ยืมร่างเธอแล้วทำตามใจอยาก

ตอนที่ 10 : งานแต่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    22 ต.ค. 62

เมื่อผ่านการเข้าพิธีหมั้นมากมายจนถึงวันแต่งงานที่ฤกษ์ถูกจัดไว้อย่างดี

หอเกล็ดทองถูกเปิดอีกครั้งแต่ครั้งนี้ถูกประดับตกแต่งให้สวยงามกว่าเก่าของทุกอย่างเพรียบพร้อมเพราะวันนี้เป็นวันแต่งงานของเวินฉิงและคุณชายใหญ่ตระกูลจินจินจื่อเซวียน

"นี่ๆได้ข่าวว่าคุณชายใหญ่ตระกูลจินแต่งงานแล้วนะ"

"แต่งกับใครหรอ"

"จะใครล่ะก็คู่หมั้นคนใหม่ของเค้าหมอเทวดาแห่งฉีซานไง"

"ได้ข่าวว่ารูปโฉมงดงามมากเลยล่ะ"

เสียงของผู้คนมากมายซุบซิบ

"ข้าได้ข่าวว่างานนี้ใหญ่โตเชิญ4ตระกูลใหญ่มาเหมือนเดิมด้วยล่ะ"

เมื่อ4ตระกูลใหญ่มาถึงครบพวกเค้าเริ่มทานอาหารกันและดื่มสุราเวินฉิงนั่งอยู่ข้างกายจินจื่อเซวียนทั้งคู่ใส่ชุดแต่งงานสีแดงตัดกับสีทองที่ตัดเย็บอย่างปราณีตที่ผมของเวินฉิงถูกประดับด้วยเครื่องประดับมากมายมองดูก็รู้ว่าหนักจนแทบจะยกหัวหรือเงยหน้าไม่ขึ้น

"คุณชายจินแม่นางเวินข้ายินดีและขอให้พวกท่านรักกันตลอดไป"

เจียงเฉิงเดินมากล่าวคำอวยพรตอนนี้เค้าวางใจจากเวินฉิงแล้วหยุดที่จะรักหญิงผู้นี้ได้แล้ว

"ขอบคุณที่คอยดีกับข้านะเจียงเฉิง"

จินจื่อเซวียนพูดกับเจียงเฉิงที่ยืนอยู่หน้าตนแบะกำลังจะชวนคุยแต่ก็ต้องหยุดลงเพราะมีคนผู้หนึ่งเดินมาร่างนั้นคือเว่ยอู๋เซี่ยน

"ไงเจ้านกยูง"

"มีอะไร"

"เปล่าๆแค่วันนี้ข้าจะมาแสดงความยินดีข้าก็ไม่ได้อยากจะชกต่อยกับเจ้าขนาดนั้นหรอกนะ"

หลังจากนั้นเว่ยอู๋เซี่ยนก็เดินไปคุยกับหลานวั่งจีแทน

"ท...ท่านพี่"

เวินหนิงเดินมาหาเวินฉิงจากด้านหลัง

"มีอะไรรึอาหนิง??"

เวินฉิงถาม

"คือว่าท่านอารั่วหานเรียกขอรับ"

"อืม..เดี่ยวข้าไปคุณชายจินท่านรออยู่ที่นี่ก่อนนะ"

"ได้รีบมาล่ะ"

เวินฉิงเดินตามเวินหนิงไป

"ท่านอา...."

เวินฉิงเรียกชายที่ยืนหันหลังให้ตนอยู่เมื่อ

เวินรั่วหานได้ยินจึงหันกลับมา

"เป็นยังไงเวินฉิงสนุกมั้ย"

"เรียกว่าสนุกไม่ได้หรอกเพราะข้ามีความสุขมากมายมากจนเรียกว่าสนุกไม่ได้แล้ว"

เวินฉิงกอดเวินรั่วหานอาของตนแน่น

"เจ้าไม่ใช่เด็กแล้วนะเวินฉิง"

"แต่ข้าอยากกอดท่านนิถ้าไม่ได้ท่านข้าคงไม่เป็นหมอจนถึงทุกวันนี้ได้"

"อ่าๆปล่อยข้าก่อนนะเจ้าบ่าวของเจ้ารออยู่นะเวินฉิง"

"อื้อ"

เวินฉิงกับเวินรั่วหานเดินกลับเข้าไปในงานด้วยกัน

เวินฉิงถูกส่งเข้าห้องหอนั่งรอจินจื่อเซวียน

'นี่ก็นานแล้วนะทำไมยังไมมาอีก'

เวินฉิงนั่งเอาผ้าสีแดงคลุมหน้าตนเองไว้

เวลาผ่านไป1ชั่วยามประตูห้องหอถูกเปิดร่างของจินจื่อเซวียนเดินไปหยุดอยู่ที่เวินฉิงเค้าค่อยๆเปิดผ้าที่ปิดบังใบหน้าหญิงสาวผู้นั้น

ออกช้าๆ

"เวินฉิงเจ้ารู้อะไรมั้ย"

"รู้อะไรรึ?"

"ข้า...รอวันนี้มานานแล้ว"

จินจื่อเซวียนเชยคางเวินฉิงขึ้นแล้วจับเธอจูบกับตน

'ถึงจะรู้ว่ากลับโลกความจริงไม่ได้แต่รักไปแล้วนิต่อจากนี้จะทำยังไงดีนะ'

ทั้งคู่จูบกันและลืมเรื่องทุกข์ร้ายต่างๆไป

----3ปีต่อมา ----

"ท่านพ่อท่านแม่ข้าเกิดมาได้ยังไงหรอ"

เด็กหญิงผู้หนึ่งนั่งอยู่กลางระหว่างเวินฉิงและจินจื่อเซวียนแล้วถามเรื่องต่างๆที่อยากรู้

"อาฮวายังไม่ต้องรู้ดีกว่านะ..."

เวินฉิงพูดกับลูกของตน

"อาฮวาพ่อจะบอกนะว่าเจ้าเกิดมาได้ยังไง"

จินจื่อเซวียนอุ้มจินฮวาหวังลูกสาวของตนมานั่งตักไว้

"ข้าเกิดมาได้ยังไงรึท่านพ่อ??"

"คืนแต่งงานของพ่อกับแม่น่ะเราเล่นขี่กระบี่กัน"

แล้วมือของเวินฉิงก็ตบลงเบาๆที่ไหล่ของจินจื่อเซวียน

"พูดอะไรของเจ้าเนี่ยอย่าทำให้ลูกเราเป็นเด็กเสียคนสิ"

เวินฉิงอุ้มลูกของตนมานั่งตักแทน

"น่าๆให้ลูกรู้ไปก็ไม่เสียหายนิ"

"พอเลยนะชอบสอนอะไรไม่ดีกับลูกอยู่เรื่อย"

.

.

.

.

.

.

.

---จบ---

จบแล้วนะ~ตอนจบอาจจะแต่งไม่ดีเท่าไหร่เพราะรีบไรท์ต้องขออภัยด้วยนะไรท์มีเรื่องหลายเรื่องที่อยากจะขอบคุณนักอ่านของไรท์ทุกท่านที่อ่านจนถึงตอนจบด้วยไรท์ดีใจมากๆเลยแต่มันก็ถึงเวลาที่จะบอกลาเวินฉิงและพ่อขนมเข่งของไรท์แล้วแต่พวกเค้าก็ไปหายไปไหนแน่นอนไรท์สัญญาว่าจะทำตอนพิเศษ1ตอนออกมาถ้ากระแสตอบรับของฟิคคู่นี้ดีเพราะฉะนั้น.....ตอนหน้าไรท์จะเปิดQ&A!!!เพื่อให้นักอ่านสามารถถามทุกสิ่งทุกอย่างที่สงสัยกับไรท์มาได้เลยอยากรู้อะไรถามมาให้หมดและไรท์อยากจะมาถามว่าตอนพิเศษของฟิคเรื่องนี้อยากให้เป็นยังไงนักอ่านทุกท่านสามารถทิ้งโจทย์ฟิคตอนพิเศษของคู่หนมเข่งเวินฉิงไว้พร้อมกับคำถามQ&Aไม่จำกัดข้อถามกี่ข้อก็ได้และไรท์จะมาตอบคำถามพร้อมสุ่มผู้โชคดีนำโจทย์ฟิคตอนพิเศษไปแต่งด้วยยังไงก็ถามกันและส่งโจทย์ฟิคมาเยอะๆนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #8 pitchypai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 12:37

    นั่งขี่กระบี่กัน...เฮือกก!!//ฟิน~

    #8
    0
  2. #7 AuningA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 21:12
    //นั่งรอคอมเม้นต์
    #7
    0