[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 5 : Chapter 5 Past memories

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    11 ธ.ค. 62

“ว่าไงนะ!?”

“ด็อกเตอร์เบาๆสิครับ”โคนันเอานิ้วแนบริมฝีปากเป็นการบอกให้ชายตรงหน้าใช้เสียงเบาลง

“เรื่องนั้นเป็นความจริงเหรอ ชินอิจิ”ชายร่างท้วมก้มลงกระซิบกับเด็กชายเบาๆ

“ครับ เมื่อวานนี้อาจารย์โจดี้เพิ่งโทรมาบอกผม”เด็กชายพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด


 

โทรศัพท์จากอาจารย์โจดี้เมื่อวานนี้ทำให้เขาได้รู้เรื่องบางอย่างเข้าซึ่งอาจจะเป็นข่าวร้ายสำหรับพวกเขาในตอนนี้ก็ได้


 


 

“ฮัลโหล มีอะไรเหรอครับอาจารย์โจดี้”

‘Hi cool kid ฉันโทรมาเพราะมีเรื่องสำคัญจะบอกน่ะ’

“เรื่องอะไรเหรอครับอาจารย์”

‘คุณมิซึนาชิ เรย์นะที่แฝงตัวเข้าไปในองค์กรส่งข่าวมาบอกว่า สมาชิกอีกคนหนึ่งขององค์กรเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว’

“ว่ายังไงนะครับ!”โคนันมีน้ำเสียงตื่นตระหนกมิใช่น้อย

‘เห็นว่า เป็นผู้เชี่ยวชาญในการสืบหาข้อมูลและเก็บรวบรวมข้อมูลเหมือนกับเบอร์เบิ้น แล้วก็เชี่ยวชาญในการวางแผนลอบสังหารด้วยถ้าหากวางแผนที่จะลอบสังหารใครแล้วก็จะไม่เหลือหลักฐานอะไรให้ตำรวจตามจับได้เลยล่ะ’

“แล้วเป้าหมายของมันล่ะครับ”

‘ดูเหมือนว่าจะเป็นเด็กผู้หญิงที่คนในองค์กรเรียกว่า เชอร์รี่นั่นแหละ’

“อะไรนะครับ!?”

‘ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะทำงานร่วมกับเบอร์เบิ้นเพื่อตามหาตัวเธอคนนั้นแล้วล่ะ แล้วก็ที่สำคัญ คนคนนี้น่ะเป็นคนที่บอสของพวกมันไว้ใจมากด้วย’

“โค้ดเนมล่ะครับ”

‘โค้ดเนมคือ แมร์โล

“แมร์โล...”

‘ระวังตัวด้วยนะ cool kid’


 


 

แมร์โล เป็นไวน์แดงชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดในฝรั่งเศส...


 

พวกมันส่งคนในองค์กรมาถึงสองคนเพื่อควานหาตัวไฮบาระ


 

แถมหนึ่งในสองคนนั้นยังเป็นคนที่บอสของพวกมันให้ความไว้วางใจอีกด้วย


 

แล้วแบบนี้เขาควรจะทำยังไง...!?


 

เมื่อรู้แบบนี้แล้ววันต่อมาเด็กชายก็รีบมายังบ้านของด็อกเตอร์อากาสะเพื่อปรึกษาและเตรียมแผนรับมือ


 

“แล้วแบบนี้จะทำยังไงล่ะ ชินอิจิ”ด็อกเตอร์อากาสะถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดไม่ต่างกัน

“ไม่รู้สิครับ...ตอนนี้คงต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม”ยอดนักสืบม.ปลายในร่างเด็กประถมจนปัญญา เพราะ ตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าเบอร์เบิ้นนั้นคือใคร แถมตอนนี้ก็ยังมีพวกมันอีกคนเริ่มเคลื่อนไหวแล้วเขาควรจะวางแผนรับมือกับพวกมันยังไงดี

“ชินอิจิ...”

“ตอนนี้พวกมันก็ยังไม่น่าจะรู้ว่า ไฮบาระ คือ เชอร์รี่คนทรยศขององค์กรที่พวกมันกำลังตามหา ตอนนี้ก็แค่ระวังตัวให้มากกว่าเดิมอย่าเพิ่งวู่วามทำอะไรจะดีกว่านะครับ”

“แล้วควรจะบอกเรื่องนี้ให้หนูไอรู้ไหม”

“ไม่ครับ ผมว่าอย่าบอกนั่นแหละดีที่สุดเพราะถ้าบอกไปยัยนั่นได้เก็บมาคิดมากแน่”


 

ใช่ เพื่อความปลอดภัยของไฮบาระเขาก็ไม่อยากให้ยัยนั่นมารู้เรื่องนี้


 

ถ้าขืนรู้เขาคงได้เก็บมาคิดมากแน่


 

ยัยนั่นใจไม่แข็งพอเหมือนที่เห็นภายนอกหรอก


 

“อะ...อืมเข้าใจแล้ว”ด็อกเตอร์อากาสะพยักหน้ารับรู้

“อีกอย่างในตอนนี้ก็ยังมีเขาคนนั้นอยู่ วางใจเถอะครับเขาไม่ปล่อยให้ไฮบาระมีอันตรายแน่นอน”โคนันพูดและทอดสายตามองไปยังบ้านหลังตรงข้ามบ้านของ คุโด้ ชินอิจิ ที่เขาให้ใครบางคนพักอาศัยอยู่


 


 


 


 


 


 


 

“เอ๋ จริงเหรอคะ อาจารย์ย้ายมาจากอเมริกาเหรอคะเนี่ย”โซโนโกะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ใช่จ๊ะ อาจารย์กลับไปเยี่ยมญาติมาน่ะ เพิ่งจะย้ายกลับมาน่ะจ๊ะ”นานามิตอบ

ตอนนี้ทั้งเธอ รันและโซโนโกะกำลังเดินคุยกันไปเรื่อยๆระหว่างทางกลับบ้านตอนนี้พวกเธอสนิทกันจนสามารถเรียกชื่อต้นของกันและกันได้แล้วแต่ก็ยังคงฐานะของอาจารย์กับลูกศิษย์เอาไว้


 

หลายวันต่อมาตั้งแต่นานามิเข้าไปสอนนักเรียนที่โรงเรียนมัธยมเทย์ตันเธอก็เริ่มสนิทกับพวกรันมากขึ้นคงเป็นเพราะ เธอมักจะมาที่ร้านปัวโรต์บ่อยๆทำให้ได้พบกับลูกสาวของโมริ โคโกโร่และเด็กแว่นสมองใสมีหลายครั้งที่เด็กคนนี้แสดงความคิดเห็นที่แตกต่างจากคนอื่นแต่ก็เป็นความเห็นที่น่าสนใจจนเธอรู้สึกแปลกใจในบางครั้งและก็เริ่มสงสัยว่า เด็กคนนี้ใช่เด็กประถมจริงๆเหรอ

 

สมกับเป็นเด็กที่เบลม็อทให้ความสนใจจริงๆ...


 

เธอเองก็เริ่มสนใจเด็กคนนี้ขึ้นมาแล้วเหมือนกัน...


 

แต่ยังไงเสียการที่เธอเข้ามาทำตัวสนิทสนมกับพวกรันส่วนหนึ่งก็เป็นแผนที่จะทำให้ได้เข้าใกล้เด็กที่ชื่อ เอโดงาวะ โคนัน มากขึ้นและเธอก็ยังมีเรื่องบางอย่างที่คาใจ คิดพลางเหลือบไปมองใบหน้าสวยของเด็กสาวม.ปลายผมยาวที่เดินอยู่ข้างๆ


 

“เอ่อ...อาจารย์คะ”เสียงของรันดังขึ้นขัดความคิดของเธอ

“หืม?”

“หนูมีเรื่องอยากจะถามอาจารย์มาตั้งนานแล้วล่ะค่ะ”

“เรื่องอะไรเหรอคะ คุณรัน”

“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าคะ”

คำถามของเด็กสาวตรงหน้าทำให้นานามิชะงัก


 

เด็กคนนี้คงจะนึกอะไรออกสินะ....


 

เธอจำเด็กสาวตรงหน้าได้ดี...แต่เด็กสาวกลับเป็นฝ่ายจำเธอไม่ได้


 

เด็กผู้หญิงที่เธอเจอที่นิวยอร์กในครั้งนั้น


 


 

“หืม? ที่ไหนเหรอจ๊ะ”

“เอ่อ...หนูก็ไม่แน่ใจนะคะ แต่หนูรู้สึกเหมือนเคยเจออาจารย์ที่ไหนมาก่อนน่ะค่ะ”

“หึๆๆ แต่อาจารย์คิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เราพบกันนะ”หญิงสาวหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยคำโกหกออกไป ใช่ เธอเลือกที่จะโกหกสำหรับนานามิการที่เด็กสาวคนนี้จำเธอไม่ได้ถือว่าเป็นเรื่องดี เธอเองก็ไม่อยากขุดคุ้ยเรื่องในอดีตขึ้นมาพูดเหมือนกัน เพราะในบางครั้งมันก็มีความทรงจำที่แสนเจ็บปวดอยู่ด้วย

“งะ...งั้นเหรอค่ะ งั้นหนูคงจะจำผิดไปเองนั่นแหละค่ะ”รันทำหน้าผิดหวัง ถ้าอาจารย์บอกว่าไม่เคยพบเธอนั่นก็คงจะจริงเธออาจจะคิดไปเองก็ได้

“พี่รัน คร้าบบบบ”เสียงเรียกชื่อของเด็กสาวดังมาแต่ไกล เมื่อหันไปก็พบร่างของเด็กแว่นชั้นประถมกำลังวิ่งโบกมือมาทางที่พวกเธอยืนกันอยู่ ด้านหลังเป็นเด็กผู้ชายสองคนกับเด็กผู้หญิงอีกหนึ่งคนกำลังวิ่งตามมา

“โคนันคุง...”

“อะ...สวัสดีครับ อาจารย์นานามิ”เด็กแว่นทักเสียงใส

“สวัสดีจ๊ะ โคนันคุง”

“แหม โคนันคุงรอกันมั่งสิครับ”เด็กชายตัวผอมหน้าตกกระพูด

“นั่นสิ”อีกคนหนึ่งคือเด็กชายตัวอ้วน

“อะ! พี่สาวคนนี้ใครกันน่ะ”คนสุดท้ายคือเด็กสาวหน้าตาน่ารักสวมที่คาดผมสีชมพู

“อ่อ คนนี้น่ะเหรอเป็นอาจารย์สอนสังคมคนใหม่ที่โรงเรียนของพวกพี่รันน่ะ”โคนันแนะนำ

“สวัสดีจ๊ะเด็กๆ ฉันชื่อคุโรชิยะ นานามิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”ร่างบางเอ่ยทักทายเด็กทั้งสามก่อนจะย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน

“สวัสดีครับ/ค่ะ”

“ผมชื่อ ซึบุรายะ มิซึฮิโกะครับ”

”โคจิมะ เก็นตะครับ”

“หนูชื่อ โยชิดะ อายูมิค่ะ”

“พวกเราคือ ขบวนการนักสืบเยาวชน!!!”

เด็กๆแนะนำตัวอย่างร่าเริงโดยมีโคนันทำหน้าเบื่อหน่าย

“ว่าแต่ เด็กอีกคนไปไหนซะล่ะ”โซโนโกะทักเพราะเธอไม่เห็นเด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลแดงอีกคน

“ถ้าไอจังล่ะก็...เห็นบอกว่าเป็นหวัดน่ะค่ะพวกเราก็กำลังจะไปเยี่ยมเหมือนกัน”อายูมิตอบ

“งั้นเหรอจ๊ะ งั้นขอพวกพี่ไปด้วยได้ไหม พี่ก็ชักจะเป็นห่วงไอจังเหมือนกัน”รันพูดด้วยสีหน้ากังวล

“ได้สิคะ”

“แล้วอาจารย์ล่ะคะ”โซโนโกะหันไปถาม

“วันนี้อาจารย์คงต้องขอตัวก่อนนะ ไว้พบกันใหม่นะเด็กๆ”หญิงสาวบอกลาทุกคนก่อนจะเดินแยกตัวออกมา


 


 


 


 


 


 


 


 

ตอนนี้ร่างบางของหญิงสาวกำลังยืนมองวิวทิวทัศน์ของเมืองเบกะผ่านกระจกใสของคอนโดของตนพลางขบคิดเรื่องเมื่อเย็นที่รันถามเธอ


 

“เอ่อ...อาจารย์คะ”

“หืม?”

“หนูมีเรื่องอยากจะถามอาจารย์มาตั้งนานแล้วล่ะค่ะ”

“เรื่องอะไรเหรอคะ คุณรัน”

“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าคะ”


 

บทสนทนาในตอนนั้นทำให้เธอนึกถึงเรื่องที่นิวยอร์กเมื่อหลายปีก่อน เรื่องที่เธอเกือบจะลืมไปแล้ว นานามิจึงตัดสินใจที่จะโทรหาใครบางคน


 

‘Hi แมร์โลมีเรื่องอะไรหรือเปล่าถึงได้โทรหาฉัน’ปลายสายคู่สนทนาเอ่ยถาม

“อืม...มีเรื่องอยากจะถามเธอนิดหน่อยน่ะ”

“หืม?”

“ตอนนี้ฉันไปทำงานเป็นอาจารย์พาร์ทไทม์อยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายเทย์ตันแล้วก็บังเอิญได้รู้จักกับลูกศิษย์คนหนึ่งน่ะ”

‘แล้วมีอะไรงั้นเหรอ’

“ลูกศิษย์คนนั้นน่ะเหมือนกับเด็กผู้หญิงที่ฉันเคยเจอที่นิวยอร์กเมื่อหลายปีก่อนเลยล่ะ”

‘.....’ปลายสายเงียบไปช่วงหนึ่ง แปลว่าเธอก็คงจะนึกถึงคดีที่นิวยอร์กออกสินะ

“เด็กคนนั้น...ที่ช่วยชีวิตเธอจากการตกระเบียงของตึกร้างเมื่อหลายปีก่อนยังไงล่ะ”

‘แล้วมันทำไมล่ะ เธอจะขุดเรื่องเก่าๆขึ้นมาคุยกับฉันงั้นเหรอ’

“วันนี้เด็กคนนั้นมาถามฉันว่า เคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า เพราะเธอรู้สึกคุ้นหน้าฉัน”

‘แล้วเธอตอบไปว่ายังไงล่ะ’

“ฉันก็เฉไฉเรื่องนั้นแล้วพูดเหมือนกับเราเพิ่งเคยพบกันครั้งแรก ฉันคิดว่าเด็กคนนั้นจะจำฉันได้แล้วฉันจะต้องมานั่งคุ้ยเรื่องอดีตเพื่อคุยกับเธอ”

‘ฮะๆๆๆ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าคนที่มีฝีมือดีจนถึงขนาดที่ว่า รัมยกให้เป็นมือซ้ายจะมากังวลเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้’

“สำหรับเธอมันไม่ใช่เรื่องสำคัญแต่สำหรับถ้าเด็กคนนั้นจำฉันได้ขึ้นมามันจะเป็นเรื่องยุ่งน่ะสิ”

‘งั้นเธอคงต้องภาวนากับพระเจ้าแล้วล่ะ ขอให้เด็กคนนั้นอย่าจำเธอได้’

“พระเจ้าเหรอ? น่าแปลกนะเบลม็อทคนที่ไม่เคยเชื่อในพระเจ้าอย่างเธอมาบอกให้ฉันภาวนากับพระเจ้าเนี่ยนะ”

‘อ่า ก็ตอนนี้ฉันมี angelแล้วยังไงล่ะ’


 

คงหมายถึงเด็กคนนั้นสินะ.....


 

‘ไหนๆเธอก็คุยเรื่องนี้กับฉันแล้วฉันมีเรื่องให้เธอช่วยหน่อย’

“นอกจากเรื่องจับตาดูเด็กประถมเธอจะให้ฉันทำอะไรให้อีกล่ะ”

‘เรื่องนี้ฉันก็เคยบอกกับเบอร์เบิ้นไปแล้วนะ แต่ว่า...จะพูดกับเธออีกคนก็คงได้’

“เรื่องอะไรล่ะ...”

‘ช่วย......’

“เข้าใจแล้วล่ะ...จะทำแบบนั้นก็แล้วกัน”


 

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง


 

เสียงกดกริ่งดึงความสนใจของเธอจากคู่สนทนาปลายสาย

“แค่นี้ก่อนนะ เบลม็อทดูเหมือนฉันจะมีแขกน่ะ”

‘อ่า....อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับฉันก็แล้วกัน’

“เข้าใจแล้วล่ะ...”

หลังจากวางสายจากเบลม็อทแล้วร่างบางก็เดินไปเปิดประตูรับแขกก็พบว่าเป็นชายหนุ่มผมบลอนด์ ผิวเข้มที่คุ้นเคยกันดี

“เบอร์เบิ้น”

“ไง แมร์โล”ร่าสูงเอ่ยทักด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

นานามิเมื่อเห็นว่าเป็นคนรู้จักที่คุ้นเคยกันดีจึงเชื้อเชิญเข้ามาในห้องของตน เมื่อเดินเข้ามาด้านในแล้วร่างสูงจึงนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายใจ

“มีธุระอะไรหรือเปล่า”ร่างบางเปิดประเด็นถาม

“หืม? ต้องมีธุระด้วยเหรอถึงมาหาเธอได้”ร่างสูงผมบลอนด์นั่งเท้าแขนกับโซฟาเลิกคิ้วถาม

“เปล่าหรอก ก็แค่แปลกใจที่นายมาหาน่ะ”หญิงสาวพูดและเดินไปทางหน้าต่างกระจกใสของคอนโดเพื่อยืนชมวิวยามกลางคืน

“ก็เห็นว่า วันนี้เธอไม่ได้ไปหาฉันที่ร้านปัวโรต์น่ะ ฉันก็เลยเป็นฝ่ายมาหาเองไง”

“โทษทีนะ วันนี้มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ”เธอพูดโดยที่สายตาเหม่อมองไปยังวิวข้างนอก ในหัวมีแต่เรื่องในอดีตที่นิวยอร์กกับคำขอของเบลม็อทในตอนที่คุยโทรศัพท์กัน

“วิวข้างนอกมันน่าสนใจกว่าฉันหรือไง”อามุโร่เดินเข้ามาสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลังและดึงตัวเธอเข้าไปในอ้อมแขนก่อนกดริมฝีปากเบาๆตรงขมับ

“ก็คงจะใช่มั้ง...”หญิงสาวเอ่ยหยอกเย้า

“งั้นฉันจะทำให้เธอสนใจฉันเอง”หมุนตัวอีกฝ่ายให้หันมาสบตากันตรงๆ

“เบอร์เบิ้น อื้อ...”

เสียงหวานขาดห้วงเมื่อร่างสูงเชยคางเธอและประทับจูบลงบนริมฝีปาก ลิ้นหนาสอดเข้าไปในโพรงปากใช้ลิ้นเกี่ยวกระหวัด ร่างบางทุบอกอีกฝ่ายเนื่องจากเริ่มขาดอากาศหายใจ อามุโร่จึงต้องถอนริมฝีปากออก

“ทำอะไรของนายเนี่ย!?”หญิงสาวเอ็ดเบาๆ

“ก็...ทำตามใจตัวเองไง”อีกฝ่ายตอบด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนก่อนจะโอบเอวบางเข้ามาใกล้

“นายเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ เบอร์เบิ้น”

“ก็เธอนั่นแหละชอบตามใจฉัน”อามุโร่ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยข้างแก้มของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม

ที่อามุโร่พูดมานั้นเป็นความจริงตลอดเวลาที่ทำงานร่วมกันในองค์กรนานามิจะเป็นฝ่ายตามใจเขาเสียมากกว่าไม่ว่าเขาอยากจะตามสืบหรืออยากได้ข้อมูลเรื่องอะไร หญิงสาวก็จะคอยช่วยค้นหาข้อมูลตามสืบมาจนได้จนคนในองค์กรเรียกว่าเป็นคู่หูผู้เชี่ยวชาญในการเก็บข้อมูล แต่ในบางครั้งก็ทำให้คนในองค์กรบางคนนึกหมั่นไส้โดยเฉพาะยิน ที่ทำท่าทางไม่พอใจทุกครั้งที่เขาทำงานเก็บข้อมูลร่วมกับแมร์โล แต่เพราะแมร์โลเป็นคนของรัมยินจึงไม่กล้าทำอะไรมาก ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่ายินคิดยังไงกับแมร์โล เขาไม่ยอมให้ร่างบางตกไปอยู่ในเงื้อมมือของหมาป่าสีดำตัวนั้นหรอก

“งั้นขอต่อนะ...”

“อื้อ...”

ก้มลงประกบจูบร่างบางอีกรอบแต่คราวนี้กลับดูร้อนแรงกว่าเดิมเป็นเท่าตัว พอรู้ตัวอีกทีแผ่นหลังก็สัมผัสกับเตียงนุ่มพร้อมด้วยเงาของร่างสูงที่ทาบทับลงมา

“นายคงไม่ได้มาหาฉันเพื่อทำเรื่องแบบนี้หรอกนะ”หญิงสาวถามหยั่งเชิงคนด้านบน

“จริงๆก็มีเรื่องสำคัญมาคุยกับเธอนั่นแหละนะ แต่พอเห็นเธอสนใจเรื่องอื่นมากกว่าฉันก็เลยนึกอยากลงโทษขึ้นมาน่ะ”

“นี่! ขออ้างอะไรของนายเนี่ย”หญิงสาวขมวดคิ้วมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง

“เรื่องสำคัญไว้ค่อยคุยหลังจากจบ เรื่องนี้ นะ”

ร่างสูงมองใบหน้าสวยหวานด้วยสายตาพราวระยับ ก่อนจะก้มลงมาประกบจูบร่างบางอีกครั้งพร้อมกับมือหนาที่ปัดป่ายไปทั่วร่างและค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของหญิงสาว

นานามิอยากจะปฏิเสธแต่หัวใจและร่างกายของเธอไม่ยอมให้ทำแบบนั้นได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ชายหนุ่มต้องการ

“มีเรื่องสำคัญจะคุยอะไรกับฉันงั้นเหรอ”ร่างบางเอ่ยถามอีกฝ่าย

ตอนนี้อามุโร่กำลังนอนเปลือยท่อนบนพิงหัวเตียงโดยมีหญิงสาวนอนซบอกเขาอยู่และมือหนาก็โอบร่างบางไว้ในอ้อมกอด

“หืม? ฉันเกือบลืมไปแล้วนะ”ชายหนุ่มก้มหน้ามองร่างบางที่นอนซบอกเขา

“เบอร์เบิ้น”

“ฮะๆๆ ก็ไม่มีอะไรมากหรอกแค่จะมาบอกว่าอีกไม่นานภารกิจใหญ่ก็ใกล้เข้ามาแล้ว คงต้องพักเรื่องตามหาคนทรยศไปสักระยะล่ะนะ”

“อือ...แต่ว่าถ้าจะบอกเรื่องแค่นี้โทรมาไม่ง่ายกว่าหรือไง”

“ถ้าแบบนั้นฉันก็ไม่ได้เจอหน้าเธอน่ะสิ แมร์โล”พูดพลางก้มลงจูบหน้าผากของร่างบาง

“ข้ออ้างมากกว่า...สมกับเป็นคนเจ้าเล่ห์อย่างนายจริงๆ”ร่างบางจิกกัดเบาๆ

“แต่เธอก็เต็มใจให้คนเจ้าเล่ห์หลอกทั้งๆที่ก็เป็นคนเจ้าแผนการเหมือนกันแท้ๆ”

“เงียบไปเลยนะ!!!”หญิงสาวขึ้นเสียงก่อนจะพลิกตัวหนี


 

เรายอมหมอนี่ไปได้ยังไง!?


 

“ใจเย็นก่อนสิ ฉันคิดถึงเธอต่างหากล่ะ”เมื่อเห็นท่าทีหงุดหงิดของหญิงสาวเขาจึงก้มลงกระซิบข้างหูเธอก่อนจะรวบตัวเธอมาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง

“.....”

“แมร์โล...”

“ว่าไง...”

“นอนพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันมีธุระ”


 

แล้วใครใช้ให้นายมาทำเรื่องแบบนี้กับฉันกันล่ะ!!!


 

นานามิได้แต่คิดในใจก่อนผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของชายหนุ่ม

__________________________________________________________________________________________

เรารู้สึกว่ายิ่งแต่งก็ยิ่งพาพระเอกเข้าด้านมืดยังไงก็ไม่รู้แถมอามุโร่ยังมีแบล็คอัพด้วย ถ้าไม่ชอบก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ตอนนี้ตัวละครยังไม่ได้มีบทบาทครบทุกตัวแม้แต่โมริ โคโกโร่ก็ยังไม่ได้โผล่สักตอน มาแต่ชื่อตัวไม่มาดังนั้นก็ต้องติดตามกันต่อไปนะคะว่าใครจะมามีบทบาทในตอนหน้า ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

 

 

 

 


 

 


 


 


 


 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #11 TT ♡♤ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 15:16

    อ่านแล้วเขินแทน
    #11
    0
  2. #9 Shining Night (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 22:29
    ฟินค่ะชอบมากๆ
    #9
    0
  3. #8 JessicaBelle (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:50
    เพิ่งเห็นเลยมาอ่านรวดเดียว พออ่านตอนนี้จบแบบ.. กรี๊ดในใจอย่างอดไม่ได้ อามุโร่กับแมร์โล---อร้ายยยย ฟินค่ะ สู้ๆนะคะ
    #8
    0
  4. #7 KUNGKING888 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:37

    เดี๋ยวนะ!! อามุโร่เป็นสันติบาล แมร์โลเป็นพวกขององกรณ์ชุดดำ จะไม่จับเมียตัวเองเข้าคุกหรอเนี่ยยย!!!
    #7
    3
    • #7-2 sillyduckling(จากตอนที่ 5)
      18 ตุลาคม 2561 / 20:49
      สนุกมากกกกก รอตอนต่อไปๆๆๆๆ แต่ขอแก้นิดนึงนะคะ คำว่า Angel (นางฟ้าเขียนแบบนี้ค่ะ)​ ส่วน Angle แปลว่าองศานะคะ ❤️
      #7-2
    • #7-3 Silver Thorn(จากตอนที่ 5)
      18 ตุลาคม 2561 / 21:56
      ขอโทษค่ะ อันนี้ไรท์รีบพิมพ์จริงๆเดี๋ยวจะแก้ที่หลังค่ะ ขอบคุณนะคะที่บอก
      #7-3