[เรื่องสั้นจบแล้ว] จ้างให้ผมจีบคุณสิครับ ถ้าคุณอยากมีแฟน "คำสาปรัก บริการจีบเธอ"

โดย Awalkmoon

จ้างให้ผมจีบคุณสิถ้าคุณอยากมีแฟน ถึงเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ แต่เปลี่ยนอนาคตได้ ถ้าอยากมีแฟน ต้องมีผู้เชี่ยวชาญอย่างทัพพ์ช่วยนะครับ

ยอดวิวรวม

190

ยอดวิวเดือนนี้

63

ยอดวิวรวม


190

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 มิ.ย. 65 / 20:14 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

จ้างให้ผมจีบคุณสิถ้าคุณอยากมีแฟน ถึงเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ แต่เปลี่ยนอนาคตได้ ถ้าอยากมีแฟน ต้องมีผู้เชี่ยวชาญอย่างทัพพ์ช่วยนะครับ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 มิ.ย. 65 / 20:14


คำสาปรัก บริการจีบเธอ

คำถามคาใจทัพพ์ที่มีมานานว่า "มนุษย์จะมีคู่กันทำไม คงไม่จำเป็นอีกต่อไป มนุษย์ควรทำตัวให้เหมือนสัตว์ สืบพันธุ์แล้วตาย ๆ ไปเถอะ อยู่ไปก็สร้างขยะให้รกโลก ควรจบวงจรชีวิตกันไป ไม่ต้องคิดมากให้เปลืองสมองเปล่า ๆ " แต่มนุษย์ได้สร้างค่านิยมไม้บรรทัดที่บังคับเราทุกคน ซ้ำซาก สะกดจิตคนทั้งโลกว่า มีบ้านยัง มีรถยัง มีแฟนยัง ไม่มีสิ่งเหล่านี้คือไม่คุ้มที่จะดำรงชีวิตต่อไป โคตรไร้สาระสิ้นดี 

แต่เอาเหอะ จีบสาวสักคน คบเป็นแฟน ปั๊มลูกเพื่อมนุษยชาติ แล้วนอนให้หนอนแดก จะได้ จบ ๆ ไป ไม่ต้องเจอคำถามสิ้นคิดอีกต่อไป

เงาใต้ขาสั้นที่สุดของวัน ตะวันฉายแสงร้อนจัดจ้าน ก้าวเท้าเหยียบพื้นคอนกรีตใจกลางมหานครกรุงเทพ ทุกชีวิตทนตากแดดที่แผดเผา สูดดมฝุ่นพิษที่ไร้ทางแก้ไข แดดสาดส่องกระทบหัวชายที่มีผมหยักศกยุ่ง ๆ ทำอุณหภูมิทั้งตัวรู้สึกเหมือนปรอทใกล้แตก ร่างกายชายผอมสูงไหลอาบด้วยเหงื่อ มือจับสะบัดปกเสื้อเชิ้ตสีครามที่ชุ่มโชก เสื้อผ้าขยับให้ลมเข้าปะทะร่างเพื่อดับร้อนในยามนี้ แลบลิ้นแผล็บ หายใจเสียงดัง เหนื่อยล้าจากการขยับร่างกายกลางตะวัน ยกแขนปาดเหงื่อที่หน้าผากกับใบหน้าที่สวมแว่นตา รอบปากมีหนวดเล็กน้อย ดูเป็นชายเซอร์ ๆ

เดินมาสักพัก...

เหลือบแลไปทางร้านกาแฟ เอกลักษณ์โดดเด่นจากไม้เผาผิวด้วยเปลวเพลิง ผนังไม้ทั้งร้านสีดำ รู้สึกถึงความเท่ มีเสน่ห์ ชวนค้นหา หนุ่มแว่นเดินเข้าตรงไปที่ร้านอย่างไม่ลังเล แบมือผลักประตูกระจก ยืนผงาดหน้าเคาน์เตอร์ ถอดแว่นตากรอบสีดำ จับชายเสื้อเชิ้ตสีครามเช็ดเลนส์กระจกแว่นที่ขึ้นฝ้า พอทำความสะอาดได้ที่แล้ว ก็จับขาแว่นด้วยมือทั้งสองข้าง สวมแว่นตาเข้าไปแนบกับสันจมูก เกี่ยวกับใบหูอย่างคุ้นชิน มองเห็นหนุ่มบาริสใบหน้าหล่ออย่างเทพบุตรเต็มตา

"ร้านชิวคาเฟอีนสวัสดีครับคุณผู้ชาย" เสียงผ่อนคลายของหนุ่มบาริสต้า ดูมีจริต "คุณผู้ชายจะรับเครื่องดื่มอะไรครับ"

ในใจทัพพ์ไม่ค่อยชอบขี้หน้าหนุ่มบาริสต้าร้านนี้ เห็นทีไรหมั่นไส้ทุกที ชายหล่อนิยมของสาว ๆ ที่แห่กันใช้บริการเต็มทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่เหตุจำเป็นจึงต้องมาปะทะใบหน้ากัน นักชงใบหน้าหล่อสะอาดชวนมอง ผิดจากใบหน้าเหนื่อยล้าที่คมสันของทัพพ์ ดูสกปรก เต็มไปด้วยสีแดงก่ำราวกับผ่านศึกนรก เหงื่อแตกพลั่ก ๆ รอเวลาระเหยหายไป

ทัพพ์แหงนมองหาเมนูกาแฟบนกระดานที่แปะอยู่ผนังไม้สีดำตรงเคาน์เตอร์ร้าน

"คาปูชิโน่ปั่นผสมน้ำผึ้ง หวานกลาง ๆ " น้ำเสียงเหนื่อยล้า พร้อมชูนิ้วสองนิ้วบอกจำนวนที่ต้องการ

"จะรับอะไรเพิ่มไหมครับ" หนุ่มบาริสต้ายิ้มถาม

"ไม่ละ" มือล้วงกระเป๋าสตางค์หนังสีน้ำตาล "เท่าไรครับ"

"คาปูชิโน่ปั่นผสมน้ำผึ้ง หวานกลาง ราคาเจ็ดสิบห้าบาทครับ"

"เอานี่" ควักเงินจ่ายด้วยธนบัตรสีแดงสองใบ "ไม่ต้องทอน จ่ายให้สาวที่นัดพบวันนี้ด้วย"

"ยินดีครับ" น้ำเสียงกล่าวอย่างเป็นมิตร "เชิญคุณผู้ชายนั่งรอสักครู่นะครับ"

ทัพพ์เดินไปนั่งเก้าอี้มุมร้าน พร้อมหยิบโทรศัพท์โดยใช้นิ้วมือกด จิ้ม สไลด์หน้าจอไปพลาง ๆ พร้อมแหงนมองเข็มนาฬิกาที่กำลังเดินเป็นจังหวะบนเพดาน เมื่อรู้เวลาใกล้จะบ่ายโมงตรง เขาได้หันมองออกไปนอกหน้าต่างร้าน ท่าทีเหมือนกำลังรอสักคนเดินเข้าประตูนั้นมา

ไม่ทันที่จะผ่อนคลายไปกับบทเพลงคลาสสิคในร้าน เหงื่อยังไม่ทันแห้ง หนุ่มบาริสต้าเดินมาจากเคาน์เตอร์เพื่อเสิร์ฟถึงมือเจ้าของเครื่องดื่มนี้ เขายกถาดเข้ามาหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่มุมร้าน ยังคงมัวแต่สไลด์หน้าจอไปมา ด้านบนถาดนั้นเห็นเป็นถ้วยกาแฟทำจากวัสดุแก้วใสที่มองทะลุเห็นเป็นน้ำแข็งที่บดละเอียดกับกาแฟ มีสีน้ำตาลอ่อนกับฟองนมสีขาวบนเครื่องดื่มถ้วยนั้น อบอวลด้วยกลิ่นน้ำผึ้ง

“คาปูชิโน่ปั่นผสมน้ำผึ้ง หวานระดับกลางครับ” เขาทวนเมนูแล้วค่อย ๆ วางแก้ว

แม้ใจของทัพพ์จะจับจ้องไปที่โทรศัพท์ แต่ก็ได้มองเจ้าของน้ำเสียงผ่อนคลาย ชายที่มาเสิร์ฟถ้วยกาแฟ รอยยิ้มของหนุ่มบาริสต้าชวนหลงใหล เปลี่ยนบรรยากาศภายในร้านให้ดูสดใสไปอีก แม้ภายนอกร้านเหมือนดังภูเขาไฟระเบิด แต่ภายในร้านนี้เหมือนอยู่บนเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสที่มีหนุ่มหล่อลากไส้ให้บริการถึงใจ เสื้อผ้ากันเปื้อนสีดำกับเสื้อสีฟ้าอ่อนตัดกับผิวขาวใสของเขา ดูโดดเด่นอย่างมีสไตล์ ที่ช่วยเสริมบุคลิกเรียบง่ายและความหล่อขั้นเทพให้เขาเพิ่มไปอีก

ให้ตายเถอะ นี่กูชอบผู้ชายใช่ไหมนี่....คิดในใจ

ตาหวานของหนุ่มบาริสต้าดูงามชวนน่าดู มองไปแล้วรู้สึกเห็นรอยยิ้มออกมาจากดวงตา ดูเหมาะกับจมูกที่เป็นสันชัดเจน แต่ถึงรูปลักษณ์จะไร้ที่ติอย่างไง คงเทียบไม่ได้กับบุคลิกการให้บริการที่ยิ้ม นอบน้อม พูดจาไพเราะเพราะพริ้ง ชื่นใจ ตาเป็นประกาย หนุ่มคนนี้คือหนึ่งในตัวแทนของผู้ชายปากหวาน คล่อง ๆ เอาใจเก่ง ๆ ขยันทำงาน ถึงขั้นทำเองทุกอย่าง ทั้งเป็นเจ้าของร้าน เด็กเสิร์ฟ คนทำความสะอาด ชงกาแฟ บัญชี คนนี้เหมือนเป็นสเปคของคุณผู้หญิงเกือบทั้งโลก

หวังว่าใจของทัพพ์คงไม่สั่นไหวเพราะชายหน้าหล่อ แม้ได้ยินว่าหนุ่มบาริสต้าคนนี้ยังไร้คู่ครองก็ตาม แต่สองหนุ่มทั้งคนเสิร์ฟกาแฟกับคนลิ้มรสกาแฟ ต่างมั่นใจว่าชอบดมดอกไม้ที่บานสะพรั่งของหญิงสาวแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน

เมื่อเสิร์ฟกาแฟแล้วโค้งตัวเดินจากไป

จับจ้องไปที่คาปูชิโน่ปั่นผสมน้ำผึ้งที่หอมกรุ่นและรสชาติอันล้ำลึก กลิ่นช่างหอมเย้ายวน ชวนใจให้หลงใหล รู้สึกตื่นตลอดเวลาด้วยฤทธิ์คาเฟอีน ทัพพ์ค่อย ๆ ดูดดื่มกาแฟปั่นเข้าไปอย่างเคลิบเคลิ้ม รู้สึกชื่นใจเมื่อนำลิ้นสัมผัสกับฟองนมสีขาว คาเฟอีนให้ใจเต้นระรัว เมื่อน้ำแข็งปั่นผสมกาแฟนั้นลงไปสัมผัสลิ้นสู่ลูกกระเดือก ไหลลงสู่กระเพาะ รู้สึกเหมือนกินยากระตุ้นสมองให้ปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก

นี่แหละชีวิตของชายที่ตกหลุมรักกาแฟ เขาสามารถอยู่ได้ทั้งวันเพื่อดมกลิ่นนี้ ไม่ใช่เพื่อมองหน้าตาของหนุ่มบาริสต้าสุดหล่อ แม้หนุ่มนั้นจะผิวเหมือนสาวแรกแย้มชวนน่ามองก็ตาม เมื่อได้เพลิดเพลินกับกาแฟ ในร้านที่ภายในตกแต่งอย่างสวยงาม เขายังหลงอยู่ในภวังค์กับบทเพลงในร้านที่สุดแสนคลาสสิคของบีโธเฟ่น นักประพันธ์เพลงที่แหกกฎเกณฑ์ทางดนตรี และออกนอกรีตนอกรอย จนเกิดเป็นยุคโรแมนติก

บีโธเฟ่นโดนคำสาปที่น่าเกลียดสำหรับนักดนตรี ก็ยังเป็นอัจฉริยะด้านดนตรี คีตกวีหูหนวก เพลงเขาเป็นอมตะ หากโลกของเรา ไม่ว่ากวี นิยาย บทเพลง ภาพ สิ่งนี้ทำให้รู้ว่า เราเป็นมนุษย์ แม้แต่ศิลปินดึกดำบรรพ์ที่บรรจงวาดภาพเรื่องราวการใช้ชีวิตในถ้ำ สิ่งนั้นทำให้มนุษย์รู้จักตัวเอง รู้ว่าเราเป็นใคร มาจากไหน แม้แต่ดนตรีของบีโธเฟ่นที่ยังคงได้ยินในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ก็ยังเป็นนิรันดร์

ในร้านกาแฟ เวลาผ่านไปเกินครึ่งชั่วโมง ทัพพ์ได้มีเวลาคิดมองกลับไปยังอดีต เป็นเรื่องราวความรักอันขมขื่นชื่นชีวัน

นึกถึงตัวเองวัยนักรัก นึกถึงกลิ่นสาบสาวที่ชวนชายชาตรีอย่างเขาให้ลุ่มหลง ความรักที่มักชักชวนให้ลีลา ทัพพ์มิใช่พระ ย่อมไม่อาจละราคะได้ในช่วงนั้น เขาก็ไม่เคยพิชิตใจสาวงามคนใดเลย จะว่าไป หน้าตาของเขาพอไปวัดไปวา เป็นเพียงหนุ่มแว่น มีหนวดเคราเล็กน้อยตามประสาเด็กศิลป์และจอมเทคโนโลยี

แต่เขาอาภัพรักมาก เกิดมาก็ยังไม่เคยสัมผัสกายนารี จนอายุย่างเข้าเกือบใกล้สามสิบ ยังไร้วีไร้แววจะมีแฟนกับใครเขา

ฟันแท้เริ่มผุ รักแท้พังทราย จีบสาวนับสิบ ปฏิเสธนับร้อย ตอนเขาไปทำฟัน เขาน่าจะลองจีบสาวที่คลินิกทำฟันสักคน

ในอดีตนั้น พอนึกถึงน้องโบร์ ที่เขาเคยโชว์ลีลารักเมื่อเดือนก่อน ก็ได้เป็นฝั่งเป็นฝากับชายหน้าแฉล้มที่จีบแค่เจ็ดวัน หรือน้องหนิงหน้าคมสาวงามเมืองคอน จีบตั้งสามปีตอนเรียนมหาลัย ก็อดเด็ดดอมมาเชยชม ถูกเสี่ยแปะเจ้าของโรงน้ำยางคาบไปกินดอง อีกโฉมงามนับสิบที่จำชื่อไม่ได้ มอบใจให้หมด ทั้งรักทั้งหลง บางคนถึงขั้นซื้อทอง ช่วยผ่อนบ้านผ่อนรถ แต่ถูกขว้างใจทิ้งจนยับเยิน ไม่กี่วันเดือนปี สาวที่ตามจีบก็มีชายอื่นมาครอบครองกันทุกคน

คงเป็นคำสาปของทัพพ์ที่ถ้าจีบใครแล้ว สาวคนนั้นจะมีเจ้าของหมด จนแม่ของทัพพ์สั่งว่า “ถ้าหาเมียไม่ได้ บ้านก็ไม่ต้องมาเหยียบ ขี้หน้าก็ไม่ต้องมาให้เห็น” นึกทีไร ขนลุกทุกที

เอาเป็นว่าอดีตที่ผ่านมา ก็ให้มันแล้วกันไป เขาไม่อยากนึกถึงมันอีก ขอนั่งจิบกาแฟที่ชอบไปเรื่อย ๆ แล้วเพลิดเพลินไปกับเสียงดนตรีคลาสสิกของบีโธเฟ่นในร้าน รอพบคนที่เขาอยากเจอในวันนี้ก็พอแล้ว

แต่ไม่ทันนกกระจอกกินน้ำ

เขาได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าทางเข้า เห็นราง ๆ ว่ามีสาวผมยาวเงาดำเข้าร้านมา ผิวยังกับดอกลั่นทมขาว มองเห็นผิวงามมาแต่ไกล ชายหนุ่มอย่างทัพพ์ก็ชะเง้อ แหมสิ ก็สาวสวยเลยนะ คิดในใจ ใช่หญิงที่เขาจีบใช่ไหม ใบหน้าสวยสด งดงาม พร้อมดวงตาสีเมล็ดกาแฟ สาวคนนั้น ใช่เลย เสน่ห์ของเธอเปลี่ยนบรรยากาศในร้านกาแฟเป็นเวทีนางงาม เธอดุจหนึ่งเพชรแห่งยุค ชายใดเห็นก็อยากที่จะเด็ดดอกฟ้ามาหมายปอง

คิดในใจถ้าได้แฟนที่สวยงามคนนี้ ทุกวันได้เจอหล่อนอยู่ในบ้าน ขอแค่คนเดียวเท่านั้น ชาตินี้ยังต้องการอะไรอีกละ เขาจะชักชวนเธอให้มาโชว์ลีลารักออกกำลังกายเคลื่อนที่เสียดสีทุก ๆ วัน สามเวลาจนครบหมื่นวัน แม้โลกจะแตกสลายก็ตาม

แต่ความเป็นจริงมันช่างโหดร้าย อย่างน้อยบีโธเฟ่นก็ได้ลิ้มรสดนตรีก่อนที่จะหูหนวก แต่ทัพพ์เองยังไม่เคยลิ้มรสนารีใดจนอายุปาไปตั้งยี่สิบเก้าแล้ว

รองเท้าแก้วส้นสูงเหยียบย่างเข้าไปในบริเวณร้านกาแฟ ร่างบางชุดเดรสสีฟ้าค่อย ๆ เคลื่อนไหว ย่างกรายเข้าหาชายหนุ่มตรงเคาน์เตอร์อย่างช้า ๆ ตาทั้งสองระหว่างสาวผมยาวกับหนุ่มบาริสต้าสบตากัน เหมือนสะกดไว้ในภวังค์แห่งความต้องการ แม้สองใจจะรู้สึกถึงภาพลวงของกันและกัน ที่สร้างความสมบูรณ์มีจริตไร้ที่ติเพื่อหลอกใจ แล้วพรางใจตัวเองให้หลงเพียงมองตา อยากยินยอมตกหลุมรักนั้นตลอดกาล เหมือนได้คอยหลุมนั้นเมื่อชาติก่อน ชาตินี้ได้พบจะปล่อยไปไหนได้ไง

อยากให้แก้วกาแฟบินไปโดนหัวไอ้หนุ่มบาริสต้า ทัพพ์มองอย่างริษยา พายุโกรธเริ่มเกิดในใจ เขาจีบหล่อนเป็นเดือน หนุ่มชงกาแฟนั้นไม่เคยจีบหล่อนเลย

หล่อนกับเขาจ้องมองตากัน เหมือนถอดบรรยายมาจากนิยายรักน้ำเน่า ถ้าให้ตั้งชื่อเรื่อง ก็นะ รักให้เข็ด...สาวผมยาวกับหนุ่มกาแฟ ถ้าจะเขียนนิยายฉากนี้แบบจริง ๆ จัง ๆ ด้วยอารมณ์ศิลป์ของหนุ่มนักลิ้มรสกาแฟที่นั่งอยู่มุมโต๊ะ แล้วเห็นฉากนี้แบบเต็มตา คงบรรยายถึงเสียงในใจของตัวละครทั้งสองคน ว่าได้โปรดขอมองแบบนี้สักพักหนึ่ง แล้วฉันจะรักเธอสุดหัวใจ

แต่เฮ้ย! สาวคนนั้นกูจีบมาเป็นเดือน นี่กูโดนคำสาปอีกแล้ว วันนี้นัดพบคุยกับหล่อนเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์อีกระดับ เผลอ ๆ อาจจบบนเตียง เจอแบบนี้หมดอารมณ์โชว์ลีลากะล่อนกันพอดี

“ดารินทางนี้ครับ”

ยกมือเรียกหล่อนอย่างมั่นใจ หล่อนชายตามองตามมือที่ควักเรียก ยิ้มอายส่งให้ไป แต่ว่าคนที่หล่อนยิ้มไม่ใช่เจ้าของมือที่เรียกหา

สังเกตเห็นว่าหญิงสาวหน้าหมวยสวยขาวใสผมยาวที่เขาจีบ หล่อนมองหนุ่มบาริสต้าเหมือนดังอัศวินม้าขาวผู้งดงาม ดังเทพบุตรที่ฟ้าไม่น่าส่งมาเกิดเลย ยากหนักที่หักห้ามใจ จะห้ามสายตาให้ไม่มองหนุ่มรูปงามคนนี้ได้ไง ในใจของหล่อนคิดเพียงว่า “เป็นของฉันเถอะ เป็นของฉันเถอะ เป็นของฉันเถอะ เป็นของฉันเถอะ”

ทัพพ์ทำท่าทางไอ และเรียกชื่อเจ้าของร่างงามผมยาวนั้นว่า “ดาริน” เสียงดังอีกครั้ง มองเห็นสาววัยยี่สิบห้าที่กำลังสะกดจิตยึดหัวใจหนุ่มร้านกาแฟซึ่งทั้งร้านมีคนเดียว เจ้าของร้าน เด็กเสริฟ บาริสต้า คนทำความสะอาด คือหนุ่มนั้นทำทุกอย่าง นั้นคือเป็นเจ้าของร้าน แต่ทัพพ์มักเรียกหนุ่มบาริสต้า เพราะหนุ่มนั้นถนัดด้านนี้ที่สุด

ดารินรู้สึกตัวถึงคนที่เฝ้ารอ หล่อนได้หันมามองหาเขา ควรฉุดใจตัวเองให้กลับมาสนใจคนที่ทุ่มเทมากกว่า ตามจีบมากกว่า ซึ่งกำลังนั่งแสดงสีหน้าไม่พอใจอยู่มุมโต๊ะนั้น

“ขอเหมือนกับเขาค่ะ” ดารินหันหน้าสั่งเมนูกาแฟพร้อมจับกระเป๋าถือ "เท่าไรค่ะ"

"คุณผู้ชายคนนั้นจ่ายให้แล้วครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

เมื่อสั่งเมนูแล้ว ก็คืบคลานมาหาคนที่นั่งโต๊ะมุมนั้น แล้วนั่งลงด้วยความรู้สึกเกร็ง ๆ

เธออ้าปากกำลังจะทักทายแบบสาวผู้ดีที่มีมารยาท ที่ตกแต่งกายอย่างงดงาม แต่ถูกขัดทันที

“นี่ คือผมไม่ชอบที่เธอมองชายอื่น โดยเฉพาะไอ้ที่ชงกาแฟอยู่ตรงนั้น” น้ำเสียงโกรธเกรี้ยว ชี้นิ้วไปที่หนุ่มที่เขาไม่ชอบ

“เดี๋ยวนะ" ดารินย้อนถามแบบไม่ยอมให้ใครมากดหัว "เธอเรียกฉันมาพบเพื่อด่าสินะ แล้วเราเป็นอะไรกัน มีสิทธิ์อะไรมาหึง"

"ผมทั้งเลี้ยงข้าว ชวนดูหนัง พาเที่ยว ทำไมเธอไม่สนใจบ้างเลย ผมทำทุกสิ่งทุกอย่าง” เขาเริ่มทำเป็นทวงบุญคุณ

"ก็ฉันไม่ได้ชอบนายสักหน่อย แล้วเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน” หล่อนเตือนสติ "ถ้าอยากได้เงินคืน ฉันยินดีคืนให้"

“หยุดเลย ฟังก่อน” ไม่อยากเปิดโอกาสให้หล่อนพูดต่อ

“....” หล่อนเริ่มรู้สึกไม่อยากตอบโต้ชายที่โง่ ไร้สาระ และไม่มีเหตุผล เลือกที่จะเงียบดีกว่า

“นี่พูดอะไรบ้างสิ”

"เมื่อกี้บอกให้หยุดไง"

“คาปูชิโน่ปั่นผสมน้ำผึ้ง หวานระดับกลางของคุณผู้หญิงครับ” หนุ่มบาริสต้ามาขัดจังหวะการสนทนา เขาโค้งคำนับพร้อมวางแก้วกาแฟไว้บนโต๊ะอย่างนุ่มนวล

ใจหล่อนอยากเข้าจูบประกบปากหนุ่มบาริสต้าต่อหน้าชายไร้สาระที่โกรธเกรี้ยวตรงหน้า เพื่อจบ

ดารินสูดลมหายใจยาวพร้อมถือแก้วกาแฟบังปากของเธอ อาจเพราะไม่อยากให้คนแถว ๆ นั้นมองเห็นสาวสวยผมยาวพูดจากคำหยาบ แล้วมองตาชายตรงหน้าที่กำลังโกรธ พร้อมกล่าวเสียงเบา ๆ ว่า “ที่ผ่านมา...”

ปึง! ทันทีที่ดารินกำลังจะเผยอริมฝีปากพูด เสียงทุบมือลงบนโต๊ะทำให้หล่อนตกใจ จนแก้วกาแฟที่ถือหล่นลงพื้น ทำให้แก้วกาแฟตกแตก หนุ่มบาริสต้าสังเกตเห็น

“เรารู้ว่าเธอจะพูดอะไร” ทัพพ์ยืนขึ้นและพูดเสียงดัง “ที่ผ่านมา ไม่เคยคิดเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนสินะ”

“ขอโทษครับ” หนุ่มบาลิต้าเดินมาพูดแทรก “รบกวนใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ พอดีเสียงดังรบกวนภายในร้านครับ”

ดารินยืนขึ้นจับแขนหนุ่มบาริสต้าอย่างตั้งใจห้าม เพราะกลัวจะมีการเอากำปั้นกระแทกหน้ากัน

"ก็ได้" ทัพพ์มองหนุ่มบาริสต้าที่ไม่ชอบขี้หน้า แล้วหันไปมองสาวคนที่ทุ่มรักมาตลอดเดือน พร้อมเอ๋ยคำพูดสุดท้ายก่อนเดินจากไป “เราจบกัน” จากนั้นก็เขาเดินชนไหลหล่อนอย่างตั้งใจจนล้มลงพื้น หนุ่มหน้าหล่อเข้าไปจับประคองเขาด้วยความเป็นห่วง

ทัพพ์หันมองหล่อนกับหนุ่มบาริสต้าที่จับประคองอย่างเป็นห่วง เหมือนหัวใจโดนฟ้าผ่า มันงง มันสับสนไปหมด ใช้เวลาตั้งตัวเพื่อก้าวเดินออกไปจากสาวที่เทรักให้ คิดในใจ "เล่นละคร"

ออกจากร้านกาแฟทันที เหลียวหลังหันไปมองหล่อนครั้งสุดท้าย ภาพผ่านกระจกภายในร้าน เห็นดารินที่กำลังร้องไห้ก้มเก็บแก้วกาแฟที่แตกกับหนุ่มหน้าหล่อนั้น หล่อนยิ้มทั้งน้ำตา เหมือนไม่ได้เสียใจอะไรเลย ทั้งที่ชายหนุ่มสวนแว่นที่จีบเธอนานเป็นเดือนได้จากไปแล้ว และไม่มีวันได้พบกันอีก แต่ยิ้มและร้องไห้แบบอารมณ์ดีใจอย่างสุดขีด ที่ได้สัมผัสแขนของชายที่หลงใหลและตกหลุมรัก

เหมือนบทที่ถูกเขียนมาให้ดารินกับหนุ่มร้านกาแฟได้เป็นคู่กันต่อไป ส่วนทัพพ์เป็นแค่ตัวละครประกอบในละครรักน้ำเน่าของเธอเหมือนโดนคำสาป ไม่รู้ว่าใครมันไปสาปแช่งหักกระดูกทั้งวัน ว่าถ้าชายคนนี้จีบใครแล้วให้สาวคนนั้นได้พบคู่ครองอื่นที่ไม่ใช่คนจีบ

เขาจะไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจของดาริน คนที่เขาจีบมาร่วมเดือน หากไม่ไปง้อ ถึงง้อก็คงเสร็จหนุ่มบาริสต้าไปแล้ว

น่าแปลกที่ผู้ชายส่วนใหญ่รู้จักวิธีการจีบสาวอย่างไร เล่นชู้หญิงแบบไหน วางทีท่าให้ดอกไม้บานอย่างไร แต่ชายส่วนใหญ่จะง้อไม่เป็น รอพักสักคืนแล้วค่อยคิดว่าควรทำอย่างไร กลับหอพักนอนแล้วค่อยว่ากัน แต่คืนนี้จะหลับได้อย่างไร หากยังคงคิดถึงสาวที่นัดพบร้านกาแฟ

ลองง้อสาวดูก็ได้วะ

เช้าวันต่อมา เขาเลือกดอกกุหลาบขาวบริสุทธิ์ ยืนดักรอหน้าร้านกาแฟ แต่ภาพที่ปรากฏเห็น ทำให้หัวใจเต็มไปด้วยหนามที่ทิ่มแทง จนใจแทบสลาย เมื่อต่อหน้าต่อตา ได้เห็นการนั่งคุยกัน ส่งสายตาหวาน พร้อมที่จะลากขึ้นไปใต้ผ้าห่มเดียวกันในคืนนี้

จีบหล่อนมาเป็นเดือน แพ้ให้หนุ่มบาริสต้าที่ไม่เคยจีบเลย

ในใจอยากจะเดินเข้าไปชกหน้าสักที ถ้าชาตินี้ไม่ได้ฝากกำปั้นไว้ คงไม่ให้อภัยจนถึงชาติหน้า แต่มองอีกครั้ง ได้เห็นรอยยิ้มของดาริน ที่หวานจับใจ เต็มไปด้วยความสุข ดูน่ารัก สวยงดงามแปล่งประกายเหมือนบุปผาที่บานสะพรั่ง ทำให้ใจของชายเคยหลังจีบยิ้มไปด้วย หล่อนอยู่ถูกที่ เหมาะสม กับชายคนนั้น

ในทุก ๆ วันทัพพ์ยังคงเฝ้าหน้าร้านมาแล้วเจ็ดวัน แอบมองอยู่หน้าร้านกาแฟ แม้แดดจะร้อน ฝนจะตก ฝุ่นจะเยอะ แต่แค่มองรอยยิ้มของเธอที่งดงาม เพียงแค่นี้ก็มีความสุขแล้ว แต่ความกล้าสุดท้ายที่ชายหนุ่มอย่างเขาที่มีอยู่ คือกล้าจะที่ตัดใจจากเธอ

การตัดใจจากระหว่างทัพพ์กับดารินไม่ใช่เรื่องธรรมดาของคนที่อกหักทั่วไป เมื่อชายหนุ่มสวมแว่นหยิบโทรศัพท์ที่กำลังสั่นเพราะมีข้อความแจ้งเตือนจากดารินว่า “ขอบคุณนะ ในที่สุดเราก็ได้เป็นแฟนกับคนที่เราแอบชอบมานาน ส่วนจำนวนค่าจ้างห้าร้อยบาทจะโอนให้พรุ่งนี้นะ ดาริน”

ใช่แล้ว ไม่ใช่การอกหักทั่วไป แต่มันคืองานที่ได้เงิน ก็ใช้ประโยชน์จากคำสาป แค่จีบสาวคนไหน คนนั้นมีแฟน ถ้าสำเร็จคือตัวเลขในบัญชี

จะผิดหวังรักใคร่เกี่ยวดองกับสาวใดไปทำไม จะเอาน้ำตาไปทิ้งกับสายลมที่ผัดผ่านทำไม ทุกอย่างมันเป็นละคร จัดฉากมาเพื่อเงิน เพียงแค่ความสัมพันธ์ระยะสั้น พบแล้วก็จากไป

ถ้าอยากมีผัว ก็มาให้ผมจีบ พอมีแล้ว โอนเงินมาด้วยละ

โฆษณาตัวเองอย่าลับ ๆ ในสังคมออนไลน์สำหรับคนที่อยากมีแฟน จ้างให้ผมจีบคุณสิถ้าคุณอยากมีแฟน ถึงเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ แต่เปลี่ยนอนาคตได้ มีเงินไม่พอ ต้องมีผู้เชี่ยวชาญอย่างทัพพ์ช่วยแนะนำด้วย

ลาก่อนดาริน...ขอบคุณที่ใช้บริการรับจ้างจีบเธอ เริ่มงานสาวคนต่อไปได้เลย... ว่าแต่ ค่าจ้างห้าร้อยมันคุ้มไหมเนี่ย ค่าดอกไม้ ค่ากิน ค่าของขวัญ  เลิกดีกว่าอาชีพนี้

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×