{SS2} [EXO] My Baby พี่รหัสของผม | HUNBAEK

ตอนที่ 21 : [SS2] chapter 2 : Crossroad (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 ต.ค. 61


? cactus




Chapter 2 : Crossroad






ถ้าหากวันหนึ่งชีวิตเราเดินจนมาถึงทางแยก


ถึงตอนนั้น....


เราจะเลือกเดินไปทางไหน?


.

.

.

.

.

ภายในห้องนอนมืดสลัวที่ไม่มีแม้แต่แสงสว่าง ไม่มีเสียงใดๆนอกจากเสียงเครื่องปรับอากาศ สายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองคนรักที่กำลังเก็บเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าด้วยสายตาอ้อนวอน สองมือเย็นเฉียบและกำแน่นด้วยความหวาดกลัว เพราะอีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้

 



เขากำลังจะสูญเสียสิ่งที่รักไป



 

ไม่ไปไม่ได้เหรอ?...” เสียงเล็กสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวและเริ่มมีน้ำสีใสคลอเต็มไปหมด เขาไม่รู้ว่าคำขอของเขามันได้ช่วยเปลี่ยนใจอีกคนได้มากน้อยเพียงได้ แต่ก็ขอให้เขาได้รั้งอีกคนเอาไว้จนสุดความสามารถที่เขามี


อย่าไปเลยนะเซฮุน... เสียงเล็กยังคงเอ่ยขอร้องอีกคน


ขอโทษนะครับ แต่ผมคงอยู่ต่อไปไม่ได้อีก


“....”


ผมไม่ได้รักพี่แล้ว


คำพูดเมื่อครู่นี้ทำให้คนฟังแทบใจสลาย มันเป็นคำพูดที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากคนที่บอกว่ารักและจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ตอนนี้เขาทั้งเจ็บและจุกไปหมด แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องรั้งอีกคนเอาไว้ให้ได้ แรงทั้งหมดที่ยังมีอยู่วิ่งไปสวมกอดอีกคนจนแน่น ใบหน้าเปื้อนน้ำตาซบลงกับแผ่นหลังกว้างเพื่อขอร้องไม่ให้อีกคนไป



 

แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร

 



ปล่อยผมเถอะ ให้ผมไป...


สิ้นสุดเสียงเข้มมือหนาก็แกะอ้อมแขนของอีกคนออกแล้วเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่หลังกลับมามองอีก


ตอนนี้แบคฮยอนทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากมองแผ่นหลังกว้างเดินจากไปอย่างช้าๆ ขาเล็กสั่นจนแทบยืนไม่ไหวก่อนจะล้มลงไปกับพื้นแล้วได้แต่หวังว่าอีกคนจะหันหลังกลับมามอง


ฮึ่กกก...เซฮุน



 

พี่...

 



ขอร้องล่ะ อย่าไป...

 



พี่ครับ...

 



เซฮุน อย่าไป!!!

 



ดวงตาทั้งสองข้างลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างตกใจก่อนจะเห็นภาพเพดานสีขาวคุ้นตาและใบหน้าของคนรักที่จ้องมองความเป็นห่วง

 



บ้าจริง ฝันไปเหรอเนี่ย...

 



แบคฮยอนลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติกลับมา ตอนนี้ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยเหงื่อและมีคราบน้ำตาซึมอยู่บริเวณดวงตาทั้งสองข้าง

 



ในฝันมันเหมือนจริงมากๆ เหมือน....จนเขากลัว

 



ฝันร้ายเหรอครับ?” เซฮุนมองอีกคนด้วยความเป็นห่วงเพราะสีหน้าอีกคนไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก


อื้อ...คนตัวเล็กพยักหน้าก่อนจะเงยมองใบหน้าหล่อของแฟนหนุ่ม ฝันว่านายจะไปจากพี่...


ในฝันมันน่ากลัวจริงๆนะ เขากลัวมากจนต้องร้องไห้ออกมา แต่พอรู้ว่าฝันไปก็ค่อยโล่งใจหน่อย รู้สึกดีที่ยังเห็นอีกคนนั่งอยู่ข้างๆ


ผมจะไปไหนได้ ผมก็อยู่ตรงนี้ มือหนาเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าสวยเบาๆก่อนจะส่งยิ้มบางๆเพื่อปลอบให้อีกคนรู้สึกดีขึ้น แค่ฝันร้ายน่ะครับ ไม่เป็นไรนะ


อื้อ พอได้ยินคำปลอบประโลมแบคฮยอนก็รู้สึกดีขึ้น สองมือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าออกแล้วผ่อนลมหายใจก่อนจะสังเกตเห็นว่าแฟนหนุ่มแต่งตัวเหมือนจะออกไปไหน


แล้วนี่แต่งตัวจะออกไปไหนเหรอ?”


อาาา ผมลืมบอกพี่เลยว่าพ่อนัดทานข้าวอีกแล้ว แต่วันนี้พ่อจะพาไปรู้จักเพื่อนด้วยน่ะครับ


อ๋อออ แล้วจะไปกี่โมง ผ่านทางบ้านคยองซูมั้ย?”


ไปประมาณสิบเอ็ดโมงครับ แต่ไม่น่าจะผ่านไปทางนั้น พี่มีอะไรเหรอ?”


พี่ว่าจะติดรถไปด้วยน่ะ แต่ถ้าไม่ผ่านก็ไม่เป็นไร พี่ไปเองก็ได้


ผมไปส่งได้นะ


ไม่เอาอ่ะ พี่เกรงใจ


จนตอนนี้แล้วยังต้องเกรงใจอะไรกันอีกครับ แบคฮยอนก็เป็นแบบนี้ตลอด ชอบบอกว่าเกรงใจนู้นเกรงใจนี่ไปหมด กระเป๋าตังค์ก็ใช้แยก ยืมเงินก็ต้องคืน ทั้งที่เราสองคนเลยจุดที่เรียกว่าคนอื่นกันไปแล้วแท้ๆ ถึงเราจะไม่ได้เป็นเหมือนคู่รักคู่อื่นทั่วไป แต่เซฮุนก็ตั้งใจจะเป็นคนๆเดียวกันตั้งแต่วินาทีที่ขอคนตัวเล็กแต่งงานแล้ว


ให้ผมไปส่งนะ


อื้ออออ สุดท้ายแบคฮยอนก็ต้องยอม เป็นอันตกลงว่าเซฮุนจะแวะไปส่งคนตัวเล็กที่บ้านของคยองซู คนตัวเล็กจึงรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปพร้อมกัน


ออดี้สีดำเทียบจอดที่หน้าบ้านคยองซูโดยคยองซูถอยรถออกมารอหน้าบ้านอยู่ก่อนแล้ว ขาเล็กรีบลงจากรถก่อนเดินจะตรงไปหาเพื่อนสนิทที่เริ่มจะทำหน้ามุ้ยๆเพราะรอนาน


สายสิบนาที!!


โห รอนิดรอหน่อยก็ไม่ได้ ทีเมื่อก่อนยังรอกูได้เป็นชั่วโมงๆ


ก็นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้มึงโตแล้ว ควรตรงเวลาได้แล้วอ่ะ เวลาไปทำงานมึงไปสายแบบนี้ป่ะเนี่ย?”


ก็มีบ้าง... แบคฮยอนไหวไหล่เล็กน้อย


เพราะอย่างงี้ไง กูจะไม่แปลกใจเลยถ้ามึงโดนหักเงินเดือน


เลิกบ่นได้มั้ย เป็นแม่กูหรอ?!!” แบคฮยอนชักหงุดหงิด มาถึงก็บ่นๆๆๆ บ่นจนหูจะดับอยู่แล้ว แม่เขายังไม่บ่นขนาดนี้เลย ไม่รู้ว่าจงอินทนอยู่กับมันไปได้ยังไง คงโดนบ่นเช้าบ่นเย็นบ่นก่อนนอนแน่ๆ


สวัสดีครับ เสียงทักทายของเซฮุนทำให้บทสนทนาโต้วาทีระหว่างเพื่อนซี้ต้องหยุดลง คนตัวสูงโค้งให้คยองซูเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้


อ้าวเซฮุน ไม่เจอนานหล่อเหมือนเดิมเลยนะ คยองซูเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม


แฟนกูหล่อทุกวันอยู่แล้ว


อวดผัวจ้า อวดผัว คยองซูเบะปากใส่เพื่อนสนิทพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ เอะอะๆชมผัวตลอด น่ามคาน!!!


ผมฝากดูแลพี่แบคฮยอนด้วย วันนี้ผมคงไปรับไม่ได้ ฝากพี่ไปส่งที่บ้านทีนะครับ


ได้เลย พี่จะดูแลอย่างดียิ่งกว่าไข่ในหิน มดไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอมเลย


เว่อร์... แบคฮยอนหันมองเพื่อนตาโตตาขวางก่อนจะพลักหัวกลมจนโคลง นับวันคำพูดคำจาจะยิ่งร้ายกาจขึ้นทุกที เซฮุนหัวเราะเบาๆกับการต่อล้อต่อเถียงของทั้งสองคน ตั้งแต่ไหนแต่ไรก็เป็นแบบนี้ ดูเหมือนจะกัดกันอยู่ตลอดเวลา แต่จริงๆก็รักและเป็นห่วงกันอยู่เสมอ


ผมต้องไปแล้ว เซฮุนยกนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลาแล้วส่งยิ้มบางๆให้คนตัวเล็ก แบคฮยอนจึงพยักหน้าให้ก่อนจะเดินเข้าไปจัดเน็คไทกับเสื้อสูทของแฟนตัวสูงให้เข้าที่


เซฮุนจ้องมองใบหน้าหวานในขณะจัดเน็คไทอย่างตั้งใจ เขาชอบเวลาคนตัวเล็กดูแลสำรวจความเรียบร้อยให้กับเขา มันทำให้เขารู้สึกว่าคนตัวเล็กใส่ใจเขาอยู่เสมอ สายตาคมไล่มองตามการเคลื่อนไหวของมือเล็กก่อนจะหยุดจ้องมองใบหน้าหวานอย่างหลงใหล


เรียบร้อยยย


มือเล็กปัดฝุ่นออกจากบ่ากว้างเบาๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกคนแล้วสบสายตาเข้ากับอีกคนอย่างจัง สายตาคมที่มองมาทำให้แบคฮยอนรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ เวลาก็ค่อยๆเดินช้าลงไปเรื่อยๆ ใบหน้าเริ่มเห่อร้อนและขึ้นสีอีกครั้ง

 



อะไรกัน....ทำไมใจเต้นแรงเหมือนตอนจีบกันใหม่ๆเลย...

 



อะแฮ่มม!!!


เสียงกระแอมของคยองซูดังขึ้นขัดจังหวะโรแมนติกของคนทั้งสอง เซฮุนจึงหลุดออกจากภวังค์ความคิดก่อนจะเกาท้ายทอยแก้เขิน เช่นเดียวกับแบคฮยอนที่ทำตัวไม่ถูกแกล้งมองนกมองไม้รอบๆตัว


ขอโทษทีสเลดมันติดคออ่ะ แฮ่มๆๆ ค่อกๆๆ คยองซูยังแซะทั้งสองคนไม่เลิก จริงๆมันไม่มีอะไรมาก เขาก็แค่หมั่นไส้ความหวานเลี่ยนจนแทบจะอ้วกของคู่รักคู่นี้ ตอนนี้ไฟลุกท่วมตาหมดแล้ว อิจฉาโว้ยยยย!!!


งั้นผมไปนะครับ


อื้ออออ แบคฮยอนโบกมือพร้อมส่งสายตาอาลัยอาวรณ์ก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้คนตัวสูงจนกระทั่งออดี้สีดำออกตัวไปจนลับตา


ตาร้อนโว้ยยย ตาร้อนน!!! คนตาโตแหกปากดังลั่นก่อนจะเดินไปขึ้นรถด้วยท่าทางหงุดหงิด แบคฮยอนงงๆเล็กน้อยกับท่าทางของเพื่อนสนิทแต่ก็รีบเดินขึ้นรถตามอีกคนไป


ไม่นานก็ถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง จริงๆวันนี้เป็นวันแรกที่จะเริ่มเรียนทำอาหาร แต่ที่ทั้งสองคนมาแวะที่นี่ก่อนเพราะคยองซูบอกว่าจะซื้อของบางอย่างเข้าไปฝากเชฟลูกพี่ลูกน้องและอยากจะแวะกินอะไรอร่อยๆ พูดคุยกับคนตัวเล็กตามภาษาเพื่อนก่อนจะถึงเวลานัด


มึงหิวยัง? ถ้ายังไม่หิวมากก็กินพวกไอศกรีมไม่ก็บิงซูมะ จะได้เบาๆหน่อย


“….”


มึง


“….”


ไอ้แบค


ห...ห๊ะ! เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ?” คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปถามคำถามเมื่อครู่ที่เขาไม่ทันได้ฟัง


มึงเป็นไรเนี่ย? ทำไมเหม่อๆ


เปล่า...กูแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ


เรื่อยเปื่อยแบบไหนหน้าเครียดขนาดนี้ คบกันมาตั้งนานทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเพื่อนมีอะไรในใจ คยองซูมองหน้าเพื่อนสนิทพร้อมสื่อสีหน้าว่าเขาพร้อมจะรับฟังเรื่องราวทุกอย่างถ้าหากคนตัวเล็กอยากจะระบายให้เขาฟัง


ไม่มีอะไร แค่นึกถึงฝันเมื่อเช้าน่ะ ฝันไม่ค่อยดี


เออ มันก็แค่ฝัน มึงจะเก็บมาคิดทำไมล่ะ มึงนอนเยอะไงก็เลยฝันเป็นตุเป็นตะ คนตาโตตบไหล่เพื่อนสนิทเพื่อเป็นการปลอบใจให้อีกคนเลิกคิดมากก่อนจะชี้นิ้วไปที่ร้านบิงซูร้านหนึ่ง ปะ ไปกินนั่นกัน เดี๋ยวมื้อนี้กูเลี้ยง


พอได้ยินคำว่าจะเลี้ยงแบคฮยอนก็หายคิดมากเป็นปลิดทิ้ง มือเล็กรีบดึงแขนเพื่อนสนิทเข้าร้านก่อนที่มันจะเปลี่ยนใจเสียก่อน ทั้งสองคนสั่งบิงซูผลไม้รวมมาก่อนจะนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระรวมถึงเรื่องผู้คนในสมัยก่อนด้วย


ไอ้จงแดเป็นไงบ้างวะ? กูไม่ได้คุยกับมันเลย คยองซูถามถึงเพื่อนสนิทอีกคนที่ตั้งแต่เรียนจบก็ไปเรียนต่ออเมริกาและนานๆทีจะโทรกลับมาหาบ้างเป็นครั้งคราว


กูก็ไม่ได้คุยนะ แต่เห็นมันโพสต์รูปไปเที่ยวแถวสะพานบรูคลินอ่ะ ก็ดูมีความสุขดี


วันหลังเราไปเยี่ยมมันที่นั่นกันบ้างมั้ย ถือเป็นการไปเที่ยวในตัวด้วย คยองซูเสนอความคิด เขาก็อยากจะไปดูสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ของเพื่อนสนิทแล้วก็อยากรู้ว่าเพื่อนใหม่หัวทองที่ไอ้อูฐคบอยู่เป็นคนดีมากแค่ไหน


เออแล้วพี่ชานยอลอ่ะ ไปอยู่จีนนี่ ได้ข่าวบ้างป่ะ?”


อื้อ ก็คุยๆกันอยู่


แอ๊ะ! คยองซูเหล่มองเพื่อนสนิทนิดๆเมื่อได้ยินว่าปัจจุบันก็ยังติดต่อกับพี่ชานยอลอยู่


ไม่ใช่! คุยกันเฉยๆไม่มีอะไร


จริงอ่ะ?”


อื้อ เห็นว่าตกลงคบกับพี่อี้ชิงแล้วล่ะ


จริงป่ะเนี่ย? โห ดีใจด้วยเลย กูว่าพี่เขาฝังใจกับมึงมากเกินไปอ่ะ ดีแล้วที่เริ่มใหม่ได้ ไม่ใช่เจ็บจนปิดกั้นตัวเองจากความรัก


ก็จริง... แบคฮยอนตอบก่อนจะตักบิงซูคำสุดท้ายเข้าปาก


มื้อนี้กูไม่ต้องจ่ายแน่นะ?” คนตัวเล็กถามเพื่อนตาโตให้มั่นใจ เพราะถ้าเกิดมันเปลี่ยนใจขึ้นมาเขาจะได้เตรียมวิ่ง


เออ! กูจะหลอกมึงทำไม กูป๋าเว้ยยย!!


“แหมมม ป๋าขาาา ถ้าป๋ามากวันนี้ก็เลี้ยงกูทั้งวันเลยได้ป่ะ วันนี้กูจะเป็นเด็กป๋า”


ฝันกลางวัน! กูให้แค่มื้อนี้ มื้ออื่นมึงก็ต้องเลี้ยงกูคืน เข้าใจป่ะ?!”


เออ!!!! แบคฮยอนจิ๊ปากใส่เพื่อนตาโตก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ไปยังอ่ะ จะไปซื้อของด้วยไม่ใช่เหรอ?”


เออไปๆ ต้องเผื่อเวลาไว้ด้วย คยองซูยกมือขึ้นเรียกพนักงานเก็บเงินก่อนทั้งสองคนจะพากันไปที่ซูปเปอร์มาเก็ตภายในห้าง ตอนนี้คยองซูเดินเลือกของฝากไปเรื่อยๆในขณะที่อีกคนเริ่มจะสนใจแต่ของที่ตัวเองชอบ


มึงเลือกของไปนะ เดี๋ยวกูไปดูคุ๊กกี้ก่อน พูดจบก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา ขาเล็กก้าวฉับๆไปยังโซนขนมคุ๊กกี้ก่อนที่สายตาเรียวจะสอดส่องมองหาคุ๊กกี้ช็อกโกแล็ตชิพยี่ห้อโปรดแล้วเจอมันวางอยู่ที่ชั้นบนสุด

 



อาาา... หยิบไม่ถึง...

 



เขาเริ่มจะคิดโทษตัวเองที่ไม่ยอมกินนมตอนเด็กๆทำให้เขาเจริญเติบโตได้ไม่เต็มที่และดูเป็นคนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แบคฮยอนพยายามเอื้อมแขนให้ยาวที่สุด เขย่งก็แล้วกระโดดก็แล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถหยิบกล่องคุ๊กกี้ลงมาได้

 

ไม่ได้นะ... ถ้าเขายอมแพ้เขาก็จะไม่ได้กินน่ะสิ

 

คิดได้อย่างนั้นสองเท้าจึงเขย่งขึ้นสุดอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือให้ยาวที่สุดเท่าที่จะทำได้


อ่ะ!


แบคฮยอนตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดีๆกล่องคุ๊กกี้ที่เขาหวังจะคว้าก็ลงมาอยู่ตรงหน้าเขาอย่างง่ายดายก่อนที่เขาจะหันไปสบสายตาเข้ากับดวงตาคม ใบหน้าหล่อเหลาออกเอเชียผสมฝรั่งนิดหน่อย จมูกโด่งได้รูป รูปร่างสูงโปร่งกับผมสีน้ำตาลอ่อนที่เซ็ตเป็นทรงทำให้แบคฮยอนมองตาไม่กระพริบ

 



สูงจัง...อีกนิดก็จะสูงเท่าเสาไฟฟ้าแล้วมั้งเนี่ย

 



เอ่อ...ผมเห็นคุณหยิบมันไม่ถึงผมก็เลย...


อาาา...ไม่เป็นไรครับ มันผิดที่ผมเกิดมาไม่สูงเอง แหะๆๆ คนตัวเล็กหันไปยิ้มแห้งจนตาหยีก่อนจะโค้งขอบคุณที่ช่วยหยิบของให้มนุษย์ตัวเตี้ยๆคนหนึ่ง


ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่ได้คุณผมคงไม่ได้ทานมันแน่ๆ


ไม่เป็นไร ยินดีครับ


งั้นผมขอตัวนะครับ แบคฮยอนโค้งขอบคุณคนตรงหน้าอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงส่งยิ้มบางๆให้ก่อนที่แบคฮยอนจะเดินจากไป แต่ถึงแม้คนตัวเล็กจะเดินไปแล้วก็ยังคงมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองคนตัวเล็กไม่วางตา เขารู้สึกถูกชะตาและชอบใบหน้าหวานของอีกคนเข้าอย่างจัง

 



ทำไมกันนะ?

 



ไอ้คริส


“….”


ไอ้คริสเว้ยย!!!


ห...ห๊ะ!


ทำไรอยู่จะไปแล้วนะ


เออๆกำลังไป เสียงเรียกของเพื่อนดังขึ้นมาทำให้ชายหนุ่มหลุดออกจากภวังค์ความคิด เขาอมยิ้มให้กับความน่ารักเมื่อครู่ก่อนจะเดินตามเพื่อนไปยังเคาน์เตอร์คิดเงิน




จะว่าเขาใจง่ายก็ได้ แต่เขาหลงรักรอยยิ้มน่ารักเมื่อกี้จริงๆนะ...

 

 

 

 


 

 

 


 


 

 

 

 

 

 

เซฮุนนั่งรออยู่ในรถ เขากะเวลาไม่ให้เร็วไม่ให้ช้าจนเกินไปก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องอาหารจีนในโรงแรมหรู ซึ่งเจ้าของโรงแรมก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล...คุณพ่อของเขานั่นเอง


โรงแรมนี้เป็นมรดกของตระกูลโอมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าแล้ว และคำพูดของพ่อในวันนั้น มันทำให้เขาคิดอะไรได้อย่างหนึ่ง

 



พ่อพูดจริงๆนะ พ่ออยากให้แกมาทำงานกับพ่อ

 

พ่อมีลูกชายคนเดียว

 

ประธานบริษัทคนต่อไปพ่อก็อยากจะให้เป็นแก

 



ตอนนี้เขาโตขึ้นมากแล้วและควรจะช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อบ้าง ไม่ใช่ทำตามใจตัวเองไปวันๆ เขาควรจะวางแผนและคิดถึงอนาคตของตัวเองสักที ดังนั้น...

 



เขาจะสืบทอดและดูแลกิจการนี้ต่อจากพ่อเอง

 



จริงๆเขาตอบตกลงกับพ่อไปแล้วว่าจะสานต่อกิจการแทน วันนี้พ่อจึงนัดเขามาเพื่อฝากเนื้อฝากตัวกับผู้จัดการโรงแรม


อ้าวนั่นไงเซฮุนมาแล้ว มานั่งก่อนสิ คนเป็นพ่อเรียกให้ลูกชายไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆก่อนจะเอ่ยแนะนำให้ทั้งสองฝ่ายได้รู้จักกัน


นี่คุณยูฮียอลเป็นผู้จัดการโรงแรม ส่วนนี่ก็โอเซฮุนลูกชายของผมเอง เซฮุนก้มหัวโค้งให้ผู้ใหญ่เพื่อแสดงความนอบน้อม คุณยูฮียอลทำงานอยู่กับพ่อมานาน เขาเป็นคนขยันและทำงานเก่งจึงได้เป็นเสมือนมือขวาของพ่อ


ผมโอเซฮุน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับเซฮุนก้มหัวให้ผู้จัดการอีกครั้ง


“ฝากเจ้าลูกชายด้วยนะ เจ้านี่มันไม่เคยเรียนบริหาร เป็นแต่งานวิศวะจักรๆกลๆคนเป็นพ่อยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวน จริงอยู่ที่บางทีเขาอาจจะอวดลูกชายไปบ้าง แต่เป็นใครใครก็ภูมิใจ มีลูกชายทั้งหล่อทั้งเก่งแบบนี้ ไม่ให้อวดก็แปลกเกินไปแล้ว


ถ้าเจ้านี่ดื้อหรือเถลไถลก็จัดการได้เต็มที่เลยนะ ผมอนุญาต


ไม่หรอกครับ ผมว่าลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น ยูฮียอลไม่ได้พูดยอ แต่เขาเชื่อว่าลูกชายท่านประธานคนนี้ต้องไม่ทำให้ท่านประธานผิดหวังอย่างแน่นอน


ถ้างั้นวันนี้คุณพาเจ้านี่ไปศึกษาดูงานคร่าวๆก่อนได้เลยนะ ไว้วันหลังค่อยเริ่มงานกันจริงๆ ยูฮียอลพยักหน้ารับคำสั่งก่อนที่โอยองจุนจะหันไปเอ่ยกับลูกชายคนเดียวของเขา


จำไว้นะเซฮุน พ่อไม่ได้ยื่นตำแหน่งนี้ให้แก แต่แกต้องเป็นคนคว้ามันมาเอง หวังว่าแกจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังนะ พ่อจะคอยดู


 

 

 

 

 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

บ้านหลังนี้เหรอ?”


ใช่ หลังนี้แหละ คยองซูพยักหน้าเพื่อยืนยันกับแบคฮยอนว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านของอาจารย์เชฟลูกพี่ลูกน้องไม่ผิดแน่ ขาสั้นเดินนำอีกคนเข้าไปในบ้าน ต่างคนต่างถือของฝากเต็มมือก่อนจะกดกริ่งเพื่อเรียกคนในบ้านให้ออกมาเปิดประตู


พี่คริส ผมมาแล้วครับ


คยองซูเหรอ? รอแปบนึงนะ


รออยู่ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก แต่แทนที่จะเป็นเสียงทักทายกันตามปกติแต่กลับเป็นเสียงอุทานของแบคฮยอนกับเจ้าของบ้านที่ดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย


อ้าวคุณ!/อ้าวคุณ!


ต่างคนต่างยืนอึ้งเพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นคนที่เพิ่งเจอกันไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ใบหน้าหล่อเหลากับรูปร่างสูงโปร่งแบคฮยอนจำมันได้ดี เช่นเดียวกับชายหนุ่มที่จำร่างเล็กน่ารักได้ขึ้นใจ

 



บังเอิญจังเลย...

 



ร...รู้จักกันแล้วเหรอครับ?” คยองซูเกาหัวแกร่กๆกับสถานการณ์ตรงหน้า เขาตกข่าวไม่ทันเหตุการณ์อะไรหรือเปล่า ทำไมสองคนนี้ถึงทักทายเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน


ไม่รู้จักหรอก แต่เพิ่งเจอกันที่ห้างไม่นานมานี้เอง


จริงอ่ะ?”


อื้อ พี่เขามาช่วยหยิบคุ๊กกี้ให้อ่ะ พอดีมันวางอยู่ชั้นบนสุดแล้วหยิบไม่ถึง


อ่ออออ คยองซูเริ่มเข้าใจสถานการณ์


โลกกลมจังเลยนะครับ พี่ชื่อคริส ยินดีที่ได้รู้จักครับ มือหนายื่นออกไปพร้อมเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม แบคฮยอนส่งยิ้มบางๆกลับไปก่อนที่มือเล็กจะยื่นออกไปจับทักทายกับอีกคน


ผมพยอนแบคฮยอน ยินดีที่ได้รู้จักครับ

 

 


 

 

 

 

 


 


 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ได้ทำความรู้จักกันไปแล้ว ตอนนี้แบคฮยอนกับคยองซูก็ช่วยกันล้างผักอยู่ในครัวเพราะเซฟคริสขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ ดังนั้นตอนนี้จึงเป็นโอกาสดีที่จะซักถามประวัติของอาจารย์ผู้สอน


พี่คริสนี่เขาดุมั้ยอ่ะ?” แบคฮยอนเอ่ยถามคยองซูในขณะกำลังปิดก๊อกน้ำ


“จริงๆเขาก็ดุแหละ ตอนกูเด็กๆแล้วเล่นเกมไม่ยอมทำการบ้าน พี่คริสดุหนักมาก ดุกว่าแม่กูอีก พูดถึงก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาเสียอย่างนั้น จริงๆพี่คริสไม่ใช่คนชอบตะคอกตวาดอะไรแบบนั้น แต่เป็นคนที่ดุแบบน่าเกรงขาม แค่มองก็ทำให้คนที่ถูกมองเสียวสันหลังวาบได้แล้ว


อ่อออ แล้วทำไมพี่เขาถึงกลับมาอยู่ที่นี่อ่ะ อยู่ฝรั่งเศสน่าจะงานดีกว่ามั้ย เป็นเชฟในโรงแรมดังด้วยนี่”


จุ๊ๆๆๆ รู้แล้วเหยียบไว้อย่าไปบอกใครเชียวนะ คยองซูลดเสียงลงหันมองซ้ายมองขวาก่อนจะขยับเขาใกล้แบคฮยอนเพื่อกระซิบเรื่องราวสุดลับนี้


ได้ยินว่าพี่เขาอกหักมาจากลูกสาวเจ้าของโรงแรม ฝ่ายนั้นหักอกเขาดังเปาะ พี่เขาทนอยู่ตรงนั้นไม่ไหวก็เลยลาออกกลับบ้านมานี่ไง


หื้ม ทำไมอกหักได้ล่ะ? ทั้งหล่อทั้งเก่งขนาดนี้ แบคฮยอนเอ่ยถามด้วยความสงสัย คนหน้าตาดีมีความสามารถแบบนี้ยังมีคนโง่ปล่อยให้หลุดมือไปได้อีกเหรอ


“เคยได้ยินมั้ยว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง แค่หน้าตา ความสามารถ ความดีมันยังไม่พอหรอก มันแพ้ให้กับเสี่ยฝรั่งเงินเป็นฟ่อนๆ


อะแฮ่มมม!!


เสียงกระแอมของคนมาใหม่ดังขี้นทำให้คยองซูกับแบคฮยอนสะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนจะทำเป็นต่างคนต่างล้างผักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขามัวแต่คุยกันจนลืมระแวดระวังไปเลย


คุยอะไรกันอยู่เหรอ?” ร่างสูงถามขึ้นด้วยสีหน้าอยากรู้ ตอนเขาเดินเข้ามาเขาก็พอจะได้ยินอยู่ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับเขา แต่ได้ยินไม่ถนัดว่าเป็นเรื่องอะไร


เปล่าครับ แค่เล่าให้แบคฮยอนฟังเฉยๆว่าพี่คริสดุ คยองซูหันไปยักคิ้วกวนๆใส่ลูกพี่ลูกน้อง ดูก็รู้ว่าพี่คริสต้องแอบสนใจแบคฮยอนอยู่ไม่มากก็น้อย คยองรู้คยองเห็น


อย่าใส่ร้ายพี่ เดี๋ยวแบคฮยอนก็กลัวจนไม่กล้าเรียนพอดี


ไม่หรอกครับ ผมว่าพี่ใจดี ไม่เห็นดุเหมือนที่คยองซูพูดเลย เขาพูดจริงๆนะ มองยังไงพี่คริสก็ดูไม่ดุเลย กลับกันจะดูเป็นพี่ชายที่อบอุ่น ปกป้องดูแลเราได้ด้วยซ้ำ


เดี๋ยวก็รู้ โอ้ยๆๆๆ คยองซูเบะปากนิดๆก่อนจะโดนลูกพี่ลูกน้องหยิกเข้าที่เอวจนรู้สึกเจ็บไปหมด นี่เห็นมั้ย!! แค่นี้ก็รู้แล้วว่าดุหรือไม่ดุ!!


พอเลยๆ เข้าเรื่องกันดีกว่า ร่างสูงเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง วันนี้พี่จะสอนพื้นฐานในการทำอาหารตั้งแต่การเลือกวัตถุดิบ การหั่นเบื้องต้นและหัวใจของการทำอาหาร ได้ยินว่ายังหั่นไม่เป็นใช่มั้ย?”


ใช่ครับ เพิ่งได้แผลมาเลย แบคฮยอนโชว์นิ้วชี้ข้างซ้ายที่ติดพลาสเตอร์ลายเป็ดน้อยสีเหลืองให้ร่างสูงดู ร่างสูงจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา


ก่อนอื่นพี่ขอบอกให้ทั้งสองคนเข้าใจเอาไว้เลยว่าการทำอาหารเป็นสิ่งสำคัญมาก คนที่ชิมอาหารของเราจะรับรู้ได้ถึงความรักความใส่ใจที่เราใส่ลงไปในอาหารจานนั้นๆ


“….”


ที่พวกเรามาเรียนก็เพราะอยากทำอาหารเป็น แต่ไม่ใช่ว่าเรียนวันนี้พรุ่งนี้ทำเป็นเลย


“….”


มันต้องอาศัยระยะเวลาและการฝึกฝน อีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญก็คือ....ความตั้งใจ


“….”


เอาล่ะ พี่อยากรู้เหตุผลของการมาเรียนทำอาหารในครั้งนี้ เริ่มจากคยองซู คริสหันหน้าไปถามคยองซู


ผมเหรอ? ผมโดนแบคฮยอนลากมาเรียนเป็นเพื่อน


โอเคคยองซู นั่นเป็นเหตุผลที่ดี คริสอมยิ้มแกล้งแซวคยองซูเล่น แล้วแบคฮยอนล่ะ?”


คนตัวเล็กนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกถึงเหตุผลและใครบางคนที่ทำให้เขาต้องมายืนอยู่ตรงนี้


ผมเป็นคนไม่ชอบทำอาหาร ไม่เคยเข้าครัวช่วยแม่ทำ แล้วก็ไม่เคยคิดจะทำ


“….”


ผมเคยคิดว่าการทำอาหารเป็นเรื่องธรรมดาที่มันไม่สำคัญอะไรเลย จนผมได้รู้จักกับคนๆหนึ่ง เขาเป็นคนที่รักการทำอาหารมาก ถึงเขาจะไม่ได้เก่งอะไรนักหนาแต่การทำอาหารคือความสุขของเขา


“….”


เขาบอกว่าเขามีความสุขที่ได้ทำอาหารใครต่อใครทาน มีความสุขที่ได้รับคำชมจากคนชิมว่ามันอร่อย


“….”


เขามีความสุขที่ได้ทำอาหารให้ผมกิน เขามีความสุขเวลาที่เห็นผมกินอาหารของเขา และผมก็คิดว่ามันน่าจะดีถ้าเขาจะมีความสุขเวลาได้ชิมอาหารของผมบ้าง


“….”


ผมอยากทำอาหารให้เขาทานครับ นั่นคือเหตุผลของผม


แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงตรงหน้าก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ เหตุผลบ้าๆบอๆนี่อาจจะฟังดูไม่เข้าท่าสักเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้เขามายืนอยู่ตรงนี้


คริสจ้องมองรอยยิ้มบางๆที่ปรากฏบนใบหน้าหวาน แค่นี้เขาก็สามารถเข้าใจทุกอย่างได้แล้ว รอยยิ้มที่เกิดขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ รอยยิ้มที่เกิดจากใครบางคน



 

รอยยิ้มที่เกิดจากความรัก...

 



นั่นคือเหตุผลของแบคฮยอน




แบคฮยอนมีแฟนมีแล้วเหรอ?” ร่างสูงถามอีกคนเพื่อความมั่นใจ ถึงเขาจะเพิ่งรู้จักคนตัวเล็กได้ไม่นานแต่เขาก็ตกหลุมรักคนตัวเล็กเข้าเต็มเปาเสียแล้ว น่าเสียดายที่ทุกอย่างมันต้องจบลงทั้งที่ยังไม่ทันจะเริ่มอะไรเลยด้วยซ้ำ


ใช่ครับ แบคฮยอนขานตอบคนตรงหน้า


พี่ว่าแฟนแบคฮยอนเขาต้องเป็นคนที่โชคดีมากๆเลย ถ้าเขารู้ว่าเราพยายามจะทำเพื่อเขาขนาดนี้ เขาต้องดีใจมากแน่ๆ คริสส่งยิ้มบางๆให้แบคฮยอนก่อนจะลอบถอนหายใจออกมา


งั้นเรามาเริ่มเรียนกันเลยนะ ขอให้ทุกตั้งใจล่ะ


ครับ!!

 

 


 

 

 

 


 

 


 

 

 

 

 

การเลือกผักควรเลือกผักที่สด ไม่เหี่ยว ไม่มีรอยช้ำ ถ้ามีรอยแมลงกัดนิดหน่อยจะถือว่าดีเพราะผักจะปลอดสารพิษ


ตอนนี้คนตัวเล็กเดินวนไปรอบๆบ้านก่อนจะท่องตำราในมือที่ได้ร่ำเรียนมาในวันนี้ พี่คริสบอกว่าการเลือกวัตถุดิบเป็นหัวใจขั้นแรกของการทำอาหาร เขาต้องจำและนำไปใช้


อาาา การเลือกเนื้อหมูควรเลือกเนื้อที่เป็นสีชมพูอ่อน เนื้อไม่แน่นหรือแข็งจนเกินไป พยายามอย่าซื้อเนื้อแดงๆเพราะอาจจะเป็นเนื้อที่ใส่สารเร่ง


การเลือกปลา เนื้อต้องแน่นกดดูแล้วเนื้อไม่เละ แล้วก็....แล้วก็....อ๋อใช่ๆ ที่สำคัญตาต้องกลมใสไม่ขุ่นมัว โอ๊ะ! น้ำเดือดแล้ววว แบคฮยอนวิ่งเข้าไปในห้องครัวแล้วเปิดหม้อต้มดูก่อนจะพบว่าน้ำที่ต้มไว้เดือดได้ที่แล้ว วันนี้เขาจะลองทำเมนูง่ายๆก่อน นั่นก็คือมาม่า แต่มันไม่ใช่มาม่าธรรมดาทั่วไปเหมือนเช่นทุกทีเพราะคราวนี้จะใส่ผักกับไข่ลงไปเพื่อเพิ่มสารอาหารด้วย


มือเล็กตอกไข่ลงไปในหม้อแบบกล้าๆกลัวก่อนจะตีไข่จนสุกทั่วแล้วใส่เส้นมาม่าลงตามด้วยผักและผงปรุงรส ตอนนี้เขายังปรุงอาหารไม่เป็น อร่อยด้วยผงปรุงรสไปก่อนแล้วกันนะ

 



ปี๊ดดดดดด!!!!!

 



เสียงแตรรถที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้การทำอาหารต้องหยุดไปชั่วขณะ คนตัวเล็กปิดเตาแก๊สก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตูให้คนตัวสูงทันที เมื่อรถจอดสนิทคนตัวสูงก็ก้าวลงมาจากรถพร้อมกระเป๋ากับเอกสารพะรุงพะรังมากมายเต็มไปหมด


“มานี่พี่ช่วย แบคฮยอนรีบเข้าไปช่วยแฟนหนุ่มถือของเข้าไปในบ้านแล้ววางของลงบนโซฟาก่อนจะหันไปส่งยิ้มบางๆให้คนตัวสูง


“ขนอะไรมาเยอะแยะเลย?”


งานน่ะครับ เซฮุนตอบพลางถอดเสื้อสูทออกก่อนจะสังเกตเห็นผ้ากันเปื้อนลายหมีสีชมพูน่ารักอยู่บนตัวของอีกคน เซฮุนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยปากถามด้วยความแปลกใจ


นี่อะไรครับเนี่ย?”


ผ้ากันเปื้อนไง ที่นายซื้อให้ แบคฮยอนหมุนตัวให้คนตัวสูงดูก่อนที่ใบหน้าหวานจะเจื่อนลงเพราะเห็นอีกคนนิ่งไป


ทำไมอ่ะ นายไม่ชอบเหรอ?”


ไม่ใช่อย่างนั้นครับ แต่ผมกำลังงงๆ เขาต้องงงอยู่แล้ว ร้อยวันพันปีไม่เคยจะหยิบมันมาใส่แล้วไม่รู้วันนี้นึกยังไง


ไม่ต้องงงนะ นายกินอะไรมารึยัง?”


ย...ยังครับ


งั้นมานี่ แบคฮยอนจูงมืออีกคนที่กำลังยืนงงเข้ามาในครัวก่อนจะเปิดหม้อให้แฟนหนุ่มดูด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและภาคภูมิใจ เขาเพิ่งเข้าใจว่าการทำอาหารให้คนรักกินมันมีความสุขยังไงก็วันนี้แหละ


ทาดาาาาาา!!!


หื้มมม นี่อะไรครับเนี่ย?” เซฮุนสวมกอดร่างเล็กจากข้างหลังจนจมหายเข้าไปในอกก่อนจะหันมองใบหน้าน่ารัก


ต้มมาม่า แต่ไม่ใช่ต้มมาม่าธรรมดานะ เพราะมันใส่ไข่กับผักด้วย


“ทำให้ผมกินเหรอครับ?”


ช่ายย ทำให้นายกินเลย หอมมั้ย?”


หอมมม....น่ากินมากด้วย จมูกคมซุกไซร้ที่ซอกคอหอมหวานก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนลำคอขาวเสียงดัง จุ๊บ จนอีกคนต้องหดคอหนี


เซฮุน!!


ทำไมวันนี้น่ารัก ทำอะไรผิดมาหรือเปล่าครับ?”


ม่ายย พี่แค่อยากทำอาหารให้นายกิน แบคฮยอนจ้องมองมาม่าในหม้อต้มก่อนจะอมยิ้มออกมาบางๆ ทำไมถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้นะ


แต่พี่ก็มีเรื่องบางอย่างจะสารภาพเหมือนกัน ถ้าบอกไปนายจะโกรธพี่มั้ย?”


บอกไม่ได้ ต้องดูก่อนว่าเป็นเรื่องอะไร


อาาา ไม่เอา นายต้องสัญญาว่าจะไม่โกรธ


“….”


ไม่โกรธนะๆๆๆ


อาา ได้ครับ ไม่โกรธก็ได้ แบคฮยอนกุมมือคนด้านหลังเอาไว้ก่อนจะก้มหน้าเงียบจนคนรอฟังลุ้นตามว่าอีกคนจะพูดเรื่องอะไร


พี่แอบไปเรียนทำอาหารมา


“….”


นายโกรธมั้ย?”


ไม่โกรธครับ แต่ทำไมไม่บอกผมก่อน


พี่อยากเซอร์ไพรส์นายนี่นา แบคฮยอนหันหน้าเข้าหาอีกคนโดยที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่น


แล้วเรียนกับใครครับ?”


เรียนกับคยองซู


ผมหมายถึงคนสอน


เขาชื่อพี่คริส


พี่คริส?”


อื้ออออ


หล่อมั้ย หล่อเท่าผมรึป่าว?” เขาต้องถามเอาไว้ ถ้าหล่อจะได้ระแวดระวังเอาไว้ อย่าว่าเขาขี้หวงนักเลย มีแฟนน่ารักขนาดนี้ก็ต้องหวงหน่อย แล้วคนตัวเล็กก็ชอบยิ้มให้คนอื่นไปทั่วจะไม่ให้เขาหวงได้ยังไง


ก็หล่อ แต่นายหล่อกว่าเยอะแบคฮยอนโอบใบหน้าหล่อของแฟนหนุ่มเอาไว้ก่อนจะยิ้มน่ารักใส่อีกคน


จริงอ่ะ?”


จริงสิ


อย่างนี้ค่อยโล่งใจหน่อย เซฮุนเอ่ยก่อนจะก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มฟอดใหญ่ จริงๆผมก็มีเรื่องจะบอกพี่เหมือนกัน


หื้ม เรื่องอะไรเหรอ?” เซฮุนคลายอ้อมกอดจากอีกคนก่อนสีหน้าจะจริงจังขึ้นมากกว่าเดิม เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมากและเขาอยากให้คนตัวเล็กเข้าใจ


“ผมจะออกจากงาน


“….”


แบคฮยอนนิ่งเงียบไปเมื่อได้ยินอย่างนั้น ทำไมจู่ๆคนตัวสูงถึงจะออกจากงานกันล่ะ ทำไมตัดสินใจแบบนั้น


จริงเหรอ?”


ครับ


ทำไมล่ะ... แบคฮยอนสบตากับคนตรงหน้าก่อนที่คนตรงหน้าจะเลื่อนมือไปกุมมือเล็กเอาไว้


ผมได้มีโอกาสคุยกับพ่ออยู่หลายครั้ง แล้วพ่อก็อยากให้ผมไปสืบทอดกิจการครอบครัวต่อ


“….”


ผมเป็นลูกคนเดียว แล้วพ่อก็หวังพึ่งพาผม ผมเลยอยากทำอะไรให้พ่อบ้าง


“….”


แล้วผมเองก็คิดว่าถ้าผมได้เป็นเจ้าของต่อจากพ่อ เราจะมีอนาคตที่ดีกว่าการทำงานเป็นลูกน้องเขาไปตลอดชีวิต


“….”


ผมทำเพื่ออนาคตของเรา พี่เข้าใจผมใช่มั้ยครับ?” เซฮุนกุมมือเล็กทั้งสองข้างไว้แน่นก่อนจะสื่อแววตาว่าก่อนตัดสินใจเขาได้คิดมาอย่างดีแล้วและคิดว่ามันจะเป็นผลดีต่อเราทั้งสองคน


เข้าใจ....แต่ต่อไปพี่ก็จะไม่ได้เจอนายตอนทำงานแล้วน่ะสิ แล้วตอนกลางวันพี่จะไปกินข้าวกับใคร ไปทำงานคนเดียว กลับบ้านคนเดียว เหงาอ่ะ พูดไปก็หน้ามุ้ยไป แค่คิดว่าเขาจะต้องอยู่ต่อไปโดยไม่มีคนตัวสูงมันก็รู้สึกแย่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น


“เดี๋ยวก็กลับมาเจอกันที่บ้านไงครับ”


ก็มันคิดถึงนี่ แบคฮยอนเบะปากงอแงใส่อีกคน ถึงแม้เขาจะเข้าใจเหตุผลทุกอย่าง แต่เขาก็ยังไม่อยากให้คนตัวสูงไปอยู่ดี อยากให้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา


“เรื่องเดินทางถ้าผมว่างผมจะไปรับไปส่งพี่เอง ไม่งอแงนะครับ?” เซฮุนลูบแก้มขาวเนียนก่อนจะหัวเราะอีกคนอย่างเอ็นดู เขาแค่ไปทำงานที่อื่นไม่ได้ย้ายไปไหนสักหน่อย เขาก็ยังอยู่ที่นี่ อยู่กับคนตัวเล็ก


แล้วเลขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?”


ไม่รู้สิ ผมยังไม่เคยเจอเลย


ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะว่านายห้ามไปเหล่สาวที่ไหนเด็ดขาด ไม่งั้นพี่เอานายตายแน่ แบคฮยอนพูดพร้อมทำท่าปาดคอ แต่มันเป็นท่าขู่ที่น่ารักเกินกว่าจะรู้สึกกลัวขึ้นมาได้


ผมก็ขอเตือนพี่เหมือนกัน ห้ามเข้าใกล้พี่คริสอะไรนั่นในระยะหนึ่งเมตร ถ้าพี่ฝ่าฝืนผมจะให้เลิกเรียนเลย


โหหหห ใจร้ายจังอ่ะ แบคฮยอนขยับปากบ่นเบาๆ


แน่นอนครับ มีแฟนน่ารักก็ต้องใจร้ายกันหน่อย เซฮุนยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะก้มลงฟัดแก้มนุ่มนิ่มอีกครั้ง


อื้ออออ!! พอเลย! จะไม่กินมาม่าใช่มั้ย?” แบคฮยอนตีแขนคนขี้แกล้งเบาๆ


“ไม่กิน ไม่หิวแล้ว... เสียงเข้มเอ่ยก่อนจะเท้ามือทั้งสองข้างกับเคาน์เตอร์ครัว ตอนนี้คนตัวเล็กไปไหนไม่ได้ เขาทำได้แต่ก้มหน้าเขินอยู่ในวงแขนของอีกคน เซฮุนเชยใบหน้าสวยขึ้นมาแล้วจ้องมองอย่างหลงใหล



 

ไม่ว่ามองอีกสักกี่ครั้งก็น่าหลงใหลไม่เคยเปลี่ยน

 



ใบหน้าหล่อก้มลงก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบาๆ เรื่องนี้จะโทษเขาไม่ได้นะ ต้องโทษริมฝีปากนุ่มนิ่มสีชมพูและรสชาติหวานละมุนละไมที่มักทำให้เขาอดใจไม่ไหว


อื้ออออ!! เสียงเล็กร้องประท้วงก่อนจะผลักใบหน้าหล่อของแฟนหนุ่มออกแล้วก้มหน้าเขินจนแทบจะมุดดิน


จะไม่กินจริงๆเหรอ อุตส่าห์ทำนะ... คนตัวเล็กถามอีกคนเสียงแผ่วก่อนจะได้คำตอบเป็นการส่ายหน้ากลับมา ไม่นานริมฝีปากบางก็ถูกครอบครองอีกครั้งและไม่รู้ว่าเนินนานเท่าไหร่ที่จูบกันอยู่อย่างนั้น

 



สำหรับเซฮุน....ไม่ต้องกินอะไรแค่นี้เขาก็อิ่มแล้ว








Talk : มาต่อตอนสองแล้วน้าทุกคน ไรท์มาต่อตอนนี้ก่อนที่จะบอกกับทุกคนว่าจะขอพักเรื่องนี้ไปก่อนแป๊บนึง (แต่ไม่รู้จะเนินนานเท่าไหร่) ฮื่อๆๆๆๆ คือเนื่องจากตอนนี้ไรท์เขียนอยู่สองเรื่องแล้วรู้สึกเหนื่อย คิดว่าถ้าเขียนไปพร้อมๆกันอาจจะทำให้งานออกมาไม่ดีเท่าที่ควร เลยอยากเขียนทีละเรื่องให้จบไป ดังนั้น ไรท์ขอแต่ง #น้องแบคแฟนซุปตาร์ ให้จบก่อน ถ้าเรื่องนั้นจบเมื่อไหร่ไรท์จะมาต่อเรื่องนี้ทันทีเลบงับบ รอไรท์ด้วย อย่าเพิ่งทิ้งไรท์ไปไหนน้าาาา ฮื่ออออๆๆๆ


              แล้วก็ที่รีดเดอร์ถามมาว่าพ่อของเซฮุนไม่รู้เหรอว่าลูกชายแต่งงานแล้ว คุณพ่อไม่รู้ค่าาา สองคนตกลงแต่งงานกันรู้กันอยู่แค่สองคนกับเพื่อนๆค่ะ ที่ไปอยู่บ้านเดียวกันคุณพ่อก็ไม่รู้ คิดว่าลูกชายอยู่คนเดียว ไรท์เขียนให้อยู่ในสังคมที่ยังไม่ค่อยเปิดรับรักร่วมเพศเท่าไหร่ฮับบบ ถ้ามีใครสงสัยเนื้อเรื่องตรงไหนถามไรท์ได้เลยน้าาา ยินดีตอบงับบ


รอไรท์กลับมาอย่าทิ้งไรท์ไปไหนน้าาา

เม้นๆเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะฮับ ชุ้บๆ >3<




#ficพี่รหัสของผม

@Auaum_CB


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

334 ความคิดเห็น

  1. #324 windestt (@boom9844) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:12
    รอไรท์นะคะะะะะะะะ
    #324
    0
  2. #309 LemonSoda-227 (@kengdecha003) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 12:28
    มาจ้าาาาาาา สแตนบายรอแล้วจ้า
    #309
    0
  3. #306 Creammcy (@Creammcy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 12:06
    ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะสู้ๆนะคะไรท์
    #306
    0
  4. #303 MJX_17 (@MJX_17) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 14:44
    แง้งง น่ารัก /ลุ้นต่ออ 555
    #303
    0
  5. #302 Semi912 (@oohsemay) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 14:19
    หนูได้กลิ่นมาม่าค่ะ... ไม่เอาค่ะหนูไม่หิววว
    กลัวความฝันแบคเปงจริงจัง....
    #302
    0
  6. #301 SoBaek'' (@umpika34) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 09:04
    สงสารแบคขึ้นมาทันที กัวพ่อฮุนจะไม่ยอมรับ งือๆ
    #301
    0
  7. #300 nookchoco (@nookchoco) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 22:28
    เขินเซฮุนฮื่ออแแ
    #300
    0
  8. #299 Luge鹿晗 (@whee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 17:44
    เย้ๆๆๆๆไรท์มาต่อแล้ว แบคก็ไปทำหน้าที่เป็นเลขาซะสิยากตรงไหน5555
    #299
    0