[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 11 : Chapter 11 Okiya Subaru

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,057
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    11 ธ.ค. 62

“เอ๋? บัตรเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงเหรอครับ”โมริมีท่าทีแปลกใจจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าหน้า

“ใช่แล้วล่ะครับ นี่ครับเป็นบัตรเชิญสำหรับงานเลี้ยงของท่านประธานทาคาฮาชิ”ชายตรงหน้ายื่นการ์ดให้กับเขา

“เอ่อ...แล้วทำไมท่านประธานคนนั้นถึงต้องเชิญผมไปด้วยล่ะครับหรือว่ามีเรื่องอะไร”

“อ่อ เปล่าครับคือว่า เพื่อเป็นการฉลองที่บริษัทของท่านทำยอดกำไรได้ทะลุเป้าท่านก็อยากจะจัดงานเลี้ยงเพื่อเป็นขวัญกำลังใจให้กับพนักงานทุกคนรวมถึงหุ้นส่วนด้วยน่ะครับ แล้วท่านก็บอกกับผมว่าถ้าเชิญพวกคนดังมาร่วมงานด้วยคงจะดี ท่านก็เลยมอบหมายให้ผมมาเชิญคุณโมริน่ะครับ”

“แล้วคุณคือ...”โมริจ้องมองชายตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา

“ขอโทษครับที่ผมแนะนำตัวช้า ผมชื่อ สึกาวะ มาซาโนริเป็นเลขาของท่านประธานทาคาฮาชิครับ”

“อืมมม...ท่านประธานบริษัทใหญ่ส่งคนมาเชิญถึงขนาดนี้แล้วจะไม่ไปก็คงไม่ได้นะพวกแกคิดว่าไง...”ชายวัยกลางคนหันไปถามผู้เป็นลูกสาวและเด็กแว่นชั้นประถมที่อยู่ในชุดนักเรียนเตรียมตัวจะไปโรงเรียนแต่เนื่องจากว่าคุณพ่อของเธอมีแขกตั้งแต่เช้าพวกเขาเลยต้องอยู่รับฟังด้วย

“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทหนูว่าก็ควรไปนะคะ”

“ผมเองก็ไม่มีปัญหาครับ”

“งั้นเป็นอันว่าพวกเราตกลงรับคำเชิญนี้ครับ”

“ขอบคุณมากเลยนะครับ”อีกฝ่ายยิ้มรับด้วยความยินดี

“แล้วงานนี้จัดเมื่อไหร่เหรอครับ”

“อ่อ อาทิตย์หน้าน่ะครับ”

“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกเราขอตัวนะคะ”รันกับโคนันค้อมหัวบอกลาตามมารยาทก่อนจะเดินออกไปแต่สายตาของโคนันกลับเหลือบไปเห็นท่าทีแปลกๆของเลขาหนุ่มเข้าท่าทางลอบถอนหายใจเหมือนกับโล่งใจอะไรบางอย่าง


 

ท่าทางเมื่อกี้นี้ของเขามันอะไรกันนะ...


 

เราเองก็ชักจะมีลางสังหรณ์แปลกๆ.....


 

เหมือนกับว่างานเลี้ยงนี้มันมีอะไรบางอย่าง...


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

“เดี๋ยวสิ จะไปไหนล่ะ”มือหนารั้งเอวบางเข้ามาในอ้อมกอด

“ปล่อยฉันได้แล้วเบอร์เบิ้น วันนี้ฉันมีงานแต่เช้านะ”ร่างบางว่า ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาพันกายที่เปลือยเปล่า

“ฉันยังอยากอยู่กับเธออยู่เลยนะ”อามุโร่พูดก่อนจะดันร่างบางลงบนเตียงพร้อมกับร่างของตนเองที่ทาบทับลงมา

หญิงสาวจ้องหน้าคนด้านบนนิ่งพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างแนบแก้มของชายหนุ่ม

“อย่าเอาแต่ใจไปหน่อยเลยน่า เรามีงานต้องทำนะไปเตรียมตัวได้แล้ว”


 

จุ๊บ


 

นานามิพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะยืดตัวไปจูบปากร่างสูงเบาๆก่อนจะผลักเขาออกและเดินไปเข้าห้องน้ำ

อามุโร่มองตามก่อนจะยกยิ้มมุมปาก ตอนนี้เขารู้สึกอารมณ์ดีชะมัด คงเป็นเพราะเมื่อคืนนี้เขาได้ดื่มไวน์แดงจากฝรั่งเศสล่ะมั้ง ความจริงแล้วเขาก็ต้องยอมรับว่าแอบรุนแรงกับแมร์โลไปบ้างเหมือนกันก็เขาไม่ชอบให้เธอไปสนใจผู้ชายคนอื่นนี่นา แต่อามุโร่ก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเขาเองก็เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน เขาเคยรู้สึกหงุดหงิดเวลาที่แมร์โลให้ความสนใจกับผู้ชายคนอื่น


 

ใช่แล้ว...กับ ผู้ชายคนนั้น...


 

พอนึกถึง หมอนั่น ก็พาลให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆ


 

แต่ว่า หมอนั่น ก็ตายไปแล้วไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะต้องรื้อฟื้นมันขึ้นมา


 

ที่สำคัญยังไงซะ แมร์โลก็ยังอยู่กับเขาและยอมเป็นของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น...


 

เขาจะเป็นคนคอยอยู่ข้างๆเธอเอง....


 


 

“เป็นอะไรไปเบอร์เบิ้น”ร่างบางหันมาถามอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง

หลังจากที่พวกเขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จและเตรียมตัวจะออกไปทำงานแต่เบอร์เบิ้นกลับมาอ้อนเธอแปลกๆ

“แค่กำลังคิดว่าเธอจะเลิกนึกถึงผู้ชายคนอื่นหรือยัง”

ร่างสูงพูดเชิงหยอกล้อ

“เมื่อคืนนี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง”

“ก็แค่สงสัยน่ะ”

“ผู้ชายที่ทำแบบนี้กับฉันได้ก็มีแค่นายคนเดียว รู้ไม่ใช่เหรอ”

“นั่นสินะ...”สิ่งที่อามุโร่มั่นใจอย่างหนึ่งก็คือ ร่างบางในอ้อมกอดให้ความสำคัญกับเขามากกว่าผู้ชายคนอื่นและเธอก็มีระยะห่างในการทำงานเสมอแต่มันก็ทำให้เขาอดหงุดหงิดใจไม่ได้อยู่ดี

“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง วันนี้มีงานที่โรงเรียนใช่มั้ย”ร่างสูงคลายอ้อมกอดก่อนจะเอ่ยถาม

“อืม....”


 


 


 

“แล้วเช้านี้นายไม่มีงานที่ร้านปัวโรต์เหรอ”ร่างบางเอ่ยถามขณะที่นั่งอยู่บนรถ RX-7 สีขาวซึ่งเป็นรถประจำตัวของชายหนุ่ม

“อ่า วันนี้ฉันลางานตอนเช้าน่ะ ว่าจะไปสืบข้อมูลนิดหน่อย”

“หมายถึงเรื่องงานต่อไปของเราสินะ”

“ใช่ อย่าลืมสิคราวนี้ฉันอยู่งานเบื้องหน้านะยังไงก็ต้องหาทางเข้าใกล้เป้าหมายก่อน”

“นั่นสินะ โชคดีจริงๆที่คราวนี้ฉันเป็นแค่แบล็คอัพไม่ต้องทำอะไรให้มันเหนื่อย”

“ถ้ามีเรื่องอะไรก็ช่วยกันหน่อยก็แล้วกันนะ”

“อืม แต่นายน่าจะระวังตัวไว้หน่อยนะ รู้ใช่มั้ยงานนี้ถ้านายทำพลาดขึ้นมาจะเป็นยังไง”

ถ้าเป็นงานลงมือเบื้องหลังแบบไม่ให้มีใครรู้เหมือนกับงานของประธานทาจิบานะเธอคงไม่นึกห่วงเท่าไหร่นักแต่นี่เป็นการลงมือทำงานเบื้องหน้าการลงมือฆ่าใครสักคนในสถานที่ที่มีคนจำนวนมากไม่ใช่เรื่องง่ายถ้าหากวางแผนไม่รัดกุมก็จะมีโอกาสพลาดได้ง่ายแล้วทุกคนในองค์กรย่อมรู้ดีว่าถ้าหากทำงานแบบนี้พลาดผลลัพธ์ก็คือต้องตายสถานเดียว ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อใจเบอร์เบิ้น เขาเป็นคนฉลาดแก้ไขปัญหาในทุกสถานการณ์ได้อย่างดีเยี่ยมแต่การทำงานแบบนี้มันก็มีความเสี่ยงสูงอยู่เหมือนกัน

“เป็นห่วงฉันหรือไง ทำหน้าเครียดเชียว”แมร์โลคงไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองทำหน้าแบบไหนอยู่ อามุโร่เห็นหญิงสาวนิ่งเงียบไปพอเหลือบสายตาไปมองก็เหมือนกับว่าเธอกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด

“.....”

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่าเธอจะช่วยฉันวางแผนไม่ใช่เหรอ”ชายหนุ่มถามอย่างมั่นใจ

“อืม แน่นอนสิ”นานามิหันไปมองหน้าชายหนุ่ม ถ้าอีกฝ่ายเลือกที่จะเชื่อในแผนของเธอ เธอก็จะไม่ทำให้เขาเสียความเชื่อใจเหมือนกัน

เมื่อจบบทสนทนาชายหนุ่มก็ขับรถมาถึงจุดหมายปลายทางพอดี

“ขอบใจที่มาส่งนะ เบอร์เบิ้น”หญิงสาวเตรียมตัวจะลงจากรถแต่ก็ถูกชายหนุ่มรั้งข้อมือเอาไว้เสียก่อน

“มีอะไรเหรอ?”

“ไม่จูบลากันหน่อยเหรอ”

“ไม่ต้องเลย เดี๋ยวนี้ได้คืบจะเอาศอกหรือไง”

“หึๆๆ”อามุโร่ได้แต่หัวเราะในลำคอก่อนจะปล่อยให้เธอลงจากรถแต่โดยดี

หลังจากนั้นรถ RX-7 ก็เคลื่อนตัวออกจากหน้าโรงเรียนมัธยมปลายเทย์ตัน นานามิจึงเดินเข้าโรงเรียนไปพร้อมๆกับพวกเด็กนักเรียน พวกเด็กที่รู้จักเธอก็พากันทักทาย

“อาจารย์นานามิคะ”

ร่างบางหันไปตามเสียงเรียกก็พบกับเด็กสาวม.ปลายสองคนกำลังเดินเข้ามาหาเธอ

“อ้าว คุณรัน คุณโซโนโกะ”

“สวัสดีค่ะ อาจารย์”รันค้อมหัวทักทาย

“สวัสดีค่ะ คุณรัน”

ทั้งสามทักทายกันตามประสาลูกศิษย์กับอาจารย์ก่อนจะเดินเข้าอาคารไปพร้อมๆกัน

“แล้วอาจารย์หายดีแล้วเหรอคะ เห็นว่าลาหยุดเพราะเป็นหวัดนี่คะ”รันถามด้วยความเป็นห่วง

“อ่อ จ๊ะ อาจารย์น่ะหายดีแล้วไม่ต้องห่วงหรอกนะ”

ความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้ป่วยอะไรหรอกก็แค่ขอลาหยุดงานเพื่อไปจัดการภารกิจขององค์กรเท่านั้นเอง

“แล้วคนที่มาส่งอาจารย์เมื่อกี้คือ คุณอามุโร่ใช่มั้ยคะ”เด็กสาวผมสั้นถามเพราะเธอจำรถสปอร์ตสีขาวคันนั้นได้เป็นอย่างดีคนใกล้ตัวเธอที่ใช้รถแบบนั้นก็มีแค่คุณอามุโร่เท่านั้นแหละ

“ก็...ใช่จ๊ะ”

“แหม เป็นเพื่อนที่ดีจังเลยนะคะคุณอามุโร่เนี่ย”โซโนโกะดัดเสียงล้อเลียน ยังไงซะเธอก็ไม่เชื่อหรอกว่าสองคนนี้เป็นแค่เพื่อนกัน ก็แววตา ท่าทางแล้วก็การกระทำของสองคนนี้มันดูเกินคำว่าเพื่อนนี่นา

“โซโนโกะ...”

“หึๆๆ นั่นสินะ”หญิงสาวได้เพียงแต่หัวเราะในลำคอ เธอรู้ว่าเด็กสาวตรงหน้าคิดอะไรอยู่ ถ้าคนอื่นจะคิดว่าเธอกับเบอร์เบิ้นไม่ใช่เพื่อนกันก็คงจะไม่แปลกก็ท่าทางของพวกเขามันก็ดูเหมือนคนที่ไม่ใช่เพื่อนกันอยู่แล้ว อีกอย่างความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เลยคำว่าเพื่อนมาตั้งนานแล้วนี่

“เอ่อ อาจารย์คะ วันนี้อาจารย์ว่างหรือเปล่าคะ”รันถาม

“ก็ว่างนะ มีอะไรเหรอ”

“คือว่า หนูอยากจะชวนอาจารย์ไปบ้านคนรู้จักน่ะค่ะ”

“หืม?”ร่างบางเลิกคิ้วสงสัย

“คือว่า...พวกเด็กๆเขาถามหาอาจารย์น่ะค่ะ”

“หมายถึงพวกเด็กๆชมรมนักสืบเยาวชนน่ะเหรอจ๊ะ”

“ค่ะ คือว่าเด็กพวกนั้นเขาบอกว่าอยากเจออาจารย์น่ะ”

“งั้นอาจารย์ขอรับคำชวนก็แล้วกันนะ”

“ขอบคุณค่ะ พวกเด็กๆจะต้องดีใจกันมากแน่ๆ งั้นไว้เจอกันตอนเย็นนะคะ”

“จ๊ะ งั้นอาจารย์ขอตัวก่อนนะ”

เธอบอกลาลูกศิษย์ทั้งสองก่อนจะเดินเข้าห้องพักครูเพื่อจัดการงานที่ค้างอยู่

เหตุผลที่เธอตอบรับคำชวนของพวกรันก็เพราะอยากเจอกับเด็กผู้หญิงผมสั้นสีน้ำตาล ถ้าเธอไปพบกับเด็กพวกนั้นบางทีเธออาจจะได้เจอเด็กคนนั้นด้วยก็ได้ ความสงสัยที่คาใจเธออยู่จะได้ไขกระจ่างเสียที


 


 


 


 


 


 


 


 

“ว่าไงนะ!!! นี่พวกนายชวนอาจารย์นานามิมาที่บ้านด็อกเตอร์เหรอ”โคนันถึงกับโวยลั่นเมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเก็นตะบอก ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่บ้านด็อกเตอร์อากาสะเพราะด็อกเตอร์บอกว่าวันนี้จะเลี้ยงเค้กไอศกรีมที่สั่งมาและดูเหมือนจะเป็นเค้กก้อนใหญ่เสียด้วย ทุกคนก็เลยลงความเห็นกันว่าจะชวนคนรู้จักคนอื่นมาทานด้วย

“อือ พวกเราไปบอกพี่รันน่ะว่าอยากเจออาจารย์นานามิ พี่รันก็เลยบอกว่าจะชวนอาจารย์มาด้วย”อายูมิว่าเสียงใส

“แล้วทำไมโคนันคุงต้องตกใจขนาดนั้นล่ะครับ”มิซึฮิโกะถาม

“หรือว่านายตื่นเต้นที่จะได้เจอสาวสวยน่ะ โคนัน”เก็นตะเอาศอกมากระทุ้งแขนเขาเบาๆ

“จะบ้าเหรอ! ใช่ที่ไหนเล่า”

“มีเรื่องอะไรกันเหรอ”เด็กหญิงผมสีน้ำตาลเดินเข้ามาในวงสนทนาเพราะเห็นท่าทีลนลานแปลกๆของเด็กแว่น

โคนันจึงดึงแขนไฮบาระกึ่งลากกึ่งจูงมาที่อีกมุมหนึ่งของบ้านเพื่อไม่ให้มีใครได้ยินเรื่องที่เขาจะพูด

“มีเรื่องอะไรเหรอ นายดูหน้าเครียดๆนะ”

“ก็จะไม่ให้ฉันเครียดได้ยังไงล่ะ เมื้อกี้พวกเก็นตะมาบอกฉันว่าไปขอให้พวกรันชวนอาจารย์นานามิมาบ้านด็อกเตอร์ด้วยน่ะสิ”

“ว่าไงนะ...”ไฮบาระเบิกตากว้าง

“อีกไม่นานก็คงใกล้จะมากันแล้วล่ะ ยังไงตอนนี้เธอก็ต้องไปหลบก่อนนะ”

“แล้วจะบอกพวกเด็กๆยังไงล่ะ”

“เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันหาทางจัดการเอง ฉันว่าตอนนี้เธอขึ้นไปบนห้องก่อนเถอะ”

“อะ...อืม”เด็กหญิงพยักหน้ารับรู้ก่อนจะผละตัวขึ้นไปยังห้องนอน


 

ยังไงก็ให้พวกมันเจอไฮบาระไม่ได้เด็ดขาด...


 

ถ้าพวกมันเห็นหน้าไฮบาระแล้วเกิดจำหน้าตอนเด็กของเธอได้...ความลับที่ว่าไฮบาระคือ เชอร์รี่คนทรยศขององค์กรที่พวกมันกำลังตามหาล่ะก็...เป็นเรื่องยุ่งแน่


 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ โคนันคุง”เด็กชายหน้าตกกระถาม

“อ่อ ไฮบาระเขาบอกว่าไม่ค่อยสบายน่ะก็เลยขอไปพักผ่อนบนห้อง”โคนันพูด ตอนนี้เขาต้องหาข้ออ้างไม่ให้ไฮบาระกับอาจารย์นานามิเจอกัน

“น่าเสียดายจังเลยนะ แบบนี้ก็อดทานเค้กไอศกรีมด้วยกันน่ะสิ”อายูมิบ่น


 

ติ๊ง หน่อง


 

“สงสัยคงจะมากันแล้วล่ะนะ”โคนันตัดบทก่อนจะหันไปมองที่ประตูหน้าบ้านก็พบหญิงสาวสองคนกำลังเดินเข้ามาในบ้าน

“ขอรบกวนหน่อยนะคะ”รันเอ่ยเป็นมารยาท

“อ้าว มาแล้วเหรอรันคุง แล้วผู้หญิงคนนั้น...”ด็อกเตอร์อากาสะเดินออกมาจากครัวเพื่อรับแขกก่อนจะสะดุดตากับร่างเพรียวบางของหญิงสาวตรงหน้า

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อ คุโรชิยะ นานามิเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนของคุณรันค่ะ”หญิงสาวก้มหัวทักทายและแนะนำตัว

“เอ่อ...ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อ อากาสะ ฮิโรชิ จะเรียกผมว่าด็อกเตอร์ก็ได้นะครับ”

“ค่ะ...”

“แล้วไอจังล่ะจ๊ะ”รันย่อตัวถามพวกเด็กๆ

“ไอจังบอกว่าไม่ค่อยสบายก็เลยขอไปพักผ่อนบนห้องน่ะค่ะ”

“งั้นเหรอจ๊ะ เดี๋ยวพี่ไปดูเธอหน่อยดีกว่านะ”

“ไม่ได้เจอกันนานนะ เด็กๆ”นานามิย่อตัวลงทักทาย

“ค่ะ วันนี้พวกหนูอยากให้อาจารย์มาทานเค้กด้วยกันน่ะค่ะ ก็เลยไปขอให้พี่รันชวนอาจารย์มา”

“งั้นอาจารย์ขอรับคำชวนด้วยความเต็มใจนะ”ร่างบางลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

“แล้วคุณสึบารุล่ะครับ ด็อกเตอร์”

“เดี๋ยวคงจะมาแล้วล่ะนะ”


 

ติ๊ง หน่อง


 

“เดี๋ยวผมไปเปิดให้นะครับ”โคนันวิ่งไปเปิดประตูหน้าบ้านก็พบชายหนุ่มคนหนึ่งพวกเขาคุยกันสองสามคำก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน

“ขอโทษด้วยครับที่ผมมาช้าพอดีติดธุระนิดหน่อย”

นานามิชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้า ผู้ชายตาตี่ สวมแว่นเรือนผมสีพีช เธอกลับรู้สึกเหมือนเคยเจอเขามาก่อน

“แล้วคุณผู้หญิงคนนั้นคือ...”สึบารุถาม

“ฉันชื่อ คุโรชิยะ นานามิเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนม.ปลายเทย์ตันค่ะ”หญิงสาวหันมาแนะนำตัวกับอีกฝ่าย

“ผมชื่อ โอกิยะ สึบารุเป็นนักศึกษาปริญญาโทที่อาศัยอยู่ข้างบ้านด็อกเตอร์ครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“เช่นกันครับ...”


 

น่าแปลกที่เธอกลับรู้สึกคุ้นเคยกับผู้ชายตรงหน้าทั้งๆที่เคยพบหน้ากันครั้งแรก...


 

บรรยากาศรอบตัวเขาเหมือนกับใครบางคนที่เธอรู้จัก...


 

“หึ...”

จู่ๆชายหนุ่มก็ยกยิ้มมุมปากทำให้เธอเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

“มีอะไรงั้นเหรอคะ”

สึบารุเดินเข้ามาใกล้หญิงสาวก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกระซิบกับอีกฝ่าย

“มีรอยแดงอยู่ตรงแถวคอคุณน่ะครับ”ชายหนุ่มว่าพร้อมกับชี้ที่ต้นคอของตนเอง

ร่างบางรีบตะครุบคอก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง เธอคิดว่าทาครีมปิดรอยแดงหมดแล้วนะเนี่ยอีกอย่างชุดที่เธอใส่อยู่ก็ปิดต้นคอด้วยนิดหน่อย นี่ต้องสังเกตขนาดไหนกันเนี่ยถึงรู้ว่ามีรอยแดงแถวต้นคอ


 

ให้ตายสิ...เบอร์เบิ้นนายนี่นะ


 

ร่างบางนึกคาดโทษชายหนุ่มผมบลอนด์อยู่ในใจ


 

“แล้วผมก็คิดว่ามันคงไม่ใช่รอยแมลงกัดต่อยเสียด้วย”


 

ผู้ชายคนนี้...


 

“มันเหมือนกับรอยคิสมาร์กมากกว่านะครับ”


 

เหมือนกับคนๆนั้นไม่มีผิด...


 

ผู้ชายที่ชอบกวนอารมณ์เธอเวลาที่เธอวางแผนหรือเสนอความคิด...


 

ผู้ชายที่ชอบกวนประสาทเธอทำให้เธอนึกหงุดหงิดทุกครั้งที่พบหน้า


 

แถมบรรยากาศรอบตัวก็ยังคล้ายกันอีกด้วย....


 

“ดูท่าทางแฟนคุณคงจะหวงคุณมากนะครับ”

“คงดูผิดแล้วล่ะค่ะ ฉันแค่อาจจะโดนแมลงกัดโดยไม่รู้ตัวก็ได้”

“งั้นเหรอครับ...”

“คุณสึบารุ อาจารย์นานามิครับมาทานเค้กกันเถอะครับ”มิซึฮิโกะเรียก

ทั้งสองหันไปให้ความสนใจกับพวกเด็กๆเมื่อคนมาครบแล้วทุกคนก็เริ่มลงมือทานเค้กกัน พวกเด็กๆก็ดูสนุกกันใหญ่ แต่นานามิรู้สึกเหมือนโคนันคอยจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลาพอเธอหันไปมองเด็กคนนั้นก็หลบสายตาและชวนคนอื่นคุย เมื่อเธอทานเค้กเสร็จคุยกับพวกรันอีกนิดหน่อยแล้วจึงขอตัวกลับ เธอก็ไม่ค่อยอยากอยู่ใกล้กับผู้ชายที่ชื่อ สึบารุ เท่าไหร่นักมันพาลให้เธอรู้สึกหงุดหงิดทุกที ยังไงซะวันนี้เธอก็ไม่ได้เจอเด็กผู้หญิงผมน้ำตาลคนนั้นด้วยถ้าอยู่นานไปคงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่

หลังจากที่ร่างบางเดินออกจากบ้านไปแล้วสึบารุก็เดินไปมองทางหน้าต่าง


 

แววตากับท่าทางแบบนั้นไม่เปลี่ยนไปเลยนะ...สึบารุคิดพลางยกยิ้มมุมปาก

—————————————————————

มาอัพแล้วค่าาา โปรดติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะคะและฝากเม้นท์กันด้วยนะคะ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #57 autumn morning^^ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 01:15
    ถ่านไฟเก่ายังร้อนนน รอวันรื้อฟื้นนนนน
    #57
    0
  2. #32 pwwww (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 23:32
    ถ้าอามุโร่รู้จะเป็นยังไง! ติดตามตอนต่อไปนะคะ สนุกมากค่าา
    #32
    0
  3. #31 Ayase Mayuri (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:59

    แฟนเก่ามาตามรังขวาญอย่างงั้นเหรอ!


    #31
    0