ยืมร่างเธอแล้วทำตามใจอยาก

ตอนที่ 4 : ภารกิจล่าผี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    14 ต.ค. 62

เวลาผ่านไป1เดือน

ณ.เขาต้าฟ่าน

ศิษย์ตระกูลจินเดินทางมาเขาต้าฟ่านเพื่อล่าผีรวมถึงเวินฉิงด้วย

'ยัยหลิงเอ้ยนี่ฉันเข้ามาอยู่ในเนื้อเรื่องนี้1เดือนแล้วหรอเนี่ยจะว่าไปจินจื่อซวินไม่มาแฮะแต่ก็ดีแล้วล่ะว่าแต่ฉันจะหาทางออกจากโลกในนิยายไปยังไงดียิ่งอยู่ไปนานจิตใจฉันก็เริ่มกลายเป็นเวินฉิงขึ้นเรื่อยๆแล้วด้วย'

หลิงคิด

"นี่แม่นางเวินผีที่เขาต้าฟ่านได้ข่าวว่าดุร้ายมากสตรีอย่างเรามาจะช่วยอะไรพวกเค้าได้ว่ามั้ย"

เหมียนเหมียนทักเวินฉิงที่เดินอยู่ข้างตน

"เราสู้ไม่ได้แต่เมื่อพวกเค้าเจ็บเรารักษาได้"

เวินฉิงพูด

"นั่นสินะ"

การล่ายามราตรีไม่เป็นอุปศักดิ์ต่อจินจื่อเซวียนและศิษย์ตระกูลจินนัก

แต่แล้วก็มีฝนตกลงมาทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่เปียกกันหมด

ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปในวิหารเทวนารีแล้วปิดประตูลง

เวินฉิงนั่งอยู่ข้างเหมียนเหมียน

ส่วนจินจื่อเซวียนก็แยกออกไปนั่งกับศิษย์รุ่นน้องในสำนักกลุ่มหนึ่ง

"นี่ๆพี่จื่อเซวียนพี่ไม่มีหญิงคนไหนที่หมายปองเลยรึ"

ศิษย์ผู้หนึ่งถาม

"อย่างพี่จื่อเซวียนน่ะถ้าชอบใครก็อยู่ใกล้คนผู้นั้นแต่ไม่กล้าพูดออกไปว่าชอบนั่นแหละ"

ศิษย์อีกคนตอบ

"นี่อย่าบอกนะว่าพี่จื่อเซวียนชอบแม่นางเวินน่ะ"

ทันใดนั้นฝ่ามือของจินจื่อเซวียนตบที่กลางหลังศิษย์คนนั้นแต่ไม่แรงมาก

"โอ้ยอะไรเนี่ย"

"ข้าไม่ได้ชอบนางนางก็แค่เพื่อนข้า"

จินจื่อเซวียนพูดว่าไม่ชอบแต่หน้ากลับขึ้นสี

"ถ้าไม่ชอบแล้วพี่จะหน้าแดงขนาดนี้เลยรึ"

ศิษย์ผู้นั้นแย้งกลับ

"อยากโดนอีกรอบรึเจ้าน่ะ"

จินจื่อเซวียนง้างมือของตนเตรียมจะตบ

แต่แล้วก็มีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น

"ร...รูปปั้นเทวนารีขยับร่างได้!"

เสียงของศิษย์ตระกูลจินผู้หนึ่งดังขึ้น

ร่างของเทวนารีเดินไปเรื่อยๆจับศิษย์ตระกูลจินบางคนมาเหวี่ยงไปคนละทิศคนละทางแต่ก็มีหลายส่วนที่รอดออกมาได้

ในขณะที่จินจื่อเซวียนและศิษย์คนอื่นๆกำลังหนีกันอยู่นั้นเขาได้มองไปเห็นเวินฉิงยืนอยู่หน้าเทวนารีรูปปั้นค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เวินฉิงเรื่อยๆหวังจะทำร้ายนาง

แต่จินจื่อเซวียนเดินมาดึงแขนนางไว้ได้ก่อนแล้วพาวิ่งหนีไปในป่าฝนที่ตกไม่หยุดทำให้ลำบากต่อการวิ่งศิษย์ในสำนักบางคนตกเขาบ้างล้มบ้างหรือบางรายก็โดนเทวนารีจับได้แล้วเหวี่ยงไปชนหินเวินฉิงและจินจื่อเซวียน

วิ่งมาจนถึงที่ปลอดภัยแต่ด้วยความไม่คุ้นเส้นทางทำให้หลงป่าหาทางออกไม่ได้

"แม่นางเวินนั่งลงก่อนเถอะ"

จินจื่อเซวียนพาเวินฉิงเข้าไปนั่งในถ้ำแล้วจุดกองไฟเอาไว้

"ท่านช่วยข้าทำไม..."

เวินฉิงถามจินจื่อเซวียน

"ข้าทนเห็นผู้อื่นตายไม่ได้หากไม่ช่วย"

จินจื่อเซวียนตอบ

"ท่านรู้อะไรมั้ย..."

"อะไรรึ??"

"เทวนารีเคยคลั่งมาแล้วครั้งหนึ่งพ่อกับแม่และคนในครอบครัวข้าถูกเทวนารีฆ่าตายอาหนิงโดนชิงวิณญาณไปถึง3ส่วนข้าในตอนนั้นช่วยใครไม่ได้เลยข้าเลยอยากจะเป็นหมอเพื่อสืบเชื้อสายพ่อแม่ที่เป็นหมอเช่นกันและ...ปกป้องอาหนิงจนท่านอารั่วหานมารับข้าและอาหนิงไปเลี้ยงดูให้วิชาความรู้กับข้าและน้อง"

"แต่ข้ากลับมาเป็นตัวถ่วงของท่านแทน...แค่กๆ"

น้ำตาของเวินฉิงเริ่มไหลรินอาการไอที่บ่งบอกถึงการป่วยก็ตามมา

จินจื่อเซวียนถอดเสื้อนอกของตนเองที่เริ่มแห้งแล้วห่มให้เวินฉิง

"ห่มไปซะเจ้าป่วยแล้วนะแล้วก็...เจ้าไม่ใช่ตัวถ่วงหรอก"

จินจื่อเซวียนจับสตีผู้นั้นซบลงนอนที่อกตน

"ข้าเต็มใจช่วยเจ้าดูแลเจ้าปกป้องเจ้า"

จินจื่อเซวียนพูด

"ท่านจะทำแบบนั้นทำไม"

"เพราะข้ารักเจ้า....."

จินจื่อเซวียนพูดอย่างแผ่วเบา

แต่กลับไม่มีเสียงใดพูดออกมาจากปากเวินฉิงนางหลับไปเพราะพิษไข้เสียก่อน

"หลับแล้วรึ"

จินจื่อเซวียนพูด

'สุดท้ายเจ้าก็ไม่ได้ยินความในใจจากข้า....'

เค้ากอดสตรีผู้นั้นแล้วหลับไป

เช้าวันต่อมา

"เวินฉิงเจ้ายังไม่ตื่นอีกรึ"

จินจื่อเซวียนมองหญิงสาวที่หน้าแดงเพราะพิษไข้

'แถมยังตัวร้อนกว่าเดิมอีกด้วยแบบนี้ต้องรีบกลับจินหลิงไถแล้ว'

จินจื่อเซวียนคิดเค้าอุ้มเวินฉิงขึ้นท่าเจ้าสาวแล้วหาทางออกจากป่าเพื่อกลับจินหลิงไถ

จินหลิงไถ

จินจื่อเซวียนอุ้มเวินฉิงมาถึงจินหลิงไถ

"คุณชายจินข้ากำลังจะให้คนไปตามหาท่านที่เขาต้าฟ่านแล้วว่าแต่แม่นางเวินเป็นอะไรรึท่าน"

เหมียนเหมียนพูด

"นางป่วยรีบไปตามหมอมาให้ที"

จินจื่อเซวียนพูดพร้อมกับอุ้มเวินฉิงเข้าไปในห้องนาง

"จินจื่อเซวียนเกิดอะไรขึ้นทำไมเจ้ากลับมา

สภาพแบบนี้"

ฮูหยินจินยืนถามลูกชายตนที่หน้าห้องเวินฉิง

"เราไปล่าผีที่เขาต้าฟ่านแต่เทวนารีเกิดคลั่งแล้วฝนตกตอนที่เราวิ่งหนีเทวนารีกันแม่นางเวินเลยป่วยแต่ข้าตามหมอมาดูอาการนางแล้ว"

จินจื่อเซวียนตอบผู้เป็นแม่

"แม่นางผู้นั้นไม่เป็นอะไรมาแค่เป็นไข้ปกติคุณชายจินดูแลนาง3-4วันห้ามให้นางออกแรงมากแล้วก็ให้นางกินยาที่ข้าจัดไว้ให้ก่อนนอนด้วยนะท่าน"

หมอผู้นั้นเดินออกมาพร้อมกับยื่นยาให้

จินจื่อเซวียน

"ขอบคุณนะท่าน"

"ไม่เป็นไรหรอกก็ข้าเป็นหมอนิ"

หลังจากที่หมอเดินจากไปฮูหยินจินก็ได้พูดกับจินจื่อเซวียนต่อ

"นี่จินจื่อเซวียนแล้วคืนก่อนเจ้านอนกับเวินฉิงในป่าใช่หรือไม่"

ฮูหยินจินถาม

"ก็ใช่"

"แล้วลูกไม่ได้ทำอะไรนางใช่มั้ย"

"จะบ้าหรอท่านแม่นางป่วยอยู่นะ!"

"ข้าก็พูดเล่นน่าเดี่ยวข้าให้คนใช้ทำข้าวต้มมาให้เจ้าก็เอาไปให้เวินฉิงกินล่ะ"

"อืม..."

แล้วฮูหยินจินก็เดินออกไป

จินจื่อเซวียนเดินเข้าไปในห้องเวินฉิง

เค้าปิดประตูเบาๆเพื่อไม่ให้เธอตื่น

แล้วนั่งลงข้างๆเวินฉิงที่กำลังนอนป่วยอยู่

"ฮึก...ท่านพ่อท่านแม่"

เวินฉิงละเมอถึงเรื่องราวในวัยเด็กของเธอที่พ่อแม่เสียชีวิตเพราะเทวนารีน้ำตาของเธอไหลอีกครั้ง

"ฝันร้ายรึ"

จินจื่อเซวียนใช้มือเช็ดน้ำตาออกให้เบาๆ

--คุยกับไรท์--

จิตใต้สำนึกในหัว:มันดูโลกสวยไปมั้ยวะคนอ่านจิเบื่อมั้ยเนี่ย;-;


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #4 มัจราช (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 16:07

    มุมนี้มัน~~~หวานจังเลยยยคู่นี้...อยากได้โมเมนเเบบนี้จังคะไรท์
    #4
    0