[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 9 : Chapter 9 First mission

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    11 ธ.ค. 62


 

ไม่กี่วันต่อมาโคนันก็มาถามไฮบาระถึงเรื่องที่เขาสงสัย ท่าทีของไฮบาระเมื่อวันก่อนมันคาใจเขาเหลือเกินพอจะเอ่ยปากถามทีไรเด็กสาวก็เฉไฉไม่ยอมตอบทุกครั้งเขาเองก็เห็นท่าทางหวาดกลัวของไฮบาระจึงยังไม่กล้าถามอะไรมาก แต่วันนี้แหละเขาจะต้องถามไฮบาระให้รู้เรื่อง

“นี่ ไฮบาระ เธอจะตอบคำถามฉันได้หรือยัง”โคนันพูดขึ้น ขณะนี้พวกเขากำลังนั่งอยู่บนโซฟาในบ้านด็อกเตอร์อากาสะ

“เรื่องอะไรล่ะ”เด็กสาวถามกลับขณะที่สายตากำลังจับจ้องอยู่กับหนังสือนิตยสาร

“ทำไมวันนั้นเธอถึงได้มีท่าทีแปลกๆตอนที่เจอกับพวกพี่รัน ไม่สิตอนที่เธอเห็นอาจารย์นานามิต่างหาก”

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันคงคิดมากไปเอง”เด็กสาวบ่ายเบี่ยง

“แต่เธอถึงกับหลบมาเกาะแขนฉันแน่นเลยนะ”โคนันว่า

“ก็ตอนนั้น...”

“เธอมีอะไรแต่ไม่ยอมบอกฉันใช่มั้ย”โคนันถามอย่างจับผิด

“ก็เหมือนกับนายนั่นแหละ คุโด้คุง”

“ก็ฉันไม่อยากให้เธอมานั่งกังวลกับเรื่องไม่เป็นเรื่องนี่นา”

“แล้วเรื่องของพวกองค์กรมันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องตรงไหนย่ะ”ไฮบาระเถียงกลับ

นี่ คุโด้คุงคงคิดว่าเธอคงจะไม่ได้ยินเรื่องที่เขาคุยกับด็อกเตอร์สินะ เรื่องที่สมาชิกขององค์กรเริ่มเคลื่อนไหวเพื่อตามหาตัวเธอ มิหนำซ้ำตอนนี้พวกมันก็มาอยู่ใกล้ตัวเธออย่างคาดไม่ถึงอีกด้วย

“ก็นั่นมัน....”โคนันเริ่มรู้แล้วว่าเด็กสาวตรงหน้าหมายถึงเรื่องอะไร คงจะได้ยินเรื่องที่เขาคุยกับด็อกเตอร์สินะ

“เรื่องที่องค์กรส่งคนมาตามหาตัวฉันก็พอจะเดาได้อยู่หรอก แต่นายคงนึกไม่ถึงสินะว่าตอนนี้พวกมันอยู่ใกล้ตัวนายมาก”

“นี่เธอหมายถึง...”เด็กชายเริ่มจะเดาความหมายที่เด็กสาวกำลังจะสื่อได้

“ใช่ ผู้หญิงคนนั้น...คนที่นายเรียกว่าอาจารย์นานามินั่นแหละ”

“เธอกำลังจะบอกว่าอาจารย์นานามิเป็นคนขององค์กรชุดดำงั้นเหรอ”โคนันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“ใช่ ฉันไม่เคยลืมหรอกใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นที่ดูลึกลับกับสายตาที่ยากจะคาดเดา”

“......”

“แต่ก็...มีไม่กี่คนหรอกที่จะสามารถล่วงรู้ความคิดของเธอได้ หนึ่งในนั้นก็มีคู่หูของเธอที่ชื่อ...”

“เบอร์เบิ้น...”โคนันเผลอหลุดปากเอ่ยโค้ดเนมของใครบางคนออกมา

“ท่าทางนายจะรู้ดีนะ คุโด้คุง อาจารย์โจดี้คงจะบอกนายมาล่ะสิ”ไฮบาระพูดพลางเหลือบตามองอีกฝ่ายอย่างจับผิด

“อะ...เอ่อ...ก็คุณมิสึนาชิ เรย์นะที่แฝงตัวเข้าไปในองค์กรเป็นคนส่งข่าวมาบอกน่ะสิว่าพวกมันเริ่มออกตามหาตัวเธอแล้ว รู้สึกจะมีโค้ดเนมว่าเบอร์เบิ้นกับแมร์โลน่ะ แต่ฉันก็ยังไม่รู้หรอกว่าพวกมันเป็นใคร”โคนันรีบอธิบาย

“เท่าที่ฉันรู้มาสองคนนั้นแทบจะไม่เคยทำงานห่างกันเลยนะ”

“.....”

“แมร์โล...คือโค้ดเนมของผู้หญิงคนนั้น”

“ว่าไงนะ!!!”

“......”

“หมายความว่าเบอร์เบิ้นก็อาจจะอยู่ใกล้ตัวเรางั้นเหรอ”โคนันถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

“อาจจะใช่ก็ได้....”ไฮบาระพูดและสบตากับอีกฝ่ายด้วยความจริงจัง

“......”

“ถึงนายจะรู้ว่าแมร์โลคือใครแต่ถ้าไม่รู้ว่าเบอร์เบิ้นคือใคร นายก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ”

“ทำไมเธอถึงยังนิ่งเฉยอยู่ได้ล่ะ ไฮบาระ”โคนันว่าตอนนี้เขาร้อนใจจะตายอยู่แล้วถ้ามันรู้ว่าตัวจริงของเขากับไฮบาระเป็นใครคงเป็นเรื่องใหญ่แน่แถมตอนนี้พวกมันคนนึงก็อยู่ใกล้ตัวเขาขนาดนี้แล้ว

“ฉันเคยได้ยินมาว่าสองคนนั้นเป็นคนที่ฉลาด มีไหวพริบแล้วก็เป็นคนที่หูไวตาไวมากยิ่งถ้าทำงานด้วยกันแล้วก็แทบจะไม่มีอะไรเล็ดลอดสายตาไปได้เลย”

“......”

“การที่นายทำอะไรวู่วามอาจจะทำให้พวกมันรู้ตัวก็ได้นะ ปล่อยให้พวกมันโผล่หางออกมาเองจะดีกว่า”

“เห....เดี๋ยวนี้เธอเปลี่ยนไปนะ ไฮบาระ”โคนันส่งเสียงล้อเลียน

“อะไรย่ะ!!!”เด็กสาวจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนล่ะก็เธอคงจะต้องร้อนใจเรื่องที่พวกมันมาอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้แล้วแท้ๆ”

“ก็ฉันไม่อยากทำอะไรโอเวอร์เป็นจุดสนใจให้พวกนั้นสงสัยเหมือนนายนี่”

“ที่พูดหมายความว่าไงเนี่ย”โคนันถามเสียงเอื่อย

“เชื่อเถอะว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังสงสัยในตัวนายอยู่เรื่องความฉลาดเกินเด็กของนายน่ะมีเหรอที่คนอย่างแม่นั่นจะดูไม่ออก”


 

จึ๊ย...


 

โคนันถึงกับชะงักไปชั่วขณะนี่เขาโดนไฮบาระแทงใจดำเข้าเหรอเนี่ย

“ยังไงก็ตาม แมร์โลน่ะเป็นคนที่ฉลาดมากแค่ความผิดปกติเพียงนิดเดียวก็ไม่สามารถเล็ดลอดสายตาของแม่นั่นไปได้หรอก นายเองก็ควรจะระวังตัวเอาไว้นะ”

“แต่ว่าทำไมเขาถึงมาเป็นเพื่อนสนิทกับคุณอามุโร่ได้นะ...”เด็กชายจับคางครุ่นคิด

“เขาคงเห็นว่าผู้ชายคนนั้นเป็นลูกศิษย์ของตาลุงนักสืบก็เลยหาทางเข้ามาตีสนิทเพื่อที่จะล้วงข้อมูลก็ได้ เพราะในตอนนี้พวกองค์กรคงคิดว่าฉันน่ะมีความเกี่ยวข้องกับนักสืบโมริอยู่น่ะสิ”

“ก็เป็นไปได้นะ...แต่ว่าดูจากท่าทางแล้วพวกเขาน่าจะรู้จักกันมาก่อนหน้านี้อีกนะ”

“บางทีสองคนนั้นอาจจะรู้จักกันมาก่อนหน้านี้โดยที่ผู้ชายคนนั้นไม่รู้ว่าเธอเป็นคนขององค์กรก็ได้หรือไม่...เขาก็อาจจะเป็นขององค์กรด้วยกันทั้งคู่”

“อืมมม...ยังไงก็ตามตอนนี้ที่สำคัญก็คือ ต่อจากนี้เราต้องระวังอาจารย์นานามิให้มากแล้วสินะ”

“คนที่ต้องระวังน่ะ มันนายไม่ใช่ฉัน”ไฮบาระว่า

“รู้แล้วล่ะน่า...”โคนันพูดเสียงห้วน ทำไมเดี๋ยวนี้คนที่เดือดเนื้อร้อนใจถึงกลายเป็นเขาไปได้ล่ะเนี่ย ความจริงมันควรจะเป็นไฮบาระไม่ใช่เหรอหรือว่าเขาควรทำตามที่ไฮบาระพูดดี อยู่นิ่งๆคอยดูท่าทีของพวกมันไปก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อไป ดูจากที่ไฮบาระว่ามาสมาชิกองค์กรคนนั้นก็เป็นคนที่อันตรายอยู่ไม่น้อยเลย


 

ทำไมเขาไม่นึกเอะใจกับท่าทีของอาจารย์นานามิเลยนะ....


 

ถ้าผู้หญิงคนนั้นเกิดสงสัยในตัวเขาขึ้นมาอย่างที่ไฮบาระว่าจริงๆคงเป็นเรื่องยุ่งแน่.....


 

ส่วนเรื่องเบอร์เบิ้นตอนนี้เราก็ยังไม่รู้ว่ามันเป็นใคร...


 

ไม่สิ...หรือว่าคุณอามุโร่คือ เบอร์เบิ้น เพราะสองคนนั้นก็ท่าทางจะสนิทกันมาก


 

แต่ว่าเรายังไม่มีหลักฐาน....บางทีอาจจะไม่ใช่ก็ได้


 

ถ้าเขาเป็นแค่คนธรรมดาที่บังเอิญมารู้จักกับอาจารย์นานามิก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง...


 

ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องรู้ให้ได้ว่า เบอร์เบิ้นคือใครกันแน่...!?


 


 


 


 


 


 


 


 

‘ตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้ว’เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังลอดผ่านโทรศัพท์

“กำลังจะเข้าโรงแรมไฮโด้แล้ว...ขอยืนยันเรื่องเป้าหมายอีกครั้งนะ ยิน”

’ชั้น 5 ห้อง 325’

“โอเคไว้จัดการเหยื่อเสร็จเมื่อไหร่แล้วจะติดต่อไปนะ”เสียงหวานตอบกลับก่อนที่จะวางสายจากอีกฝ่าย

“ว่าไงบ้างล่ะ”ร่างสูงที่ทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถให้เอ่ยถาม

“ชั้น 5 ห้อง 325”

“เท่าที่วางแผนกันไว้ก็แค่นัดมาคุยเรื่องธุรกิจแล้วก็จัดการสินะ”

“ถ้ามันคิดจะเล่นตุกติกไม่ทำตามเงื่อนไขของเราล่ะก็...จัดการได้เลย แต่ฉันคิดว่ามันทำแน่”

“อะไรที่ทำให้เธอมั่นใจขนาดนั้น”อามุโร่เหลือบมองร่างบางเล็กน้อย

“นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าประธานคนนั้นเป็นสมาชิกขององค์กรอื่นด้วยยังไงซะมันก็คงคิดจะตลบหลังเราอยู่แล้ว เราก็แค่ชิงลงมือก่อนเท่านั้นเอง”


 

วางแผนได้เลือดเย็นจริงๆเลย ผู้หญิงคนนี้.....อามุโร่คิด


 

“นายอย่าคิดว่าฉันยินดีกับการฆ่าคนแบบนี้นะ...”ร่างบางพูดขึ้น เธอเองก็ไม่นึกยินดีกับการฆ่าคนสักเท่าไหร่นักแต่ถ้าหากคนคนนั้นเป็นภัยต่อองค์กรเธอเองก็จำเป็นที่จะต้องกำจัดทิ้งและถ้าหากเป็นคำสั่งของบอสกับรัมด้วยแล้วเธอเองก็เลี่ยงไม่ได้

อามุโร่สะดุ้งเล็กน้อยหญิงสาวพูดราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไรอย่างนั้นแหละ

“นายก็รู้ว่าฉันเป็นพวกชอบวางแผนมากกว่าลงมือเองน่ะ...ก็คงจะประมาณว่า...ไม่ชอบให้เลือดเปื้อนมือตัวเองล่ะมั้ง”

“แล้วทำไมเธอถึงรับงานนี้ล่ะ”ถ้าไม่ใช่คำสั่งขององค์กรแมร์โลก็จะไม่ค่อยลงมือเองแต่เธอกลับเสนอที่จะทำงานนี้ด้วยตัวเอง

“ในบางครั้งเราก็ต้องยอมทำในสิ่งที่เราไม่ชอบเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ไม่ใช่เหรอ”

“.....”ที่หญิงสาวพูดมามันก็ถูก เขาเองก็เหมือนกันแน่นอนว่าการเป็นตำรวจย่อมไม่ยินดีกับการฆ่าคนบริสุทธิ์อยู่แล้ว แต่เขาก็ต้องยอมให้เลือดเปื้อนมือตัวเองเสียบ้างเพื่อที่จะได้กลายเป็นหมาป่าสีดำเหมือนพวกมัน แต่ดูเหมือนร่างบางตรงหน้าเขากลับมีความคิดที่ต่างจากคนอื่นในองค์กร

“อีกอย่างฉันไม่ไว้ใจคนของยินน่ะสิ ถ้าไม่นับเบลม็อทที่ตอนนี้ไปทำงานที่บอสสั่งอยู่ล่ะก็ คนอื่นก็แทบจะเรียกได้ว่าทำงานสะเพร่ากันหมด คงเหลือร่องรอยให้พวกตำรวจตามดมกลิ่นได้แน่ ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันยอมลงมือเองดีกว่า แล้วฉันก็ยังมีนายอยู่ด้วยหวังว่า...นายจะยอมช่วยฉันนะ เบอร์เบิ้น”ร่างบางพูดพลางเหลือบตามองร่างสูงเพื่อขอคำตอบ

“อ่า...แน่นอนสิ”

“ขอบใจนะ...”

เมื่อได้ยินแบบนี้หญิงสาวเองก็เบาใจอย่างน้อยเบอร์เบิ้นก็เป็นคนที่เข้าใจเธอมากที่สุด เขาเองก็คงเข้าใจในสิ่งคิดและเธอก็มั่นใจได้ว่าเขาจะไม่ทำเสียแผนอย่างแน่นอน

“พูดถึงคนของยินแล้ว...ก็มีอยู่คนนึงไม่ใช่เหรอที่พอจะได้เรื่องได้ราวอยู่บ้าง”

“อ่า...ก็มีแหละนะถ้าไม่นับวอดก้าที่เป็นมือขวาของยินที่ชอบทำงานพลาดตลอดจนต้องให้ยินมาตามแก้ให้แล้ว แม่นั่น ก็เป็นคนของยินอีกคนนึงที่นับว่าได้เรื่องได้ราวอยู่บ้าง จนถึงขนาดทำให้คนขี้ระแวงอย่างยินไว้ใจได้เลยล่ะ”

“.......”

“แต่ว่าตอนนี้ แม่นั่น ก็ไปทำงานเก็บกวาดอยู่ที่อื่นอีกนานนั่นแหละกว่าจะกลับ”

“ฉันว่าเราจัดการงานตรงนี้กันก่อนดีกว่านะ”อามุโร่พูดพร้อมกับเลี้ยวรถเข้าไปยังลานจอดรถของโรงแรม ทั้งสองเข้าไปในโรงแรมและกดลิฟต์ไปยังชั้นที่ต้องการ

“แล้วเรื่องกล้องวงจรปิดล่ะ...”ร่าสูงเอ่ยถาม

“อ่อ...เรื่องนั้นฉันจัดการแฮคกล้องวงจรปิดไว้แล้วล่ะ”หญิงสาวว่าพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเพื่อจัดการกับระบบของกล้องวงจรปิด เมื่อครั้งที่เธอมาเฝ้าจับตาดูประธานบริษัทคนนั้นที่นี่เธอก็แอบจัดการกับกล้องวงจรปิดไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อมาถึงชั้นที่ต้องการและเข้าไปยังห้อง 325 แต่กลับพบว่าไม่มีใครอยู่

“ดูเหมือนว่าประธานบริษัทคนนั้นจะยังไม่มานะ”ร่างสูงว่าก่อนจะเดินสำรวจรอบๆห้อง

“ยิน คงจะจงใจนัดให้เขามาช้ากว่าพวกเราน่ะ...แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้มีเวลาจัดฉากสักหน่อย”หญิงสาวพูดก่อนจะหยิบบางอย่างออกจากกระเป๋าและส่งให้ชายหนุ่ม

“จะใช้ เจ้านี่ งั้นเหรอ”อามุโร่พร้อมกับก้มมองของในมือที่หญิงสาวส่งให้

“อ่า...จะได้จัดฉากเหมือนกับว่าเขาฆ่าตัวตายเองไงล่ะ”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปหยิบชุดน้ำชาก่อนนะ”

“ฝากด้วยล่ะ...”

แมร์โลเดินสำรวจอะไรอีกนิดหน่อย่อยเพื่อให้มั่นใจว่าทุกอย่างพร้อมสำหรับงานในครั้งนี้ รอสักพักประธานบริษัทคนนั้นก็มาถึง

“สวัสดีค่ะ ท่านประธานทาจิบานะ”หญิงสาวยิ้มรับพร้อมกับเอ่ยทักทายชายวัยกลางคนในชุดสูทท่าทางภูมิฐาน

“นี่ เธอ...”ชายร่างสูงดูตกใจเล็กน้อยเมื่อคนที่มาพบเขาในวันนี้ไม่ใช่คนที่คิดไว้

“ยินไม่ได้มางั้นเหรอ”เขาเอ่ยถาม

“ยินเขาไม่ถนัดเจรจาธุรกิจหรอกค่ะ เชิญนั่งก่อนสิคะ”หญิงสาวคลี่ยิ้มก่อนที่จะผายมือเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลงตรงโซฟาฝั่งตรงข้าม

“นั่นสินะ...”เมื่อชายร่างสูงนั่งลงบนโซฟาตัวยาวเรียบร้อยแล้วก็เริ่มเปิดประเด็นทันที

“มีอะไรก็ว่ามา”

“ใจเย็นก่อนสิคะ”หญิงสาวคลี่ยิ้มหวานแต่สำหรับชายตรงหน้าเขารู้สึกว่ามันเหมือนกับรอยยิ้มเคลือบยาพิษไม่มีผิด

“ก่อนจะคุยกันมาดื่มชาคลายเครียดกันก่อนดีมั้ยครับ”ชายหนุ่มผมบลอนด์เดินเข้ามาวางชุดน้ำชาและจัดแจงรินน้ำชาใส่แก้วให้ครบจำนวนคนก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตัวยาวข้างๆร่างบาง

ทาจิบานะหรี่ตามองสองหนุ่มสาวก่อนจะหยิบแก้วชาและก้มมองน้ำชาในแก้วที่สะท้อนเงาของเขา เขานั่งครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะวางแก้วชาลงบนจานรอง

แต่อามุโร่ดูออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

“แหม ผมไม่ได้ใส่ยาพิษลงไปหรอกครับ”ชายหนุ่มคลี่รอยยิ้มเป็นรอยยิ้มที่เขามักจะใช้ตอนที่ทำงานที่ร้านปัวโรต์อยู่เสมอ

“เฮอะ ฉันจะไว้ใจพวกนายได้ยังไง บางทีที่เรียกฉันมาก็เพื่อที่จะฆ่าฉันก็ได้”ทาจิบานะนั่งกอดอกมองทั้งสองด้วยท่าทีหวาดระแวง

“หึๆๆ คุณนี่ขี้ระแวงจังนะคะ มาเข้าเรื่องของเรากันเถอะค่ะ เรื่องการแลกเปลี่ยน สินค้า น่ะค่ะ”

หญิงสาวเริ่มเปิดประเด็นคุยเรื่องธุรกิจในระหว่างที่คุยกันประธานบริษัทคนนี้มีท่าทีต่อต้านกับเงื่อนไขที่เธอเสนอให้เขาอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าเธอคิดไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้เพราะถึงแม้จะอยู่ในองค์กรเดียวกันแต่ทาจิบานะ คาสึฮิโกะ ก็เป็นได้แค่พวกปลายแถวที่ไม่มีแม้กระทั่งโค้ดเนมด้วยซ้ำด้วยฐานะที่ต้องตกเป็นรองเขาจึงต้องหาคนหนุนหลังเพื่อให้เขาได้มีอำนาจในวงการธุรกิจต่อไปและการขอยืมอำนาจจากองค์กรอื่นก็ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขาด้วยการขายข้อมูลขององค์กรที่เขารู้ให้กับองค์กรอื่นโดยที่เขาคิดว่าองค์กรจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่การทำแบบนั้นก็เท่ากับรนหาที่ตายคนที่คิดทรยศองค์กรไม่มีทางมีชีวิตรอดไปได้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทางจะไม่ตกลงง่ายๆ อามุโร่จึงเริ่มพูดกดดันอีกฝ่ายบ้างโดยเอาเรื่องผิดกฎหมายที่ชายร่างสูงทำไว้มาเป็นข้อต่อรอง ทาจิบานะเริ่มเครียดและเริ่มกัดเล็บเมื่อใช้ความคิด ซึ่งเป็นไปตามที่เจ้าของนัยน์ตาสีครามคิดไว้

“ถ้างั้นก็ช่างมันเถอะค่ะ คุณไม่ต้องทำตามเงื่อนไขของเราก็ได้”ร่างบางพูดด้วยท่าทีสบายๆก่อนจะยกชาขึ้นจิบ

ทาจิบานะแปลกใจทำไมหญิงสาวตรงหน้าถึงได้ยอมถอยง่ายขนาดนี้

“ทำไมถึง...ยอมง่ายจังเลยล่ะ”

“ก็เพราะ...คุณคงไม่มีโอกาสได้ทำตามเงื่อนไขของเรายังไงล่ะครับ”อามุโร่แสยะยิ้ม

“ว่าไงนะ...อะ...อึก พะ...พวกแก...อึก”ชายร่างสูงจับที่ลำคอของตนเองก่อนจะดิ้นทุรนทุรายและสิ้นใจในที่สุด

“รีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วออกไปจากที่นี่กันเถอะ”แมร์โลลุกขึ้นจากโซฟาหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะจัดการนำชุดน้ำชาทั้งหมดไปล้างทำความสะอาดและเช็ดเพื่อลบรอยนิ้วมือที่ติดอยู่ยกเว้นแก้วชาของประธานทาจิบานะ ส่วนอามุโร่เองก็จัดการเช็ดบริเวณรอยต่อของหูถ้วยจับของแก้วชาก่อนจะนำบางใส่ลงไปในแก้วและเขาก็จัดการนำผ้าไปเช็ดตรงนิ้วโป้งของศพเพื่อทำลายหลักฐาน

“แต่จะว่าไปเขาไม่ได้ดื่มชาเลยนี่นา”หญิงสาวพูดขึ้นหลังจากทำการเช็ดรอยนิ้วมือทั้งหมดในห้องนี้เพื่อทำลายหลักฐานว่ามีคนมาที่นี่นอกจากผู้ชายที่กลายเป็นศพตรงหน้า ถ้าไม่มีร่องรอยว่าเขาดื่มชาแก้วนี้เข้าไปล่ะก็คงมีคนสงสัยแน่

“ไม่ต้องห่วงฉันมีวิธี”ร่างสูงพูดก่อนทำการสร้างหลักฐานว่าประธานทาจิบานะได้ดื่มชาแก้วนี้ก่อนที่เขาจะสิ้นใจ อามุโร่คิดว่าการสร้างหลักฐานเท็จในครั้งนี้มันยากซะยิ่งกว่าการที่เขาวิ่งไล่จับคนร้ายเสียอีกแต่ถึงยังไงเขาก็ต้องกลั้นใจทำเพราะนี่ก็ถือเป็นงานอย่างหนึ่งเหมือนกัน เมื่อจัดการจัดฉากการฆ่าตัวตายเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็เช็คว่าได้จัดการลบรอยนิ้วมือทั้งหมดในห้องนี้เรียบร้อยแล้วหรือไม่

“รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ”

“อืม”

พวกเขาใช้ผ้าจัดลูกบิดประตูเพื่อไม่ให้หลงเหลือรอยนิ้วมือก่อนจะออกไปทางบันไดหนีไฟเพราะกลัวว่าจะมีใครจำหน้าได้ เมื่อออกมาจากโรงแรมไฮโด้แล้วหญิงสาวก็โทรหาใครบางคนเพื่อรายงานผลของภารกิจ

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ยิน”

‘อ่า เธอนี่ไม่เคยพลาดเลยนะ แมร์โล’

“แน่นอนสิ”

ร่างบางพูดคุยกับปลายสายอีกสองสามคำก่อนจะวางสายแล้วจึงหันมาคุยกับชายหนุ่มที่ทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถ

“นายคงทายาพิษไว้ตรงส่วนรอยต่อด้านบนของหูถ้วยจับสินะ เบอร์เบิ้น”

“เก่งจังเลยนะ แมร์โล ทั้งๆที่ฉันไม่ได้บอกเธอแท้ๆ”อามุโร่เอ่ยชม

“นายเองก็คงจะพอเดาได้อยู่แล้วว่าประธานทาจิบานะคงไม่มีทางดื่มชาแก้วนั้นแน่ ก็เลยทายาพิษไว้ตรงรอยต่อด้านบนของหูถ้วยจับเมื่อนิ้วของเขาสัมผัสตรงส่วนที่มีพิษติดอยู่เขาก็จะได้รับพิษโดยอัตโนมัติอย่างไม่รู้ตัว หลังจากนั้นนายใช้หลักจิตวิทยาพูดกดดันเขาเพื่อให้เขากัดเล็บและพิษก็จะเข้าสู่ร่างกายใช่มั้ยล่ะ”

“ใช่ ฉันใช้วิธีนี้โดยอาศัยจากนิสัยส่วนตัวของประธานทาจิบานะตอนที่มาเฝ้าจับตาดูเขาเมื่อคราวก่อนน่ะ ฉันเลยสังเกตได้ว่าเขาจะชอบกัดเล็บเวลาถูกกดดันหรือไม่ก็ใช้ความคิดน่ะ”

“เป็นวิธีที่สมกับนายดีนะ”

“เธอจัดการเรื่องกล้องวงจรปิดเรียบร้อยแล้วสินะ”

“อ่า ไม่มีกล้องตัวไหนในโรงแรมจับภาพเราได้หรอก วางใจเถอะ”หญิงสาวยกยิ้ม

พวกเขาสองคนก็ไม่ได้คุยเรื่องแผนอะไรกันมากนักแต่กลับเข้าใจความคิดของกันและกันเป็นอย่างดี เธอเพียงแค่ส่งยาพิษให้กับชายหนุ่มเท่านั้นแต่เขารู้ว่าจะจัดการกับมันยังไงถ้าไม่เข้าใจกันหรือไม่ไว้ใจกันล่ะก็คงทำงานในครั้งนี้ไม่สำเร็จแน่ ก็สมกับที่เป็นคู่หูกันล่ะนะ อีกไม่นานรายละเอียดของภารกิจต่อไปก็คงจะมาพวกเขาคงไม่ได้อยู่อย่างสงบๆไปสักระยะจนกว่าภารกิจจะเสร็จสิ้น


 

—————————————————————

มาอัพแล้วค่าาาาาา ในตอนนี้ก็เป็นตอนทำภารกิจแล้วนะคะหลังจากที่ยืดมายาวมากกกกก ภารกิจอาจจะดูงงๆสักหน่อยก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะไรท์แต่งแนวนี้ไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่แต่จะพยายามค่ะ ขอสรภาพว่าช่วงนี้ไรท์อาจจะไม่ค่อยมาอัพนะคะ เพราะช่วงนี้ไรท์ติดสอบo-net กับ 9 สามัญ และกำลังเครียดๆเรื่องคะแนนสอบ gat pat ด้วยถ้าช่วงนี้ไรท์หายไปนานก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #96 icesupicha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 02:35

    เก่งมากก

    #96
    0
  2. #25 waikawai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:42
    สนุกมากกกก \(>♢<)/
    #25
    0
  3. #24 JessicaBelle (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:24
    สนุกกกก><
    #24
    0
  4. #23 pwwww (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:52
    สนุกกกกก รอค่าาา
    #23
    0