[OS/SF] #MinJ #FicFDay

ตอนที่ 7 : [OS] Galaxy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

B
E
R
L
I
N






커피를 너무 많이 마셨나 봐요
ฉันคงดื่มกาแฟมากไปหน่อยสินะ
심장이 두근대고
หัวใจของฉันเลยเต้นไม่เป็นจังหวะ
잠은 수가 없어요
จนฉันนอนไม่หลับแบบนี้


 


เขาว่ากันว่าการดื่มกาแฟทำให้ร่างกายตื่นตัวและไม่รู้สึกง่วง ช่วยลดความเครียดได้อย่างดี แถมยังสามารถชะลอโรคได้อีกหลายโรค แต่มินฮยอนไม่เชื่ออยู่ข้อหนึ่งที่เกี่ยวกับกาแฟ...


ข้อที่ 15 ประโยชน์ของกาแฟช่วยลดอัตราเสี่ยงการเป็นโรคหัวใจถึง 26%


หนังสือสุขภาพเขียนไว้แบบนั้น แต่ผลที่มินฮยอนเจอมันกลับไม่ตรงตามที่หนังสือบอกไว้แม้สักนิด ในทางกลับกันยิ่งมินฮยอนดื่มกาแฟมากเข้าไปเท่าไหร่ หัวใจของมินฮยอนก็เต้นไม่หยุดราวกับเสียงกลอง เมื่อไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลผลที่ออกมากลับดีเกินคาด


ร่างกายของมินฮยอนยังปกติดีไม่มีโรคอะไรมาแทรกแซง มิหนำซ้ำยังดูสุขภาพดีกว่าชายในวันเดียวกันหลายคนด้วยซ้ำไป


แต่มินฮยอนก็ยังคงรู้สึกเช่นเดิม...


วันนี้ไม่ไปส่งต้นฉบับหรอ?”


ยังไม่เสร็จน่ะ คือ-“


เดี๋ยวเราไปทำงานก่อนนะ ลูกค้าเริ่มเยอะแล้วไว้เดี๋ยวมานั่งคุยด้วย


คำที่อยากจะพูดหายล่วงลงไปในลำคอ มินฮยอนเลยได้แต่กลืนน้ำลายแล้วมองอีกคนที่เดินห่างออกไป ผู้ชายหน้าหล่อแต่หัวใจบางอย่างมินฮยอนไม่ควรจะมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ เขาไม่ใช่คนปากแข็ง แต่มินฮยอนน่ะ...


ไม่กล้าต่างหาก...


ทุกวันเวลาหกโมงเช้า มินฮยอนจะเข้ามาซื้อกาแฟดื่มที่ร้านคาเฟ่ชั้นล่างของคอนโดที่ตัวเองพักอาศัย พนักงานในร้านต่างก็จำเขาได้และเอ่ยทักทายอยู่เสมอแม้จะเจอกันนอกร้าน เขาเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบดื่มกาแฟอะไรมากมาย แต่ครั้งแรกที่มินฮยอนได้ดื่มกาแฟจากคนคนนั้น มินฮยอนก็หลงรักเข้าอย่างจัง


ไม่ได้หลงรักกาแฟ แต่หลงรักคนทำต่างหาก


ถ้าร้านลูกค้าไม่เยอะมากพนักงานบางคนก็จะมานั่งคุยเล่นกับเขา โดยเฉพาะจงฮยอนหือเจอาร์ที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ช่วงแรกเราทั้งสองคนก็มักจะคุยแบบสุภาพกันเพราะยังไม่สนิทเท่าไหร่ แต่นานไปความสัมพันธ์ที่เรียกว่าลูกค้าและพนักงานก็แปรเปลี่ยนไปเป็นเพื่อน


แต่ที่เขาคิดมันมากกว่าเพื่อน...


มินฮยอนชอบจงฮยอนตั้งแต่ที่เห็นหน้าอีกฝ่ายครั้งแรก ชอบเวลาที่อีกคนยิ้ม เวลาที่ปากอิ่มนั่นพูดกับเขา โดยเฉพาเวลาที่จงฮยอนชงกาแฟ เขาพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะพูดความรู้สึกของตัวเองให้อีกคนได้ฟัง แต่จะกี่ครั้งมันก็ล้มเหลวตลอด


มาบ่อยจังไม่เบื่อบ้างหรอ?”


ไม่เบื่อหรอก เราชอบ


ชอบกาแฟ?”


“....ชอบเจหูของมินฮยอนเริ่มแดง เพราะอายคำพูดของตัวเองที่ก็พูดตรงไปแบบนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว แต่รอยยิ้มที่มินฮยอนได้รับทำให้หัวใจเต้นรัวกว่าเดิม มือข้างขวายกขึ้นมาสัมผัสหน้าอกโดยอัตโนมัติ


เป็นอะไรอ่ะมิน ไม่สบายหรอ?”


เปล่า... มินฮยอนสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ ก่อนจะจ้องคนตรงหน้าด้วยแววตาที่จริงจัง มินชอบเจ เป็นแฟนกันนะ


“....”


ขอโทษที่พูดอะไรแปลกๆ นะ เมื่อเห็นอีกคนนิ่งไม่ตอบอะไร มินฮยอนจึงยื่นเงินค่ากาแฟให้ แล้วเตรียมออกไปจากร้าน นี่ค่ากาแฟ มินกลับก่อนนะ


เดี๋ยวมิน!


“??”


พรุ่งนี้ว่างไหม? เจได้ตั๋วสวนสนุกฟรีมาพอดีเลยอยากให้มินไปด้วย


ด- ได้สิ


งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ




 

Like a star 내리는 비처럼
เหมือนกับดวงดาวที่โปรยปรายราวกับสายฝน

반짝이는 가지고 싶어
ฉันอยากมีเธออยู่ข้างๆ


 

มินฮยอนนอนไม่หลับ...


กาแฟที่ดื่มไปเมื่อเช้าดูเหมือนจะทำงานได้ดีกว่าวันไหน ๆ นอกจากมินฮยอนจะไม่ง่วงแล้ว ร่างกายของมินฮยอนยังดีดมากกว่าดื่มเอ็มร้อยหลายเท่า หัวใจกระชุ่มกระชวยเหมือนดอกไม้ที่เขารดน้ำเมื่อเช้า ตั้งแต่กลับมาถึงห้องงานการที่ค้างไว้ไม่เป็นอันทำเลยสักนิด นอกจากม้วนตัวไปกับผ้าห่มบนเตียงเพราะเขิน มินฮยอนก็ไม่ได้ทำอะไรอีกเลย


ยิ่งกว่าสาววัยแรกแย้ม….


คำพูดของจงฮยอนดังในหัวไม่หยุด มินฮยอนยังคงจำรอยยิ้มหวานของอีกคนตอนที่พูดชวนเขาได้ดี ยิ่งนึกขึ้นมาเขาก็ยิ้มตามอยู่คนเดียวจนนึกว่าเป็นคนบ้า มินฮยอนมองไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนผ่านหน้าต่างห้อง ดวงดาวบนท้องฟ้าเหมือนกับจงฮยอนไม่มีผิดและมินฮยอนเองจะยอมเป็นอะไรก็ได้ที่สามารถอยู่ใกล้กับดาวดวงนั้นได้

 




은하수를 만들어
ฉันจะเสกจักวาลแห่งนี้

어디든 날아가게 할거야
แล้วพาเธอบินไปทุกที่ที่เธอต้องการ

 


มินฮยอนทางนี้!!” เสียงเรียกชื่อทำให้เจ้าตัวยอมกลับหลังหันเพื่อเจอกับคนที่เรียกตัวเอง


วันนี้จงฮยอนแต่งตัวธรรมดาที่ไม่ได้ดูโดดเด่นมากเท่าไหร่ แต่สำหรับมินฮยอนที่ไม่เคยเห็นอีกคนใส่ชุดไปรเวทฯ แบบนี้ดูยังไงก็น่ารัก


ซอนโฮนี่เพื่อนพี่เองจงฮยอนบอกกับเด็กน้อยตัวเท่าเอวที่ซุกอยู่ข้างหลัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแนะนำเด็กน้อยตัวเล็กให้กับมินฮยอนบ้าง นี่ซอนโฮน้องเราเอง ซอนโฮงอแงอยากมาสวนสนุกเราก็เลยพามา ฝากดูน้องด้วยนะ


สวัสดีฮะคุณลุง


เอ่อ... เรียกพี่ก็พอมั้งครับ


เข้าไปข้างในกันเถอะจงฮยอนตัดบท ก่อนจะเดินนำเข้าไปในสวนสนุก โดยมีซอนโฮและมินฮยอนเดินประกบข้างไปติดๆ


จงฮยอนและมินฮยอนเล่นอะไรมากไม่ได้เพราะมีซอนโฮที่ยังเป็นเด็กอยู่ พวกเขาจึงเลือกเครื่องเล่นบางชนิดที่ซอนโฮสามารถเล่นได้และไม่เป็นอันตราย


พี่จงฮยอนฮะ ซอนโฮอยากขึ้นม้าหมุน


งั้นเดี๋ยวพี่รอตรงนี้นะครับ ถ้าเจอพี่ก็ยิ้มด้วยเดี๋ยวพี่ถ่ายรูปให้


ครับซอนโฮวิ่งไปที่เครื่องเล่นม้าหมุน โดยปล่อยให้อีกสองคนอยู่ตามลำพัง เมื่อม้าหมุนเริ่มทำงานจงฮยอนก็ถ่ายภาพน้องชายของตัวเองไว้


เบื่อหรอมิน?”


เปล่า....


งั้นยิ้มหน่อยสิ มินฮยอนยอมยิ้มตามคำขอของจงฮยอน ก่อนที่แสงจากกล้องจะทำให้เขาต้องหลับตาปี๋เพราะไม่ทันได้ตั้งตัว


คือ-


ขอบคุณนะที่ชอบเรา แต่...คำว่าแต่ทำให้มินฮยอนดูง่อยลงไป แต่เรามีหลายเรื่องให้ปวดหัวเลยนะ มินจะคบกับเราได้หรอ?”


ได้สิ ได้ทุกอย่าง


เรามีน้องนะ แล้วซอนโฮก็กินเก่งมาก


มินพร้อมเปย์


พี่ชายเราเลี้ยงชิบะไว้หนึ่งตัว


มินชอบชิบะ


ที่เรามาเป็นพนักงานร้านกาแฟก็เพราะจะเก็บเงินไว้ไปเที่ยวต่างประเทศ


มินพาเจไปได้ทุกที่นั่นแหละ


แล้วถ้าเราอยากได้พระจันทร์ตอนกลางคืนล่ะ


มินจะไปหามาให้


ไม่เห็นต้องหาเลย ก็พระจันทร์อยู่ตรงนี้แล้วไง จงฮยอนโผเข้ากอดมินฮยอนที่แข็งเป็นหิน


รักนะครับ ดวงดาวของผม




줄게 my Galaxy
ฉันจะมอบให้เธอ กาเเล็กซี่ของฉัน





#FicFDay

ฟิคนี้เป็นฟิคสั้นที่ไรท์เคยทำแจกตอนงาน NU’EST W CONCERT <DOUBLE YOU> IN BANGKOK เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา ขออภัยสำหรับคนที่เคยอ่านแล้ว / ตอนแรกกะว่าจะไม่ลงเว็บ แต่วันงานไรท์กลับไวไปนิสแถมทำไปนิดเดียว จึงตัดสินมาลงดีกว่าเผื่อมีคนมาไม่ทัน และหวังว่าจะชอบกันนะคะ <3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

88 ความคิดเห็น

  1. #81 Blahpara (@parapuii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:07
    ยอมทุกอย่างที่จงฮยอนขอจริงๆ 55555
    #81
    0
  2. #46 Starryday (@dailystarryday) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 12:12
    น่ารักกกก
    #46
    0
  3. #41 BT1981 (@BT1981) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 18:32
    น่ารักจังเลยค่ะ :)
    #41
    0