[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 38 : Chapter 38 Bet

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    6 พ.ค. 64

“คุโด้คุง นายมีอะไรหรือเปล่า?”ไฮบาระถาม


 

ตอนนี้พวกเขากำลังเดินกลับบ้านกับพวกขบวนการนักสืบเยาวชน ตลอดทางโคนันไม่พูดไม่จาเอาแต่เดินครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ไม่สนใจเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของเด็กๆทั้งสามคนที่เดินอยู่ด้านหน้า จนไฮบาระชักเริ่มสงสัย


 

“นี่ ไฮบาระ...เธอรู้จักรัมมั้ย?”โคนันตัดสินใจถาม

“หา?”เด็กหญิงหันไปจ้องหน้าอีกฝ่าย

“ก็แบบว่า...สมาชิกในองค์กรชุดดำส่วนใหญ่ก็มีโค้ดเนมเป็นเหล้าใช่มั้ยล่ะ ฉันก็เลยคิดว่าน่าจะมีสมาชิกโค้ดเนมนี้อยู่ด้วย”โคนันแถ


 

จะให้บอกได้ยังไงกันล่ะ ว่าเขาได้ยินชื่อโค้ดเนมนี้มาจากพวก FBI....


 

“ขอโทษทีนะ ฉันไม่ชอบดื่มเหล้า”ไฮบาระเมินคำพูดของเด็กแว่นก่อนจะเดินนำหน้าออกไป


 

ทำเอาโคนันผิดหวังเล็กๆ กับคำตอบที่แสนจะกวนประสาทของอีกฝ่าย แต่คำพูดประโยคต่อมาก็ทำให้เด็กแว่นดูมีความหวังขึ้นมาทันที


 

“แต่ถ้าเป็นรัมหนึ่งในสมาชิกองค์กรชุดดำน่ะ ฉันรู้จักนะ”

“จริงเหรอ...!?”


 

“แต่ก็เคยแค่ได้ยินชื่อเท่านั้นแหละ ฉันไม่เคยพบตัวจริงของเขาหรอก แล้วข่าวลือเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของเขาก็มีหลายกระแสด้วย”

“รูปร่างหน้าตาเหรอ?”นักสืบหนุ่มในร่างเด็กประถมนึกสงสัย


 

คนสนิทของบอสจะลึกลับถึงขนาดไหนกัน....?


 

“ว่ากันว่าเขามีรูปร่างเป็นชายแก่ บ้างก็ว่าเป็นชายร่างใหญ่ บ้างก็ว่าเป็นชายคล้ายหญิงน่ะ”


 

“ชายแก่ ชายร่างใหญ่ แล้วก็ชายคล้ายหญิง...”มือเล็กรีบจดข้อมูลที่ได้รับลงในสมุดเล็มเล็ก


 

“แต่ข่าวลือพวกนั้นก็มีจุดร่วมกันอยู่จุดหนึ่งนะ...ว่ากันว่าเขาประสบอุบัติเหตุจนทำให้เสียตาไปข้างหนึ่ง”

“เสียตาไปเหรอ...?”

“เท่าที่ฉันรู้ก็มีแค่นี้แหละ ว่าแต่ว่า...”เด็กหญิงผมสีน้ำตาลตวัดสายตามองอีกฝ่าย


 

ทำเอาโคนันขนลุกซู่


 

“อะ...อะไรเหรอ?”

“นายคงไม่ได้มีเรื่องปิดบังฉันอีกหรอกนะ”ไฮบาระจ้องมองเด็กชายอย่างเอาเรื่อง


 

เวลาคุโด้คุง มาถามอะไรเกี่ยวกับองค์กรชุดดำเป็นต้องมีเรื่องทุกที...


 

“ไม่มีหรอกน่า ฉันแค่ถามเผื่อไว้เป็นข้อมูลเท่านั้นแหละ ถ้าเรามีข้อมูลเกี่ยวกับเจ้าพวกนั้นมากเท่าไหร่ก็นับว่าเป็นเรื่องดีนี่ จะได้หาทางรับมือกับพวกมันได้ยังไงล่ะ”เด็กชายว่า

“งั้นเหรอ...”ไฮบาระส่งสายตาอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่นัก แต่เธอก็ไม่คิดซักไซร้อะไรต่อ ได้แต่เดินนำหน้าอีกฝ่ายออกไป


 

“เฮ้อ....”เด็กแว่นถอนหายใจอย่างโล่งอก

“อ่อ...เรื่องอีกอย่างที่นายต้องรู้นะ...”ไฮบาระพูดเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

“หืม?”

“รัมเป็นหมายเลขสองขององค์กร แล้วผู้หญิงคนนั้นที่เป็นอาจารย์น่ะเป็นคนสนิทของรัมด้วย”เด็กหญิงพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ


 

แต่คำพูดของเธอกลับทำให้นักสืบวัยประถมช็อคค้าง หน้าถอดสีไปแล้ว


 

แปลว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็อยู่ใกล้ตัวผู้หญิงที่เป็นคนสนิทของหมายเลขสองขององค์กรมาตลอดเหรอ...!?


 

แล้วแบบนี้คุณอามุโร่จะปลอดภัยมั้ย...?


 

โคนันพาลนึกถึงชายหนุ่มผิวเข้ม เรือนผมสีบลอนด์ที่เขาพึ่งจะรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่าฝ่ายคือ เจ้าหน้าที่ตำรวจฝ่ายความมั่นคงที่แฝงตัวเข้ามาในองค์กรในชื่อโค้ดเนม เบอร์เบิ้น


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

“มีอะไรที่นายยังคลางแคลงใจอยู่หรือไง ยิน?”หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีแพลตินัมลอนด์เอ่ยถาม พลางมองหน้าของชายหนุ่มผมเงินอย่างพินิจพิจารณา


 

วันนี้ยินดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญจึงเรียกทุกคนมาประชุมกัน แต่ถึงจะบอกว่าทุกคนแต่ก็มีสมาชิกหลายคนที่ไม่ได้มาอยู่ณ ที่แห่งนี้


 

“เรื่องที่ซีลวาเนทำงานพลาดเมื่อคราวก่อน...”ยินเริ่มเอ่ยเข้าเรื่อง

“แล้ว...มันทำไมล่ะ? นายคงไม่ได้เรียกพวกฉันมาที่นี่เพื่อย้ำเรื่องนั้นหรอกนะ”อนิซว่า

“ฉันคิดว่าในองค์กรเรามีหนูสกปรกอยู่”


 

คำพูดของยินทำให้ทุกคนในที่นั้นนิ่งเงียบไปตามๆกัน


 

“หมายความว่ายังไงครับ ลูกพี่”วอดก้าถาม


 

“การที่พวก FBI ปรากฏตัวที่นั่นในตอนนั้น มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...แต่เป็นเพราะในองค์กรของเรามีหนูสกปรกแฝงตัวอยู่ แล้วก็คงบอกเรื่องแผนลอบสังหารให้พวก FBI รู้พวกมันถึงได้มาขัดขวางไงล่ะ”ชายหนุ่มผมเงินพูด พลางนึกถึงภารกิจลอบสังหารที่ซีลวาเนเป็นผู้ลงมือ แต่เธอกลับทำพลาดอย่างไม่น่าเชื่อ


 

เขาไม่เชื่อหรอกว่า คนที่เป็นถึงมือสังหารขององค์กรจะทำงานพลาดง่ายๆแบบนั้น....


 

ถ้าไม่ได้เป็นเพราะไอ้พวกสุนัข FBI เข้ามาขัดขวาง...


 

“แล้วจะทำยังไงล่ะ จะสืบหาตัวหนูสกปรกที่แฝงตัวอยู่ในองค์กรเราได้ยังไง?”เบลม็อทที่พอจะเดาความคิดของชายหนุ่มตรงหน้าออกเอ่ยถาม


 

“ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองแต่ต้องทั้งหมด...ถึงเวลาต้อง กำจัดพวกหนูสกปรกออกไปให้หมด เสียที”

“นายคงมีแผนอยู่แล้วสินะ”

“อ่า แต่คนที่จะสืบหาตัวพวกหนูสกปรกไม่ใช่พวกเรา...แต่เป็นคนของรัม”

“คนของรัม...แมร์โลงั้นเหรอ?”ซีลวาเนสงสัย แต่เธอกลับไม่เห็นคนของรัมที่ว่านั้นในที่ประชุมแห่งนี้เลย


 

        ทั้งๆที่เรื่องในคราวนี้เป็นเรื่องสำคัญมากแท้ๆ...


 

“เปล่า...อย่าลืมสิว่ารัมมีคนสนิทอีกคนหนึ่ง คูราโซ่ ไงล่ะ”

“คูราโซ่...เหรอ?”


 

ยินรายงานเรื่องภารกิจให้กับเบื้องบนทราบรวมถึงข้อสงสัยของเขาด้วย รัมเองก็ดูเหมือนจะคลางแคลงใจเรื่องนี้อยู่ไม่น้อยจึงเสนอว่าจะส่งคนของตนเองไปตรวจสอบทุกอย่างเอง


 

“แล้วจะสืบหาตัวพวกมันทั้งหมดในคราวเดียวได้ยังไงกันล่ะ?”เคียนติเอ่ยถาม

“ก็มีไม่ใช่เหรอ? แหล่งข้อมูลชั้นดีที่จะสามารถช่วยเราได้น่ะ”ยินเหยียดยิ้มเย็นเยียบ

“....”

สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ไงล่ะ”

“...”

“เมื่อได้รายชื่อน็อคมาแล้ว หน้าที่กำจัดหนูก็คงต้องยกให้กับพวกเธอ”

“ฮะๆๆ คราวนี้คงมีเรื่องสนุกให้ทำกันแล้วสินะ”เคียนติหัวเราะอย่างชอบใจ โดยมีกอร์นพยักหน้ารับ

“ก็ดีนะ มีคนช่วยผ่อนแรงทำงานจะได้กำจัดพวกมันได้ทีเดียว”หญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีอเมทิสต์พูดอย่างกับมันเป็นเรื่องสนุกเสียเต็มประดา

“ว่าแต่ว่า...ถ้ามีคนของรัมเข้ามาเกี่ยวแล้วทำไมฉันถึงไม่เห็นแมร์โลเลยล่ะ หรือว่านายเองก็กำลังสงสัยในตัวแมร์โลอยู่เหมือนกัน”เบลม็อทถาม


 

      เรื่องสำคัญขนาดนี้มีหรือที่คนอย่างแมร์โลจะไม่รู้....


 

 

“คนที่ฉันสงสัยน่ะไม่ใช่แมร์โล แต่เป็นคนที่อยู่กับยัยนั่นต่างหาก”

“นายนี่ก็ไม่เคยลดลาวาศอกเรื่องเบอร์เบิ้นเลยนะ แต่ก็เอาเถอะหมอนั่นจะเป็นน็อคหรือเปล่าอีกไม่นานคงได้รู้กัน”หญิงสาวว่า พลางเหยียดยิ้ม


 


 


 


 


 


 


 


 


 

“ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”เสียงหวานเอ่ยตอบรับบุคคลปลายสาย ก่อนที่นิ้วเรียวจะกดวางสาย


 

คนที่เธอคุยโทรศัพท์ด้วยเมื่อครู่เป็นสมาชิกคนสำคัญขององค์กร


 

รัม คือโค้ดเนมของเขา...


 


 

ร่างเพรียวบางทิ้งตัวลงบนโซฟาเดี่ยวในห้อง นัยน์ตาสีม่วงอมเทาเหลือบไปมองขวดวิสกี้ที่มีน้ำสีเหลืองอำพันบรรจุอยู่และฉลากของขวดที่บอกชื่อของวิสกี้ขวดนั้น


 

‘Bourbon’


 

ช่วงนี้แมร์โลรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของใครบางคน จนกระทั่งเมื่อครู่เธอได้รับการติดต่อจากรัม เธอถึงได้รู้ว่าเธอไม่ได้คิดผิด


 

จาการที่ซีลวาเนทำงานลอบสังหารส.ส. ทาคิซาวะพลาดทำให้คนในองค์กรเริ่มคิดกันว่าคงจะมีหนูสกปรกแฝงตัวอยู่ในองค์กร จึงมีแผนที่จะทำการ กวาดล้างครั้งใหญ่ รัมจึงโทรมาแจ้งเรื่องแผนการในครั้งนี้กับเธอเพื่อให้เธอเตรียมตัวเอาไว้ แต่คนที่เป็นหัวใจสำคัญของงานในครั้งนี้ คือ คูราโซ่ มือขวาของรัม


 

      นอกจากแมร์โลแล้ว รัมก็ยังมีคนโปรดอยู่อีกคนหนึ่ง...


 

แต่ถึงจะบอกว่าเป็นคนสนิทของรัมทั้งคู่ เธอกับคูราโซ่ก็ไม่ค่อยจะถูกชะตากันเสียเท่าไหร่ อาจเป็นบุคลิกและสไตล์การทำงานที่แตกต่างกันก็เป็นได้....


 

ฟังแผนการจากรัมแล้ว แมร์โลก็คิดว่างานนี้เธอก็คงต้องทำอะไรสักอย่าง...


 

นิ้วเรียวไล่หารายชื่อเบอร์ติดต่อ ก่อนจะกดโทรหาอีกฝ่าย


 

“มาหาฉันที่คอนโดหน่อยสิ”


 


 


 


 


 


 


 


 


 

“มีเรื่องอะไรเหรอ? ถึงโทรเรียกฉันมา”ชายหนุ่มผมบลอนด์เอ่ยถาม


 

วันนี้หลังจากเลิกงานพาร์ทไทม์ที่ร้านปัวโรต์ อามุโร่ก็กะว่าจะกลับไปพักผ่อน แต่จู่ๆแมร์โลก็โทรมาหา บอกให้เขามาหาที่คอนโด เขาเลยต้องเปลี่ยนจุดหมายจากแมนชั่นของเขา ตีรถกลับเปลี่ยนจุดหมายมาที่คอนโดของเธอแทน


 

“ฉันรบกวนอะไรนายหรือเปล่า?”แมร์โลถาม

“ไม่หรอก การที่เธอโทรเรียกฉันมาแบบนี้คงมีเรื่องสำคัญสินะ”อามุโร่เริ่มเกริ่นเข้าเรื่อง นัยน์ตาสีครามจับจ้องไปที่ร่างบางของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามกับเขา

“อ่า จะว่างั้นก็ได้...”

“มีเรื่องอะไรร้อนใจหรือเปล่า ไม่งั้นเธอคงไม่เรียกฉันมาแบบนี้”ร่างสูงเอนตัวไปด้านหลังพิงกับโซฟา พร้อมรับฟัง


 

แมร์โลยกยิ้มมุมปากรู้สึกพอใจกับความรู้ใจของพาร์ทเนอร์ตนเอง


 

“นายว่าเรื่องที่ซีลวาเนทำงานสังหารพลาดคราวนั้นเป็นเพราะอะไรกัน?”

“หืม?”ชายหนุ่มเลิกคิ้วสงสัย


 

อามุโร่คิดว่าเรื่องนี้คงจะจบไปนานแล้ว แต่การที่แมร์โลพูดเรื่องนี้ขึ้นมาแปลว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน


 

“นายไม่สงสัยเหรอว่านักลอบสังหารที่เก่งกาจ ได้ฉายาว่า มือสังหาร ขององค์กรถึงทำงานพลาดกับแค่งานง่ายๆแค่นี้แถมพวก FBI ไปโผล่ที่นั่นได้ยังไงถ้าไม่ใช่...”หญิงสาวพูด ขณะเดียวกันก็เฝ้ามองปฏิกิริยาของร่างสูงตรงหน้าไปด้วย

“....”ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์นั่งนิ่งตั้งใจฟัง

“ในตอนนั้นมีคนล่วงรู้แผนการของเรา แล้วไปบอกกับพวก FBI”


 

อามุโร่เผลอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว


 

“เธอกำลังจะบอกว่ามีหนูสกปรกแฝงตัวอยู่สินะ”

“ใช่ เบื้องบนเลยมีคำสั่งกำจัดพวกหนูสกปรกที่แฝงตัวอยู่น่ะ”

“รู้แล้วเหรอว่าหนูตัวนั้นคือใคร?”

“ไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่เป็นทั้งหมดต่างหาก”แมร์โลนั่งกอดอกไขว่ห้างพูด

“หมายความว่ายังไง?”


 

พอคุยมาถึงตรงนี้ อามุโร่ยอมรับเลยว่าตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกใจไม่ดีเสียแล้ว....


 

“ในเมื่อหาหนูที่เป็นตัวต้นเหตุไม่เจอ เลยมีคำสั่งให้กำจัดพวกสายลับที่อาจจะแฝงตัวอยู่ในองค์กรเราทั้งหมด”

“แล้วจะรู้ได้ยังไงกันล่ะว่าใครเป็นสายลับ คงไม่ได้ใช้ลางสังหรณ์อะไรพวกนั้นหรอกใช่มั้ย?”เบอร์เบิ้นพูดติดตลก แต่ในใจของเขากลับสั่นระรัวอย่างบอกไม่ถูก


 

“จะบ้าเหรอ เรื่องแบบนี้ก็ต้องอาศัยแหล่งข้อมูลสิ มีอยู่นี่นาแหล่งข้อมูลดีๆน่ะ”ริมฝีปากบางยกยิ้ม นึกขำกับคำพูดของชายหนุ่ม

“....”

สำนักงานตำรวจแห่งชาติ...”


 

อามุโร่เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเองนัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พยายามเก็บอาการให้มากที่สุด


 

                 อย่าบอกนะว่า...


 

“รัมเพิ่งจะติดต่อมาน่ะ เขาบอกว่าจะให้คูราโซ่ทำภารกิจชิงข้อมูลรายชื่อของน็อค เมื่อได้รายชื่อมาแล้วคนอื่นที่เหลือก็เตรียมกำจัดหนู”


 

คิดไว้ไม่ผิดการโจรกรรมข้อมูลรายชื่อน็อคในสำนักงานตำรวจแห่งชาติ...เบอร์เบิ้นคิด


 

“นี่ เบอร์เบิ้น...ฉันหวังว่านายคงไม่ใช่น็อคหรอกนะ”ร่างบางลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปหาชายหนุ่มผมบลอนด์ที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม พลางใช้มือโอบรอบคอ  และก้มหน้าสบสายตากับอีกฝ่าย


 

“จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไงกันล่ะ ถ้าฉันเป็นน็อคคงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก ป่านนี้คงโดนเธอฆ่าตายไปนานแล้ว”ชายหนุ่มเงยหน้าสบกับนัยน์ตาสีสวย ก่อนจะเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของหญิงสาว พลางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยที่ข้างแก้มเบาๆ

“นั่นสินะ หวังว่านายจะพร้อมสำหรับภารกิจในครั้งนี้นะ”

“อ่า...แน่นอนสิ”ร่างสูงพยักหน้ารับ


 

เขาอยู่พูดคุยกับแมร์โลอีกเล็กน้อยก่อนจะขอตัวกลับ 


 


 



 

 


 


 


 

อามุโร่อยู่บนรถ RX-7 ของเขา ตอนนี้ยอมรับเลยว่าจิตใจเขาไม่สงบเลยสักนิด ตั้งแต่ได้คุยกับแมร์โลเรื่องภารกิจใหม่ที่ได้รับ


 

แต่มีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ...


 

แมร์โลเหมือนตั้งใจมาบอกเรื่องนี้กับเขาโดยตรงไม่ใช่เพื่อให้เตรียมพร้อมสำหรับภารกิจ แต่มีเป้าหมายเป็นอย่างอื่น...


 

นัยน์ตาสีม่วงอมเทาคู่นั้นเหมือนกำลังแฝงความนัยอะไรบางอย่าง...


 

แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการปกป้องรายชื่อน็อคที่อยู่ในสำนักงานตำรวจแห่งชาติ...


 

เมื่อคิดได้ดังนั้น มือหนาก็หยิบโทรศัพท์ปลายนิ้วสไลด์หน้าจอไล่หารายชื่อนายตำรวจคนสนิท และรีบติดต่อหาอีกฝ่ายทันที


 

‘ครับ คุณฟุรุยะ’

“คาซามิ นี่เป็นเรื่องเร่งด่วน นายตั้งใจฟังฉันให้ดี”อามุโร่พูดผ่านหูฟังบลูทูธที่ติดไว้ข้างหู


 


 


 


 


 


 


 


 

เบอร์เบิ้นกลับไปได้สักพักแล้ว เมื่อได้ทำตามสิ่งที่ตนเองตั้งใจไว้แล้ว แมร์โลก็ไม่รอช้ารีบดำเนินการขั้นต่อไปทันที

นิ้วเรียวสไลด์หารายชื่อเบอร์ติดต่อ เพื่อโทรหาใครบางคนทันที

 

 

“พวกเขาคงเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ต่อจากนี้จับตาดูไว้ให้ดี”

‘อืม เข้าใจแล้ว’

“ขอบใจนะ”

‘นี่ เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ รู้มั้ยว่ามันเสี่ยงแค่ไหน’

“นี่คือการเดิมพันยังไงล่ะ ถ้าหากเขาสามารถปกป้องมันเอาไว้ได้ทุกคนก็จะรอด แต่ถ้าทำไม่ได้ทุกคนก็จะมีจุดจบเดียวกัน”

‘ฉันไม่เข้าใจความคิดเธอเลยจริงๆ’เสียงจากปลายสายติดจะหงุดหงิดเล็กๆ

“ฮะๆๆ เธอไม่ต้องเข้าใจหรอก ฉันแค่อยากลองเสี่ยงดูน่ะ เพราะหมากเกมนี้ฉันเดิมพันไว้สูงเลยล่ะ”

‘ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็รีบบอกล่ะ ฉันไม่อยากคาดหวังกับการเดิมพันที่ไม่รู้ว่าจะออกหัวหรือออกก้อยของเธอหรอก’

“อ่า เข้าใจแล้ว ขอบใจมากนะ”


 

แมร์โลกดวางสายจากคู่สนทนาปลายสาย ก่อนจะหันไปมองวิวทิวทัศน์ด้านนอกของเมืองเบกะ


 

หวังว่านายคงไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ เบอร์เบิ้น...


 

—————————————————————————————————————————————


 

ก่อนอื่นต้องขอโทษรีดเดอร์ทุกคนจริงๆนะคะที่ไรท์หายไปนานมากกกกก พอดีช่วงนี้ไรท์เรียนหนักบวกกับการสอบอีกก็เลยทำให้มาอัพช้า เมื่อสอบเสร็จเลยรีบมาอัพให้ทันทีเลยค่ะ และจะรีบมาอัพตอนต่อไปให้เร็วที่สุด อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ ฝากคอมเม้นไว้เป็นกำลังใจกันด้วยนะ


 


 


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #114 JELMA (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 01:21
    สู้ๆนะคะ🥺 รอตอนต่อไปอยู่น้า💕
    #114
    0
  2. #113 pinkmee_ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 เมษายน 2564 / 22:31
    รออ่านตอนต่อไปเลยค่า ชอบมากก สู้สู้นะคะไรท์
    #113
    1
    • #113-1 Arwen(จากตอนที่ 38)
      14 เมษายน 2564 / 23:14
      ขอบคุณนะคะ 😊
      #113-1
  3. #111 icesupicha (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 เมษายน 2564 / 01:36

    ยินดีต้อนรับกลับมาค่าา รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ

    #111
    1
    • #111-1 Arwen(จากตอนที่ 38)
      13 เมษายน 2564 / 14:48
      ขอบคุณนะคะ
      #111-1
  4. #110 tfplmnp3 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 11:58

    สู้ๆนะไรท์ รอร๊อรอตอนต่อปายยยยย
    #110
    0