเกตว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใคร ซอกจินหันหน้ากลับไปบอกแต่ก็ไม่ทัน ประตูร้านปิดลง คนคนนั้นเข้าไปภายในร้านแล้ว..


' คิดไปเองล่ะมั้ง '


ซอกจินไม่ได้ใส่ใจมากนัก แล้วเดินออกไปจากร้านหนังสือแห่งนั้น 


.


.


.


..ซ่า..ซ่า..


สายฝนตกโปรยปรายลงกระทบพื้นดิน สายลมพัดพลิ้วไหว กลิ่นละอองฝนและดินลอยขึ้นมาแตะจมูก ใช่แล้ว วันนี้ฝนนั้นได้ตกลงมาอีกแล้ว


เมื่อเช้าข่าวพยากรณ์อากาศบอกว่าจะมีฝนตกลงมา

อา.. แม่นจังเลยนะ! ซอกจินคิดภายในใจ ดีนะที่เขาเอาร่มติดมาด้วย จึงพอช่วยกันเขาไม่ให้เปียกฝนได้มาก

ซอกจินคิดว่าเขาควรหาที่หลบดีกว่า ถึงแม้ฝนจะไม่ไตกหนักมากขนาดนั้น แต่มันก็หนักพอที่จะทำให้เขายังเปียกได้ถึงแม้จะมีร่ม อาจจะเกิดอันตรายได้ด้วย ได้ตอนที่ไม่ได้ยินเสียงแบบนี้...


เขาเห็นป้ายรถเมล์ป้ายหนึ่งที่มีคนกำลังยืนหลบฝนอยู่ ซอกจินเดินไปที่นั่น เขาหวังว่าอย่างน้อยก็ขอหลบฝนอยู่ตรงนี้สักพักหนึ่ง เฮ้อ.. เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แม้กระทั่งเสียงฝน เงียบสงบเสียจนบางทีก็รู้สึกเหงาขึ้นมาเลยนะ...


ซอกจินเอ่ยพูดกับตัวเองขึ้นมาเบาๆ ถึงแม้ว่าจะมีเพียงแค่เขาที่ได้ยินเสียงตัวเอง


" เงียบเหมือนเดิมเลย../เงียบจังนะ.. "


ซอกจินเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม เมื่อกี้.. เขาได้ยินเสียงใครคนหนึ่ง น้ำเสียงที่เขาคุ้นเคย ซอกจินมองไปที่เจ้าของเสียงคนนั้นที่อยู่ตรงหน้าเขา..

ถึงเขาจะไม่รู้จักว่าอีกฝ่ายคือใคร แต่ใบหน้าน่ารักนั่น.. ช่างคล้ายคลึงกับคนที่เขาฝันถึง.. คนในความฝันคนนั้น.. คนที่เขาจะพยายามนึกใบหน้าของอีกฝ่ายเท่าไร่ก็นึกไม่ออกเสียที..


ซอกจินเอ่ยแนะนำตัวกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงอบอุ่น สายตาของเราสองคนประสานกัน


" สวัสดีครับ ผมคิมซอกจินนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ "

ทันทีที่เขาแนะนำตัวเสร็จ คนตรงหน้าก็เอ่ยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เขายิ่งมั่นใจ.. รอยยิ้มนั่น น้ำเสียงนั่น ลักยิ้มนั่น.. ความรู้สึกที่คุ้นเคยนี้ คนตรงหน้าคือคนที่ซอกจินฝันถึงอย่างแน่นอน..


ในที่สุด.. ก็ได้เจอแล้ว


" คิมนัมจุนครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ "


ทั้งที่พวกเราสองคนเพิ่งเคยเจอกันแท้ๆ แต่มีอะไรบางอย่างที่พวกเรารู้สึกคุ้นเคย.. และผูกพันกันมาก


ซอกจินคิดว่าถ้าโชคชะตาได้กำหนดให้เราได้มาเจอกัน.. นี่ก็คงจะเป็นการที่ฟ้าได้ลิขิตกำหนดให้เราได้มาคู่กันในยามที่เงียบสงบตอนที่ฝนตกเช่นนี้สินะ..


นัมจุนเอ่ยถามซอกจินด้วยรอยยิ้ม


" เรา..เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ? "








- TALK WITH WRITER -


เย้! เสร็จแล้วค่าาาา ฮือออ ความจริงเรากะว่าจะเขียนให้เสร็จตั้งนานแล้ว แต่ติดอะไรหลายๆอย่างเลย ;-; โทรศัพท์พังเอย ติดสอบเอย ซ้อมกิจกรรม ไหนจะปัญหาต่างๆที่เข้ามา ;-; แต่เราก็กลับมาเขียนฟิคนี้ต่อจนเสร็จแล้วค่ะ! เย้! 

ยังไงก็สามารถคอมเม้นท์ติชมได้เหมือนเดิมนะคะ เราจะนำไปปรับปรุงค่าา


- ไรท์ MIZU -

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #6 rminxx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 08:27
    ได้เจอกันในความฝัน จนโชคชะตาเหวี่ยงทั้งสองคนมาเจอกันสักที ฮือ หน้าฝนจะไม่เหงาอีกต่อไป มันดูอบอุ่นจังเลยค่ะ
    #6
    0