[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 30 : Chapter 30 New target

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    6 พ.ค. 63


“เธอจะทำงานกับฉันต่ออย่างนั้นเหรอ?”อามุโร่เอ่ยถาม

“ก็ตามนั้นแหละ...”ร่างบางเจ้าของเรือนผมสีส้มตอบ

 

ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งรถเล่นด้วยกันอยู่บนรถ RX-7

 

“นอกจากเรื่องของเชอร์รี่แล้วมีเรื่องอะไรที่คาใจเธออีกเหรอ?”

 

อามุโร่คิดว่าหลังจากที่จบเรื่องการตามล่าตัวคนทรยศอย่างเชอร์รี่แล้วแมร์โลจะกลับไปทำงานให้กับรัมตามเดิมเสียอีก

 

“ฉันเคยบอกนายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“หืม?”ชายหนุ่มเลิกคิ้วสงสัย เธอบอกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“ฉันหมายถึงเรื่องของเด็กที่ชื่อ เซระ มาสึมิน่ะ”

“รู้สึกว่าเธอจะสนใจผู้หญิงคนนั้นเป็นพิเศษเลยนะ”

“ฉันก็แค่สงสัยว่าเธอมีอะไรเกี่ยวข้องกับอากาอิหรือเปล่าเท่านั้นเอง”

“งั้นเหรอ...”มือหนากำพวงมาลัยรถแน่นเมื่อได้ยินชื่อของคู่อริ

 

ทำไมแมร์โลจะต้องให้ความสนใจกับเรื่องของมันขนาดนี้ด้วย...

 

“หึ...ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันสืบเรื่องนี้เพื่อคลายความสงสัยของตัวเองก็เท่านั้นแหละ”ร่างบางพูดราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

 

นิสัยเหมือนเด็กจริงๆเลย...

 

หญิงสาวลอบยิ้มบางๆกับท่าทีของชายหนุ่ม พอได้ยินชื่อของอากาอิทีไรเป็นต้องออกอาการหงุดหงิดหัวเสียทุกทีสิน่า

 

“ทำไมเธอต้องให้ความสนใจกับเรื่องของหมอนั่นขนาดนั้นด้วยล่ะ”อามุโร่ตัดสินใจถาม

“ก็...ถ้าฉันสามารถสืบเรื่องความเกี่ยวข้องระหว่างอากาอิกับเด็กที่ชื่อ เซระ ได้ อาจจะเกี่ยวโยงไปถึงเรื่องอื่นด้วยก็ได้นะ”

 

คำตอบของหญิงสาวเรียกความสนใจของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี

 

“ความเกี่ยวโยงเหรอ?”

“หลังจากเรื่องของเชอร์รี่น่ะ เบลม็อทบอกฉันว่านายต้องการที่จะตรวจสอบเรื่องการตายของอากาอิใหม่”

 

อามุโร่เหลือบสายตามองหญิงสาวข้างกายเล็กน้อย

 

“.....”

“บนรถไฟขบวนนั้น นายเจออะไรมากันแน่?”

“ถ้าฉันบอกว่าเจอ วิญญาณคนตาย ล่ะ เธอจะว่ายังไง”ร่างสูงเหยียดยิ้ม สายตาจับจ้องไปยังท้องถนนเบื้องหน้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“บ้านพักตากอากาศเหรอ?”หญิงสาวม.ปลายมีน้ำเสียงแปลกใจ ขณะสนทนาทางโทรศัพท์กับปลายสาย

 

‘ใช่แล้วล่ะ รัน’

 

“ว่าแต่...ทำไมล่ะ โซโนโกะ”

 

‘ฉันว่าจะชดเชยเรื่องบนรถไฟด่วน Bell Tree ให้น่ะ’

 

“งั้นเหรอ...งั้นฉันถามคุณพ่อกับโคนันคุงก่อนนะ”

 

‘เข้าใจแล้วจ้ะ แค่นี้ก่อนนะรัน’

 

“อืม แค่นี้นะ โซโนโกะ”

 

หลังจากวางสายจากเพื่อนสาว รันก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่พักหนึ่ง ที่เธอไม่ตอบรับคำชวนของโซโนโกะในทันที เพราะเธอรู้สึกเกรงใจ เธอคงต้องถามเรื่องนี้กับคุณพ่อเสียก่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบใจมากเลยนะ ไม่คิดเลยว่าจะชดเชยให้เราเรื่องบนรถไฟด่วน Bell Tree โดยการเชิญพวกเรามาบ้านพักตากอากาศที่อิซึแบบนี้”โมริพูดด้วยความดีใจ

“ความจริงเธอไม่เห็นต้องชดใช้ให้พวกเราเลยนี่นา”รันพูดด้วยความเกรงใจ เรื่องที่เกิดรถไฟนั่นไม่ใช่ความผิดของโซโนโกะหรือทางบริษัทซึซึกิเลย

“นั่นก็แค่ผลพลอยได้ จริงๆแล้วเราจะไปฝึกเล่นเทนนิสกันต่างหากล่ะ”

“ฝึกเหรอ? มีการแข่งอะไรอย่างนั้นเหรอ?”รันถามด้วยความสงสัย

“สำหรับฉันน่ะมันสำคัญยิ่งกว่าการแข่งอีกนะ”หญิงสาวพูด พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปวิดีโอที่แฟนหนุ่มของเธอส่งมาเพื่อชวนเธอตีเทนนิส

 

“อะไรกัน เขาชวนเธอไปเดทตีเทนนิสนี่นา”

“ใช่แล้วล่ะ อยู่ด้วยกันสองต่อสองในสนามเทนนิสได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน”โซโนโกะพูดด้วยท่าทีเพ้อฝัน

 

“แต่ว่าแบบนั้นไม่เห็นจะต้องมาฝึกพิเศษเลยนี่นา”โคนันแย้ง ยังไงก็แค่ไปตีเทนนิสเล่นๆกับแฟนแค่นั้นเอง

“นี่ อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่าฉันเป็นสมาชิกของชมรมเทนนิสนะย่ะ!!! จะให้เล่นแบบพวกมือสมัครเล่นได้ยังไงกันล่ะ”หญิงสาวเถียงกลับ

“แต่ว่า...ฉันกับคุณพ่อน่ะไม่เก่งพอที่จะเทรนให้เธอได้หรอกนะ”รันพูด

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า ใช่มั้ยคะ คุณลุง”

“อ่า...ฉันหาโค้ชพิเศษไว้ให้แล้วล่ะ”โมริพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

คำพูดของชายวัยกลางคนทำเอาโคนันนึกสงสัยว่าโค้ชพิเศษคือใครกัน...

 



 

 

 

 

 

ไม่จริง!!! ทำไมเจ้าหมอนั่นถึงมาอยู่ที่นี่...

 

ตอนนี้เด็กแว่นชั้นประถมกำลังยืนอ้าปากค้างอยู่ในสนามเทนนิส ผู้ชายที่กำลังตีเทนนิสอยู่ตรงหน้าเขาคือ เบอร์เบิ้น สมาชิกองค์กรชุดดำ ทำไมเจ้าหมอนั่นถึงมายืนทำหน้าระรื่นอยู่ที่สนามเทนนิสนี้ได้ล่ะ

 

 

“คุณอามุโร่ เก่งจังเลยค่ะ”เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลเอ่ยชม

“ตอนที่ฉันได้ยินว่านายเป็นแชมป์รุ่นจูเนียร์น่ะ ฉันตกใจมากเลยนะ”โมริว่า

“พอดีว่าผมเลิกเล่นไปเพราะ อาการบาดเจ็บที่หัวไหล่น่ะครับ แต่ถ้าจะให้เป็นโค้ชสอนก็พอจะได้อยู่”

“แต่ว่าจะไม่เป็นไรเหรอคะ ได้ยินว่าคุณไม่สบายอยู่”รันถามด้วยความเป็นห่วง

“อ่อ แค่ไข้หวัดน่ะครับ”ชายหนุ่มโกหกคำโต

 

ความจริงแล้วเขาไปจัดการกับภารกิจขององค์กรในฐานะ เบอร์เบิ้น หลังจากที่ซีลวาเนทำงานลอบสังหารไม่สำเร็จ เรื่องนี้จึงต้องยกให้เบลม็อทเป็นคนจัดการ เขาได้ยินมาว่ายินเองก็หัวเสียไม่ใช่น้อย เพราะคนที่ได้ฉายาว่า มือสังหาร อย่างซีลวาเนไม่เคยทำงานพลาด เบลม็อทจะจัดการกับทาคิซาวะยังไงก็ขึ้นอยู่กับเธอไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว

 

“เดี๋ยวอาทิตย์หน้าผมก็จะกลับไปทำงานที่ร้านปัวโรต์เหมือนเดิมแล้วล่ะครับ”

“งั้นเหรอคะ เอ่อ...ว่าแต่อาจารย์นานามิล่ะคะ”

“หืม? นานามิทำไมเหรอครับ”ร่างสูงนึกแปลกใจกับท่าทางของเด็กสาวตรงหน้า สีหน้าของเธอยังไม่คลายความกังวล

 

“ก็หลังจากเรื่องบนรถไฟอาจารย์นานามิก็ไม่ได้มาสอนพวกกเราเลยน่ะคะ”

“อ่อ...พอดีว่านานามิเขาต้องจัดการเรื่องธุระส่วนตัวนิดหน่อยน่ะครับ ไม่เกินอาทิตย์หน้าก็คงจะกลับไปสอนพาร์ทไทม์เหมือนเดิมแล้วล่ะ”

 

คำตอบของชายหนุ่มผิวเข้มทำเอาโคนันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

ทำไมคนขององค์กรยังจะมาพัวพันใกล้ๆตัวเราอีกล่ะ ทั้งๆที่เรื่องของเชอร์รี่น่าจะจบไปแล้วแท้ๆ...โคนันคิด

 

 

“งั้นเหรอคะ ค่อยยังชั่วหน่อยคิดว่าอาจารย์นานามิจะเป็นอะไรไปเสียอีก”

“ถ้านานามิรู้ว่ามีลูกศิษย์คอยเป็นห่วงแบบนี้ เธอต้องดีใจมากแน่ๆครับ”

“เอ่อ...ค่ะ”

“ระวัง!!!”อามุโร่ร้องเตือนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

 

ขณะที่เด็กแว่นชั้นประถมกำลังยืนจ้องร่างสูงของอามุโร่ไม่วางตา พลางครุ่นคิดเรื่องต่างๆนาๆ เด็กชายก็ไม่ทันจะสังเกตเห็นว่ามีไม้แร็กเกตปริศนาลอยมากระแทกหัวเขาเข้าอย่างจัง

 

“โคนันคุง!!!”

 

ภาพสุดท้ายที่เด็กชายเห็นคือ ภาพของรันที่ตะโกนเรียกชื่อเขาโดยน้ำเสียงตื่นตระหนกก่อนจะวิ่งเข้ามาหาและภาพของร่างสูงเจ้าของนัยน์ตาสีครามก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง

 

ไม่นะ รันอย่าไปใกล้เจ้าหมอนั่น...

 

มันเป็นพวกขององค์กรชุดดำ....

 

 

 

 

 

 

โคนันตื่นขึ้นมาอีกทีด้วยความมึนงง เขาหันมองซ้ายมองขวาก็พบว่าอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

 

“นี่ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย ไม่ใช่บ้านพักพี่โซโนโกะนี่ครับ”

“บ้านพักของคนที่ทำแร็กเกตหลุดมือยังไงล่ะ”โซโนโกะตอบ

 

 

จากเหตุการณ์อุบัติเหตุในสนามเทนนิสทำให้พวกเขาได้รู้จักกับนักเล่นเทนนิสที่เป็นเพื่อนกัน 4 คนแต่ดูเหมือนพวกเขาจะมีอดีตบางอย่างทำให้พวกเขาไม่ลงรอยกันสักเท่าไหร่นัก และที่บ้านพักแห่งนั้นก็เกิดคดีฆาตกรรมขึ้น และผู้ไขปริศนาคดีฆาตกรรมครั้งนี้ก็คือ เบอร์เบิ้น สมาชิกองค์กรชุดดำ

 

เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ทำให้โคนันต้องระวังตัวเป็นพิเศษ เขาไม่สามารถใช้มุกโคโกโร่นิทราได้ เพราะจะทำให้เบอร์เบิ้นสงสัยในตัวเขาและจะทำให้เป็นอันตรายมากยิ่งขึ้น ทั้งๆที่เขามั่นใจแล้วแท้ๆว่า หลังจากการตายของสมาชิกองค์กรอย่างเชอร์รี่ พวกองค์กรคงจะรามือและไม่มาวุ่นวายกับพวกเขาอีก แต่ผิดคาดพวกมันยังคงกลับมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆตัวเขาเหมือนเดิม แสดงว่าพวกมันคงมีเป้าหมายคิดจะทำอะไรอีกอย่างแน่นอน

 

 

หลังจากที่ทุกอย่างคลี่คลายลงอามุโร่ก็ขอตัวกลับโดยปฏิเสธที่จะพักค้างคืนที่บ้านพักของโซโนโกะ ขณะกำลังขับรถไปตามท้องถนนยามราตรี เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดี อามุโร่ใช้บลูทูธไร้สายพูดคุยกับปลายสาย

 

 

‘Hi Bourbon’

 

“เบลม็อทเหรอ โทรหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”

 

‘ฉันแค่อยากโทรมาถามอะไรนายนิดหน่อยน่ะ’

 

“หืม? เรื่องอะไรครับ”อามุโร่นึกแปลกใจ

 

‘เมื่อไหร่นายจะเลิกเล่นเป็นนักสืบสักทีล่ะ เพราะนายบอกว่านักสืบคนนั้นอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเชอร์รี่นายก็เลยเลือกที่จะติดตามนักสืบคนนั้น ฉันก็เลยช่วยซัพพอร์ตให้ แถมนายยังมีคู่หูอย่างแมร์โลคอยช่วยงานอีก มันก็เลยทำให้เราส่งเชอร์รี่ไปลงหลุมได้แล้วนี่ นายกับแมร์โลก็คงไม่จำเป็นที่ต้องอยู่ใกล้ตัวนักสืบคนนั้นอีกแล้วไม่ใช่เหรอ?’

 

“ไม่ล่ะ ตอนนี้ผมมีเป้าหมายใหม่แล้ว เป้าหมายที่ชื่อ โคโกโร่นิทรา ยังไงล่ะ”

 

‘อย่างนั้นเหรอ แล้วแมร์โลล่ะว่ายังไง’

 

“เธอก็คงไม่ต่างจากผมหรอก เพราะตอนนี้เธอเองก็มีเป้าหมายใหม่ในใจแล้วด้วย”

 

‘ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายคิดจะทำอะไร แต่ก็อย่าให้มันเกินขอบเขตก็แล้วกัน’

 

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่เตือนนะครับ”

 

 

อามุโร่พูดแค่นั้นก่อนจะวางสายจากอีกฝ่าย

 

ตอนนี้เขายอมรับเลยว่ามีอะไรหลายอย่างน่าสนใจโดยเฉพาะ นักสืบชั้นประถมตัวน้อย คนนั้น ท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัยและความฉลาดเกินเด็กนั่น บางครั้งก็ชอบพูดอะไรเป็นคำใบ้ที่จะนำไปสู่กุญแจการไขคดีทำให้เขานึกสงสัยว่าเด็กคนนี้เป็นใครกันแน่ เขาอยากจะสืบเรื่องนักสืบตัวน้อยคนนี้เสียหน่อย

 

เธอเป็นเด็กที่น่าสนใจจริงๆเลยนะ...โคนันคุง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ในห้องพักบนคอนโดหรู ร่างบางของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีส้มอ่อนกำลังนั่งพิงบนโซฟาตัวยาว มือบางหมุนแก้วไวน์ในมือเล่น นัยน์ตาสีม่วงอมเทาจับจ้องไปยังภาพถ่ายของใครบางคนที่วางอยู่บนโต๊ะ

 

ภาพของนักสืบสาวม.ปลาย และ ภาพของนักสืบน้อยวัยประถม

 

เป้าหมายใหม่ของนานามิก็คือ เด็กสาวที่ชื่อ เซระ มาสึมิ เธออยากจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเด็กสาวคนนี้กับอากาอิ ชูอิจิ ถ้าหากสองคนนี้มีความเกี่ยวข้องกันจริงก็อาจจะเกี่ยวโยงไปถึงเรื่องอื่นด้วยก็ได้ รวมถึง...คุณนักสืบตัวน้อย

 

เอโดงาวะ โคนัน...”ริมฝีปากบางเหยียดยิ้ม

 

เธอนึกสงสัยในความเฉลียวฉลาดเกินวัยของเด็กคนนี้มานานแล้ว และเธอก็อยากรู้ด้วยว่าเขาเป็นใครกันแน่ทำไมเบลม็อทถึงต้องให้ความสำคัญถึงขนาดนี้

 

สำคัญจนถึงขนาดจะไม่ยอมให้เป็นอันตราย...

 

“เธอเป็นใครกันแน่นะ...เอโดงาวะ โคนันคุง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #103 icesupicha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 05:11

    เอาแล้วว มีเรื่องให้สืบถึงเด็กๆอีกแล้ว

    #103
    0