[OS/SF] #MinJ #FicFDay

ตอนที่ 1 : [SF] Diary #ไดอารี่มจ (1/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
>
Cute Spinning  Flower Pink





เเสงเเดดยามเช้าทอเเสงประกายผ่านหน้าต่างบานใหญ่ลงมายังเตียงกว้างสีสะอาดที่มีร่างของใครบางคนกำลังนอนหลับฝันดีอยู่ เเต่เพราะเเสงที่น่ารำคาญเกินจะทน ไม่ว่าใครก็ไม่อาจสู้หลับต่อลงไปได้ เปลือกตาที่ปิดอยู่จึงเลือกที่เปิดช้าๆ ก่อนจะเริ่มสำรวจรอบกายตัวเอง

 

หัวทุยๆ ที่ควรจะอยู่บนหมอนกลับอยู่บนเเขนเเกร่งของอีกคนที่นอนอยู่ข้างกาย เมื่อเห็นได้ดังนั้นจึงหันข้างไปหาอีกคน เพื่อจ้องมองยามที่ใบหน้าคมกำลังหลับใหล

 

"มองพี่เเบบนี้จะลักหลับพี่หรอครับน้องเจ" คนตัวเล็กเบิกตากว้างเมื่อได้ยินประโยคจากคนข้างกายที่หลับตาอยู่


นี่มีตาที่สามด้วยหรือไง!


"พี่มินตื่นตั้งเเต่เมื่อไหร่!? นี่เเกล้งเจอีกเเล้วหรอ?" มือเล็กทุบอกเเกร่งไปหนึ่งที

 

เเต่มีหรืออีกคนจะยอม... ทุบได้ก็ทุบมาสิ คนอย่างมินฮยอนไม่ยอมเสียเปรียบอยู่คนเดียวหรอก!

 

ฟอด!

 

ฟอด!!

 

จุ๊บ!

 

จุ๊บ!!


คนที่ตัวโตกว่าโถมตัวใส่ร่างเล็กก่อนจะบรรจงสูดความหอมที่เเก้มสีใส เเละพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวานเเละคอของอีกคนไม่หยุดเพื่อเป็นการลงโทษ มิหน้ำซ้ำมือใหญ่ยังป้วนเปี้ยนที่เอวบาง จนคนตัวเล็กอดที่จะโวยขึ้นมาไม่ได้

"อือ... หยุดเดี๋ยวนี้นะพี่มิ..!"

คำพูดขาดหายไป เมื่อมินฮยอนจู่โจมเข้าหาริมฝีปากสวย มือใหญ่โอบเอวบางให้เข้ามาหาตัว ก่อนจะกอบโกยความหวานจากปากเล็ก จนจงฮยอนเองเริ่มที่จะหมดลมหายจึงเผลอเผยอปากให้อีกคนได้เข้าไปสำรวจภายใน ลิ้นหนาเข้าไปเกี่ยวตวัดอย่างหยอกล้อ มินฮยอนจูบไปทีริมฝีปากบางเบาๆ อีกหนึ่งที ก่อนจะผละมามองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีสด

"เก่งมากครับเด็กดี"

"เด็กดีอะไร! เจไม่ใช่เด็กเเล้วนะ!!"

"ครับๆ งั้นก็ไปอาบน้ำได้เเล้วครับ เดี๋ยวจะสายนะ"

 

"รู้เเล้ว!" มินฮยอนมองคนตัวเล็กที่กำลังหย่อนตัวลงจากเตียงกว้าง เเน่นอนว่าทุกครั้งที่เขาเห็นอีกคนทำตัวน่ารักๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเเกล้งให้ใบหน้าหวานขึ้นสีไปอีก มือใหญ่จึงทำตามที่ใจตัวเองปราถนา ฝ่ามือบรรจงฟาดที่ก้นกลมกลึงเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "อะ ..ไอ้พี่มิน!! คนลามก!!!" มินฮยอนหัวเราะให้กับจงฮยอนที่โวยใส่เข้าเสร็จ ก็รีบวิ่งเเจ้นเข้าห้องน้ำไปพร้อมกับใบหน้าเเดงๆ ทันที

 

ร่างสูงลุกจากเตียงกว้าง ก่อนจะจัดผ้าปูที่นอนให้เข้าที่เข้าทาง เเล้วเดินไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ เพื่อเช็คความเรียบร้อยของงานที่เขาต้องทำ มือใหญ่หยิบเเฟ้มเอกสารหนาขึ้นมาดู ประกอบกับจอคอมพิวเตอร์สี่เหลี่ยมตรงหน้า

 


ฮวังมินฮยอน ชื่อที่ใครๆ ก็กล่าวขานเรื่องลือด้านความเพอร์เฟคตั้งเเต่เกิดของเจ้าตัว ทั้งความสูงที่ดูเด่นเป็นสง่า ตาเรียวเหมือนจิ้งจอกที่ดูเข้ากับใบหน้าคมได้เป็นอย่างดี สีผิวขาวจัดจนน่าอิจฉา ไหนจะเรื่องการงานที่มีบริษัทเป็นของตัวเอง มิหน้ำซ้ำยังเป็นประธานบริษัทที่สามารถบริหารจนทำรายได้ดีนำบริษัทคู่เเข่งไปไหนต่อไหน เเละไม่ว่าจะเดินไปทางไหน สายตาของผู้คนก็มักจะจดจ้องมาที่เขาเพียงผู้เดียว ไม่ว่ามินฮยอนจะทำอะไรก็ดูดึงดูดสายตาทุกคนมากกว่ารูปวาดราคาเหยียบล้านของปิกาสโซเสียอีก เเน่นอนว่าผู้ชายที่เพียบพร้อมเเบบนี้ชะนีน้อยหอยสังค์ทั้งหลายก็ฝันที่จะจับจ้องเป็นสามีของตัวเองทั้งนั้น


เเต่ขอโทษเถอะ... ฝันก็ยังคงเป็นได้เเค่ฝัน!

 

เพราะคนอย่างมินฮยอนมีคนน่ารักอยู่ข้างตัวอยู่เเล้วยังไงล่ะ!!

 


"พี่มิน!! เจลืมผ้าเช็คตัว พี่มินหยิบให้เจหน่อย" เสียงเเหลมที่ดังจากห้องน้ำทำเอาสมาธิขาดสะบั้น ก่อนที่จะลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูตามคำเรียกขอของคนตัวเล็ก


"เจเปิดประตูสิครับ เดี๋ยวพี่ส่งให้"

ประตูห้องน้ำถูกเเง้มออกมาเล็กน้อย พร้อมกับเเขนที่ยื่นโผล่ออกมารับผ้าขนหนู เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเเกล้งคนตัวเล็กอีกสักหน

"ไหนอ่ะพี่มิน"

 

"อยู่นี่ไงครับ น้องเจยื่นเเขนออกมาดีๆ สิ" มินฮยอนถือผ้าไว้ที่หลังตัวเอง เเล้วมองมือเล็กๆ ที่พยายามควานหาผ้าขนหนู

"พี่มินไม่เห็นเจอเลย!"

"นี่ไงครับ"

"ไหนอ่ะ!!"

 

"ไม่งั้นจะเอาได้ยังไง ...เปิดประตูสิ เดี๋ยวพี่เอาเข้าไปให้"

"ไม่ต้องเลย พี่มินวางไว้ที่หน้าห้องน้ำนั่นเเหละเดี๋ยวเจหยิบเอง"

"ก็ได้ครับๆ" มินฮยอนเเกล้งตบปากรับคำไป ก่อนจะเงียบเพื่อหวังให้จงฮยอนตายใจว่าเขาออกห่างจากห้องน้ำไปไกลเเล้ว

ประตูห้องน้ำเปิดเเง้มเล็กน้อย ก่อนที่หัวเล็กเเละเเขนจะโผล่ออกมา มือใหญ่จึงคว้าเเขนเล็กไว้ จนอีกคนสะดุ้งตกใจ พร้อมกับโวยวาย

"ไอ้พี่มิน! ปล่อยเจนะ!! เจจะเอาผ้าขนหนู"

 

"พี่ก็จะช่วยหยิบนี่ไงครับ"

"ช่วยหยิบอะไรนี่พี่จะเข้ามาในห้องน้ำอยู่เเล้ว ถอยไปเลย" มินฮยอนหัวเราะให้กับท่าทีเเมวขู่ง่อยๆ ของเเฟนตัวเอง เเล้วจึงปล่อยเเขนเล็กให้เป็นอิสระ เเล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง โดยมีเสียงบ่นเเหลมๆ จากห้องน้ำดังตามหลัง

 



มื้อเช้าของวันก็ยังเป็นฝีมือของมินฮยอน คนตัวสูงจัดการทำอาหารเช้าเสร็จ เป็นจังหวะเดียวกับที่คนตัวเล็กออกมาพอดี ร่างเล็กที่เด็กกว่าเขาสองถึงสามปีที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ โผล่หน้ามาสำรวจบนโต๊ะอาหารที่มีมื้อเช้าพร้อมไว้อยู่เเล้ว เห็นได้ดังนั้นจงฮยอนจึงรีบนั่งประจำที่ของตัวเองทันที

"เจ... พี่บอกเเล้วใช่ไหมว่าห้ามเอาหนังสือการ์ตูนมานั่งอ่านตอนกินข้าว"

"ก็เจอยากอ่าน"

"จงฮยอน..." เสียงทุ้มเปลี่ยนไปเรียกชื่อเต็มที่นานๆ จะเรียกที จนคนตัวเล็กอดที่จะกลัวไม่ได้ จึงรีบเก็บหนังสือการ์ตูนไว้ข้างกายเเล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวจนหมด จึงรีบเดินตึงตังออกจากห้องอาหารไป

ปากเล็กขยับขมุบขมิบอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่น ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นยู่ลงอย่างไม่พอใจเมื่อเผลอไปสบตากับมินฮยอนที่เพิ่งออกมาจากห้องครัว

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขากำลังโดนโกธร

ถ้าไม่ง้อเดี๋ยวจะมีคนลงเเดงตาย...

"เจครับ พี่จะไปซื้อของที่ห้างจะไปด้วยกันไหม"

"ไม่!!"

"เอ... เห็นว่ามีการ์ตูนเรื่องโปรดใครก็ไม่รู้ออกใหม่ พี่ว่าจะไปซื้อให้สักหน่อย ...สงสัยตอนนี้คงไม่อยากได้เเล้ว"

อดทนไว้คิมจงฮยอน จะมาหายงอนไวเเบบนี้ไม่ได้

"เฮ้อ! ถ้าไม่อยากได้ก็ไม่เป็นอะไรครับ งั้นพี่ไปก่อนนะ"

 

 

 

"พี่มินเจจะเอาเล่มนี้!"


คีพลุคคืออะไรจงฮยอนไม่รู้จัก


ร่างเล็กที่เอาเเต่เลือกหยิบหนังสือการ์ตูน โดยมีคนจ่ายเงินตามหลังอยู่จ่อยๆ ...ให้จ่ายเงินไม่พอ ยังใช้ให้ถือของให้อีก นี่เเหละชีวิตมินฮยอน นี่ถ้าบ้านไม่รวยจริงเลี้ยงจงฮยอนไม่ได้นะบอกเลย


เเต่ขอโทษ ...บ้านรวยก็ล้มละลายได้


...สัญญาณมินฮยอนจะไม่ร้อง


หลังจากที่ช็อปปี้งเสร็จ ทั้งคู่ก็เเวะกินอาหารกลางวันกันด้านนอก โดยเลือกที่จะมานั่งที่ร้านหรูหราที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง บรรยากาศชวนฝันหวาน ชื่นช่ำดนตรีคลอไปกับอาหารเเบบนี้ อารมณ์มันได้จริงๆ


"เดี๋ยวเจสั่งให้พี่มินเองนะ" มินฮยอนพยักหน้าให้กับคนตัวเล็กที่อาสาสั่งอาหารให้ ก่อนจะเรียกพนักงานให้มารับออเดอร์ "เอาสปาเก็ตตี้ซอสคาโบนาร่า สเต็กปลาจากฝรั่งเศส หอยนางรมสดจากญี่ปุ่น"


เห็นน้องเจสั่งเผื่อพี่เยอะเเบบนี้ พี่ก็สบายใจ


"ส่วนของพี่มิน... เอาผักสลัดครับ"


"!!!?..." อายุเพิ่มขึ้นทุกปีหูก็จะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ บางทีที่ได้ยินเมื่อกี้อาจจะไม่ใช่ คงต้องถามใหม่ "เอ่อ... น้องเจสั่งอะไรให้พี่หรอครับ?"


"ผักสลัดครับ"


โอ้โห! รู้สึกเหมือนโดนหนังกะติ๊กยิงกลางหน้า


เเล้วที่สั่งไปเยอะเเยะนี่คือเอาไปฝากเเมวที่บ้านหรอ...


เรื่องนี้มินจะไม่ยอม!!


"รู้ได้ไงพี่ชอบกินสลัด"


ไม่ยอมก็ตายดิ


"เจเก่งใช่ไหมล่ะ"


"ครับๆ เก่งมาก"

เก่งจนพี่นี่น้ำตาไหลเลย นี่ถ้าไม่เห็นว่าน่ารักจะปล่อยทิ้งไว้ที่นี่เเหละ!!

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จทั้งคู่ก็พากันกลับมายังคอนโด คนตัวเล็กที่มาถึงก็เอาเเต่ล้มตัวลงนอนอ่านหนังสือการ์ตูนเเล้วหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว จนอาจจะลืมไปว่ามีใครบางคนกำลังมองอยู่

ให้ตายเถอะ ...นี่ต้องมาเป็นมาหัวเน่าเพราะหนังสือที่ตัวเองซื้อให้เนี่ย

ขอความยุติธรรมด้วยครับ - มินฮยอนหมาหัวเน่า 2017





#ไดอารี่มจ

เรื่องนี้เคยลงในทวิตเเล้ว เเต่ย้ายมาลงในนี้บ้าง เพื่อใครยังไม่ได้อ่านพี่มินคนนก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

88 ความคิดเห็น

  1. #49 STEM1995 (@eveymin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:53
    ว๊ายยย นก 55555555
    #49
    0
  2. #9 mmarche (@fea-pikassa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 23:03
    ใจคอจะนกยันในฟิคเลยเหรอฮวังอ่า555555555555555555555555555555

    เจ็บใจนัก คนอะไรมันจะนกขนาดที่ว่าเพอร์เฟ็คก็แล้ว สงสาร แต่ขอโท่ดนะ ตร่ก ขำ 55555555555555555555555555555555

    ยัยเจก็น่ารักเสมอต้นเสมอปลาย อยากบีบเหลือเกินฮือ
    #9
    0
  3. #3 knife edge (@noeyoeyeyy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 19:18
    น้องเจกับพี่มินคนชีกอ น่ารักก
    #3
    0