[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 13 : Chapter 13 Blood Party ( Part I )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    12 ธ.ค. 62


“คุณลุงคะ เสร็จหรือยังคะ”เสียงแหลมเล็กของโซโนโกะเอ่ยถามเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ตอนนี้เธอมาอยู่ที่สำนักงานนักสืบโมริเพื่อรอให้โมริ โคโกโร่แต่งตัวจัดสูทให้เรียบร้อย ถ้าถามว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่เพราะประธานทาคาฮาชิเองก็รู้จักกับประธานกลุ่มซึซึกิมานาน เธอก็เลยมาเป็นตัวแทนของพ่อไปร่วมงานแทนและเธอก็ได้ข่าวมาจากรันว่าคุณลุงโมริก็ได้รับเชิญไปงานด้วยเช่นกันก็เลยกะว่าจะไปพร้อมกันเลยแต่ว่า...


 

“นี่ โคนันสูทชุดนี้เป็นไงบ้าง แล้วเนคไทเบี้ยวหรือเปล่า”

“ดูดีแล้วล่ะฮะ คุณลุง”โคนันตอบด้วยสีหน้าเอือมๆเป็นรอบที่ร้อย เด็กชายอยู่ในชุดสูทเสื้อเชิ้ตด้านในสีขาวสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีน้ำเงินและผูกหูกระต่ายเช่นเคย พร้อมทั้งสวมกางเกงขายาวสีเทาและรองเท้าผ้าใบสีแดงคู่เก่ง

“แต่ฉันว่า...”

“คุณลุงผมว่าเรารีบไปกันเถอะนะฮะ เดี๋ยวก็สายหรอก”

“นั่นสิคะ คุณลุง งานเลี้ยงเขาเริ่มตอนสองทุ่มนะคะ”โซโนโกะเสริม เธออยู่ในชุดเดรสสีชมพูบานเย็น

“....”

“แล้วทำไมคุณลุงถึงต้องแต่งตัวเป๊ะขนาดนั้นล่ะคะ”

“ก็เผื่อว่าจะได้เจอโยโกะจังยังไงล่ะ ฉันน่ะต้องดูดีในสายตาของเธอตลอด”


 

  เนี่ยนะเหตุผล.... โคนันคิดพร้อมกับมองชายตรงหน้าด้วยสีหน้าเอือมๆ


 

“ยังไงเราก็รีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวก็ไม่ทันงานเริ่มหรอก”โซโนโกะว่าแล้วลากแขนโมริไปหน้าสำนักงานเพื่อเรียกแท็กซี่


 


 


 


 


 


 

“เตรียมพร้อมแล้วนะ”หญิงสาวผมบลอนด์ถาม เธออยู่ในชุดราตรียาวสีดำเปิดหลัง

“ครับ”เบอร์เบิ้นพยักหน้ารับ ร่างสูงอยู่ในชุดสูทเสื้อกั๊กสีดำ ผูกเนคไทและสวมกางเกงสแลคสีดำพร้อมด้วยรองเท้าคัทชูสำหรับผู้ชาย วันนี้เขาต้องทำงานอยู่เบื้องหน้าก็เลยต้องแต่งตัวดูดีขึ้นมานิดหน่อยแต่มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรกับเขาที่เป็นคนมีหัวด้านแฟชั่นการแต่งตัวอยู่แล้ว ต่างจากร่างบางเจ้าของนัยน์ตาสีม่วงอมเทาที่ต้องทำงานอยู่เบื้องหลังไม่ต้องเหนื่อยอะไรมาก

“อืม...พร้อมทุกเมื่อนั่นแหละ”ร่างบางในชุดหนังสีดำพูด วันนี้เธอมาเป็นแค่แบล็คอัพคอยซัพพอร์ตเบอร์เบิ้นในการทำภารกิจเท่านั้น


 

พวกเขาสามคนกำลังยืนอยู่ในจุดลับตาคนใกล้ๆกับโรงแรมและพูดคุยกันนิดหน่อยก่อนจะเริ่มงาน


 

“งั้นก่อนจะเริ่มงานฉันขอโทรรายงานยินหน่อยนะ”เบลม็อทว่า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าถือและขอแยกตัวไปคุยโทรศัพท์

“ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วนะ...”เมื่ออยู่กันสองคน แมร์โลก็เอ่ยปากพูดขึ้น

“อืม มาถึงขั้นนี้แล้วทุกอย่างต้องเรียบร้อย”ชายหนุ่มพูดด้วยความมั่นใจ

“อย่าพลาดก็แล้วกัน...งานนี้นายอย่าลืมว่าเบลม็อทมีหน้าที่แค่จับตาดู เหยื่อ และรายงานความเคลื่อนไหวตัวฉันมีหน้าที่แค่คอยซัพพอร์ต นายต้องจัดการ เหยื่อ ด้วยตัวคนเดียว”

“ดูเหมือนว่าเธอจะย้ำเรื่องนี้กับฉันบ่อยจังเลยนะ ไม่เชื่อมือฉันเหรอ”ร่างสูงถามลองเชิง

“เปล่า... นายก็รู้นี่ว่าถ้านายทำพลาดมันมีคนรอเป่าสมองนายอยู่”


 

เบอร์เบิ้นรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวหมายถึงใคร เขาไม่ยอมให้ใครมาเอาปืนจ่อหัวเขาได้ง่ายๆหรอก


 

“ที่แท้ก็เป็นห่วงฉันนี่เอง...”เบอร์เบิ้นพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

“ยังจะเล่นอีกนะ ทั้งๆที่เกี่ยวพันถึงชีวิตนายแท้ๆ”แมร์โลดุ ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจเขาแต่ยังไงเธอก็คิดว่างานนี้มันเสี่ยงอยู่ดี

“ฉันเชื่อในแผนของเธอนะ แล้วก็เชื่อเถอะว่าฉันไม่มีทางทำอะไรโง่ๆให้ตัวเองตายง่ายๆหรอก”ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าร่างบางตรงหน้าคิดอะไรอยู่ เธอไม่อยากให้เขาต้องประสบชะตากรรมเหมือนกับปิสโก้ ที่ต้องมาตายเพราะความสะเพร่าโง่ๆของตัวเอง

“งั้นก็ดี...ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน”

“อ่า...”


 


 


 

ด้านเบลม็อทที่แยกตัวออกมาก็กำลังกดโทรศัพท์หายิน


 

‘ว่าไงเบลม็อท ทางนั้นเป็นไงบ้าง’

“กำลังจะเริ่มแล้วล่ะ”

‘อย่าทำพลาดก็แล้วกัน’

“เรื่องนี้ฉันว่านายน่าจะบอกเบอร์เบิ้นดีกว่านะ เพราะงานนี้หมอนั่นเป็นคนจัดการนี่นา”

‘เจ้าหมอนั่นงั้นเหรอ’ยินถามด้วยน้ำเสียงติดจะไม่พอใจ

“Yes งานนี้ฉันมีหน้าที่แค่คอยซัพพอร์ตเท่านั้น ส่วนคนล่าเหยื่อน่ะคือ เบอร์เบิ้น”

‘หึ...ยังไงซะคนอย่างเจ้านั่นก็คงจะไม่ทำอะไรโง่ๆให้ตัวเองทำงานพลาดหรอก’

“แหมๆ ฟังจากน้ำเสียงนายแล้วเนี่ย นายอยากจะให้เบอร์เบิ้นทำงานพลาดซะเหลือเกินนะ”

‘เออ... ถ้ามันทำงานพลาดก็คงจะดี ฉันจะได้มีเหตุผลที่จะฆ่ามันได้สักที’

“เห...ทำไมล่ะ”เบลม็อทลากเสียงยาวคล้ายจะล้อเลียน

‘เธอก็น่าจะรู้ดีนี่ว่า มันชอบทำตัวน่าสงสัยแค่ไหน บางทีมันอาจจะเป็นหนูสกปรกที่ลอบเข้ามาก็ได้’

“แต่ฉันคิดว่านายคงไม่ได้มีเหตุผลแค่นั้นหรอกนะ ยิน”

‘เฮอะ...ที่โทรมามีแค่นี้ใช่มั้ย’

“ก็แค่อยากจะโทรมารายงานก่อนจะเริ่มภารกิจน่ะ ยังไงถ้าล่าเหยื่อเสร็จแล้วจะติดต่อกลับไปนะ”

‘เออ...’


 

หลังจากวางสายจากยินหญิงสาวผมบลอนด์ก็เดินกลับมาหาเพื่อนร่วมงานทั้งสองแต่ภาพที่เธอเห็นตรงหน้าทำให้เธอต้องหยุดชะงักและยืนหลบมุมเพื่อคอยจับตาดู  ภาพที่เบอร์เบิ้นเชยคางหญิงสาวผมสีส้มอ่อนมาจูบก่อนจะถอนริมฝีปากออก แววตาของสองคนนั้นมันไม่เหมือนกับแววตาที่คู่หูจะมีให้กันเลย มันกลับแฝงด้วยอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้นเธอรู้สึกได้


 

กะแล้วเชียว...สองคนนั้นต้องมีอะไรบางอย่างแน่


 

ทำไมเธอถึงไม่เอะใจตั้งแต่ตอนที่ร้านคาเฟ่นะ...


 

ตอนนั้นก็ได้แต่เตือนให้ระวังยิน...


 

แน่นอนว่าความสัมพันธ์ที่ดูลึกซึ้งแบบนี้ สำหรับคนในองค์กรมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาก็เลยไม่มีใครคิดจะสนใจแต่ว่าคงไม่ใช่กับสองคนนั้นแน่...


 

เบลม็อทตัดสินใจเดินออกจากมุมที่ซ่อนตัวและจงใจทำเสียงดังเพื่อให้สองคนนั้นรู้ตัว เบอร์เบิ้นและแมร์โลรีบผละออกจากกันทันที


 

“คุยธุระเสร็จแล้วเหรอครับ”เบอร์เบิ้นเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม

“อืม งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว...แล้วพวกเราจะเริ่มงานกันได้หรือยัง”

“ก็เอาสิ...ฉันจะไปจัดการกับกล้องวงจรปิดแล้วก็ระบบไฟฟ้านะ พร้อมเมื่อไหร่ก็ให้สัญญาณด้วยล่ะกัน”หญิงสาวพูดก่อนจะหยิบอุปกรณ์สื่อสารไร้สายติดที่ข้างหู

“ฝากเรื่องนั้นด้วยล่ะกัน”

“อืม...”แมร์โลพยักหน้ารับก่อนจะขอแยกตัวออกไปจัดการงานของตัวเอง


 

“เราเองก็ไปกันเถอะครับ”ชายหนุ่มตั้งท่าจะเดินออกไปแต่ก็ถูกเบลม็อทเรียกไว้

“เดี๋ยว...เบอร์เบิ้น”

“ครับ?”ร่างสูงหันมามองหน้าอีกฝ่าย

“นายคิดจะทำอะไรกันแน่”เบลม็อทถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“หมายถึงเรื่องอะไรเหรอครับ?”

“อย่ามาตีหน้าเซ่อใส่ฉันนะ นายคิดว่าฉันไม่เห็นที่นายทำกับแมร์โลเหรอ”


 

       เห็นจริงๆด้วยสินะ....


 

“ผมก็แค่ขอกำลังใจในฐานะคู่หูเท่านั้นแหละครับ”อามุโร่ตอบด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน เขารู้ว่ามันเป็นคำแก้ตัวที่ยังไงก็ฟังไม่ขึ้นแต่เขาก็ไม่อยากให้เบลม็อทมาเซ้าซี้อะไรมาก

“คู่หูงั้นเหรอ? แล้วมีคู่หูที่ไหนเขาทำแบบนี้กันบ้าง แล้วนายจะแก้ตัวที่นายจูบกับแมร์โลบนรถหน้าร้านคาเฟ่ว่ายังไง เบอร์เบิ้น”

ชายหนุ่มหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า ยิ่งเขาหาข้อแก้ตัวมากเท่าไหร่เจ้าหล่อนก็ดูเหมือนจะชอบขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆมาพูดให้เขาแก้ตัวไม่ขึ้น จริงๆเขาก็ไม่คิดว่าเบลม็อทจะเห็นเรื่องเมื่อตอนนั้นด้วย

“ดูท่าทางแล้วเนี่ย...ระหว่างกับแมร์โลดูจะไม่ธรรมดาแล้วนะ”

เบลม็อทรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของคนในองค์กรนั้นซับซ้อนและมีหลายรูปแบบแต่ส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นประเภทมีผลประโยชน์ร่วมกันต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์แต่เธอกลับมองความสัมพันธ์ระหว่างเบอร์เบิ้นกับแมร์โลไม่ออก ดูเหมือนว่าระหว่างสองคนนี้มันมีอะไรที่มากกว่านั้น


 

“แล้วคุณจะทำไมเหรอครับ หรือว่า...ที่พูดนี่เพราะหึงผม”อามุโร่เลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงยียวน

“อย่ามาพูดให้ขำหน่อยเลยคิดว่าคนอย่างฉันจะหึงผู้ชายอย่างนายเหรอ”

“ก็ดีครับ...คุณสนใจแค่ยินคนเดียวก็พอแล้ว ได้ยินว่าชอบชวนกันไปทำมาร์ตินี่กันบ่อยไม่ใช่เหรอครับ”

“นี่นาย...”เบลม็อทหมดคำพูดจะเถียงกับชายตรงหน้า

“แล้วก็อีกอย่างนะครับ... ผมเก็บความลับของคุณอยู่นะ”อามุโร่ขยิบตาให้อีกฝ่าย

“ชิ...”หญิงสาวสะบัดหน้าหนี


 

        พอได้ทีก็หาเรื่องขู่กันงั้นเหรอ....


 

        ฝากไว้ก่อนเถอะเบอร์เบิ้น....


 

“เอาล่ะผมว่าเราเข้าไปในงานเลี้ยงกันดีกว่านะครับ”อามุโร่ตัดบทสนทนาก่อนจะเดินนำเข้าไปในโรงแรมเบลม็อทได้แต่ทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยและเดินตามไปแบบห่างๆ ถ้าเธอเข้าไปในงานแล้วเธอก็ต้องสวมหน้ากากเป็น คริส วินยาร์ด เมื่อเข้าไปอยู่ในงานเลี้ยงแล้วพวกเขาก็แยกกันไปอยู่คนละมุมของงานทำเหมือนไม่รู้จักกันและคอยเฝ้าจับตาดูเป้าหมาย เบลม็อทเองก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี เข้าไปทักทายดารานักแสดงเพื่อนร่วมวงการตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน เบอร์เบิ้นเองก็พยายามทำตัวไม่ให้เป็นจุดสนใจมากนักสายตาคอยเฝ้าจับตาดู เหยื่อ ที่เขาต้องล่าในวันนี้


 


 


 


 

“รันนะรัน อุตส่าห์มีโอกาสได้เจอดารากับนักกีฬาหล่อๆแล้วแท้ๆ ดันมาบอกว่ามีเรียนคาราเต้งั้นเหรอ”โซโนโกะบ่น

“ยังชอบเหมือนเดิมเลยนะครับ พี่โซโนโกะ”โคนันได้แต่ยิ้มแห้งๆ

“ชอบเรื่องแบบนี้ซะจริงๆเลยนะ รันเนี่ย ไม่รู้ด้วยแล้ว”

“ที่พูดน่ะหมายถึงเธอต่างหากล่ะ”เด็กชายพึมพำเบาๆ

“เอาน่า...บอกว่าจะมาเดี๋ยวก็มาเองแหละ”โมริพูดก่อนจะเดินแยกตัวออกไป

“แล้วจะไปไหนของเขาล่ะนั่น...”

“ก็ไปเดินหาคุณโอกิโนะ โยโกะไงล่ะ”โคนันมองตามด้วยสีหน้าเอือมๆ

“เฮ้อ...จริงๆเลยนะ คุณลุงเนี่ย”

เด็กชายไม่พูดอะไรได้แต่ยืนจิบน้ำส้มอยู่เงียบๆ ในขณะที่โซโนโกะสอดส่ายสายตามองหาหนุ่มหล่อในงานต่อไปจนไปสะดุดตากับใครบางคนเข้า

“ว้าว! ขนาดมูฟวี่สตาร์ของอเมริกาอย่างคริส วินยาร์ดยังมาเลย”เด็กสาวร้องขึ้น

ทำเอาโคนันสำลักน้ำส้มที่ดื่มเข้าไป


 

                          ว่าไงนะ....!?


 

โคนันรีบสอดส่องสายตามองหา ก็พบเข้ากับร่างบางระหงของหญิงสาวผมยาวสีบลอนด์ที่สวมชุดราตรียาวสีดำกำลังยืนพูดคุยกับแขกอยู่อีกมุมหนึ่งของงาน


 

                         เบลม็อท....!?


 

และดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าถูกมองอยู่เธอจึงหันมามองก็พบกับเด็กชายชั้นประถมกำลังยืนจ้องเธอด้วยสายตาจริงจัง เบลม็อทมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะขอตัวเดินออกไปจากห้องจัดเลี้ยง โคนันสังเกตการกระทำของหญิงสาวก่อนจะรีบวิ่งตามออกไป

“จะไปไหนน่ะ เจ้าหนู”โซโนโกะเรียก

“ไปเข้าห้องน้ำครับ”

“ต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอ?”เด็กสาวได้แต่ทำหน้างงก่อนจะเลิกให้ความสนใจ


 

โคนันวิ่งตามหญิงสาวที่เดินออกมาจนถึงบริเวณที่ปลอดคนเพราะแขกทุกคนอยู่ในห้องจัดเลี้ยง

“เดี๋ยวก่อนสิ! เบลม็อท”โคนันเรียก

หญิงสาวจึงหยุดเดินและหันมามองร่างของเด็กชายที่วิ่งตามเธอมา

“Hi ไม่ได้เจอกันนานนะ”เบลม็อทส่งยิ้มยียวนให้อีกฝ่าย

“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“ถามอะไรของเธอน่ะ เขาเชิญมาก็ต้องมาสิ”

“มีแผนอะไรกันแน่...”เขาไม่เชื่อหรอกว่าแม่นี่จะมาเพราะมีคนเชิญมา

“หึ...แล้วถ้ามีเธอจะทำยังไงล่ะ”หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก

“บอกมาสิ เธอมีเป้าหมายอะไรกันแน่!”

“จุ๊ๆๆ ชอบถามแบบขวานผ่าซากจริงๆเลยนะ”หญิงสาวส่ายนิ้วชี้ไปมา

“....”

“ฉันมาที่นี่เพื่อ ล่าเหยื่อ คงเข้าใจความหมายนะ”

“ล่าเหยื่อ?”

“แต่คนล่าไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเบอร์เบิ้น”

“เบอร์เบิ้นงั้นเหรอ?”


 

          มีพวกมันอยู่ในงานนี้อีกเหรอเนี่ย...!?


 

“ที่เหลือเธอก็ต้องไปหาคำตอบเอาเองนะ”

“บอกมานะว่าเป้าหมายของพวกเธอเป็นใคร”

“ชูว์ ถ้าบอกก็หมดสนุกกันพอดีน่ะสิ”เบลม็อทเอานิ้วแนบริมฝีปากก่อนจะพูดเสียงยียวน

โคนันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังเล่นสงครามประสาทกับแม่มดสาวพันหน้าอยู่ เขายืนจ้องหน้าหญิงสาวอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจวิ่งกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยง


 

ยังไงตอนนี้เขาก็ต้องไปตามหาเป้าหมายที่พวกมันต้องการจะฆ่าซะก่อน...


 

  ฉันไม่ยอมให้พวกแกทำสำเร็จหรอกน่า...


 

หญิงสาวผมบลอนด์มองตามแผ่นหลังเล็กของเด็กชายที่วิ่งออกไปจนลับสายตา พลางยกยิ้มมุมปาก


 

               เอาล่ะ...เธอจะทำยังไง...


 

         แน่ใจเหรอว่า...จะหยุดพวกเราได้....


 

          พ่อหนุ่มกระสุนเงินสุดที่รักของฉัน....


 

———————————————————————————————————————

เอาแล้วๆๆๆ โคนันจะทำยังไงล่ะเนี่ย ขนาดตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเบอร์เบิ้นเป็นใครแล้วจะหยุดแผนครั้งนี้ได้มั้ย ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ ช่วยเม้นท์เป็นกำลังใจกันเยอะนะคะ


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #97 icesupicha (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 03:01

    เบลม็อทนี่ก็ชอบไปกวนโคนันจริงๆเลยน๊าา

    #97
    0
  2. #58 autumn morning^^ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 01:29
    เบลม็อทกับยินเหรอ ถ้าคู่นี้เค้าได้กัน ก็น่าสนใจพิลึกล่ะนะ55
    #58
    0
  3. #34 Ayase Mayuri. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 01:55

    อะแฮ่มผมขอพูดเลยนะฮะในฐานะแฟนคลับที่ชอบเรื่องนี้
    เราอยากจะพูดถึงการที่ไรท์ชอบทำตัวหนาให้เราเพ่งมัน(ก็สนใจมากจริงๆ) เรานั่งคิดทฤษฎีปั่นหัวแล้วครับ มโนไปยันอดีตน้องแล้วอ่ะ โอ้ยปวดหัวกับตัวเอง

    เราควรหยุดมโนเติมแต่งจินตนาการหรือมโนต่อดี555
    ทำncมาให้อ่านจะดีมาก รักน้า
    #34
    1
    • #34-1 Silver Thorn(จากตอนที่ 13)
      4 เมษายน 2562 / 06:37
      ไรท์ตั้งใจไว้ว่าในแต่ละตอนจะค่อยๆเปิดเผยอดีตแล้วก็ความสัมพันธ์ของตัวละครนั้นๆถ้าเปิดเผยหมดแต่แรกมันจะไม่สนุกและไม่มีอะไรให้ลุ้นค่ะ ซึ่งจะมีตัวละครอีกหลายตัวเข้ามาเพิ่มสีสัน
      ฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
      ส่วนเรื่อง nc มีแน่ค่ะแต่จะไม่หวือหวามากเพื่อไม่ให้ถูกแบน อดใจรอกันหน่อยนะคะ
      #34-1