[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 1 : Chapter 1 She is come back

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    11 ธ.ค. 62

ณ สนามบินประเทศญี่ปุ่น


 

เมื่อเครื่องบินลำล่าสุดจากสหรัฐอเมริกาจอดเทียบชานชาลาสนามบินผู้โดยสารกลุ่มใหญ่ก็ทยอยเดินลงมาจากเครื่องเข้าสู่สนามบิน หนึ่งในนั้นคือร่างบางระหงของหญิงสาวผมยาวสีส้มอ่อนผู้สวมชุดเดรสแขนยาวสีดำกับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกันเดินลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากสนามบินพร้อมกับมือกำลังกดโทรศัพท์หาใครบางคน

‘ยิน’

“ไง ยินตอนนี้ฉันมาถึงแล้วช่วยมารับฉันที่สนามบินหน่อยได้ไหม” หลังจากที่สนทนากับปลายสายจบเธอก็ยืนรอคนที่จะมารับ ผ่านไป20นาทีรถปอร์เช่ 356A ที่เธอคุ้นเคยก็มาจอดเทียบข้างทาง เธอเก็บกระเป๋าไว้ด้านหลังของรถก่อนที่จะขึ้นไปนั่งและเอ่ยทักทายกับผู้เป็นเจ้าของรถ

“ไง ไม่ได้เจอกันนานนะ ยิน”เสียงหวานเอ่ยทักพร้อมกับรถที่เคลื่อนตัวออกจากสนามบินโดยที่มีวอดก้าเป็นคนขับโดยที่เธอบอกจุดหมายปลายทางที่เธอต้องการให้ไปส่ง

“อืม...แล้วงานที่ท่านผู้นั้นสั่งให้เธอไปจัดการล่ะเป็นไงบ้าง”ยินตอบรับสั้นๆก่อนจะถามถึงงานที่หญิงสาวหายไปทำมานับเดือน

“ทุกอย่างเรียบร้อยดี นายวางใจเถอะเรื่องงานเก็บกวาดฉันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่างานเก็บข้อมูลหรอก”หญิงสาวนั่งกอดอกไขว่ห้างพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

“งั้นก็ดีเพราะถ้าเธอพลาด มันก็หมายถึงชีวิตของเธอด้วย”

“นี่ ฉันไม่ได้หายไปสามเดือนเพื่อให้นายมาพูดขู่ฉันแบบนี้หรอกนะ”

“......”

“นายก็รู้นี่ ว่าฉันไม่เคยทำงานพลาดแล้วก็...เพราะแบบนั้นฉันถึงเป็นคนที่บอสและรัมไว้ใจยังไงล่ะ”

“ไว้ใจจนให้สิทธิพิเศษกับเธอในการเลือกที่จะทำงานกับใครก็ได้องค์กรน่ะเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ”

“แล้วเธอก็เลือกเจ้าสุนัขดมกลิ่นนั่นมาทำงานเป็นคู่หูกับเธอสินะ”ชายหนุ่มผมเงินพูดด้วยน้ำเสียงติดไม่พอใจเล็กน้อย

“สุนัขงั้นเหรอ? อ่อ หมายถึงเบอร์เบิ้นสินะก็หมอนั่นเป็นคนถนัดเรื่องงานเก็บข้อมูลแล้วก็ล้วงความลับเหมือนกับฉันนี่นาก็สมควรที่จะทำงานคู่กับฉันแล้วนี่”

“เฮอะ...”ยินส่งเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

“จะว่าไปนายนี่ก็ไม่ชอบหน้าเบอร์เบิ้นเหมือนเดิมเลยนะ ทำไมล่ะ?”

“ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่...ไม่ชอบท่าทางของเจ้าหมอนั่นที่ชอบทำตัวเป็นนักสืบ สืบหาความจริงไปเรื่อย เห็นแล้วมันน่ารำคาญ”

“การที่หมอนั่นเล่นเป็นนักสืบบางทีมันก็เป็นประโยชน์กับองค์กรไม่ใช่เหรอ เพราะหมอนั่นอาจจะสืบหาข้อมูลที่เราต้องการมาตลอดก็ได้ ตัวอย่างเช่นว่า...คนทรยศขององค์กรอย่างเชอร์รี่น่ะ”หญิงสาวเอ่ยชื่อของคนทรยศขององค์กรก่อนจะลอบมองท่าทีของชายหนุ่มผมเงิน

ยินนิ่งไม่พูดอะไรราวกับไม่ได้ยินคำพูดของหญิงสาวเมื่อครู่

“แล้วไง เรื่องของเชอร์รี่น่ะไปถึงไหนแล้ว”ร่างบางถามต่อ

“ยังหาไม่เจอเลย”ยินตอบตามความจริง

“งั้นเหรอ...ตามหาตัวยากจริงๆเลยนะผู้หญิงคนนี้”

“จริงด้วยสิ ไหนๆเธอก็กลับมาแล้วช่วยงานฉันอย่างหนึ่งก็แล้วกัน”

“นี่อย่าบอกนะว่า...”เธอพอจะเดาออกว่ายินจะให้เธอทำอะไร

“ยังไงก็ช่วยตามหาเชอร์รี่ให้ด้วยก็แล้วกัน ไหนๆงานสืบหาข้อมูลก็เป็นงานถนัดของเธออยู่แล้วนี่”

ว่าไว้อยู่แล้วเธอเดาไม่ผิดเลยจริงๆ

“เข้าใจแล้ว ไว้ฉันจะคุยกับเบอร์เบิ้นเรื่องสืบหาตัวผู้หญิงคนนั้นก็แล้วกัน”

“แล้วทำไมเธอถึงไม่ให้เจ้านั่นมารับเธอที่สนามบินล่ะเป็นคู่หูของมันไม่ใช่หรือไง”ยินพูดประชด

“ก็ฉันไม่ได้ติดต่อหมอนั่นมาตั้งสามเดือนก็เลยไม่รู้ว่าตอนนี้หมอนั่นกำลังทำอะไรอยู่นี่นา แต่ก็ได้ยินมาเหมือนกันนะว่ากำลังทำงานคู่กับผู้หญิงคนนั้น”

“เบลม็อทน่ะเหรอ...”

“ใช่ เอาเถอะในเมื่อฉันกลับมาแล้วผู้หญิงคนนั้นก็ไม่จำเป็นต้องทำงานจับคู่กับเบอร์เบิ้นแล้วล่ะนะ ฉันจะเป็นคนทำงานคู่กับเบอร์เบิ้นเอง คราวนี้นายอยากได้ตัวผู้หญิงคนนั้นไปทำอะไรก็ตามสบายนายเลย”

“เลิกพูดถึงเจ้านั่นได้แล้ว ถ้าเธอยังพูดอีกล่ะก็ฉันเป่าสมองเธอแน่”ยินพูดก่อนที่จะชักปืนออกมาจ่อหัวเธอเพื่อเป็นการบอกว่าเขาไม่ได้แค่ขู่

“ละ...ลูกพี่”วอดก้าที่ขับรถอยู่ตกใจกับการกระทำของยิน

“จะดีเหรอ ที่ทำแบบนี้น่ะ...”หญิงสาวไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวกับการกระทำของยินเลยแม้แต่น้อย เธอกลับถามชายหนุ่มด้วยท่าทีปกติ

“....”

“เคยบอกนายแล้วนี่ว่าฉันเป็นคนที่บอสและรัมไว้ใจมากถ้าเกิดฉันตายหรือหายตัวไปนายจะยุ่งเอานะยิน”ร่างบางเอ่ยเตือนกับการกระทำของชายหนุ่มผมเงิน

“ช่างเถอะ...”ยินเก็บปืนเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำของตนและไม่พูดอะไรอีก

จนกระทั่งรถปอร์เช่คันหรูขับมาถึงหน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่งในเมืองเบกะ

“ขอบใจที่มาส่งนะ ถ้าได้เรื่องอะไรแล้วจะส่งข่าวไป”หญิงสาวเอ่ยขอบคุณและหยิบกระเป๋าของตนออกจากรถของอีกฝ่ายและเดินเข้าคอนโดไป หญิงสาวกดลิฟต์ไปยังชั้นที่ต้องการ เมื่อมาถึงหน้าห้องพักเธอก็จัดการใช้กุญแจไขเข้าไปและเปิดไฟ ห้องของเธอนั้นยังสะอาดเรียบร้อยเหมือนเดิมทุกอย่างถึงเธอจะไม่อยู่มานานนับเดือนก็ตามคงเป็นเพราะมีแม่บ้านมาจัดการทำความสะอาดให้ ร่างบางจัดการกับข้าวของของตนก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดแบบสบายๆและยืนมองวิวทิวทัศน์ยามกลางคืนของเมืองเบกะผ่านกระจกใสของคอนโดที่สะท้อนให้เห็นถึงแสงไฟของตึกรามบ้านช่องต่างๆเธอเกิดคิดถึงใครบางคนขึ้นมา

‘อีกไม่นานเราคงจะได้พบกันนะ เบอร์เบิ้น’ หญิงสาวคิดพลางยกยิ้มมุมปาก


 


 


 


 


 


 


 


 


 

บนรถRX 7ที่กำลังแล่นไปบนท้องถนนยามกลางคืนโดยมีหนุ่มผมบลอนด์เป็นผู้ขับ ภายในรถเงียบสนิทไม่ได้มีเสียงสนทนาใดๆกันระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวที่เขาทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถให้จนกระทั่งฝ่ายหญิงสาวเป็นผู้เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเสียเอง

“นี่ ฉันได้ยินว่าแม่นั้นกลับมาจากอเมริกาแล้วนะ”หญิงสาวผมบลอนด์ยาวหันมาพูดกับชายหนุ่ม

“หืม? คุณหมายถึงใครงั้นเหรอครับ”ฝ่ายชายหนุ่มก็เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ในขณะที่สายตาจับจ้องเส้นทางบนท้องถนนไปด้วย

“อย่ามาทำเป็นแกล้งโง่ไปหน่อยเลยน่าเบอร์เบิ้น นายก็รู้ว่าฉันหมายถึงใคร”

“อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจนะครับ คุณจะไม่บอกผมหน่อยเหรอเบลม็อท”เบอร์เบิ้นแกล้งกวนอีกฝ่ายเล่น

ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจก่อนที่จะเอ่ยชื่อของคนที่พูดถึงออกมา

“แมร์โล ยังไงล่ะตอนนี้แม่นั้นกลับมาญี่ปุ่นแล้วล่ะ”

“งั้นเหรอครับ...”เบอร์เบิ้นยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแต่เบลม็อทรู้ว่าชายหนุ่มข้างๆเธอคิดอะไรอยู่

“นี่ จะดีใจก็ให้มันน้อยๆหน่อยมันน่าหมั่นไส้ ฉันก็เข้าใจดีว่าแม่นั่นเป็นคู่หูคนสำคัญของนายแต่ก็ช่วยเก็บอาการหน่อยสิเบอร์เบิ้น”เบลม็อทว่าอย่างหงุดหงิด พอเป็นเรื่องของแมร์โลหมอนี่ก็ชอบทำท่าทางดีใจเป็นเด็กๆอยู่เรื่อย

“ฮะๆๆ โทษทีครับ พอดีว่าผมดีใจน่ะอีกไม่นานก็คงจะได้พบกันแล้วสินะ”

“ก็แค่ถูกส่งไปทำงานที่อเมริกาแค่สามเดือนทำอย่างกับว่าอยู่ห่างกันเป็นปีๆอย่างนั้นแหละ”หญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าพูดประชด

“ไม่เอาสิครับ ผู้หญิงคนนั้นน่ะเป็นคู่หูคนสำคัญของผมนะ คุณก็รู้นี่”

เบลม็อทไม่พูดอะไรอีกและหันไปมองวิวนอกรถแทน

‘ฉันคิดถึงเธอจนอยากจะเจอหน้าเธอจะแย่แล้วนะ แมร์โล’ ชายหนุ่มคิดขณะขับรถไปตามท้องถนน

____________________________________________________________________________________

ไชโยยยยย ในที่สุดไรท์ก็ได้แต่งฟิคโคนันแล้วววว ความจริงโคนันเป็นการ์ตูนที่ไรท์ชอบก่อนคุโรโกะกับแวนการ์ดซะอีกแต่ไรท์ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นแต่งยังไง เพราะไม่มีตัวละครที่สามารถนำเป็นตัวหลักของเรื่องได้แต่ในเมื่อตอนนี้มีแล้วไรท์ก็จะไม่รีรอ เมื่อคิดพล็อตเรื่องได้แล้วไรท์ก็รีบจับแต่งทันที ขอยอมรับว่าตอนนี้ตามกริ๊ดอามุโร่สุดๆตั้งแต่โคนันปี 15จนถึงโคนันเดอะมูฟวี่ 20และ 22 ซึ่งเป็นภาคล่าสุดทำให้เราเห็นความหล่อและความเท่ของอามุโร่ จนอยากแต่งฟิคนี้ขึ้นมา ฝากติดตามด้วยนะคะ


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #93 icesupicha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 01:46

    มีคิดถึงกันและกันด้วยยย

    #93
    0
  2. #1 KUNGKING888 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 21:31

    งุ้ย

    สู้ๆน้า
    #1
    0