นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Mine [Dickdami]

โดย ChinCha _:)

เจ้าของรอยยิ้มประทับตราจุมพิตลงบนผิวต้นคอเหนือเสื้อคอเต่า สัมผัสอ่อนนุ่มของริมฝีปากเด็กชายยังคงติดอยู่ที่ปลายสัมผัสรับรู้ และเกรย์สันก็ชอบมัน

ยอดวิวรวม

390

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


390

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 มี.ค. 62 / 14:09 น.
นิยาย Mine [Dickdami]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ไม่เคยเขียนอะไรแบบนี้จริงจังสักครั้งในชีวิต รู้สึกอยากจะกรีดร้องอัดหมอนตัวเองสักหมื่นแสนล้านครั้งเลย TT

คอมเมนต์ติชมหรือส่งกำลังใจให้ชาวเรือบาปเดียวกันก็ได้นะคะ แฮ่

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 มี.ค. 62 / 14:09


Mine

#Dickdami






  ดิ๊ก เกรย์สันวางถาดขนมคุ้กกี้ลงบนแผงข้อมูลอัดแน่นเต็มไปด้วยแผ่นกระดาษประกอบลายมือยึกยือ แน่นอนว่าความจริงมันควรจะอ่านออกมากกว่านี้ แต่เวลาไม่เอื้ออำนวยรวมกับการที่เจ้าของมันดูจะไม่แคร์สักเท่าไร


“อัลฟี่ให้ยกขนมเข้ามาน่ะ”


พ่อบ้านคนเก่งตระเตรียมและดูแลทุกอย่างได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อทุกครั้งที่เจ้าของบ้านอย่างบรูซ เวนย์ไม่อยู่ หรือสวมผ้าคลุมท่องรอบโลกระยะยาว


เขาไหวไหล่ขณะตอบสายตาขุ่นมัวที่ถูกส่งมาพร้อมกับคำถาม


“มดก่อแน่เกรย์สัน”


เดเมี่ยนทิ้งคำพูดไว้แบบนั้น ทอดมองด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายระคนรำคาญพร้อมกับจมหน้าลงหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง


และทั้งถ้ำค้างคาวก็เงียบสงัด…

มันเพียงเสียงปลายนิ้วเคาะลงบนแป้นพิมพ์แบทเเคฟและปลายปากกาที่ดิ่งลงบนโต๊ะ


เกรย์สันยกใบหน้าขึ้นมองร่างอีกร่างในถ้ำเดียวกัน ใบหน้าอ่อนเยาว์มุ้ยคิ้วหนักไม่คลายออกราวกับนึกอมทุกข์ตลอดเวลาถูกฉาบไปด้วยแสงจากหน้าจออิเล็กทรอนิกส์เบื้องหน้า

เขาทิ้งปากกาลง เท้าคางเฝ้ามองอยู่เงียบๆก่อนจะเอ่ยปาก


“อัลฟี่อุตสาห์ทำให้เลยนา จะไม่แตะสักหน่อยหรอ”


ใบหน้าบึ้งตึงผละหันออกมาจับจ้องไปยังคนทำลายความสงบพร้อมกับเอนหลังพิงพนักไปด้วย มือเล็กๆคว้าปึกกระดาษบนโต๊ะขึ้นมาแกว่งในระยะสายตาขณะเดาะลิ้นอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ


“ถ้ามีเวลาว่างขนาดนั้นก็มาช่วยเคลียร์งานนี่ให้เสร็จซะเถอะ”


เกรย์สันเบ้หน้า


“แบทแมนบอกว่าพวกมันกระทำกันเป็นเครือข่าย เขาแค่ต้องการให้เรารวบรวมข้อมูล”


“มันจะดีกว่านั้นถ้าเรารวบรวมสรุปทำมันให้เสร็จ”


‘ดื้อด้าน’ คือคำเดียวที่เขาสามารถบรรยายเด็กชายตรงหน้าขึ้นมาได้ แน่นอนว่ามีอีกมากมายที่น่าปวดหัวแต่เขาจะพูดถึงเพียงตอนนี้เท่านั้น


เกรย์สันถอนหายใจ แต่นั่นไม่ใช่กระทำสุดท้ายที่เขาทำ เจ้าของผ้าคลุมไนท์วิงค์ถือถาดขนมคุกกี้เข้าไปวางไว้บนโต๊ะข้างๆแผงวงจร


“ทำอะไรของนายเกรย์สัน ถ้าอัลเฟรตกระโดดใส่จนมันหกจะทำยังไง”


“นายก็อย่าให้อัลเฟรตได้ใจขึ้นมาบนโต๊ะนักสิ”


“อัลเฟรตเป็นแมวฉันเกรย์สัน ฉันตัดสินใจเองได้อะไรควรไม่ควร”


พี่ชายคนโตขมวดคิ้วกลับ ชี้นิ้วใส่ตัวเองพร้อมกับเสียงที่แสดงถึงความไม่ชอบใจมากนัก แน่นอนว่าใครคุยกับเดเมี่ยน เวนย์ก็เป็นแบบนี้แทบทุกคน


“แต่ฉันเป็นพี่ชายนายนะโอเค ? อีกอย่างแมวนั่นก็แค่กระโดดหย๋องขึ้นมาเพื่อนอนตักนาย”

ดิ๊ก เกรย์สันเท้ามือวางไว้บนพนักพิงหลังขณะที่อีกมือข้ามตัวเด็กชายไปเท้าที่อีกฝั่งวางแขน


ใบหน้าหล่อมุ้ยคิ้ว ไม่มีท่าทียอมใดๆในคำพูดของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในถ้ำค้างคาว ดวงตาสีท้องฟ้าสะท้อนแสงเทคโนโลยีจากด้านข้างจับจ้องคาดคั้นคำตอบจากเด็กชายในวงแขน


“อัลเฟรตเป็นแมวฉัน”


เดเมี่ยนกัดฟันกึด อะไรที่ทำให้พี่ชายงี่เง่าจากคณะตัวตลกละครสัตว์นี่ทำตัวงี่เง่าน่ารำคาญกว่าเดิมเป็นล้านเท่า


แต่อะไรที่สามารถทำให้เขากลัวได้กัน


เดเมี่ยน เวนย์ไม่เคยต้องหลบสายตาใคร

เด็กชายยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนพร้อมกับจ้องมองสายตาไม่ชอบพอนั่นกันด้วยท่าทีไม่ต่างกัน


คนในวงแขนยังคงแสดงท่าทีระรื้นในสายตา เท้าแขนไปอีกฝั่งขณะเขยิบตัวให้หันมาจ้องมองได้สะดวกสบายแม้ว่าตัวของพี่ชายคนโตแทบจะแนบชิดใบหน้าลงแก่กันหรือทางออกจะไม่มีก็ตาม


“นายจะอะไรกับอัลเฟรตนักหนา เป็นบ้ารึไง เป็นไข้หรอ ไปหาเพนนิเวิร์ธไป”


เดเมี่ยนจิ้ปาก เด็กชายคนเล็กของบ้านไม่เคยชอบผู้ชายคนนี้ เป็นพี่ชายที่ชอบมายุ่มย่ามน่ารำคาญได้ทุกครั้ง ทำอะไรงี่เง่าได้แทบตลอดเวลาแต่กลับมาว่าเขาโดยตลอดว่าดื้อด้าน


เหมือนระยะห่างถดถอยลงตั้งแต่เมื่อไรที่ลมหายใจอุ่นรดอยู่ที่ปลายจมูกและหน้าผากของเด็กชาย


เดเมี่ยนไม่ชอบ


ใช่


ไม่ชอบเลย




“พูดใหม่”


เดเมี่ยนเลิ่กคิ้ว มองท่าทีนิ่งหงันแปลกประหลาดของดิ๊ก เกรย์สัน ใบหน้าหล่อยังคงสงบแต่เหมือนทุกอย่างคลุกกรุ่นอยู่ในดวงตาสีท้องฟ้า


“อะไร ?”


ลูกชายคนเล็กของบ้านยังคงยืนยันเสียงแข็งกลบอาการอึดอัดภายในท้อง

เหมือนเกรย์สันจะโกรธ แต่เด็กชายไม่แน่ใจชัดเพราะพี่ชายคนนี้ไม่เคยโกรธหรืออารมณ์ฉุนเฉียวจริงๆสักครั้ง


“นายพูดไม่ดีใส่ฉันเจ้าชาย ฉันมีโอกาสอีกครั้งให้นายพูด”


เดเมี่ยนกระตุกวูบ กัดริมฝีปากเข้าด้วยกัน เด็กชายรู้สึกเหมือนกระอักกระอวนในท้องเหมือนจะเป็นไข้ หลุบสายตาลงกับหน้าตักที่ว่างเปล่าของตัว นี่คนอย่างเขาโดนบังคับให้ทำอย่างงั้นเหรอ


“ฉันไม่ทำตามคำสั่งใคร”


ดิ๊ก เกรย์สันบีบมือที่จับอยู่เหนือพนักพิงหลัง จับจ้องไปยังดวงตาสีเขียวมรกตเหมือนมารดาผู้ให้กำเนิด ใช้มือข้างนั้นลอบจับท้ายทอยที่เผยขึ้นมาเหนือเสื้อเต่าสีสนิทก่อนจะพูดช้าๆ


“ฉันให้โอกาสแล้ว”


เขาค่อยๆบรรจงเรียบเรียงคำพูดอย่างใจเย็น ระบายประโยคลงที่ข้างใบหูเล็ก ก่อนจะเปลี่ยนที่พักมือกระชากเสื้อคอเต่าของอีกฝ่ายให้ใบหน้าอ่อนเยาว์นั่นเคลื่อนเข้ามาใกล้


เกรย์สันบรรจงประทับริมฝีปากเล็กอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆกัดริมฝีปากล่างที่เด็กชายทำท่าทางงึกงักเหมือนจะต่อต้านหรือพ่นคำไม่น่าพิศมัยออกมา


“--อื้อ”


ใบหน้าอ่อนเยาว์เหมือนจะเห่อร้อนจนแดงไปทั่วทั้งหน้าลามไปถึงใบหู เป็นการแสดงออกที่แตกต่างออกไปจากที่เขาเคยสังเกต สายตาของเดเมี่ยน เวนย์ไม่ได้มีไว้เพื่อคลอน้ำตาและสั่นไหวเพราะประหม่าแบบนี้


เขายังคงประทับริมฝีปากขณะที่สายตายังคงกวาดมองพฤติกรรมตอบโต้ที่ได้รับ เด็กชายในวงแขนยังคงอื้ออึงในลำคอพร้อมกับท่าทางที่ทำท่าเหมือนจะขออากาศหายใจ


มันดูแปลกใหม่


น้ำตาที่ล้นคลอรอบดวงตาสีเขียวชุ่มน้ำค่อยๆไหลลงมาที่ข้างแก้มสีแดงระเรื่อ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขาชอบภาพตรงหน้านี่เสียเหลือเกิน


เกรย์สันชอบที่เด็กชายเหมือนจะทำอะไรไม่ถูกอยู่ภายใต้บทนำที่เขาเป็นผู้เขียน ชอบที่ฝ่ามือเล็กๆนั่นบดลงที่ไหล่พร้อมกับขย้ำลงบนเนื้อผ้าทันทีที่เขาขยับริมฝีปาก



“ไอ้ --ไอ้งี้เง่า”


เสียงลมหายใจก้องอยู่ในหูทันที่เขาผละริมฝีปากออก ไม่ถึงห้าวินาทีที่ได้เป็นอิสระเจ้าตัวก็พ่นคำต่อว่าออกมาขณะที่มือยังคงลูบริมฝีปากตัวเองคล้ายกับปลอบประโลมจิตใจ


ยังไงก็ตามแต่   เดเมี่ยน เวนย์ก็ยังคงเป็นเด็กเสียอย่างไรก็อย่างนั้น


“นึกว่าเสียดายที่หยุดซะอีก”


เกรย์สันยังคงยิ้มกระหยิ่มระรื่นหน้าระรื่นตาขณะที่มองรอยริ้วแดงบนแก้มของเด็กชายพร้อมกับจับใบหน้าอ่อนเยาว์รื้นน้ำตาด้วยมือข้างเดิม


เขาชอบที่จะกักเด็กชายไว้ภายใต้ตัวเขาเอง ไม่สามารถขัดขืนหรือหลบหนีสัมผัสที่มอบให้ เป็นความรู้สึกที่ดีในระยะหนึ่งในช่วงนั้นๆ


“นายบอกว่าอัลเฟรตเป็นแมวของนาย”


พี่ชายคนโตยิ้มเงียบๆพร้อมกับจิ้มปลายนิ้วสัมผัสลงบนหน้าตักของเดเมี่ยนที่หัวใจกระตุกวูบเหมือนจะเต้นแรงมากจนหูเขาอื้ออึงไม่รับรู้สิ่งใดนอกจากสัมผัสที่ถูกมอบให้และน้ำเสียงที่เคยอบอุ่นนั่นกระซิบถ้อยคำต่างๆลงที่ข้างใบหู


“แต่นายเป็นของฉันนะรู้มั้ยเจ้าชาย”


สัมผัสอุ่นวาบกลับมาทาบที่ริมฝีปากอีกครั้ง แต่ครานี้แตกต่างจากเดิม จากสัมผัสอ่อนนุ่มที่ค่อยๆกัดไปถึงความรู้สึกแปรเปลี่ยนเป็นเพียงแค่สัมผัสหยาบโล้นที่เหมือนกระแทกริมฝีปากเข้าหากัน เหมือนกลิ่นเลือดลอยคลุ้งอยู่ในโพรงปากของเด็กชาย


ทุกอย่างดูกระอักกระอ่วนในมวลท้องของเขาเพราะการกระทำที่ดูเหมือนจะกลืนกินเขาไปทั้งร่างนั่นทำให้ร่างกายของเขาสั่นแบบไม่รู้ตัว


“เกรย์สัน --อื้อ หายใจ”


“ห --หายใจไม่ออก”


เดเมี่ยน เวนย์รู้สึกหัวเสียขึ้นมาทั้งๆที่ยังคงรู้สึกอื้อเหมือนอยู่ในน้ำ เด็กชายไม่ชอบที่เขาต้องเอ่ยปากขอร้องให้อีกฝ่ายหยุด และทุกครั้งที่เขาครางหรือแสดงท่าที เหมือนรอยยิ้มนั่นจะแสดงออกถึงชัยชนะทุกครั้งร่ำไป


เกรย์สันระบายยิ้ม ทิ้งตัวลงแนบร่างเล็กข้างใต้จนรู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างกายเด็กขายภายในถ้ำค้างคาว โอบแขนรอบเอวน้องชายคนเล็กก่อนจะพิงศีรษะลงบนไหล่ลาด


“ชอบจังเลยเวลาที่นายขอร้อง”


เจ้าของรอยยิ้มประทับตราจุมพิตลงบนผิวต้นคอเหนือเสื้อคอเต่า สัมผัสอ่อนนุ่มของริมฝีปากเด็กชายยังคงติดอยู่ที่ปลายสัมผัสรับรู้ และเกรย์สันก็ชอบมัน



บางทีเขาควรจะพูดคุยกับพ่อบ้านคนเก่งของคฤหาสน์ประจำตระกูลเรื่องการมาที่ถ้ำค้างคาวสักระยะ เขากับน้องชายคนโปรดอาจจะมีกิจกรรมทำความเข้าใจร่วมกันสักระยะล่ะมั้งนะ

ผลงานอื่นๆ ของ ChinCha _:)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 เมษายน 2562 / 14:59

    งงานดี ฝีมือเยียมอย่างนี้ข้าน้อยข้อคารวะ

    มี่น้อยในที่สุดก็มีให้อ่านน ฮรึก‘︿’

    #2
    0
  2. #1 Vivain
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 18:51

    ชอบมากๆเลยค่ะ??’“??’“??’“

    #1
    1
    • 1 เมษายน 2562 / 21:20
      ขอบคุณมากค่ะ --แฮร่
      ส่วนตัวจะพยายามปรับแก้และเขียนให้ดีมากขึ้นนะคะ
      #ด้วยรัก
      #1-1