{SS2} [EXO] My Baby พี่รหัสของผม | HUNBAEK

ตอนที่ 20 : [SS2] chapter 1 : Happiness (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    22 ต.ค. 61


? cactus


Chapter 1 : Happiness 

 




แต่งงานกันนะครับ


บ....บ้า....ล้อเล่นป่ะเนี่ย


ไม่เล่นครับ จริงจัง


จะแต่งยังไง....เราเป็นผู้ชายนะ


ผมไม่สนใจว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง


‘….’


แล้วก็ไม่สนว่าใครจะว่ายังไงด้วย


‘….’


ผมรู้แค่ว่าผมรักพี่ แล้วก็ต้องการจะอยู่กับพี่ไปตลอดชีวิต


‘….’


บยอนแบคฮยอนจะไว้ใจให้โอเซฮุนคนนี้ดูแลชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณมั้ยครับ?’



 

คำสัญญาที่เคยให้กันวันนั้น....

 



สัญญาว่าจะดูแลกันตลอดชีวิตแล้วนะ ห้ามผิดสัญญาด้วย


สัญญาครับ โอเซฮุนคนนี้จะรักและดูแลบยอนแบคฮยอนไปจนวันตายเลย

 



ไม่จำเป็นต้องมีคำหวานๆอะไรทั้งนั้น...

แค่รักและดูแลกันตลอดไปก็พอ



 

.

.

.

.

.

.

 



เปลือกตาบางขยับเล็กน้อยเมื่อแสงแดดยามเช้าจากหน้าต่างสาดส่องเข้ามา สองมือขยี้ตาอย่างงัวเงียก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นเต็มดวง อากาศในวันนี้เย็นสบายจนเขาแทบจะไม่อยากลุกออกจากเตียง ร่างเล็กบิดขี้เกียจนิดๆเพื่อไล่ความเมื่อยออกไปจากตัวก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง

 



คนตัวสูงไปไหนอีกแล้ว? ทำไมชอบทิ้งให้เขานอนอยู่คนเดียวนะ!

 



เมื่อไม่เห็นอีกคนอยู่ในห้องร่างเล็กก็มุดตัวออกจากผ้าห่มนุ่มนิ่มก่อนจะลุกออกจากเตียง ขาเรียวก้าวเดินลงจากชั้นสอง สายตาสอดส่องหาอีกคนพลางสูดจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นหอมของอาหารโปรด แบคฮยอนหันมองซ้ายมองขวาก่อนที่สายตาเรียวจะหันไปเห็นอีกคนกำลังทำอาหารเช้าอยู่


คนตัวเล็กค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ไม่ให้แฟนหนุ่มรู้ตัวก่อนจะสวมกอดอีกคนจากข้างหลัง ใบหน้าหวานแนบซุกกับแผ่นหลังกว้างของคนรักอย่างออดอ้อนแล้วอมยิ้มออกมาบางๆ


ตื่นแล้วเหรอครับ?” เซฮุนหันมองคนด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยทักทาย


อื้อ พอตื่นมาไม่เห็นนายก็เดินลงมาตามเลย คิดถึงพูดจบก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก เซฮุนเห็นอีกคนอ้อนหนักก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู คนตัวเล็กชอบทำตัวน่ารักแบบนี้ตลอด จะไม่ให้เขารักได้ยังไง


ทำอะไรอยู่?”


ซักผ้ามั้งครับ


อย่ากวน นี่ถามดีๆนะแบคฮยอนผละอีกคนออกอย่างหมดอารมณ์ก่อนจะยู่หน้าใส่ ก็เห็นอยู่ว่าทำอาหาร ยังจะตอบว่าซักผ้าอีก เซฮุนนะเซฮุน นี่ถ้าไม่รักจะโบกให้คว่ำเลย


ล้อเล่นคร้าบบบคนตัวสูงหันหน้าเข้าหาอีกคนก่อนจะยิ้มกว้างหน้าระรื่นใส่อีกคนอย่างอารมณ์ดี ผมกำลังทำซุปเต้าเจี้ยว


ไม่--


ไม่ใส่แตงกวาครับเซฮุนจ้องใบหน้าน่ารักก่อนจะอมยิ้มออกมาเล็กน้อย เขารู้ว่าอีกคนไม่ชอบแตงกวา เพราะฉะนั้นบ้านนี้จะเป็นเขตปลอดแตงกวาแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาไม่ใช่คนตามใจแฟนนะ เขาแค่ไม่อยากให้แฟนหงุดหงิดเวลาเห็นมัน


น่ารัก รู้ใจไปหมดแบคฮยอนบีบจมูกโด่งของอีกคนอย่างหมั่นเขี้ยว คนตัวสูงนึกถึงเขาตลอด เซฮุนไม่เคยปล่อยให้บนโต๊ะอาหารมีแตงกวาเลยแม้แต่ชิ้นเดียว จากที่เคยชอบก็ต้องเลิกกินเพราะคนตัวเล็กไม่ชอบมัน


หอมจังคนตัวเล็กสูดดมความหอมของซุปก่อนจะเงยหน้ามองอีกคน มีอะไรให้ช่วยมั้ย?”


ไม่ต้องช่วยหรอกครับ นั่งรอดีกว่านะ


ไม่เอาอ่ะ พี่อยากช่วยนายบ้างเขาพูดจริงๆนะ ถึงเขาจะทำอาหารไม่เป็นแต่เขาก็อยากจะช่วยอีกคนหยิบจับอะไรบ้าง อย่างน้อยก็รู้สึกว่าได้ทำอะไร ไม่ใช่ให้อีกคนดูแลเขาอยู่ฝ่ายเดียว


นะ เซฮุนน้าาา


“….”


น้าาาา


แพ้อีกแล้ว เซฮุนแพ้ให้ลูกไม้ตื้นๆกับใบหน้าน่ารักอีกแล้ว เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะพยักหน้าตกลง


งั้นพี่เอาผักที่อยู่ในตะกร้าไปล้างให้ผมหน่อยเซฮุนพูดพลางชี้ไปที่ตะกร้าผักแถวๆอ่างล้างจาน


โอเค ได้เลย!!” แบคฮยอนตอบรับอย่างแข็งขันแล้วยิ้มกว้างให้อีกคนก่อนจะเดินไปหยิบผักมาล้างตามคำสั่ง มือเล็กหยิบผักขึ้นมาก่อนจะเปิดน้ำล้างพลางฮัมเพลงโปรดเบาๆอย่างอารมณ์ดี วันหยุดสุดสัปดาห์นี่มันดีจริงๆ ไม่จำเป็นต้องออกไปเที่ยวนอกบ้านให้วุ่นวาย แค่ได้อยู่บ้านกับคนตัวสูงแค่นี้ก็มีความสุขแล้ว


หลังจากล้างผักเสร็จมือเล็กก็ปิดน้ำก่อนจะหันมองแฟนตัวสูงที่กำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหาร จริงๆแล้วเขาอยากจะช่วยคนตัวสูงทำอะไรอีกสักหน่อย

 



นั่นสิ...แล้วเขาจะทำอะไรได้บ้างล่ะ?

 



คนตัวเล็กขมวดคิ้วใช้ความคิดเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมองผักในมือตัวเอง

 



หั่นผักไง ใช่แล้ว....เขาจะต้องหั่นผัก!!

 



คิดได้อย่างนั้นแบคฮยอนก็วางตะกร้าผักลงก่อนจะเดินไปหยิบเขียงกับมีด เอาจริงๆเขาไม่เคยหั่นพวกผักอะไรนี่เลยนะ แต่วันนี้เขาอยากจะทำให้คนตัวสูงเห็นแล้วอึ้งไปเลย คนตัวสูงจะต้องชื่นชมเขาแน่ๆ



 

เอ...แล้วจะต้องหั่นเล็กหรือหั่นใหญ่


จะหั่นตรงๆหรือหั่นเอียงๆดีนะ

 



คนตัวเล็กพืมพำกับตัวเองในใจเล็กน้อย ด้วยความที่เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยไม่ค่อยมีความมั่นใจที่จะทำมัน แบคฮยอนใช้ความคิดอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจลงมีด ตอนนี้เขาเริ่มรับรู้ได้ถึงความสุขของการทำอาหารแล้ว มิน่าล่ะ คนตัวสูงถึงชอบทำอาหารให้เขากิน เพราะมันรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจแบบนี้นี่เอง

 



แล้วมันจะดีแค่ไหนนะ ถ้าเขาสามารถทำอาหารให้อีกคนกินบ้าง

 



โอ้ย! เจ็บ!!” ด้วยความที่เพลิดเพลินกับการหั่นจนเกินไปทำให้คนตัวเล็กไม่ทันระวัง คมมีดบาดไปที่นิ้วชี้ข้างซ้าย รู้สึกเจ็บจี๊ดๆจนต้องร้องออกมา


เป็นอะไรครับ?!” เซฮุนหันมองคนตัวเล็กทันทีก่อนจะรีบเข้าไปดูอาการ พอเห็นอีกคนโดนมีดบาดจนเลือดออกก็ใจไม่ดี ที่เขาไม่อยากให้คนตัวเล็กทำอาหารก็เพราะแบบนี้ เพราะคนตัวเล็กไม่ค่อยระวัง ชอบทำอะไรให้เขาเป็นห่วงอยู่เรื่อย


ผมบอกแล้วไงว่าให้ล้างผักอย่างเดียว แล้วพี่หั่นทำไม?” เซฮุนเอ็ดเสียงเข้มพร้อมมองคนอายุมากกว่าด้วยสายตาคาดโทษ เขาไม่ได้อยากจะดุเลย แต่มันก็เป็นเพราะอีกคนไม่ยอมเชื่อฟังเขา


ขอโทษ...พอถูกดุใบหน้าน่ารักก็งอลงทันที เขาเองก็ไม่คิดว่าจะโดนมีดบาด เขาแค่อยากช่วยคนตัวสูงทำอะไรบ้างแค่นั้นเอง


อาาา...ผมไม่ว่าแล้วเซฮุนถอนหายใจออกมาเบาๆ พอเห็นใบหน้าหงอยๆเขาก็อดใจอ่อนไม่ได้ เขาลากอีกคนมานั่งที่โต๊ะก่อนจะเดินไปหยิบกล่องยามาเพื่อทำแผลให้


ทีหลังผมไม่ให้ทำแล้วนะครับเสียงเข้มเอ่ยอย่างดุดันก่อนจะใช้สำลีซับเลือดออกให้


โห นายอย่าดุนักสิ อ๊าาา!! เจ็บๆ เบาๆหน่อยแบคฮยอนร้องเสียงดังเมื่อคนตัวสูงใส่ยาไปที่แผล


ขนาดดุพี่ยังไม่ฟังเลย


“….”


            “คนดื้อประโยคสุดท้ายเหมือนจะดุแต่ฟังแล้วรู้สึกชอบแบบบอกไม่ถูก แบคฮยอนมองแฟนหนุ่มที่ก้มหน้าทำแผลให้เขาอย่างตั้งใจก่อนจะอมยิ้มเล็กน้อย เขาไม่ได้ชอบโดนดุ แต่การที่อีกคนดุมันทำให้เขารู้ว่าอีกคนเป็นห่วงเขามากแค่ไหน


ตัวเอง…”


ครับ


เค้าอยากเรียนทำอาหารเซฮุนเงยหน้ามองคนอายุมากกว่าที่จู่ๆก็บอกว่าอยากจะเรียนทำอาหาร แถมสรรพนามเค้ากับตัวเองนั่นอีก จะมาไม้ไหนล่ะคราวนี้


จะเรียนทำไม ก็มีผมทำให้กินอยู่แล้ว


ก็เค้าอยากทำอาหารให้สามีกินบ้างนี่นั่น ปากหวานอีก เซฮุนขมวดคิ้วก่อนจะจ้องมองใบหน้าอีกคนที่ตอนนี้น่ารักเป็นพิเศษ


เมื่อกี้พี่เรียกผมว่าอะไรนะ?” เขาสบตากับอีกคนก่อนจะเอ่ยถามประโยคเมื่อครู่ เมื่อกี้เขาได้ยินคำแปลกๆอะไรไม่รู้ ได้ยินไม่ค่อยชัดเท่าไหร่


เรียกว่า....


“….”


สามี...


แบคฮยอนก้มหน้ายิ้มเขินเล็กน้อย เอาจริงๆเขาก็รู้สึกกระดากปากอยู่ไม่น้อย เขาเป็นผู้ชายแต่ต้องเรียกอีกคนว่าสามี มันก็ตลกดี


พอเห็นอย่างนั้นเซฮุนก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ตั้งแต่ตกลงปรงใจแต่งงานกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่คนตัวเล็กเรียกเขาว่าสามี ฟังแล้วมันรู้สึกจักจี้หน่อยๆ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกดีเอามากๆที่ได้ยินแบบนั้น


คุณภรรยาไม่ต้องไปเรียนให้มันยุ่งยากหรอก


“….”


นั่งสวยๆ เดี๋ยวคุณสามีจะทำให้กินเองนะครับ


บ้า!!” มือเล็กฟาดลงที่ต้นแขนแกร่งเบาๆ เขาแค่พูดเล่นๆเองแต่กลับโดนอีกคนพูดใส่จนรู้สึกเขิน ทำไมชอบทำให้เขาเขินอยู่เรื่อยเลยนะ โอเซฮุนคนบ้า!!


นั่งรอเฉยๆเลยนะครับ ผมไม่ให้ทำอะไรแล้ว


ง่ะได้ยินอย่างนั้นแบคฮยอนจึงต้องยอมนั่งอยู่เฉยๆแล้วปล่อยให้อีกคนทำอาหารต่อไป


รอได้ไม่นานอาหารก็พร้อมรับประทาน หน้าตาน่ากินเหมือนคนทำไม่มีผิด แบคฮยอนสูดดมความหอมก่อนจะเงยหน้ามองแฟนหนุ่ม


กินเลยนะพออีกคนพยักหน้าอนุญาตคนตัวเล็กก็ไม่รอช้า มือเล็กตักซุปขึ้นมาเป่าเล็กน้อยให้หายร้อนก่อนจะชิมความอร่อย


เป็นไงครับ?”


เซฮุนทำก็ต้องอร่อยอยู่แล้วแบคฮยอนเคี้ยวตุ้ยๆเต็มแก้มทั้งสองข้างก่อนจะส่งยิ้มตาหยีให้อีกคน ทุกอย่างที่เซฮุนทำอร่อยหมดเลย ไม่เคยมีอะไรที่ไม่อร่อย


อร่อยก็กินเยอะๆนะครับเซฮุนตักหมูทอดใส่จานคนตัวเล็กแล้วอมยิ้มออกมาบางๆ

 



เขาเห็นอีกคนมีความสุข เขาก็มีความสุข

 



ถ้าคนตัวเล็กชอบ เขาก็ดีใจ...

 



หลังจากกินข้าวเสร็จทั้งสองคนก็ช่วยกันล้างจาน ตอนแรกแบคฮยอนจะล้างให้ แต่เซฮุนไม่ยอมให้ล้างเพราะนิ้วของอีกคนเป็นแผลอยู่ เขาไม่อยากให้แผลโดนน้ำ เถียงกันไปเถียงกันมาสุดท้ายแบคฮยอนก็ทำได้แค่ยืนให้กำลังใจแฟนหนุ่มอยู่ข้างๆ

 

วันนี้ออกไปไหนกันมั้ย?”


พี่อยากไปไหนล่ะครับ?” เซฮุนหันมองคนตัวเล็กนิดหน่อยก่อนจะหันไปสนใจจานตรงหน้าต่อ


อยากไปสวนสัตว์ ไปสวนสัตว์กันนะแบคฮยอนทำหน้าออดอ้อนใส่แฟนตัวสูง


ไปก็ได้ครับ แต่พี่ต้องเดินระวังๆหน่อยนะ


หื้ม ทำไมอ่ะ?” แบคฮยอนขมวดคิ้วถามอีกคน


ก็ถ้าเดินหลงไปแถวๆกรงลิง เดี๋ยวจะแยกไม่ออกว่าไหนลิงไหนพี่แบคฮยอน


เซฮุน!!”


อ๊าาา!! เจ็บครับ!!” เซฮุนร้องออกมาเพราะอีกคนลงเขี้ยวที่ต้นแขนของเขาจนจมเขี้ยว คนตัวเล็กจ้องใบหน้าหล่ออย่างเอาเรื่องก่อนจะตีแข่นแกร่งไปอีกหนึ่งที มาว่าเขาเป็นลิงก็ต้องโดนแบบนี้แหละ!!


สมน้ำหน้า!!” พูดจบก็แลบลิ้นใส่อีกคนอย่างหมั่นไส้


นี่แฟนหรือลูกหมาเนี่ย กัดเจ็บจัง


ย๊าาาา!!” มือเล็กเขย่าแฟนหนุ่มจนตัวโยกไปมาด้วยความโมโห มาว่าเขาเป็นลิงแล้วยังว่าเขาเป็นลูกหมาอีก เซฮุนก็เซฮุนเถอะ วันนี้ไม่ตายดีแน่


โอ้ยพี่!! ผมล้างจานอยู่ครับ!!” เซฮุนร้องห้ามอีกคนให้หยุดก่อนที่จานในมือจะลื่นตกแตก เขามองใบหน้าหวานที่กำลังง้ำงอเพราะถูกล้อก่อนจะอมยิ้มบางๆออกมา


ล้อเล่นเอง งอนเหรอครับ?”


....


อาา....ผมขอโทษ


“….”


ผมให้ตีเลย ตีจนกว่าพี่จะพอใจ


“….”


หายงอนน้าาา นะครับ



 

จุ๊บ

 



อื้อ!!” แบคฮยอนหันมองแฟนตัวสูงที่ขโมยหอมแก้มเขาแบบไม่ทันตั้งตัวฉวยโอกาส!!”


เอ้า!! หอมแก้มแฟนนี่เรียกฉวยโอกาสเหรอครับ?” เซฮุนจ้องใบหน้าหวานที่เริ่มขึ้นสีเพราะความเขิน


ผมให้หอมแก้มผมคืนเลย ดีมั้ย?” คนตัวสูงเอียงใบหน้าพร้อมยื่นแก้มใส่อีกคนก่อนจะทำแก้มอมลม เห็นแล้วมันน่าดีดเสียให้เจ็บ


ถ้าพี่ไม่หอมผม ผมจะหอมพี่แทนนะไม่พูดเปล่าใบหน้าหล่อก้มลงขโมยหอมแก้มนุ่มนิ่มอีกครั้ง


อื้อ!! พอแล้ว แก้มช้ำหมดแล้วเสียงเล็กพูดออกมาด้วยความเขินอาย ถึงจะพูดไปอย่างนั้นแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาชอบเวลาคนตัวสูงหอมแก้มเขา เขาอยากจะให้อีกคนหอมมันบ่อยๆด้วยซ้ำ

 



Rrrrrrrrrrrrrrr!!!!

 



เสียงโทรศัพท์มือถือคนตัวสูงที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นขัดจังหวะคนกำลังหวาน เซฮุนหันมองต้นเหตุของเสียงเล็กน้อยก่อนจะล้างมือเดินไปหยิบโทรศัพท์แล้วกดรับสายทันที


ครับพ่อพอได้ยินชื่อคู่สนทนาแบคฮยอนก็หันมองแฟนหนุ่มแล้วฟังบทสนทนาอย่างตั้งใจ


วันนี้เหรอครับ?” เซฮุนเหล่มองแบคฮยอนเล็กน้อย เขากำลังจะปฏิเสธว่าวันนี้ไม่ว่างเพราะนัดอีกคนไปเที่ยวแล้ว แต่คนตัวเล็กส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร


อา....ได้ครับพ่อ....แล้วเจอกันนะครับพอพูดคุยกันจบคนตัวสูงก็วางสายโทรศัพท์ก่อนจะหันมองอีกคนแล้วทำสีหน้าเศร้า


พ่อชวนไปกินข้าวครับ


อื้ม ได้ยินแล้วล่ะ


ขอโทษนะครับ อดไปสวนสัตว์เลย


ไม่เป็นไรหรอกแบคฮยอนส่ายหน้าแล้วอมยิ้มบางๆก่อนจะเดินเข้าไปใกล้แฟนตัวสูงพ่อนายคงจะคิดถึงเลยอยากเจอ นายก็ไม่ได้กลับบ้านนานแล้วนี่


มันก็ใช่…”


อีกอย่างนะ ไปเที่ยวกันไปเมื่อไหร่ก็ได้


“….”


ไปเจอหน้าพ่อบ้าง พ่อจะได้หายคิดถึงมือเล็กโอบใบหน้าหล่อของแฟนหนุ่มก่อนจะยิ้มกว้างเพื่อให้อีกคนสบายใจว่าเขาไม่ได้คิดมากเรื่องนี้เลย


ขอบคุณที่เข้าใจนะครับเซฮุนจับมือเล็กที่โอบใบหน้าของเขามาจับไว้แน่นแล้วก้มลงจูบที่หลังมือเบาๆ ถึงแบคฮยอนจะเหมือนเด็กน้อยที่ต้องคอยดูแลอยู่ตลอด แต่บางทีแบคฮยอนก็มีความเป็นผู้ใหญ่และโตกว่าทางด้านความคิด คนตัวเล็กมีเหตุผลแล้วก็คอยรับฟังเขาเสมอ


ไว้วันหลังค่อยไปกันนะครับ


อื้อแบคฮยอนยิ้มบางๆให้แฟนตัวสูงก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก


เซฮุน พี่ว่าพี่จะไปหาคยองซูสักหน่อยอ่ะ ไม่ได้เจอมันนานแล้วเขาเพิ่งนึกได้ว่าเขากับคยองซูไม่ได้นัดเจอกันมานานมากแล้ว ไหนๆวันนี้ก็ไม่ได้ไปเที่ยวกับคนตัวสูงแล้ว ก็ได้โอกาสนัดเจอไอ้เพื่อนตาโตสักหน่อย


ได้สิครับ แต่อย่ากลับดึกนะ ผมเป็นห่วง


ได้เลย พี่จะกลับเข้าบ้านก่อนสองทุ่ม โอเคมั้ย?” แบคฮยอนหยิกแก้มแฟนหนุ่มเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว คำพูดพวกนี้ไม่รู้คนตัวสูงไปจดจำมันมาจากที่ไหน นับวันจะยิ่งปากหวานมากขึ้นๆ แบบนี้เขาจะไปไหนรอด


 

 

 

 

 

 

 


 


 

 

 

 

 

ณ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ที่ถูกประดับตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์แนววินเทจและดอกไม้นานาชนิด มีเสียงเพลงสบายๆเปิดคลอเบาๆภายในร้าน เป็นที่ที่เหมาะที่สุดสำหรับการนัดเจอใครบางคนในยามบ่ายแก่ๆ คาปูชิโน่กับลาเต้เย็นถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะก่อนที่คนสองคนจะยกแก้วขึ้นดื่ม ร้านนี้เป็นร้านโปรดของคนสามคนสมัยที่ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย การที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้งก็เหมือนได้มารำลึกความหลังครั้งยังวัยรุ่น


 ไง


ไงอะไร?”


ฮันนีมูนไง เป็นยังไงไม่เห็นเล่าให้ฟังเลยแบคฮยอนจ้องหน้าเพื่อนตาโตที่ทำเป็นนิ่งเมื่อพูดถึงเรื่องชีวิตหลังแต่งงาน


ก็ไม่มีอะไร


โกหก!! หวานขนาดไหนเล่ามาเดี๋ยวนี้!!”


....


จงอินงานดีมั้ยวะ?”


ทำไมเสือกเรื่องกูจังเลยห๊ะ?!!” คยองซูตบโต๊ะเสียงดังก่อนจะจ้องหน้าเพื่อนตัวแสบเขม็ง


โห่ นานๆเจอกันที พูดจาดีๆหน่อยไม่ได้หรือไงวะ?” แบคฮยอนส่ายหน้าใส่เพื่อนสนิท นี่คิดถึงนะเนี่ยเลยนัดมาเจอ ไม่คิดจะพูดด้วยถ้อยคำหวานหูกันหน่อยเหรอ


แบบนี้แหละ พูดเพราะๆมันกระดากปากอ่ะ


เหอะคนตัวเล็กเค้นหัวเราะออกมาก่อนจะเบะปากใส่เพื่อนตาโต ถึงช่วงนี้จะไม่ค่อยได้เจอกันแต่เขาก็รู้สึกว่าความสนิทของเขากับคยองซูไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย กลับกันมันยิ่งจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆด้วยซ้ำ


 “แล้วเป็นไงมาไง จู่ๆนัดออกมาเนี่ย คิดถึงกูเหรอ?”


จะว่าคิดถึงก็ได้อ่ะ วันนี้เป็นวันหยุด อีกอย่างเซฮุนก็ไม่อยู่บ้านด้วย


อ๋อ ผัวไม่ว่างเลยอยากเจอเพื่อนว่างั้น คยองซูเค้นหัวเราะออกมาก่อนจะก้มลงดื่มคาปูชิโน่


เอ้า! ไอ้เวรนี่ ก็คิดถึงมึงนั่นแหละ คิดถึงไอ้จงแดด้วยเขาพูดจริงๆนะ เกือบจะปีหนึ่งแล้วที่เขาไม่ได้พบเจอกับเพื่อนสองคนนี้เลย พอเรียนจบต่างคนต่างก็มีเส้นทางเป็นของตัวเอง งานก็ยุ่ง เรื่องปวดหัวก็มาก จริงอยู่ที่เขามีเซฮุน แต่อยู่กับแฟนมันก็ไม่เหมือนอยู่กับเพื่อน


อย่ามาสร้างภาพ มีอะไรก็พูดๆมา


โห่ อะไรวะ! รู้ไต๋ตลอดเลยอ่ะ!!” แบคฮยอนยู่หน้าใส่เพื่อนตาโต ไอ้เพื่อนคนนี้มันรู้ใจไปหมด สมกับที่เป็นเพื่อนสนิทจริงๆ


คนอย่างมึงดูง่ายจะตาย ไม่มีอะไรไม่นัดกูออกมาหรอก วันๆมึงมีแต่เซฮุน เซฮุน เซฮุนนนนนนั่น! แขวะกันอีก แบคฮยอนไม่อยากจะเถียงเพราะที่คนตาโตพูดมันก็เป็นเรื่องจริง แต่คนตาโตใช่ย่อยอ่ะ ชีวิตก็มีแต่จงอิน จงอิน จงอินเหมือนกันนั่นแหละ!


อ่าว หน้างอเป็นตูดหมาเลย แซวนิดเดียวเอง


ก็มึงนั่นแหละ!!”


อาๆ กูไม่พูดละ ตกลงมึงมีอะไร ไหนเล่าซิพอคยองซูเปิดโอกาสให้พูด คนตัวเล็กก็เข้าสู่โหมดจริงจังทันที เขาจ้องหน้าเพื่อนสนิทก่อนจะเอ่ยปากออกมา


 มึง....คือกูอยากเรียนทำอาหารอ่ะ


คนที่กำลังดื่มแทบจะพ่นคาปูชิโน่ออกมาเมื่อได้ยินว่าอีกคนอยากจะเรียกทำอาหาร เขาหูฟาดไปหรือเปล่า เอ๊ะ....หรือว่าเขาหูแว่ว


เมื่อกี้มึงว่าไงนะ?”


กูบอกว่าอยากเรียกทำอาหาร


เดี๋ยวๆ นี่มึงคิดไงวะ?” คยองซูมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยสายตาไม่เชื่อ ไอ้เพื่อนคนนี้มันขี้เกียจตัวเป็นขน ขนาดจะลุกไปต้มมาม่ามันยังขี้เกียจเลย แล้วนี่นึกไงจะเรียนทำอาหาร บ้าไปแล้ว!!


กูแค่รู้สึกว่า....อยากจะทำอะไรสักอย่างให้เซฮุนบ้าง


“….”


เขาดูแลกูมาเยอะแล้ว


“….”


อย่างน้อยเขาจะได้ภูมิใจบ้างที่มีกูเป็นแฟน คยองซูจ้องมองเพื่อนสนิทที่สีหน้าและแววตาต่างไปจากทุกที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นแบคฮยอนดูจริงจังมากขนาดนี้


จริงๆกูก็พอจะรู้จักคนที่จะสอนมึงทำอาหารได้นะ


จริงดิ!!” แบคฮยอนส่งเสียงตื่นเต้นเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขาเป็นใครเหรอ?”


เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกูเอง เขาจบมัธยมที่นี้ แล้วก็ไปเรียนต่อฝรั่งเศส พอจบมาก็เป็นเชฟที่นั้นเลย ตอนนี้เขากลับบ้านมาพักร้อนอ่ะ


 “โห!! ให้กูเรียนกับเชฟฝรั่งเศสเลยเหรอ?” แบคฮยอนทำตาโตเมื่อได้ยินประวัติของว่าที่อาจารย์ จะไหวเหรอวะ?”


เอ้า!! ตกลงมึงจะเรียนหรือไม่เรียนเนี่ยคยองซูถลึงตาใส่คนตัวเล็ก เมื่อกี้ก็บอกอยู่หยกๆว่าอยากจะเรียน พอเจอเชฟจากฝรั่งเศสเข้าหน่อย ต่อมขี้ขลาดก็ทำงานขึ้นมาทันที


อาๆๆ เรียนก็ได้ ตกลงกูจะเรียนแบคฮยอนตัดสินใจแล้ว เรื่องนี้เขาจริงจังมากและเขาจะไม่ปล่อยให้มันเป็นเพียงแค่ความคิด งานนี้ถึงจะลำบากสักหน่อย แต่สิ่งที่จะได้กลับมามันก็คุ้มค่าอยู่ ไม่ไหวก็ต้องไหว


โทรหาพี่เขาให้กูหน่อยดิ?”


อ...เอาตอนนี้เลยเหรอ?” คยองซูจ้องหน้าคนตัวเล็กอย่างงงๆ บทจะใจร้อนก็จะเอาซะเดี๋ยวนั้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะกดโทรออก ถือสายได้ไม่นานคนทางปลายสายก็รับ


ฮัลโหลพี่คริสคยองซูเอ่ยทักทายคนปลายสาย


คืองี้ครับ พอดีเพื่อนผมอยากจะเรียนทำอาหาร ผมก็เลยแนะนำพี่ไป พี่พอจะมีเวลาว่างช่วยสอนเพื่อนผมหน่อยได้มั้ย?”


“….”


อา...ขอบคุณพี่มากเลยนะครับ แล้วจะเริ่มเรียนได้เมื่อไหร่ครับ?”


“….”


“อาทิตย์หน้าเหรอครับ?” คยองซูถามคนปลายสายก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนสนิทเป็นเชิงถาม แบคฮยอนจึงชูนิ้วโอเคไป


งั้นเป็นอาทิตย์หน้านะครับ ขอบคุณมากๆเลยนะครับพี่คยองซูวางสายโทรศัพท์ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยให้เพื่อนสนิท


ตกลงพี่ให้เริ่มเรียนอาทิตย์หน้าได้


เห้ย ขอบคุณมึงมากนะเว้ยแบคฮยอนยิ้มกว้างก่อนจะจับมือคยองซูด้วยความดีใจ


แล้วมึงไปเรียนคนเดียวได้เหรอวะ?”


ใครบอกกูจะไปเรียนคนเดียว


“….” แบคฮยอนจ้องหน้าเพื่อนสนิทก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง


ไปกับมึงไง


ห๊ะ!!”

 

 


 

 

 

 

 


 

 


 

 

 

 

 

ออดี้สีดำเข้าจอดเทียบที่โรงรถบ้านหรูหลังใหญ่ก่อนที่ขายาวจะก้าวเดินลงมา เกือบปีแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาที่นี่เลย อะไรต่อมิอะไรก็เปลี่ยนแปลงไปเยอะ ชิงช้าที่เขาเคยนั่งเล่นสมัยยังเป็นเด็กตอนนี้ก็ผุผังไปตามเวลาจนถูกแทนที่ด้วยเหล่าดอกไม้นานาชนิด ร่างสูงยืนมองภาพความทรงจำในวัยเด็กก่อนจะอมยิ้มออกมาบางๆ การที่ได้กลับมาที่นี่ก็ดีไม่น้อย เขาก็คิดถึงมันมากเหมือนกัน


เซฮุนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาเล็กน้อยก่อนที่ขายาวจะก้าวเดินเข้าไปในบ้าน


คุณผู้ชายคะ คุณหนูมาแล้วค่ะเสียงหญิงวัยกลางคนดังขึ้นทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในตัวบ้าน ใบหน้ายิ้มแย้มเอ่ยทักทายคนตัวสูงก่อนจะวิ่งเข้ามาจับมือคุณหนูผู้เป็นที่รัก


ป้าครับ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ เลิกเรียกผมว่าคุณหนูได้แล้วครับ เซฮุนพูดก่อนจะยิ้มบางๆให้ป้ายูจอง ป้ายูจองเป็นแม่บ้านมาตั้งแต่คนตัวสูงยังไม่เกิดด้วยซ้ำ พอแม่คนตัวสูงเสียไปตอนหกขวบ ก็ได้ป้ายูจองคอยดูแลทุกอย่างจนเหมือนเป็นแม่คนที่สอง ด้วยความที่เธอไม่มีลูกด้วย เธอจึงเอ็นดูคุณหนูเหมือนลูกเหมือนหลาน


คุณหนูก็ยังเป็นคุณหนูของป้าเหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ ป้ายูจองยิ้มก่อนจะลูบใบหน้าหล่อเหลาด้วยความเอ็นดู ถึงคุณหนูของเธอจะโตเป็นหนุ่มหล่อแล้ว แต่สำหรับเธอ คุณหนูก็ยังเป็นเด็กตัวเล็กๆที่เธอเคยอุ้มอยู่เสมอ


คุณหนูสบายดีนะคะ?


ผมสบายดี ป้าล่ะครับ?


ป้าไม่สบายเลยค่ะ คิดถึงคุณหนูมากกกก ป้ายูจองยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าจวนจะถึงเวลามื้อเย็นแล้ว


ไปหาคุณผู้ชายกันดีกว่าค่ะ คุณผู้ชายรออยู่นานแล้ว ป้ายูจองเอ่ยขึ้นก่อนจะจูงมือคนตัวสูงไปที่โต๊ะอาหาร


มาแล้วเหรอ?” เสียงเข้มของผู้ชายอายุประมาณห้าสิบต้นๆกล่าวขึ้น สายตานิ่งๆกับน้ำเสียงเคร่งขรึมที่ใครต่อใครต้องเกรงกลัว แต่เซฮุนกลับรู้สึกปลอดภัยเวลาได้ยินมัน เขาโค้งทำความเคารพพ่อผู้ให้กำเนิดเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงตรงที่นั่งประจำ


สายหนึ่งนาที


ขอโทษครับพ่อ เซฮุนมองใบหน้าเคร่งขรึมของพ่อก่อนที่ทั้งสองคนหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน เป็นพ่อลูกกันมาทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่โหดๆอยู่นั่นแกล้งทำทั้งนั้น พ่อก็เหมือนกับพ่อทั่วๆไป ดุด่าว่ากล่าวตามประสาพ่อ แต่ถ้าอยู่ในกรอบ รู้จักหน้าที่ รู้จักรับผิดชอบ พ่อก็ไม่ใช่คนดุอะไร แค่ทำเป็นเข้มมม!!


กินข้าวดีกว่า พ่อหิวแล้ว คนเป็นพ่อส่งยิ้มให้ลูกชายนิดๆก่อนจะลงมือรับประทานอาหาร วันนี้พ่อสั่งให้ป้ายูจองทำแต่อาหารที่แกชอบทั้งนั้นเลยนะ นานๆทีจะได้กลับมา กินเยอะๆล่ะ


ครับเซฮุนยิ้มบางๆให้คนเป็นพ่อก่อนจะเริ่มมื้อเย็นของวันนี้ ฝีมือป้ายูจองยังอร่อยไม่เคยเปลี่ยน ที่เขาทำอาหารอร่อยก็เพราะได้ป้ายูจองนี่แหละเป็นคนสอน


แกเป็นยังไงบ้าง บ้านช่องเรียบร้อยดีมั้ย?” คนเป็นพ่อเอ่ยถามความเป็นอยู่ของลูกชาย


ก็เรื่อยๆครับพ่อ บ้านก็เรียบร้อยดีครับ


แล้วปกติแกหาข้าวกินที่ไหน ทำกินเองหรือว่าซื้อล่ะ?”


ส่วนใหญ่ผมจะทำกินเอง แต่ถ้าวันไหนไม่ค่อยว่างก็จะซื้อเข้ามากิน


อื้ม ทำงานหนักแล้วยังจะทำกินเองอีก เอางี้มั้ยให้ป้ายูจองไปอยู่ด้วย เขาจะได้ช่วยดูแลความสะดวกสบายให้แกได้คนเป็นพ่อเสนอความคิด จริงๆเขาอยากจะให้มีใครสักคนไปดูแลเซฮุนสักหน่อย บางทีเขาก็เป็นห่วงการกินการอยู่ของลูกชาย กลัวว่าจะไม่สะดวกสบาย


ใช่ค่ะ ป้าไปอยู่ดูแลคุณหนูได้นะคะป้ายูจองช่วยเสริม


ไม่เอาดีกว่าครับ ผมโตแล้วนะ ดูแลตัวเองได้ แล้วก็...ถ้าป้าไปแล้วใครจะอยู่ดูแลพ่อล่ะครับเซฮุนรู้ว่าพ่อเป็นห่วงแล้วก็หวังดี แต่กลับกันเขาก็เป็นห่วงพ่อเหมือนกัน เขาไม่ได้อยู่บ้านดูแลพ่ออย่างน้อยก็มีคนคอยช่วยเป็นหูเป็นตาให้


บ้านหลังก็ใหญ่อยู่คนเดียวไม่เหงาแย่เหรอคะคุณหนู?” ป้ายูจองเอ่ยถาม ซึ่งเซฮุนก็ได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้ ถามมาได้ว่าเหงามั้ย มีลูกหมาให้นอนกอดทุกคืนจะเหงาได้ยังไง จริงมั้ย?


อา...ตามใจแกแล้วกันพอเห็นว่าลูกชายยืนยันจะเอาแบบนั้นเขาก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ แล้วที่ทำงานแกเป็นยังไงบ้างล่ะ?”


เพื่อนร่วมงานก็ดีครับพ่อ ไม่อึดอัดใจอะไรคนตัวสูงตอบก่อนจะตักกับข้าวใส่จานให้พ่อ


เซฮุน พ่อพูดจริงๆนะ พ่ออยากให้แกมาทำงานกับพ่อ


“….” คนเป็นพ่อจ้องใบหน้าลูกชายด้วยสายตาจริงจังไปกว่าทุกครั้ง เขาเคยพูดเรื่องนี้กับคนตัวสูงหลายครั้งแล้ว แต่คนตัวสูงก็ยังไม่เคยให้คำตอบอะไรกับเขาเลย


ผมเรียนจบวิศวะนะครับพ่อ ผมทำงานบริหารไม่เป็นหรอกครับ


แกก็ไปเรียนต่อบริหารสิ แล้วก็ค่อยๆฝึกฝนไป มีคนเก่งๆหลายคนจะคอยสอนแกอยู่แล้ว พ่อเชื่อว่าแกจะเป็นนักบริหารที่ดีได้แน่คนเป็นพ่อยิ้มบางๆพร้อมส่งสายตาเป็นเชิงบอกลูกชายว่า เขาเชื่อมั่นและไว้ใจในตัวลูก


แกทำงานเป็นวิศวะก็เป็นลูกน้องเขาอยู่ร่ำไป งานก็หนัก เงินก็ได้ไม่คุ้มค่าเหนื่อย


“….”


พ่อปูทางมาให้แกหมดแล้ว แค่แกมาสานต่อมันให้เสร็จก็พอ


แต่พ่อครับ--


พ่อมีลูกชายคนเดียว


“….”


ประธานบริษัทคนต่อไปพ่อก็อยากจะให้เป็นแก…”

 

 

 

 

 


 

 


 

 

 

 


 

 

 

ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว บ้านเมืองที่เคยเซ็งแซ่ก็เงียบสงัด ผู้คนต่างพากันหลับใหลกันจนหมด แต่ยังมีหนึ่งคนที่ยังไม่นอน คนตัวเล็กเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จก่อนจะมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียงเพื่อคุยโทรศัพท์กับคนที่เพิ่งเจอเมื่อกลางวัน


(ทำไมกูต้องไปเรียนทำอาหารกับมึงด้วยวะ?)


“นี่มึงจะบ่นไปถึงไหน! มึงบ่นมาตั้งแต่ที่ร้านแล้วนะ


(ก็กูข้องใจอ่ะ! มึงจะไปเรียนทำอาหารให้ผัวกิน ละมันเกี่ยวอะไรกับกู!!)


เกี่ยวสิ เกี่ยวตรงมึงเป็นเพื่อนกู แล้วอีกอย่างผลพลอยได้ก็คือมึงได้เรียนไปทำให้จงอินกินด้วยไง


(….)


เป็นไง เข้าท่าใช่มั้ยล่ะ?”


(เออๆ ที่มึงพูดมามันก็ดี กูไปเรียนเป็นเพื่อนมึงก็ได้)


ดีมาก!! ต้องอย่างนี้สิเพื่อนคนตัวเล็กยิ้มกว้างอย่างมีความสุข พอคิดว่าสักวันจะได้ทำอาหารให้คนตัวสูงกินก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เขาอยากจะข้ามเวลาไปตอนนั้นเลย ตอนที่คนตัวสูงชิมแล้วชมว่าเขาเก่งที่สุดน่ะ


(กูไปนอนก่อนนะ ดึกแล้วอ่ะ)


โอเค ฝันดีนะ แล้วเจอกัน ล่ำลากันเสร็จคนตัวเล็กก็กดวางสายโทรศัพท์ก่อนจะดูเวลาเล็กน้อย นี่ก็ดึกแล้วนะ ทำไมคนตัวสูงยังไม่กลับมาอีก


แบคฮยอนทั้งคิดถึง ทั้งเป็นห่วง อยากจะโทรไปถามว่าเมื่อไหร่จะกลับ แต่ครั้นจะโทรไปก็กลัวว่าจะไปรบกวนเวลาพ่อกับลูก อีกอย่างเขาก็ไม่อยากทำตัวจู้จี้น่ารำคาญเหมือนพวกผู้หญิงที่คอยโทรจิกสามีให้กลับบ้าน



 

[นอนก่อนน้าาา รีบกลับมาล่ะ เค้าคิดถึง >3<]

 



คนตัวเล็กกดส่งข้อความไปก่อนจะยิ้มเขินใส่โทรศัพท์ ถ้าคนตัวสูงได้อ่านข้อความนี้เขาจะต้องรีบกลับมาแน่นอน


แบคฮยอนกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางมันไว้บนหัวเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอน มือเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มจนถึงคอก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

 

 


 

 

 

 


 

 

 

 


 

 

 

ขายาวก้าวเดินท่ามกลางความมืดจากชั้นล่างขึ้นมายังชั้นสอง นานๆทีจะได้กลับบ้านวันนี้ก็เลยอยู่คุยกันนานหน่อย พอได้รับข้อความว่าคิดถึงเขาก็เลยรีบขอตัวกลับมาเพราะทนคิดถึงอีกคนไม่ไหวเหมือนกัน


มือหนาค่อยๆเปิดประตูห้องนอนก่อนจะพบร่างเล็กน่ารักนอนขดตัวอยู่บนเตียง มือหนาค่อยๆวางของลงบนหัวเตียงอย่างเบาๆเพราะกลัวว่าจะเสียงดังแล้วทำให้อีกคนตื่น ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูแล้วเข้าไปอาบน้ำ


ใช้เวลาไม่นานร่างสูงก็อาบน้ำเสร็จ เขาเดินออกมาจากห้องน้ำพลางมองคนตัวเล็กที่นอนขดตัวอยู่บนเตียง ม้วนผ้าห่มขนาดนี้ นี่คนหรือดักแด้กันแน่เนี่ยยย เซฮุนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความเอ็นดูก่อนจะค่อยแทรกตัวลงนอนข้างๆแล้วสวมกอดอีกคนให้หายคิดถึง


หือออคนตัวเล็กส่งเสียงร้องงัวเงียเล็กน้อยก่อนจะหันมองอีกคนในความมืด กลับมาแล้วเหรอ?”


ผมทำพี่ตื่นเหรอ? ขอโทษนะครับเซฮุนใช้มือเขี่ยผมหน้าม้าที่ปรกใบหน้าหวานออกก่อนจะอมยิ้มบางๆ


กลับดึกจังง


            พี่นอนต่อเถอะ ไม่ต้องตื่นมาคุยกับผมหรอกเซฮุนเอ่ยเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กทำท่าขยี้ตาเพื่อให้สร่างจากความง่วง


            ไม่เอา พี่อยากคุยกับนายคนตัวเล็กเลื่อนตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองใบหน้าหล่อในความมืด ขนาดมืดๆยังหล่อเลย แฟนใครก็ไม่รู้เนอะ


            ใครก็ไม่รู้ส่งข้อความมาบอกว่าคิดถึงผม


            “เค้าเองงง


คิดถึงผมเหรอครับ?”


คิดถึงมากกกกกกกก!!” แบคฮยอนลากเสียงยาวก่อนจะซุกเข้าไปในอ้อมแขนอบอุ่นของอีกคน


ผมก็คิดถึงพี่เหมือนกันเซฮุนก้มลงจูบหน้าผากแคบของคนตัวเล็กเบาๆแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหอมแก้มซ้ายแก้มขวาแล้วก็ปากตะมุตะมินั่น


อื้อออ!! พอได้แล้วน่า ง่วงนอนแล้ว!!


ไหนใครบอกอยากจะคุยกับผม อยู่คุยกันก่อนสิครับพูดจบก็ก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มอีกรอบด้วยความหมั่นเขี้ยว คนอะไรน่ารักตลอดเวลาจนอยากจะจับฟัดเสียให้ช้ำ


ไม่เอา จะนอนแล้วว!!” แบคฮยอนผลักร่างสูงออกก่อนจะหันหลังหนีแต่กลับถูกอีกคนคว้าตัวไว้แล้วขึ้นคร่อมเสียก่อน


เซฮุน!!”


ยังไม่หายคิดถึงเลยครับสิ้นเสียงเข้มคนตัวสูงก็ก้มลงประกบริมฝีปากบางทันที เขาคิดถึงคนตัวเล็ก คิดถึงสัมผัสนุ่มนิ่ม คิดถึงริมฝีปากรสหวาน


อื้ออออคนตัวเล็กส่งเสียงเล็กน้อยเมื่อลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปาก ลิ้นหนาตะหวัดไปมาไล่ชิมความหอมหวานที่โหยหามาตลอดทั้งวัน จูบอยู่อย่างนั้นจนพอใจก่อนจะถอนริมฝีปากออกแล้วสบตากับคนใต้ร่าง


พี่ครับ ผมอยาก....


“….”


เซฮุนพูดขึ้นก่อนจะเว้นจังหวะหยุดไป แบคฮยอนสบตากับอีกคนในความมืดแล้วรอลุ้นว่าอีกคนจะพูดอะไร แต่อีกคนกลับลุกออกจากตัวเขาแล้วนอนแผ่ลงไปเสียอย่างนั้น


ช่างเถอะ พี่นอนเถอะครับ ได้เวลานอนแล้วนะ


อ้าว…” แบคฮยอนหันข้างจ้องมองหน้าอีกคนด้วยความสงสัย อยู่ดีๆก็หยุดไป ทิ้งกันกลางอากาศแบบนี้ก็ได้เหรอ?


นายไม่...


อะไรครับ?”


ก็....


ก็มันดึกแล้ว พี่ควรนอนได้แล้ว


“….”


พี่ง่วงไม่ใช่เหรอครับ?” พูดได้ยินอย่างนั้นแบคฮยอนถึงกับตาสว่างขึ้นมา เขาลุกขึ้นนั่งก่อนจะจ้องใบหน้าหล่อในความมืด


ไม่ง่วงแล้ว ตอนนี้ตาสว่างมากเลย


“….”


ไม่ง่วงจริงๆนะแบคฮยอนยืนยันด้วยเสียงหนักแน่นเพื่อให้คนตัวสูงสานต่อเรื่องเมื่อครู่ ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วตกลงใครกันแน่ที่ต้องการ อาจจะเป็นแบคฮยอนเองก็ได้


พี่-- อื้มมมยังไม่ทันจะได้พูดออกไป ร่างหนาก็ถูกอีกคนขึ้นคร่อมก่อนที่ประกบริมฝีปากลงไป แบคฮยอนดูดดึงริมฝีปากบนและล่างอย่างเอาใจ ตอนแรกเขาอาจจะง่วงก็จริง แต่ไม่ใช่สำหรับตอนนี้ ถ้าคนตัวสูงต้องการ เขาก็จะสนองใจ


คนตัวเล็กยังคงบดเบียดริมฝีปากลงไปก่อนที่มือเล็กจะค่อยๆถกเสื้อยืดตัวใหญ่ขึ้นแล้วสอดมือเล็กเข้าไป

 



พรึ่บบบ!!

 



ร่างเล็กถูกดันให้นอนลงไปกับเตียงอีกครั้งก่อนที่อีกคนจะขึ้นคร่อมทันที คนตัวสูงสบตากับคนใต้ร่างที่เต็มไปด้วยความต้องการไม่แพ้กัน


ผมให้โอกาสพี่นอนแล้วนะครับ


อื้ออออ


“ถ้าพี่ยังยืนยันแบบนี้ พี่อาจจะต้องนอนดึก หรือไม่ก็...


“….”


อาจจะไม่ได้นอน...เซฮุนจ้องใบหน้าน่ารักด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ที่เขาพูดนี่เขาไม่ได้ขู่นะ คนอย่างโอเซฮุนพูดจริงทำจริงตลอดอยู่แล้ว


ก็ไม่ได้อยากจะนอนสักหน่อย


จะเอาแบบนี้จริงๆใช่มั้ยครับ?”


“….”


แล้วพี่จะเสียใจที่มาท้าผม


สิ้นสุดเสียงเข้มคนตัวสูงก็ไม่ปล่อยให้เป็นแค่คำขู่อีกต่อไป ใบหน้าหล่อก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างคนหิวกระหายก่อนจะสอดมือเขาไปในเสื้อเชิ้ตตัวบาง คืนนี้เขาจะต้องจัดการลงโทษให้หนักๆ ต่อไปคนตัวเล็กจะได้รู้ว่า

 


ถ้าง่วงให้รีบนอน





 C U T

จริงๆแล้วเนื้อหาซีซั่นสองในแชปแรกก็ไม่ได้มีสาระอะไรมาก สาระอยู่ตรงนี้ต่างหาก

ไม่รู้ว่ารีดเดอร์จะชอบอ่านมั้ย แต่ไรท์เตอร์ชอบเขียนมาก 555555555555555555555555555555555





#ficพี่รหัสของผม

@Auaum_CB








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #287 เเบคฮยอน (@bee1704) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:58
    โอ้ยย ชอบบบบบบ มาต่อเด้อออ
    #287
    0
  2. #285 Piroonporn (@Piroonporn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 00:22
    น่ารักใสๆ5555 กรี้ดดดด มาต่อเร็วๆนะ อิอิ
    #285
    0
  3. #283 แป้งหอม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:28
    รอเลยๆมาต่อเร็วๆนะ ss2อย่าม่าเอาแบบกรุบกริบพอ อิอิ
    #283
    0
  4. #282 Semi912 (@oohsemay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 14:36
    เดี๋ยวนะเราจำไม่ค่อยได้ต้องย้อนไปอ่านss1ซะละ5555 ว่าแต่พ่อเซฮุนไม่รู้หรอว่าลูกชายแต่งงานแล้ว
    #282
    0
  5. #281 Grubgrib_dee (@ggnat) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 22:02
    รอ เราจะรอ
    #281
    0
  6. #279 Byun_woon (@Arunyahb) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 09:07
    โอ๊ยยยย ฟินน คิดถึงสุดๆ รอนะค้าาา
    #279
    0
  7. #278 SoBaek'' (@umpika34) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 15:32
    คิดถึงๆ รอไรท์มาต่อเฮียจะเป็นตัวแปรป่ะเนี่ย
    #278
    0
  8. #277 KoiiArisa-Bbh (@KoiiArisa-b) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 23:10
    ไรท์จ๋า..รักที่สุดรอนะ..ดราม่าได้แต่อย่าให้มันหน่วงมากนะไรท์ใจจะขาด
    #277
    0
  9. #276 Luge鹿晗 (@whee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 17:48
    ไปหาอ่านแปบ เราชอบคะไรท์55555รอๆๆๆๆนะคะ ม่าได้แต่อย่ามากนะคะ อิอิ55555เฮียคริสมานี้ต้องมีอะไรแน่ๆเราสัมผัสได้ แต่ถ้าม่าแล้วความรักมั่นคงขค้นไว้ใจมากขึ้นก็ดีเหมือนกันนะ เอะ!!!อีนี้จะเอายังไง555
    #276
    0
  10. #275 Luge鹿晗 (@whee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 17:47
    ไปหาอ่านแปบ เราชอบคะไรท์55555รอๆๆๆๆนะคะ ม่าได้แต่อย่ามากนะคะ อิอิ55555เฮียคริสมานี้ต้องมีอะไรแน่ๆเราสัมผัสได้ แต่ถ้าม่าแล้วความรักมั่นคงขค้นไว้ใจมากขึ้นก็ดีเหมือนกันนะ เอะ!!!อีนี้จะเอายังไง555
    #275
    0
  11. #274 chanakantim (@chanakantim) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 17:41
    รอนะคะ
    #274
    0