[OS/SF] #MinJ #FicFDay

ตอนที่ 4 : [OS] Champagne #มินเจโปรเจค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    21 ต.ค. 61

B
E
R
L
I
N










ป็อก!


จุกคอร์กที่เพิ่งหลุดออกจากปากขวดแชมเปญเรียวสวย พร้อมกับฟองสีขาวที่เอ้อล้นออกมา เป็นสัญญาณให้ปาร์ตี้ของวันได้เริ่มขึ้น


แสงสีเสียงยามที่อาทิตย์ตกดินร้องเรียกให้ผู้คนออกมาจากที่พักอาศัย แล้วหลั่งไหลมายังที่แห่งนี้ เพื่อปลุกสัญชาตญาณของตัวเองจากข้างใน ฟลอร์แดนซ์ที่เต็มไปด้วยหญิงชายมากหน้าหลายตาต่างพากันปล่อยร่างกายให้เป็นไปตามจังหวะเพลง

 

"ไม่ไปเต้นหน่อยหรอ?"


"ไม่ ข้างล่างนั่นมีแต่พวกน่าเบื่อ"


คำตอบสั้นๆ แต่ได้ใจความจากปากลูกค้า VIP ของร้านที่เอาแต่นั่งจิบแชมเปญขวดพิเศษที่เปิดเฉพาะเทศกาลสำคัญเช่นวันนี้ และสำหรับลูกค้ากระเป๋าหนักแถมยังมีดีกรีเป็นเพื่อนของเจ้าของร้านอีกด้วย


"วันนี้มาแปลก เต้นก็ไม่เต้น เด็กดริ๊งก์ก็ไม่เอา เครียดขนาดนั้นเลยหรือไง?"


"อืม แล้วก็กะว่าจะมาหาอะไรแก้เครียด..." เสียงแหลมเอ่ยอย่างแผ่วเบา พลางใช้สมาธิในการเพ่งมองผู้คนนับร้อยที่เบียดเสียดกันอยู่ที่ชั้นล่างของผับ


"งั้นตามสบายนะ อยากได้อะไรก็บอกพนักงานละกัน เดี๋ยวฉันไปดูข้างล่างก่อน"


ใบหน้าหวานพยักหน้าให้เพื่อนเล็กน้อย ก่อนจะหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบ แล้วจดจ้องที่น้ำในแก้วที่เพิ่งดื่มไปเมื่อครู่ มือเล็กหมุนแก้วเบาๆ ให้น้ำสีอำพันวนไปมา....


เพล้ง!


เสียงแก้วแตกที่ดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลทำให้ดวงตากลมโตละจากแก้วในมือ แล้วหันไปสนใจตามเสียงจากด้านนอกเสียแทน


"ขะ... ขอโทษครับ!!"


"นี่!! แกรู้ไหมว่าชุดนี้เท่าไหร่!


คือ...


ชุดนี่แม้แต่ค่าซักรีดก็ยังไม่พอค่ารองเท้าแกเลยสักข้าง!!"


"ผะ... ผมไม่ได้ตั้งใจครับคุณลูกค้า ผมขอ-"


"หยุดพูด!! แล้วจ่ายเงินค่าเสียหายฉันมา!"


"ผม ผม..."


เสียงทุ้มสั่นเครือราวกับว่ากำลังกลั้นใจไม่ให้ร้องไห้ออกมา จนจงฮยอนต้องลุกออกจากห้องไปดูเหตุการณ์ทางช่วงทางเดินของห้องชั้น VIP ผู้ชายใส่แว่นตาที่อยู่ในชุดพนักงานของร้านกำลังยืนก้มหัวอย่างสำนึกผิด ในขณะที่ลูกค้าหญิงท่านนั้นกำลังวางอำนาจตัวเองอย่างบ้าคลั่ง


เห็นแล้วมันดูขัดลูกหูลูกตา....


"จ่ายมา!!"


"เกิดอะไรขึ้น!"


"คุณดงโฮครับ คือ..."


"คุณสินะที่เป็นเจ้าของร้าน ลูกน้องคุณทำน้ำหกใส่เสื้อฉัน รู้ไหมว่าตัวนี้มันแพงมากแค่ไหน กว่าฉันจะได้มามันไม่ได้ง่ายๆ นะคุณ! เงินเดือนครึ่งปีของลูกน้องคุณยังซื้อเสื้อฉันไม่ได้ครึ่งตัวเลย!!"


"ฉันจะเป็นคนจ่ายให้เอง"


ไวกว่าความคิด ริมฝีปากบางพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวทั้งเพื่อนอย่างดงโฮ พนักงาน หรือแม้กระทั่งยัยผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่เข้าใจบุคคลที่สี่อย่างเขาดีนัก แต่ก็ทำให้หญิงเจ้าโวยวายสงบปากสงบคำไปได้ ใบหน้าหวานพยักหน้าให้ลูกน้องไปเคลียร์เรื่องเงินกับหญิงคนนี้ เพื่อให้ทุกอย่างจึงกลับเข้าสู่สภาพปกติ


"นายไปเปลี่ยนเสื้อซะมินฮยอน เราจะได้คุยกันเรื่องนี้" ดงโฮไล่ให้ร่างสูงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เพราะเจ้าตัวก็มอมแมมจากอุบัติเหตุเมื่อครู่เหมือนกัน


"เด็กนั่นเป็นพนักงานหรอทำไมไม่เคยเห็น"


ดวงตากลมโตมองตามหลังร่างสูงไปอย่างไม่ลดละ ในขณะที่ปากก็เอ่ยถามเพื่อนตัวเองที่ทำหน้าท่าทางประหนึ่งว่ารู้ดีว่าร่างบางคิดอะไรอยู่


"ก็แค่นักศึกษาทำงานพาร์ทไทม์ ส่วนมากก็อยู่หลังร้าน ...สนใจ?"


"ก็ไม่เลวไม่ใช่หรอ"


"เหอะ! ว่าแล้วเชียว แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าเรื่องนี้ฉันขอไม่ยุ่งด้วยนะ อยากได้ก็ไปคุยเอาเองเพราะที่เด็กนั่นมาสมัครก็แค่งานล้างจาน งานเสิร์ฟ ไม่ได้มาบริการ"


"ดูจะยาก..."


"อย่างคุณเจอาร์คงไม่มีอะไรยากหรอก"


"เหอะ..."

 

++


ภายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เข้ามาได้เพียงพนักงานกลับมีใครสักคนกำลังถอนหายใจซ้ำๆ แทนที่จะไปทำหน้าที่ของตัวเอง มือหนาเอื้อมหยิบสมุดโน้ตในกระเป๋าสะพายของตัวเองที่อยู่ไม่ไกล


สมุดโน้ตที่บันทึกรายรับรายจ่ายของตัวเองไว้ในแต่ละเดือนทำให้ฮวังมินฮยอนดูเป็นคนมีระเบียบในทันใด หากแต่ภายใต้การจดมันกลับทำให้เขารู้สึกเหนื่อย แทนที่เงินควรจะเหลือบ้างแต่ตอนนี้มันกลับติดลบไปเสียทุกอย่าง ยิ่งเหตุการณ์ก่อนหน้ามันก็ทำให้เข้าเสี่ยงที่จะโดนไล่ออกจากงานก็ยิ่งต้องถอนหายใจอยู่ซ้ำๆ จริงๆ ความผิดคงเป็นของเขาเองที่ทำงานทั้งวัน จนไม่ได้พักผ่อน แต่ถ้าเขาไม่ทำงานเงินที่เขาต้องใช้จ่ายค่าหอพัก ค่าเรียน หรือค่ากินก็จะไม่มีแม้สักวอน


"มินฮยอน"


"ค... ครับ" เสียงเรียกของเจ้าของร้านทำเอามินฮยอนหลุดจากผวังค์


"นายโอเคใช่ไหม?"


"ครับ...."


"ถ้าเหนื่อยมากก็ไปพักผ่อนหน่อยไหม อย่าหักโหมนักสิ"


"ครับ...."


"กลับไปเถอะวันนี้นายพักสักหน่อย พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ"


"คุณดงโฮจะไม่ไล่ผมออกใช่ไหมครับ?"


"อืม เห็นแก่ความตั้งใจของนาย แต่ถ้ายังโอ๋เอ้ขืนช้ากว่านี้ฉันไล่ออกไม่รู้ด้วยนะ"



"ขอบคุณครับ! ขอบคุณมากจริงๆ แล้วผมจะตั้งใจมากกว่านี้นะครับ"


มินฮยอนก้มหัวให้ผู้เป็นนายหลายครั้ง ก่อนจะหยิบกระเป๋าออกจากห้องแต่งตัวไป พลันสมองนึกถึงอะไรบางอย่างที่ค้างคาเอาไว้


"เอ่อ... คุณดงโฮครับ"


"ว่า?"


"ลูกค้าที่ช่วยผมคือใครหรอครับ?"

 







มินฮยอนเดินลัดเลาะไปตามทางเดินชั้นสองของร้าน ลูกค้าส่วนใหญ่จะเข้ามาในนี้ได้ก็ต่อเมื่อกระเป๋าหนักเท่านั้น แน่นอนว่าคนอย่างฮวังมินฮยอนก็ถือสิทธิ์การเป็นพนักงานในการเข้าออก


แต่ยังไม่ถึงห้องที่เป็นที่หมาย มินฮยอนก็ดันเจอกับผู้ชายคนตัวเล็กกว่าเขา และถ้าจะไม่ผิดคงเป็นคนเดียวกับที่ช่วยเขาเอาไว้


"เอ่อ... คุณใช่คุณจงฮยอนหรือเปล่าครับ"


มีอะไร?” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงเรียบ


คือ... ผมจะมาขอบคุณเรื่องที่คุณช่วยผมเอาไว้ เงินจำนวนนั้นมันก็ไม่ได้น้อยและถ้าเป็นไปได้...

“...?”


ผมก็อยากตอบแทนคุณครับ


ตอบแทนฉัน?”


ครับ ถ้าคุณมีเรื่องอะไรที่อยากให้ผมทำก็บอกมาได้เลยนะครับ ผมยินดี


อืม...


“...”


งั้นนายมากับฉัน

 

"นายชื่ออะไร" จงฮยอนที่นำเข้ามาในคอนโดของตัวเองเอ่ยทักร่างสูงที่เอาแต่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่หน้าประตู หลังจากที่เขาเอ่ยปากให้อีกฝ่ายตามมาด้วยเป็นค่าตอบแทน


"มินฮยอนครับ ...ฮวังมินฮยอน"


"นายยังเรียนอยู่ใช่ไหม?"


"ครับ"


"อ่อ... แล้วทำไมมาทำงานในที่แบบนี้ล่ะ"


"คือผมต้องเอาเงินไปใช้จ่ายเยอะ ก็เลยไม่เกี่ยงงานครับ"


"เท่าไหร่ล่ะ?"


"ครับ?"


"เงินที่นายต้องใช้น่ะมันเท่าไหร่"


"ก็ เอ่อ..."


"นายอยากได้เงินไหม แค่ทำทุกอย่างให้ฉันพอใจ"


"แล้วสิ่งที่คุณพอใจมันคืออะไรหรือครับ?”


"ตัวนาย"






 

"นั่งสิ ไม่เมื่อยหรอ"


"เอ่อ...."


ถ้าถามว่าเมื่อยมินฮยอนก็อยากจะตอบไปแบบเต็มปากเต็มคำว่าเมื่อย แต่เมื่อเขามาอยู่ในสถานการณ์ที่คลายไม่ออกแบบนี้ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก มือใหญ่สองข้างกุมไว้อย่างนอบน้อมต่างจากเจ้าของห้องที่ดูชิลๆ ทั้งๆ ที่มีคนแปลกหน้าอย่างเขาบุกเข้ามา


"แล้วนั่นเป้าเป็นอะไร เห็นกุมตลอดเลย" จงฮยอนหัวเราะให้กับท่าทีร้อนรนของร่างสูง ใบหน้าคมขึ้นสีแดงทันทีที่เอ่ยแซวไป


"คะ... คือผม"


"ฉันไม่บังคับนายหรอก ถ้าไม่อยากก็แค่ออกไป"


"ผม..."


"หยุดทำหน้าเหมือนจะเสียตัวซักที ถ้าไม่อยากก็แค่กลับบ้านไปอ่านหนังสือไป"


"ผะ ...ผม เอ่อ คุณจงฮยอนอายุเท่าไหร่หรอครับ?"


มินฮยอนเปลี่ยนเรื่องงคุยกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่โซฟากลางห้องรับแขก ในขณะที่เขาได้แต่ยืน เพียงเพราะนั่งไม่ลง ใบหน้าหวานหยักคิ้วให้เล็กเป็นเชิงให้เขาเดาเอาเอง แต่ดูๆ แล้ว คนคนนี้คงห่างกับเขาไม่เกินสองสามปี


"คุณอายุ 25?"


"อะไรทำให้นายคิดแบบนั้น"


"ก็คุณดูเด็ก ตัวก็เล็ก...."


"ฉันอายุ 35..."


"ครับ?"


"สาม-สิบ-ห้า" จงฮยอนตั้งใจพูดแบบเน้นคำให้อีกฝ่ายได้ยินชัดเจน


มินฮยอนตาค้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็พอเข้าใจว่าคนตรงหน้าคงอยู่ในฐานะที่ทำงานมีเงินเป็นตั้งเป็นตอแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าอายุของเขาทั้งสองจะห่างกันมากเพียงนี้ เท่ากับเขาห่างกับคนตัวเล็กตรงหน้าประมาณสิบปี ถ้าเขาเกิดช้ากว่านี้ หรือจงฮยอนเกิดเร็วกว่านิดเดียวก็สามารถรับมินฮยอนเป็นลูกบุญธรรมได้แน่ๆ


"หยิบแชมเปญให้หน่อย แล้วก็ถ้าคิดว่าจะอยู่ก็วางกระเป๋าแล้วมานั่งได้แล้ว"


"ครับ"


ร่างสูงเดินไปทางโต๊ะเครื่องดื่มที่อยู่ไม่ไกล ขวดแชมเปญเรียวสวยตั้งตระหง่านให้เห็นเด่นชัด และเท่าที่มินฮยอนจำได้แชมเปญขวดนี้แพงที่สุดในร้านแล้ว


มือหนาชั่งใจที่จะเปิดมัน เพราะเขาไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเผลอทำตัวซุ่มซ่ามหรือแสดงท่าทีเงอะงะจนสร้างเรื่องอีกหรือเปล่า ยิ่งบรรยากาศรอบข้างที่แปลกๆ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องใจของเขาก็วูบไหวแปลกๆ


"เทมาสองแก้วนะ"


มินฮยอนหันไปมองร่างเล็กที่นั่งออกคำสั่งอยู่ที่โซฟากลางห้อง ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วทำตามแบบไม่ได้ขัดแต่อย่างใด


"ได้แล้วครับ".


 "ของนายอีกแก้ว"


"แต่ผมไม่ดื่ม"


"สักแก้วจะเป็นไร"


"ก็ได้ครับ" แก้วแชมเปญถูกส่งกลับมาให้มินฮยอน ก่อนที่เขาจะกระดกทีเดียวหมด


"บ้านนายอยู่ไหน"


"ผมไม่มีบ้านหรอกครับ"


"งั้นนายพักอยู่ที่ไหน"


"หอพักใกล้กับมหาลัยนะครับ"


"แล้วพ่อแม่ล่ะ?"


"เสียใจด้วยนะ"


"ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดอยู่แล้ว แล้วคุณล่ะครับ?"


"หืม?"


"ชีวิตคุณดูแล้วน่าอิจฉาจังเลยนะครับ"


"ไม่หรอก... คนมีเงินมีทองกองตรงหน้าตั้งแต่เกิดก็ใช่ว่าจะมีความสุขนิ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าความสุข ความรักมันคืออะไร อย่างมากก็แค่หาคนคลายเหงาแค่เพียงข้ามคืนแล้วก็ทิ้งเงินไว้"


"อ่า...."


"จูบฉันหน่อยสิ"


ใบหน้าคมหันขวับมาคนข้างกายที่พูดขึ้นแบบไม่มีเชิงอะไรทันนั้น แต่พอหันไปก็เหมือนเป็นกับดัก เพราะใบหน้าหวานขยับเข้ามาชิดกับเขาจนสันจมูกติดกัน แขนเล็กโอบรอบคอคนที่อายุน้อยกว่าอย่างเอาแต่ใจ


"อือ... ปากนายรสชาติเหมือนแชมเปญเลย"


"ก็ผมเพิ่งดื่มไป"


"ไม่รู้ล่ะ แต่ฉันชอบ" แค่ประโยคเดียวสายตาของทั้งคู่ก็สบกันกันอยู่สักพัก จนเป็นจงฮยอนเองที่ทำลายความเงียบนั้น "คืนเดียว.... แค่คืนเดียว แล้วนายก็จะกลับไปมีชีวิตแบบปกติ ไม่ต้องทุกข์ทนขนาดนี้"


ริมฝีปากบางประกบเข้ากับอวัยวะเดียวกันของอีกคน แขนที่โอบรอบคออีกฝ่ายเริ่มรัดแน่นให้มินฮยอนเข้ามาใกล้กว่าที่เคย มือใหญ่ค่อยๆ โอบเอวบาง กลิ่นของแชมเปญคลุ้งไปทั่วปาก ลิ้นหนาเริ่มสอดเข้าไปสำรวจในโพรงปากเล็ก


"อื้อ... อือ"


เสียงหวานหลุดลอดออกมาเมื่อกลีบปากถูกขบซ้ำๆ ถ้าในความคิดของมินฮยอนภาพพวกนี้ที่เขาพบเห็นในผับโจ่งแจ้งมันคงน่าอายที่จะทำสำหรับเขา หากแต่พอลองมาเจอกับตัวจริงๆ กลับไม่มีอะไรฉุดรั้งให้เข้าหยุดที่จะกอบโกยความหวานจากร่างบางได้ ในเมื่อเขามีแต่ได้กับได้ จะรองเสี่ยงดูสักครั้งจะเป็นไรไป


"มินฮยอน..."


"ครับ?" ดวงตาคมเงยขึ้นมาสบตากับดวงตากลมโตผ่านแว่น แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อแว่นกรอบหนาถูกเอาออก


"คุณจงฮยอนครับ.... ผม ผมมองไม่เห็น"


"ใส่คอนแทคสิ ตานายสวยดีนะเวลาถอดแว่น เหมือนหมาป่าไม่ก็จิ้งจอก"


"คือตอนนี้ผมมองไม่เห..."


"ชู่ว!" ร่างบางขึ้นไปนั่งคร่อมตักมินฮยอน ก่อนที่เอานิ้วเรียวจดที่ริมฝีปากหนาให้หยุดพูด "ฉันรู้น่าว่านายมีความสามารถ ฉันมองคนออกหมดแหละ...."


"..."


จงฮยอนค่อยๆ ขยับเข้าไปให้ร่างกายติดกัน จนรู้สึกได้ถึงส่วนกลางที่เริ่มแข็งขืน นิ้วเรียวเกลี่ยที่เสื้อเชิ้ตของอีกคนไปมา สายตาก็คอยช้อนมองในขณะที่พูด


 "ใช่ไหม?"


นิ้วเรียวค่อยๆ ลากวนไปมาที่อกแกร่งอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจนจรดที่ริมฝีปากหนาอีกครั้ง


"คุณทำแบบนี้กับทุกคนที่นอนด้วยเลยหรอ"

 

 


[CUT]

 

รหัสอยู่ในทวิตที่ไรท์โปรโมทเรื่องนี้ หาไม่เจอก็ DM มาขอรหัสที่แอค @_Falame ได้ค่ะ

ด้วยรักส์ <3

 


 

เพียงแค่ได้ยินเสียงหวานดังออกมา ทั้งๆ ตาก็ยังคงปิดอยู่ทำให้มินฮยอนอดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้ มือหนาลูบหัวทุยนั้นอย่างเบามือจนจงฮยอนหลับไป มินฮยอนถึงยอมหลับตานอนลงตาม

 

ถ้าหากขอพรได้หนึ่งข้อจากพระเจ้า มินฮยอนคนนี้คงจะขอให้ความสุขในคืนที่อบอุ่นที่สุดทั้งๆ ที่เป็นฤดูหนาวมันยาวนานกว่าคืนไหน 


 






 "อือ...


แสงจากหลอดไฟที่แยงตา ทำให้ดวงตาคมค่อยๆ ตื่นขึ้นมา ก่อนจะมองไปรอบห้องที่มีเพียงเขาอยู่คนเดียว มินฮยอนลุกขึ้นจากเตียงคว้าผ้าขนหนูที่อยู่ไม่ไกลมาพันเอวเอาไว้ปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า ก่อนจะเดินรอบห้องนอนเพื่อหาเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่คิดว่าน่าจะอยู่แถวๆ เตียง แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่เจอเสียที ร่างสูงจึงเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องรับแขกของบ้านในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว


"ตื่นแล้วหรอ?"


เสียงเรียกความสนใจจากคนตัวเล็กที่นั่งจิบแชมเปญอยู่หน้าทีวี ทำให้เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าเสื้อของตัวเองหายไปไหน


"ครับ... ทำไมคุณรีบตื่นล่ะ เพิ่งนอนไปไม่กี่ชั่วโมงเองไม่ใช่หรอ"


"อือ... อ้าว แชมเปญหมดแล้วอ่ะ"


"เดี๋ยวผมไปหยิบให้ไหมครับ"


"อือ"


มินฮยอนเดินเข้าไปในครัวเล็กๆ แต่พอเดินมาก็ต้องหันกลับมาด้านหลังเพราะจงฮยอนก็เดินตามมาติดๆ


"ทำไมคุณไม่นั่งรอล่ะ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้"


"ไม่เอาอ่ะ อยากไปด้วย"


มินฮยอนไม่ได้พูดอะไรต่อ หากแต่แค่เดินนำไปที่ครัว แล้วหยิบขวดแชมเปญขวดใหม่มาเปิดให้กับคนตัวเล็กที่นั่งบนเคานเตอร์ของครัว


ป็อก!


"นายไม่เอาหรอ"


"ไม่ละ ผมไม่ชอบ


"โกหก..." มินฮยอยชะงัก ก่อนจะมองหน้าคนตัวเล็กที่อยู่เหนือเขา


"....?"


"ขี้โกหกจริงๆ เลยน๊านายเนี่ย ...คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านายเป็นคนยังไง แล้วก็เป็นใคร?"


ร่างสูงเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กด้านหน้า ก่อนจะโอบเอวแล้วบางแล้วแทรกตัวไประหว่างขาเรียวทั้งสองข้าง ในขณะที่คิ้วหนาขมวดคิ้วเป็นปม เมื่อคำพูดคำจาของจงฮยอนเริ่มตะหงิดแปลกๆ


"นายน่ะอยู่ในตระกูลฮวัง นักธุรกิจชื่อดัง"


"หืม? คุณก็รู้ว่าคนนามสกุลฮวังก็มีเยอะแยะไป"


"แต่นายไม่ใช่... ลูกชายคนเล็กของตระกูลที่ไม่เคยเปิดเผยในวงการธุรกิจ เพราะความดื้อรั้นไม่ยอมเรียนบริหารตามที่คุณฮวังหวังไว้ จนเป็นหมาหัวเน่าถูกไล่ออกจากบ้าน" จงฮยอนหยุดจิบแชมเปญ ก่อนที่จะส่งผ่านไปที่ริมฝีปากหนาให้รับรู้ถึงความขมปร่าของแอกลอฮอล์ "อืม... แล้วนายก็ยังเป็นเด็กเกเรที่เอาแต่ไปเที่ยวเล่นกับสาว เจ้าเล่ห์หลอกเจาะผู้หญิงไปทั่ว ไหนจะขี้โกหกคนอื่นเขาไปทั่วว่าชีวิตตัวเองน่าสงสาร"


"...."


"ฉันเก่งไหม?"


"คุณต้องการอะไร?"


"เปล่าสักหน่อย ฉันแค่บังเอิญเจอนายก็แค่นั้น แล้วก็แค่อยากเล่นด้วย"


"....”


"ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใครหรอก พอจบคืนนี้เราก็คงไม่ได้เจออีกแล้ว"


"...หมายความว่าไง"


"นายก็รู้ว่าฉันก็แค่หาคนแก้เหงาไปเรื่อย แล้วนายก็เป็นหนึ่งในนั้น ชัดไหม?"


"ชัด... ชัดมาก"


"งั้นนายก็ อื้อ!!"


มินฮยอนจูบที่ริมฝีปากบาง โดยที่เจ้าตัวไม่ทันตั้งตัว มือหนาที่เคยโอบเอวก็ค่อย ๆ เลื่อนลงไปบดขยี้สะโพกผ่านเสื้อเชิ้ตของเขาเอง


"ฮ่า... อื้อ!"


ยิ่งจงฮยอนใส่เสื้อเชิ้ตของเขาที่ตัวใหญ่กว่าหลายเท่าก็ทำให้ร่างบางดูเซกซี่กว่าที่เคยเป็น และถ้าหากว่าคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้าย เขาก็จะใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่ามากที่สุด เท่าที่จะทำได้ มินฮยอนแย่งแก้วแชมเปญจากมือบางมากระดกดื่ม แล้วป้อนผ่านปากตัวเองให้จงฮยอนที่โดนกักหนีไปไหนไม่ได้ ความขมปร่าของน้ำสีอำพันกำลังทำให้ตาของจงฮยอนพร่ามัว


"ขออีกรอบ... นะครับ"


"อือ แต่ขอที่เดิมได้ไหม"


"หืม? เตียงหรอครับ"


"อือ ไม่อยากปวดหลัง"


"โธ่คุณ รองสักหน่อยจะเป็นไร"


"นี่นายมินฮยอน! อ๊ะ!!"


หากถามว่าเสียงครางหวาน เสียงครางทุ้มค่ำ หรือเสียงข้าวของในครัวที่หล่นกระจายในครัวอะไรมันดังกว่ากัน ก็คงเป็นคำถามที่ค้างคาที่ไม่มีใครสามารถตอบได้ แม้แต่เจ้าตัวเอง   


 






 

"คุณ ....คุณจงฮยอน"


"อือ..."


“ตื่นได้แล้วครับ เช้าแล้วนะ" ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะขยี้ตาตัวเอง แล้วนอนตะแคงหันไปทางร่างสูงที่นั่งพิงเตียงอยู่ข้างๆ เขาเอง แต่เมื่อคืนเขาจำได้ว่ารอบสุดท้ายคือที่ห้องครัว...


"แล้วนี่ทำไมนายยังไม่ไปอีก?"


"ไปไหนครับ?"


"ออกไปจากที่นี่ไง อ่อ! ฉันลืมให้รางวัลสินะ โทษที" จงฮยอนเอื้อมมือไปควานหากระเป๋าเงินที่โต๊ะข้างเตียง แต่ก็ถูกมินฮยอนรั้งไว้


"ผมจะเจอคุณได้ที่ไหนอีก?"


"ห้ะ?”


"....?"


"ไม่รู้สิ"


"งั้นถ้าผมเจอคุณอีกครั้ง คุณต้องไปที่ห้องผมบ้างนะครับ ผมกลับแล้วนะครับ"


"อือ แล้วก็นี่ของนาย" จงฮยอนยื่นซองสีน้ำตาลให้ร่างสูงที่กำลังใส่เสื้ออยู่ข้างเตียง


"ผมจะรับไว้ แต่ถือซะว่าผมยืมละกัน"


"ยืม? นายพูดอะไรแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ ทำอย่างกับว่าเราจะได้เจอกันอีก"


มินฮยอนไม่ได้ตอบอะไรอีก นอกจากจูบที่ริมฝีปากบางเบาๆ เป็นเชิงลา แล้วเดินออกจากห้องไปทิ้งให้จงฮยอนนอนอยู่เพียงคนเดียวในห้องกว้าง


"เฮ้อ! วันนี้คงไม่ได้เข้าบริษัทอีกแน่ๆ"


 ร่างบางถอนหายใจ ก่อนจะหลับตาลง เพื่อพักผ่อนแล้วเก็บแรงที่หมดไปกับเมื่อคืน  





6 เดือนต่อมา


"คุณจงฮยอนครับ วันนี้มีนัดคุยเรื่องสินค้ากับบริษัทคุณฮวัง"


เสียงโทรศัพท์จากเลขาที่หน้าห้องทำงานทำให้เขาตื่นตัวเมื่อได้ยินนามสกุลที่เขา...


คิดถึง


แปลกที่ตั้งแต่วันไหนจงฮยอนก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่หยุด ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็มีแต่ภาพของเด็กนั่นขึ้นมาในหัว


ป้ายบริษัทใหญ่ๆ ที่เขียนว่า ฮวังทำให้จงฮยอนต้องเบ้ปาก วันนี้ทางบริษัทฮวังนัดเขามาคุยเรื่องสินค้าที่ทางนั้นต้องการ แต่ไม่รู้ทำไมรอบนี้ต้องมานัดคุยให้ยุ่งยาก ทั้งๆ ที่ปกติก็ส่งเมล์หรือโทรมาตลอด


จงฮยอนเดินเข้าตึกไปยังห้องประชุมของบริษัท เพื่อเจอกับท่านประธานใจดีแต่เมื่อเข้ามาในห้องเฟอร์นิเจอร์กลับผิดแปลกไป ทั้งตู้เครื่องดื่มที่มาตั้งอยู่ใจกลางห้องประชุม แชมเปญที่ถูกรินใส่แก้วไว้อย่างดีบนโต๊ะและแผ่นหลังของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ


และถ้าเขาไม่ได้ตาฟาดไป...


"สวัสดีครับคุณจงฮยอน"


"นาย...!!!"  

 


"ฮวังมินฮยอน"





 

#มินเจโปรเจค    

 งานเผา งานรีบ งานไม่พร้อม งานสวด งานขี้เกียจ เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว 55555555555 เนื่องจากความว่างและอยากแต่ง OS เลยเข้าร่วมโปรเจคมินเจ แต่พอเอาจริงรู้สึกไม่ว่างเลย ได้แค่นี้จริงๆ เผามากกกกกกกก รีบยิ่งกว่าตอนแข่งมาราธอนกีฬาสี 55555555               

อย่าลืมเม้นด้วยนะงับ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

88 ความคิดเห็น

  1. #77 Blahpara (@parapuii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:45
    มินฮยอนร้ายยยอะ จงฮยอนตามเด็กไม่ทันเข้าทางเด็กหมดเลย อิอิ
    #77
    0
  2. #27 dayisbreaking (@dayisbreaking) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:24
    So darnnnm hot! แซ่บมาก ชอบมาก ประทับใจ แหมพ่อคุณอายุ35 บอกแค่เล่นๆ เปลี่ยนไปทั่ว เจ้าเด็กแอ๊บเอ๋อนั่นติดใจซะแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงมันก็ไม่มีทางจบลงง่ายๆๆๆ งื้อๆๆๆๆ
    #27
    0
  3. #20 Penguinkyung1220 (@bk-mint8280) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 01:20
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดแซ่บมากชอบค่ะ
    #20
    0
  4. #18 banasmy (@bnsmy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 15:16
    เอออออดี ร้ายคู่อะ เงิมมมม แซ่บจ้า
    #18
    0
  5. #17 Klazygirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 10:06
    ต่างคนต่างร้าย แซ่บๆ
    #17
    0
  6. #16 Ynn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 08:02
    โงยชอบบบบบบบบบบบ สองคนนี้เหมาะสมกันที่สุดแล้ว ยัยเจว่าร้ายแล้ว เจอมินฮยอนคนชีกอเข้าไป อห อห พรี่ใจบางมาก เขินนนนน
    #16
    0
  7. #15 T'took (@tookrit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 07:38
    สมน้ำสมเนื้อกันที่สุดแล้ววว ยัยเจกินเด็กต้องหมั่นตรวจเคร่างกายน้าาา
    #15
    0
  8. #14 พิ มมมม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 02:13
    โอ้ยยยยย ตายๆๆๅๅๆๆ ร้อนแรงเกินไปแล้วคร่าาาาา กรี้ดดดด หัวใจจะวายยยย กรี้ด กรี้ดมากกกกกกกกกกกกกก ชอบบ ชอบอะไรแบบนี้ ชอบการทำตัวเป็นหมาป่าห่มหนังแกะของฮวังงง ชอบมากกกกกก อร๊บยยยยย ตาบๆๆๆ พ่ายแพ้ คุณจงฮยอนก็แซ่บมาก สายเปย์มาก นั้มตาา
    #14
    0
  9. #13 พิ มมมม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 01:01
    โอ้ยยยยย ตายๆๆๅๅๆๆ ร้อนแรงเกินไปแล้วคร่าาาาา กรี้ดดดด หัวใจจะวายยยย กรี้ด กรี้ดมากกกกกกกกกกกกกก ชอบบ ชอบอะไรแบบนี้ ชอบการทำตัวเป็นหมาป่าห่มหนังแกะของฮวังงง ชอบมากกกกกก อร๊บยยยยย ตาบๆๆๆ พ่ายแพ้ คุณจงฮยอนก็แซ่บมาก สายเปย์มาก นั้มตาา
    #13
    0
  10. #12 Littlestar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 00:35
    สมน้ำสมเนื้ออ่ะค่ะ ไม่เยบทั้งคู่5555555
    #12
    0
  11. #11 PPTA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 23:37
    โอ้ว้าววว แบบนี้ก้ได้อ้อ 55555555 เราก้หลงนึกว่ามินจะติ๋มๆ โดว่~ เนื้อคู่กันแล้ว ไงพี่เค้าก้จะตามหลอกหลอนหนูไปเรื่อยละลูก สงสารยัยเจจริงๆ ตกหลุมพลางหมาป่าจนได้ 5555555 ยัยเจอุตส่าห์ออกตัวแรงส์ แต่มินดันแซงทางโค้งซะงั้น หุหุหุ ชอบๆๆ พล็อตเรื่องน่ารักดีค่า ต่างฝ่ายต่างทันกัน แซบเวอร์ หุหุ แต่แอบขัดใจตรงอายุยัยเจนี่แหละ ห่างกันอีกนิดนี่เพื่อนพ่อมินได้เลยเนี่ย เหอะๆ แต่อายุไม่ใช่ปัญหาเนอะ เดี๋ยวนี้เด้กมันแซบ 5555555
    #11
    0
  12. #8 mmarche (@fea-pikassa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 22:59
    แปปนะ ขอจูนตัวเอง แปปนึง 123 กี๊ดๆๆๆๆๆๆ กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฮื้อออออออออออออออออออ อัลไลนิ ฮือออแอออ กี๊ดๆๆๆๆๆ หน้าร้อนโพ่ด ฮือ เขินมากกกกก จะตายแร้ว ไม่ไหวแร้วพิน้อง T_T เขิน จะบ้าตายฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออ

    แซย่บ แซย่บมาก แซย่บธรรมดาซะที่ไหน ฮือ ยัยก็เผ็ชคุณก็แซย่บ ตอนแรกคิดว่ายัยร้ายแล้วอ่ะ ฮือ ไปมาตัดเข้าคัทคุณแม่งร้ายกว่า ละไปมาขั้นกว่าคือยัยร้ายกว่า อินฟอเมชั่นแน่ไปหมด แต่สุดท้ายจริงๆ ไปมาฮวังก็ร้ายสุด โก่ด เขินจนจะบ้าฮือ 555555555555555555555555555555555

    ชอบมากๆๆ ภาษาก็ชอบ พล็อตก็ชอบ คัทก็ชอบ-- แค่กๆๆ รอติดตามต่อนะคะ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ฮือ รักนะคะ T_T
    #8
    0
  13. #7 lilyandpeony (@lilyandpeony) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 22:43
    เผ็ดมากกก แต่ไรท์พิมพ์ผิดอยู่สองที่น้า รอง ต้องเป็น ล.ลิงนะคะ ->ลอง
    #7
    0
  14. #6 Jjang_CM8 (@Jjang_CM8) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:36
    เผ็ชมากเด้ออออออ มินฮยอนเด็กเจ้าเล่ห์
    #6
    0
  15. #5 qqwwwqq (@maybedanotte) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 20:55
    เผ็ชชชชชอีกแล้วววว ละไงต่ออะ ฮึ้ยยยเจอกันแล้วเป็นยังงายยยยยยยย คบกันเลยมั้ยยยยยยยยยย >< หวีดดดดดดดดดขออีกนิดได้ม้ายยยยยยย
    #5
    0
  16. #4 Numwaan1530 (@Numwaan1530) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 20:31
    ร้อนแรงจริงๆ5555 โอยยยย
    #4
    0