[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 12 : Chapter 12 New student and important thing

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    11 ธ.ค. 62


 

“เอ๊ะ? จริงเหรอเรื่องนั้นน่ะ”รันมีสีหน้าแปลกใจ

“จริงสิ ฉันแอบไปถามหมวดทาคางิมา เขาบอกว่าคดีที่โรงแรมไฮโด้เมื่ออาทิตย์ก่อนคุโด้คุงเป็นคนคลี่คลายน่ะ”

“งั้นเหรอ...”

“ถ้ามีเวลาขนาดนั้นน่าจะโทรมาหาภรรยาสุดที่รักซะบ้างนะ”โซโนโกะทำหน้าล้อเลียนจนรันได้แต่หน้าแดง

“แต่จะว่าไปนักสืบหนุ่มที่เจอกันตอนนั้นน่ะก็หล่อดีนะ”โซโนโกะทำท่าทางเพ้อฝัน

“ถ้าจำไม่ผิดเขาบอกตอนจะลากับพวกเราว่าเดี๋ยวก็ได้พบกันอีก หมายความว่ายังไงกันนะ”

“ไม่รู้สิ...”

ตอนนี้รันและโซโนโกะกำลังพูดคุยกันเพื่อรอเข้าคาบเรียน

“อืมมม...”เด็กสาวทำท่าครุ่นคิด

“เขาอาจจะปิ๊งรันจริงๆก็ได้นะ”

“เป็นไปไม่ได้หรอกน่า”


 


 

“เอาล่ะนักเรียนนั่งที่ได้แล้ว”จังหวะเดียวกันครูร่างท้วมคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องรันและโซโนโกะจึงต้องยุติบทสนทนาไว้แค่นั้น

“วันนี้จะมีนักเรียนใหม่ย้ายมาเรียนกับเราตั้งแต่วันนี้นะ”คำพูดของอาจารย์ตรงหน้าสร้างความแปลกใจให้กับนักเรียนในห้องเป็นอย่างมาก ทุกคนต่างพร้อมใจกันหันไปมองนักเรียนใหม่ที่ยืนอยู่ข้างๆอาจารย์

“สวัสดีฮะ ฉันชื่อ เซระ มาสึมิ ยินดีที่ได้รู้จักฮะ”นักเรียนใหม่แนะนำตัวพร้อมกับส่งยิ้มทักทายทุกคนอย่างเป็นมิตร แต่กลับทำให้รันและโซโนโกะได้แต่ทำหน้าเหวอพูดอะไรไม่ถูก


 

คนๆนั้น....


 

คุณเซระไม่ใช่เหรอ....


 

แต่นั่นเขาใส่กระโปรงนะ....!?


 

เป็นผู้หญิงหรอกเหรอ....!?


 

สองสาวคิดในใจคนที่พวกเธอเข้าใจว่าเป็นผู้ชายมาตลอดกลับกลายเป็นผู้หญิงแถมเข้ามาเป็นนักเรียนใหม่ในห้องของพวกเธออีกด้วย แต่เสียงของอาจารย์ก็เรียกสติของพวกเธอกลับมา ในช่วงพักก็มีนักเรียนหลายคนเข้าไปพูดคุยกับนักเรียนคนใหม่ ซึ่งเธอก็เป็นคนที่ร่าเริงและเข้ากับคนอื่นง่ายเพื่อนทุกคนก็เลยดูจะชอบใจกันมาก


 

“ฉันเคยอาศัยอยู่ที่อเมริกากับผู้ปกครองน่ะ แต่ขอกลับมาอยู่ญี่ปุ่น เพราะมันสะดวกกับอะไรหลายๆอย่างน่ะรวมถึงการเป็นนักสืบด้วย”

“นักสืบเหรอ? คุณเซระเป็นนักสืบเหรอคะ”

“ใช่แล้วล่ะ...”

“ถ้ามาเป็นคู่หูกับคุโด้ก็ดีน่ะสิ”นักเรียนชายคนหนึ่งพูดขึ้น

“คุโด้เหรอ?”

“อืม คุโด้ ชินอิจิยอดนักสืบม.ปลายแห่งตะวันออกยังไงล่ะ เขาน่ะเป็นความภูมิใจของโรงเรียนม.ปลายเทย์ตันของพวกเราเลยนะ”

“งั้นเหรอ...”


 


 


 

“ไม่อยากเชื่อเลยนะว่านักเรียนใหม่ที่เขามาคือ คุณเซระ เขาดูเป็นคนร่าเริงดีนะ”รันพูดขึ้นขณะเดินไปตามทางเดินของโรงเรียนพร้อมกับโซโนโกะ บทสนทนาที่เซระคุยกับเพื่อนในห้องพวกเธอก็นั่งฟังอยู่ห่างๆเช่นกัน

“แถมเข้ากับคนง่ายซะด้วย”

“แต่ว่าที่น่าตกใจก็เรื่องที่เขาเป็นผู้หญิงนี่แหละ”

“ก็นั่นน่ะสิ เล่นแบนเป็นไม้กระดานแบบนั้นใครจะไปดูออกกันล่ะ”


 

“ฮะๆๆ ขอโทษทีนะที่ฉันแบนเป็นไม้กระดานน่ะ”สาวทอมบอยวิ่งเข้ามากอดคอสองสาวอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาพวกเธอเซไปเล็กน้อย

“คะ...คุณเซระ”รันหันไปเรียกชื่อผู้มาใหม่

“แต่เพราะแม่ฉันเป็นคนหน้าอกใหญ่ฉันก็เลยไม่ห่วง สักวันมันก็คงจะเด้งออกมาเองนั่นแหละ”หญิงสาวพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ

“งั้นเหรอ....”รันกับโซโนโกะได้แต่ทำหน้างง


 

“อะ อาจารย์นานามิคะ”ในขณะที่รันกำลังทำตัวไม่ถูกกับเพื่อนใหม่ตรงหน้า เมื่อเห็นอาจารย์สาวเธอจึงร้องทักเพื่อที่จะได้หลุดจากสถานการณ์แปลกๆนี้

“สวัสดีค่ะ คุณรัน ยังไม่ไปพักเที่ยงกันอีกเหรอ”หญิงสาวเจ้าของผมสีส้มอ่อนเอ่ยทักในมือถือเอกสารมาปึกหนึ่ง

“อ่อ พวกเราเพิ่งจะทานข้าวเสร็จน่ะค่ะ”

“งั้นเหรอคะ...”


 

“นี่ ใครกันเหรอ”เซระหันไปกระซิบถามกับโซโนโกะ

“อ่อ อาจารย์พาร์ทไทม์ เป็นอาจารย์สอนวิชาสังคมน่ะ”

“เห๋ สวยจังเลยแฮะ”สาวทอมบอยหันไปมองร่างบางที่กำลังยืนคุยกับรันอย่างพินิจพิจารณา

“นี่ๆ อาจารย์เขามีแฟนแล้วย่ะ แล้วแฟนเขาก็เป็นหนุ่มหล่อ มาดเท่ด้วย เขาไม่สนสาวทอมบอยหรอกน่า”

“แหม ฉันก็แค่บอกว่าอาจารย์เขาสวยแค่นั้นเอง”

“ก็ตอนนั้นเธอยังทำท่าจะจีบรันอยู่เลยนี่นาใครจะไปรู้ล่ะ”โซโนโกะพูดพลางเชิดหน้าใส่ ตอนแรกเธอก็เกือบจะหลงเสน่ห์อีกฝ่ายไปแล้วเพราะคิดว่าเขาเป็นผู้ชาย

“ฮะๆๆ ก็ตอนนั้นฉันล้อเล่นนี่นา”เซระได้แต่ยิ้มแห้งๆ


 

“แล้วเด็กคนนั้นใครเหรอ?”นานามิหันไปให้ความสนใจกับหญิงสาวผมสั้นสีดำที่อยู่ด้านหลัง

“อ่อ เธอเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งมาเรียนวันนี้เป็นวันแรกชื่อ คุณเซระค่ะ”รันผายมือเพื่อแนะนำเด็กสาวให้รู้จัก

นานามิหันไปสบตากับนัยน์ตาสีเขียวมะกอกของอีกฝ่ายก็เผลอชะงักไปพักหนึ่ง เธอเคยเห็นหน้าเด็กคนนี้มาก่อน คนที่เห็นที่โรงแรมไฮโด้เมื่อตอนนั้นก่อนจะมองชุดที่เด็กสาวสวมอยู่ก็เห็นว่าเธอใส่กระโปรง


 

จริงๆแล้วเป็นผู้หญิงหรอกเหรอเนี่ย!?


 

“สวัสดีฮะ ชื่อเซระ มาสึมิ ยินดีที่ได้รู้จักฮะ”

เสียงของเด็กสาวตรงหน้าทำให้เธอหลุดจากภวังค์ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวบ้าง

“คุโรชิยะ นานามิ อาจารย์พาร์ทไทม์สอนวิชาสังคม ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“อะ จริงสิงั้นวันนี้เราไปดื่มชาด้วยกันมั้ยคะอาจารย์”โซโนโกะชวน

“ขอโทษทีนะ วันนี้อาจารย์มีธุระน่ะ ไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะ”

“แหม น่าเสียดายจังเลยนะคะ”

“งั้นอาจารย์ขอตัวก่อนนะ”เธอบอกลาลูกศิษย์คนสนิทก่อนจะเดินปลีกตัวออกมา เธอหันกลับไปมองร่างของหญิงสาวผมสั้นเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวมะกอกอีกครั้งก่อนจะเดินต่อ


 

เด็กผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับ หมอนั่น ไม่มีผิด...


 

พอนึกถึงก็พาลหงุดหงิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น....


 

เธอมักจะมีเหตุผลกับทุกๆเรื่องเสมอแต่พอเป็นเรื่องของ หมอนั่น ก็ทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นมาเสียดื้อๆ ใช่แล้วเรื่องของ อากาอิ ชูอิจิ ผู้ชายที่เธอไม่ค่อยจะชอบหน้าตั้งแต่สมัยอยู่ในองค์กรในฐานะไรย์แล้ว เรื่องฝีมือในการทำงานคงต้องยอมรับเพราะหมอนั่นเป็นคนที่ยิงปืนไรเฟิลได้แม่นกว่าเคียนติกับกอร์นเสียอีกแต่เรื่องกวนประสาทคนคงต้องยกให้เป็นที่หนึ่ง เพราะเวลาที่เธอเล่าแผนอะไรให้ฟังหมอนั่นก็ชอบทำท่าฟังแบบขอไปทีแถมบางครั้งยังชอบทำอะไรตามใจตัวเองอีกต่างหากถึงแม้มันจะทำให้งานสำเร็จก็เถอะนะ แต่ในฐานะที่เธอเป็นนักวางแผนแล้วเธอก็ไม่ค่อยชอบคนแบบหมอนั่นสักเท่าไหร่ พักนี้พอเจอหน้าคนที่คล้ายกับหมอนั่นหรือคนที่มีบรรยากาศคล้ายกันเธอก็จะรู้สึกหงุดหงิดอยู่ลึกๆ

นานามิสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมานั่งนึกถึงคนที่ตายไปแล้ว ถ้าเบอร์เบิ้นรู้เข้าคงไม่พอใจอีกแน่ เพราะหมอนั่นเกลียดอากาอิยิ่งกว่าอะไรดี ที่สำคัญกว่านั้นเธอมีงานสำคัญที่ต้องจัดการ


 


 


 


 


 


 

“มีอะไรหรือเปล่า แมร์โล”เบลม็อทเอ่ยถามขณะที่มือบางกำลังถือแก้วไวน์

“เอ่อ...เปล่าไม่มีอะไร”ร่างบางชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะลงมือหั่นเนื้อสเต็กในจาน

วันนี้นานามิมีนัดทานดินเนอร์กับเบลม็อทในภัตตาคารหรูเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลสำหรับงานครั้งต่อไปเธอจึงปฏิเสธคำชวนของรันนั่นเอง

“ฉันเห็นเธอเหม่อลอยมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วนะ คิดอะไรอยู่เหรอ?”

“ก็แค่เรื่องงานน่ะ...”

“แหม เอาจริงเอาจังกับทุกเรื่องเหมือนเคยเลยนะ You should relax”

“ฉันก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรขนาดนั้นสักหน่อย”ร่างบางแก้ตัวแล้วหยิบแก้วไวน์ของตนขึ้นจรดริมฝีปาก จริงๆแล้วเธอก็กังวลเกี่ยวกับการวางแผนในงานชิ้นต่อไปนั่นแหละไม่ใช่ว่าเธอจะไม่มั่นใจในแผนของตัวเองแต่สถานที่ในการลงมือครั้งนี้เป็นสถานที่ที่มีคนเป็นจำนวนมากโอกาสพลาดเลยค่อนข้างสูงและคนที่ต้องลงมือในครั้งนี้คือ เบอร์เบิ้น เธอไม่อยากให้เขาทำพลาด ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนกับปิสโก้ที่ถูกยินฆ่าตายเพราะทำงานพลาดในงานเลี้ยง เธอจะไม่ห่วงเลยถ้าคนทำงานนี้ไม่ใช่เบอร์เบิ้น


 

“พูดถึงเรื่องงานฉันขอถามอะไรหน่อยสิ แมร์โล”

“หืม? อะไรเบลม็อท”

“งานเมื่อคราวก่อนน่ะ ทั้งๆที่ตอนแรกตั้งใจให้เป็นการฆาตกรรมแล้วทำไมผลสุดท้ายถึงออกมาเป็นการฆ่าตัวตายล่ะ”

“ก็ไม่มีอะไรมาก ฉันก็แค่ไม่อยากหาแพะรับบาปเท่านั้นเอง”

“....”

“ต้องมาหาเรื่องใส่ร้ายคนที่เขาไม่ได้ทำผิดอะไรเลยแบบนั้น ฉันก็ไม่ค่อยจะชอบหรอกแต่ถ้ามันเลี่ยงไม่ได้ฉันก็คงต้องทำ”

“แหม ใจดีจังเลยนะ มิน่าเบอร์เบิ้นถึงได้หลงเธอนัก”หญิงสาวผมบลอนด์หยอกล้อ

“หึ ก็คงจะเหมือนกับเธอล่ะมั้ง”

“หมายความว่ายังไง...”

“เธอเองก็เหมือนกันนี่ เธอก็มีความรู้สึกที่นึกถึงใครสักคนอยู่ถึงฉันจะไม่เข้าใจเหตุผลก็เถอะ”

คำพูดของหญิงสาวทำให้เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลชะงักไปพักหนึ่งก่อนจะยกยิ้ม

“เธอไม่จำเป็นต้องเข้าใจเหตุผลของฉันหรอก Because a secrete makes a woman,woman”เบลม็อทว่าก่อนจะเอานิ้วชี้แนบริมฝีปาก

“เหตุผลของผู้หญิงที่ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วอย่างเธอฉันก็ไม่ค่อยอยากจะเข้าใจหรอก”

“อุ๊ยตาย ที่พูดแบบนี้แสดงว่าหึงฉันกับเบอร์เบิ้นสินะ”

“ใครจะไปหึงกันล่ะ เสน่ห์ของแม่มดพันหน้าอย่างเธอใช้ไม่ได้ผลกับเขาหรอก”

“หึๆๆ นั่นสินะ เพราะตอนนี้เขาก็หลงเสน่ห์เธออยู่แล้วนี่”

แมร์โลได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายนิ่งการต่อปากต่อคำกับเบลม็อทเป็นสิ่งหนึ่งที่เธอไม่ชอบถ้ายิ่งไปต่อปากต่อคำด้วยก็เหมือนกับหาเรื่องเข้าตัวเองเหมือนกับที่กำลังจิกเรื่องของเธอกับเบอร์เบิ้นอยู่นี่ไงล่ะ

“ยังไงซะ ขอแค่เบอร์เบิ้นไม่ทำงานนี้พลาดเธอก็คงจะสบายใจแล้วสินะ”

“อ่า...ขอแค่ทำงานสำเร็จใครบางคนจะได้ไม่ต้องหาข้ออ้างฆ่าเขาไง”

“ออกตัวปกป้องกันดีจริงๆเลย”หญิงสาวผมบลอนด์ยิ้มเยาะ

“ก็แล้วแต่เธอจะคิดล่ะกัน...”ร่างบางว่าก่อนจะตักอาหารเข้าปาก

“พูดถึงเรื่องปกป้องแล้ว...หวังว่าเธอคงจะรักษาสัญญากับฉันนะ แมร์โล”

“แน่นอนตราบใดที่เธอไม่มาวุ่นวายกับ สิ่งสำคัญของฉัน ฉันก็จะช่วยปกป้องสมบัติล้ำค่าของเธอ”


 

ฉันไว้ใจคนไม่ผิดสินะ... เบลม็อทคิด


 

“ฉันว่าคำพูดประโยคนั้นน่ะ เอาไปพูดกับ แม่นั่น ดีกว่านะ”

“หืม?”

“ได้ยินว่าช่วงนี้กำลังจับตาดูเบอร์เบิ้นอย่างเอาเป็นเอาตายเลยล่ะ”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”แมร์โลหรี่ตามองอีกฝ่ายเธอรู้ว่าเบลม็อทหมายถึงใคร

“ก็คงจะสักพักแล้วล่ะ ฉันคิดว่า แม่นั่น กำลังสงสัยเบอร์เบิ้นอยู่แน่”

“หึ...ถึงจะสงสัยแค่ไหนแต่ก็คงทำอะไรไม่ได้หรอก ยัยนั่น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เบอร์เบิ้นกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหนคนที่รู้ก็มีแค่ฉันกับเธอเท่านั้น”

“เธอลืมไปแล้วเหรอ ไม่มีอะไรที่ แม่นั่น อยากรู้แล้วไม่ได้รู้หรอก ถ้าบอกว่าทั้งฉันทั้งเธอแล้วก็เบอร์เบิ้นเป็นคนเจ้าความลับล่ะก็...แม่นั่น ก็เป็นจอมล้วงความลับเลยล่ะ”

“คิดจะล้วงความลับจากคนเจ้าความลับงั้นเหรอคงยากหน่อยนะ”แมร์โลยกยิ้มมุมปาก


 

ใครจะยอมให้คนอย่าง แม่นั่น มาล้วงความลับได้ง่ายๆกันล่ะ...


 

“ฉันก็แค่อยากจะเตือนเอาไว้เท่านั้นแหละ เพราะเธอคงไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับ สิ่งสำคัญ ของเธอเท่าไหร่หรอกนะ”

“แน่นอนสิ...”หญิงสาวว่าพลางกำมือแน่น


 

ใครจะไปยอมให้ ยัยนั่น มายุ่งกับ สิ่งสำคัญ ของเธอได้ง่ายๆกันล่ะ...


 

ยังไงเธอก็จะไม่ยอมให้ใครมาพรากเอาสิ่งสำคัญของเธอไปอีกแล้ว...


 

_________________________________________________________


 

มาต่อเรียบร้อยแล้วค่าาาาาา ตอนนี้ก็ทิ้งปมไว้ให้คนอ่านงงเล่นกันอีกแล้ว 55555 ไว้รอลุ้นกันต่อนะคะ ฝากติดตามและเม้นท์เป็นกำลังใจกันด้วยนะคะ


 


 


 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #47 PwachS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 10:53
    นึกถึงเพลงพี่ดาเลยอ่ะ นี่คือสิ่งสำคัญ~
    #47
    0
  2. #33 Ayase Mayuri. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:19

    ไรท์เน้นคำซะชัดเลย555 เรานี่เเบบคิดหนัก...อยากให้อากาอิเป็นชู้เก่าจังเลยคร่ะ!
    #33
    1
    • #33-1 Bow_2690(จากตอนที่ 12)
      18 มิถุนายน 2562 / 23:02
      ใช่ๆ ยิ่งนานามิพูดว่า 'อีกครั้ง' ตอนท้ายด้วย มันยิ่งคิดอ่ะ
      #33-1