ยืมร่างเธอแล้วทำตามใจอยาก

ตอนที่ 2 : ยิ้มอะไรของเจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    13 ต.ค. 62

'ยัยบ้าๆๆๆๆๆๆ'

หลิงในร่างเวินฉิงนั่งเขินอายในห้องรับรองของตน

แล้วจู่ๆก็มีเสียงคนเคาะประตูเรียกเธอจากหน้าห้องดังขึ้น

"แม่นางเวินข้ามีเรื่องจะคุยด้วย"

เสียงของจินจื่อเซวียนเรียกเธอจากนอกห้อง

"ข้าก็มีเรื่องจะคุยกับท่าน"

เวินฉิงตะโกนตอบ

เธอเปิดประตูออกไปอย่างระวังเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบเดิมซ้ำอีก

"ท่านพูดเรื่องที่จะคุยกับข้าก่อนเลยคุณชายจิน"

เวินฉิงกล่าว

"พรุ่งนี้เจ้าต้องไปเรียนกับข้าเจ้ายังมีเวลาเหลืออยู่พ่อข้าเลยให้ข้าพาเจ้าไปเดินในเมืองเพื่อจำทิศทางเวลาหลงทางจะได้กลับถูก"

จินจื่อเซวียนพูด

"แล้วเจ้าจะพูดอะไรกับข้าแม่นางเวิน??"

ชายหนุ่มผู้นั้นถามเวินฉิงด้วยความสงสัย

"ท่านชอบแม่นางเจียงหรือไม่"

เวินฉิงถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา

"อย่าพูดถึงนาง"

เค้าตอบกลับ

"ทำไมรึ??"

เวินฉิงถามต่อเมื่อเห็นชายตรงหน้าพูดแบบนั้น

"หึ!นางผู้นั้นสวยก็พอไปวัดไปวาทำอะไรเป็นบ้างนอกจากต้มรากบัวตุ๋นให้น้องกินกับทำตัวใจเย็น!"

เค้าพูดอย่างไม่พอใจ

'แล้วถ้าไม่ได้ชอบศิษย์พี่ตอนนี้แล้วไปชอบตอนไหน'

หลิงคิด

"แล้วจะไปกับข้าเลยมั้ย??"

จินจื่อเซวียนใจเย็นลงแล้วถามกับเวินฉิง

"ไปเลยก็ได้ท่าน"

เวินฉิงตอบ

ทั้งคู่เดินไปด้วยกันโดยมีจินจื่อเซวียนเดินนำ

ณ.เมืองหลันหลิง

ผู้คนเดินสวนกันไปมาแต่ก็ไม่มากนัก

จินจื่อเซวียนเดินนำเวินฉิงไปอย่างชำนานส่วนเวินฉิงก็คอยจำทางให้ถูก

"ฮึก...ฮึก...ฮืออออออแม่..."

เวินฉิงหันไปทางเสียงของเด็กสาวอายุราวๆ4ขวบที่ร้องไห้อยู่

"เจ้าเป็นอะไรรึ"

เวินฉิงถามกับเด็กสาวคนนั้นพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนเช็ดน้ำตาให้เด็กสาว

"ฮึก...ข้า...หลงทาง...กับแม่..ฮึก...ฮือออออ"

เด็กสาวตอบแบบติดขัดเพราะยังร้องไห้ไม่หยุด

"แม่นางเวินเด็กผู้นี้คือใครรึ??"

จินจื่อเซวียนมองเด็กสาวคนนั้นแล้วถาม

"เด็กคนนี้นางหลงทางกับแม่"

เวินฉิงตอบ

"ฮึก...ฮือออออออออแม่!"

เสียงของเด็กสาวร้องไห้หนักกว่าเดิมทำให้มีผู้คนมองมาที่เวินฉิงและจินจื่อเซวียนที่กำลังปลอบเด็กสาวผู้นั้นอยู่จำนวนมากรวมถึงเสียงซุบซิบที่ไม่ดีด้วย

"นี่ๆดูนั้นสิพ่อแม่เด็กรึปล่าวยังหนุ่มยังสาวกันอยู่เลย"

"โดนบังคับให้แต่งงานกันแน่ๆ"

"นี่เจ้าเป็นพ่อคนยังไงถึงไม่ปลอบลูกปล่อยให้ภรรยาดูแลคนเดียว!!"

เสียงของหญิงวัย40ผู้หนึ่งที่ไม่รู้จัก

จินจื่อเซวียนและเวินฉิงด่าทอเขา

"อาลู่ลูกแม่อยู่ที่ไหน!!!!"

เสียงของแม่เด็กดังขึ้น

เวินฉิงรีบอุ้มเด็กสาวขึ้นไปหาแม่เด็ก

"นี่ลูกท่านหรือไม่"

เวินฉิงถาม

"ใช่เจ้าค่ะขอบคุณแม่นางและสามีของท่านยิ่ง"

แม่เด็กรีบอุ้มลูกตนมาพร้อมกับพูดแล้วมองจินจื่อเซวียนกับเวินฉิงไปด้วย

"ร...เราไม่ได้เป็นอะไรกันเจ้าค่ะ"

"ข้าเป็นแค่เพื่อนนาง"

เวินฉิงกับจินจื่อเซวียนรีบแก้ข่าวทั้งคู่หน้าขึ้นสีไม่ต่างกัน

"ง...งั้นข้าต้องขอโทษด้วยงั้นข้าไปแล้วนะ"

แม่เด็กรีบขอโทษแล้วเดินจากไป

ส่วนเวินฉิงและจินจื่อเซวียนทั้งคู่แทบไม่มองหน้ากันได้แต่ก้มหน้าอันแดงก่ำขึ้นสีของตนเดินกลับจินหลิงไถ

จินจื่อเซวียนเดินพาเวินฉิงไปหาแม่ของตนไปเพื่อไปทานข้าวกันตามคำสั่งของจินกวงซ่าน

เวินฉิงและจินจื่อเซวียนถูกฮูหยินจินและจินกวงซ่านจับให้นั่งอยู่ข้างกัน

อาหารเผ็ดมากมายวางตั้งเอาไว้แล้วตัดด้วยของที่ไม่เผ็ดมาก

"เวินฉิงข้าได้ข่าวว่าคนฉีซานกินเผ็ดกันมากข้าเลยให้คนรับใช้ทำไว้ให้เจ้า"

ฮูหยินจินกล่าว


เวินฉิงตักผัดเนื้อรสเผ็ดสีแดงฉานเจ้าปากอยากไม่กลัวความเผ็ดของมันเลย

เมื่อจินจื่อเซวียนเห็นหญิงสาวกินอย่างไม่กลัวความเผ็ดจึงคิดว่าตนก็กินได้เหมือนกันจึงตักอาหารจานนั้นเข้าปาก

แต่คนที่แทบไม่กินเผ็ดอย่างเค้าเลยทนความเผ็ดไม่ได้จนไอออกมาภาพตรงหน้าทำให้

ฮูหยินจินกับจินกวงซ่านหลุดขำเมื่อเห็นลูกชายของตนผู้กินเผ็ดไม่ได้กำลังสำลักความเผ็ดอยู่

เมื่อเวินฉิงเห็นจินจื่อเซวียนเป็นเช่นนั้นเธอจึงตักเกี๊ยวน้ำให้เขากินแทน


จินจื่อเซวียนมองหน้าหญิงสาวที่ตักอาหารจานนั้นให้เค้าแล้วรีบกินมันเข้าไปทันที

เวินฉิงกลั้นขำการกระทำของชายผู้นั้นเอาไว้แต่มันทำให้เธอเผลอยิ้มในขณะที่มองเค้าอยู่ออกมา

"ยิ้มอะไรของเจ้า"

จินจื่อเซวียนพูด

"เปล่านะท่าน"

เวินฉิงพูดกลับพร้อมรอยยิ้ม

คุยกับไรท์เตอร์~

ฮายย~~ไรท์มีเรื่องมาบอกเรื่องนี้เป็นคู่ของขนมเข่งกับเจ๊ฉิงน้าาาใครที่ชอบเรือพี่หญิงรากบัวกับคุณชายจินก็อย่าเบียดเรือและแบนฟิคล่ะ;-;//กราบชิปเปอร์เรือหนมเข่งพี่หญิงด้วยความกลัว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #2 แสะย้สิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 11:49

    ชอบ~~ ทำเยอะนะคะ~~

    #2
    0