{SS2} [EXO] My Baby พี่รหัสของผม | HUNBAEK

ตอนที่ 12 : chapter 10 : Hurt (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

\\
 
 


Chapter 10 : Hurt

 


 

 

 

 Sehun's part




แต่พี่ไม่ได้ชอบนาย...เซฮุน

 

 

 

ประโยคนี้มันยังคงดังก้องอยู่ในหัวของผม ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถลบมันออกไปจากความคิดได้ ภาพเหตุการณ์เมื่อวานผมยังคงจำมันได้ดี ความเจ็บปวดที่ผมได้รับมันก็สมแล้วกับการกระทำของผม ผมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาไม่มีทางชอบผม แต่ผมก็ยังดันทุรังทำให้เกิดเรื่อง

 

 

 

ถ้าผมไม่จูบเขา...

 

 

 

ถ้าผมไม่สารภาพความในใจออกไป...

 

 

 

ถ้าผมคิดก่อนทำสักนิด...เรื่องทุกอย่างมันคงจะไม่เป็นแบบนี้

 

 

 

ตอนนี้มันไม่เหลืออะไรอีกแล้วแม้กระทั่งความเป็นพี่น้องระหว่างเรา

 

 

 

ทุกอย่างมันจบลงแล้ว...

 

 

 

เห้ออออ...

 

ผมถอนหายใจหนักๆก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงแล้วหลับตาลง ผมนอนคิดเรื่องนี้ทั้งคืนจนถึงเช้า คิดซ้ำไปซ้ำมาตรงที่เดิมก่อนจะจบลงด้วยการถอนหายใจเหมือนเช่นทุกครั้ง

 

ความจริงแล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะผม ผมเป็นคนทำทุกอย่างพังด้วยมือของผมเอง เป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน แอบมองเขาอยู่ห่างๆมันก็ดีอยู่แล้ว แต่เพราะผมมันโง่ โง่ที่ไม่รู้จักเจียมตัว ต่อจากนี้ผมก็ไม่รู้ว่าจะเข้าหน้าพี่แบคฮยอนยังไง เขาจะรังเกียจผมมั้ย? เขาอาจจะไม่อยากคุยกับผมหรืออาจจะไม่อยากเจอหน้าผมอีก

 

 

 

ผมได้แต่กลัว...

 

 

 

กลัวไปหมดทุกอย่าง...

 

 

 

ยอมรับว่าตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บมากจนอยากจะร้องไห้ออกมาตลอดเวลา แต่ไม่ว่าผมจะเจ็บแค่ไหนชีวิตผมก็ต้องเดินต่อไป ผมถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจลุกขี้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปมหาวิทยาลัย

 

การทำตัวให้เป็นปกติมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด ผมต้องฝืนยิ้มและทำเหมือนไม่เป็นอะไรทั้งที่ข้างในเจียนตาย

 

มึงเป็นไรวะ?” จงอินโบกมือไปมาเพราะเห็นว่าผมนั่งเหม่อลอยเขี่ยข้าวในจานไปมาแต่ไม่ยอมกินสักที

 

เปล่า... ผมปฏิเสธ

 

โกหกตัวเองโกหกได้ แต่มึงโกหกกูไม่ได้หรอก ไม่เนียน จงอินส่ายหน้าก่อนจะตักอาหารเข้าปาก

 

กูไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ผมพยายามพูดให้มันเชื่อ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เชื่อเลยสักนิด

 

ส่องกระจกดูหน้าตัวเองมั้ยวะ? หน้าอมความทุกข์ขนาดนี้แล้วบอกไม่เป็นอะไร ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!!

 

“….”

 

มีอะไรบอกพวกกูได้นะเว้ย แทมินพูดเสริมจงอิน ถึงจะคบกันมาได้ไม่นานแต่พวกมันก็น่าจะดูออกว่าผมมีท่าทางแปลกๆไป

 

“….”

 

ตามใจ จงอินพูดขึ้นก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่ม แต่ถ้าไม่ไหวก็บอกพวกกูได้นะ ปรึกษาได้เสมอเลย

 

จงอินยิ้มบางๆให้ผมก่อนจะตบไหล่ผมสองสามที ผมรู้สึกดีที่ไอ้แฝดสองคนมันเป็นห่วงผม แต่ผมยังไม่พร้อมที่จะเล่าอะไรให้ฟังจริงๆ

 

วันนี้ก็เป็นเหมือนเช่นทุกวัน พอเลิกเรียนพวกผมสามคนก็เดินลงมาจากตึกก่อนจะเข้าชมรมเพื่อซ้อมฟุตบอล

 

มึง... ผมเรียกเพื่อนทั้งสองให้หยุดขณะที่กำลังเดินเข้าไปในชมรม

 

วันนี้กูไม่เข้าชมรมนะ

 

ทำไมอ่ะ จงอินถาม

 

กูปวดหัวนิดหน่อยอ่ะ ว่าจะกลับไปนอน ผมโกหกพวกมันอีกแล้ว

 

ไม่สบายเหรอวะ?” แทมินถามผมด้วยความเป็นห่วง

 

นิดหน่อย

 

เออๆงั้นก็นอนพักเยอะๆนะ จงอินตบบ่าผมก่อนที่จะโบกมือแล้วเดินเข้าไปในชมรม ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหันหลังกลับไป ผมยังไม่อยากเข้าชมรมเพราะยังไม่พร้อมที่จะเจอพี่แบคฮยอนตอนนี้ มันคงจะต้องใช้เวลานานสักหน่อยแต่ผมคิดว่าสักวันผมคงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

 

 

 

สักวันหนึ่ง...

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วที่ผมไม่ได้เข้าไปซ้อมฟุตบอลที่ชมรม ข้ออ้างที่ใช้อ้างทุกวันเริ่มฟังไม่ขึ้นเมื่อจงอินกับแทมินจับไต๋ได้ ไอ้แฝดพยายามจะถามความจริงจากผม แต่ผมก็ไม่เคยหลุดปากบอกพวกมันเลยสักนิด

 

 

 

ผมมันคนปากแข็ง...

 

 

 

มึงเข้าชมรมเถอะ พี่ชานยอลถามถึงมึงทุกวันเลย กูก็ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไร จงอินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

 

ก็บอกไปว่ากูไม่สบาย

 

กูตอบว่ามึงไม่สบายมาเป็นอาทิตย์ล่ะ มึงควรจะหายได้แล้วอ่ะ จงอินขมวดคิ้วใส่ผมอย่างไม่เข้าใจ ที่ผมอ้างว่าไม่สบายแรกๆมันก็เชื่อ แต่หลังๆมันก็เริ่มจะไม่เชื่อผมซะแล้ว

 

เหมือนมึงกำลังหนีอะไรอยู่เลยว่ะ แทมินทำสีหน้าจริงจังใส่ผม

 

กูไม่ได้หนีอะไร

 

“….” พวกมันยังคงจ้องหน้าผมราวกับว่าจะจับผิด

 

งั้นฝากบอกพี่ชานยอลทีว่ากูขอลาออก

 

เห้ยย!!! แฝดสองคนอุทานออกมาพร้อมกันก่อนจะมองหน้าผมอย่างไม่เข้าใจ

 

ล้อเล่นป่ะเนี่ย? มึงเป็นตัวหลักของทีมมึงจะออกได้ยังไงว่ะ จงอินขมวดคิ้วเป็นปม จริงอยู่ว่าถ้าทีมขาดผมไปตัวหลักก็จะเหลืออยู่ไม่กี่คน แต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

 

เอาดีๆไอ้เซฮุน แทมินจ้องหน้าผมอย่างคาดคั้น ผมจะพยักหน้าเบาๆเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ผมพูดจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง ผมตัดสินใจแล้วที่จะไม่เจอพี่แบคฮยอนอีกต่อไป และตัดสินใจว่าจะตัดขาดกับสายรหัสด้วย ผมรู้ว่ามันเป็นวิธีที่โง่และบ้า ผมกำลังหนีปัญหาอย่างคนขี้ขลาด แต่ถ้าไม่มาเป็นผมคุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าการที่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาแบบนี้มันรู้สึกอย่างไร ผมไม่มีทางที่จะกลับไปมองพี่แบคฮยอนแบบเดิมได้อีกต่อไป เพราะฉะนั้นการที่จะตัดใจจากเขาได้ก็มีแค่วิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้น

 

เออตามใจ จงอินถอนหายใจดังๆให้ผมได้ยิน มันคงรู้ว่าถ้าผมตัดสินใจแน่ชัดแบบนี้แล้วมันคัดค้านไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

 

เอ้อลืมไป พี่รหัสมึงอ่ะ ถามหามึงด้วย

 

“….”

 

เขาบอกว่าโทรไปมึงก็ไม่รับ ส่งข้อความไปมึงก็ไม่ตอบ

 

“….”

 

ถามจริงเดี๋ยวนี้มึงเป็นอะไรวะ?”

 

ผมเลือกที่จะเงียบโดยไม่ตอบอะไร ผมไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร หลังจากเกิดเรื่องสามวันพี่แบคฮยอนก็ส่งข้อความมาหา ผมไม่ได้กดเข้าไปอ่านแต่แอบอ่านจากข้างนอก เนื้อหาก็ประมาณว่า อยู่ไหน ทำอะไร อยากให้เข้าชมรม ซึ่งผมไม่รู้ว่าควรจะต้องทำตัวอย่างไรกับเขา ผมจึงเลือกที่จะไม่จะตอบอะไรกลับไป ผมรู้ว่าเขาคงไม่อยากให้ความสัมพันธ์พี่น้องต้องพังลงไปเพราะเรื่องแบบนี้ เขาอาจจะทำใจได้ แต่สำหรับผม ผมคงจะกลับไปเป็นพี่น้องกับเขาไม่ได้อีกต่อไป

 

หลังจากเลิกเรียนผมก็กลับมาที่ห้องก่อนจะอาบน้ำให้รู้สึกสดชื่น แต่ถึงภายนอกจะรู้สึกดีแค่ไหนแต่ภายในไม่ได้รู้สึกดีอย่างที่ควรจะเป็น มันรู้สึกหดหู่และรู้สึกว่าโลกใบนี้ไม่สดใสเท่ากับตอนที่ได้เห็นรอยยิ้มน่ารักของใครบางคน

 

 

 

ไส้กรอก...

 

แม่ครับ....ผมอยากกินไส้กรอก

 

แง่มๆๆ....อาหย่อยจัง...งืมม

 

 

 

ผมทอดสายตามองไปยังเตียงนอนแล้วนึกถึงภาพพี่แบคฮยอนนอนละเมอส่งเสียงเรียกไส้กรอก คิดแล้วก็ขำ คนอะไรคิดถึงแต่เรื่องของกินจนเก็บเอาไปฝัน ผมอมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเหตุการณ์ในวันนั้นตามมาหลอกหลอนในหัวของผม ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

 

 

 

ไม่มีเสียงเล็กๆคอยมากวนใจ

 

 

 

ไม่มีรอยยิ้มน่ารักที่ฉีกยิ้มจนตาหยี

 

 

 

ไม่มีอีกแล้ว...

 

 

 

ผมถอนหายใจออกมาหนักๆก่อนจะหลับตาลงเพื่อตั้งสติและหยุดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง ผมคิดมากเรื่องนี้อีกแล้ว ผมคงจะต้องหาอะไรทำเพื่อจะได้ลืมๆมันไป คิดได้อย่างนั้นผมก็ลงมือจัดห้องใหม่ กวาดห้องถูห้องแล้วก็ขัดห้องน้ำ พยายามทำให้ตัวเองยุ่งเข้าไว้ เพราะถ้าอยู่เฉยๆผมจะเอาแต่คิดถึงเขา

 

 

 

ครืนนนนนนนน!!!

 

 

 

นั่งพักได้ไม่เท่าไหร่เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น ผมคว้าโทรศัพท์บนหัวเตียงก่อนจะอ่านชื่อเบอร์โทรเข้า

 

 

 

พี่แบคฮยอน’      

 

 

 

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ผมไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรถึงโทรมาหาทั้งๆที่เรื่องเพิ่งมีเรื่องไม่ดีกันไป ผมวางโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วนั่งมองจนเสียงหยุดไป ผมถอนหายใจออกมาอีกรอบก่อนที่โทรศัพท์จะดังขึ้นอีกครั้ง

 

 

 

จงอิน’                      

 

 

 

คราวนี้เป็นสายเรียกเข้าของไอ้จงอิน ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดรับสายทันที

 

ฮัลโหล

 

(ฮัลโหลเซฮุน)

 

ผมชะงักไปเพราะเสียงที่ได้ยินในสายไม่ใช่เสียงของจงอิน แต่เป็นเสียงของคนที่ผมพยายามจะหลบหน้ามาตลอด ผมเงียบใส่ปลายสายก่อนจะได้ยินเสียงอีกฝ่ายถอนหายใจเบาๆ

 

(คุยกับพี่หน่อยได้มั้--)

 

 

 

ติ๊ดดดดดๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

สายโทรศัพท์ถูกตัดไปเพราะผมเป็นคนกดวาง ใจผมไม่แข็งพอที่จะฟังเสียงของเขาได้ ผมมันคนขี้ขลาด ตอนนี้ผมกลัวไปหมดทุกอย่าง กลัวแม้กระทั่งหัวใจตัวเอง ผมกดปิดเสียงโทรศัพท์ก่อนจะโยนมันไว้บนหัวเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอน ผมไม่ได้อยากจะร้องไห้แต่มันก็ห้ามตัวเองไม่ได้ ผมจึงปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาเสียให้พอก่อนจะหลับตาลง

 

 

 

ผมร้องไห้อีกแล้ว...

 

 

 

ผมนี่มันอ่อนแอชะมัดเลย...


 

 

 


 

 


 

 

 

 

 

 

วันนี้ผมเลือกที่จะไม่กินข้าวเช้ากับเพื่อนสองคนเหมือนเช่นเคยเพราะผมยังเคืองมันเรื่องเมื่อวานอยู่ ผมเดินเข้าไปในห้องเรียนก่อนจะนั่งลงตรงที่นั่งประจำ จงอินกับแทมินเหล่มองผมเล็กน้อยก่อนจะมองหน้ากันแล้วค่อยๆหันมาหาผม

 

มึง... มันส่งเสียงเรียกผม ผมเหล่ตามองพวกมันเล็กน้อยก่อนจะทำเป็นไม่สนใจหันไปหยิบของขี้นมาวางบนโต๊ะ

 

มึงจะออกจากชมรมจริงเหรอวะ? คิดดีแล้วเหรอ?” แทมินถามผมอีกครั้งเผื่อว่าผมจะเปลี่ยนใจ ผมหันมองเพื่อนสนิททั้งสองก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่นเพื่อเป็นการยืนยันโดยไม่พูดอะไรอีก

 

แต่พี่ชานยอลบอกว่าไม่ให้มึงออก มึงต้องกลับไปเล่น จงอินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

 

อย่าเซ้าซี้กูได้มั้ย?” ผมพูดเสียงนิ่งๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขี้นมา อ้อแล้วก็...

 

“….”

 

ถ้ายังอยากเป็นเพื่อนกับกูอยู่ ทีหลังอย่าให้ใครยืมโทรศัพท์โทรหากูอีก เข้าใจป่ะ?” ผมจ้องหน้าไอ้แฝดสองคนอย่างเอาเรื่อง แต่จะไปว่ามันก็ไม่ได้เพราะพวกมันไม่รู้ว่าผมกับพี่เขามีเรื่องอะไรกัน

 

แล้วมึงจะให้กูทำยังไง ก็พี่เขามาขอ บอกว่ามึงไม่รับโทรศัพท์เขา

 

“….”

 

เขาอยากคุยกับมึง

 

“….”

 

แล้วจะให้กูปฏิเสธเขายังไง

 

“….” ผมเงียบเมื่อได้ยินอย่างนั้น

 

ถามจริง มึงกับพี่เขามีอะไรกันเหรอวะ?” จงอินถามผมด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ผมก็ยังคงเงียบ ผมไม่อยากตอบหรือเล่าอะไรให้ใครฟังทั้งนั้น ผมไม่อยากนึกถึงมันด้วยซ้ำเพราะมันทำให้ผมรู้สึกแย่และเจ็บปวด ผมอยากจะให้เรื่องนี้มันจบและตายไป

 

 

 

ตายไปพร้อมกับหัวใจพังๆของผม...

 

 

 

 

 

 


 

 

มันก็จะเจ็บหน่อยๆอ่ะ ㅠ.ㅠ

 

 

 

 

 

 

 

 


@Auaum_CB

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

334 ความคิดเห็น

  1. #318 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 13:16
    สาหัสเลยน้องฮุน
    #318
    0
  2. #208 Ppp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 22:43
    ก็พอเข้าใจความรุ้สึกน้องงุนนะ คงต้องใช้เวลา

    ฉะนั้นก็อย่ามัวแต่เอาเวลาไปเสียใจโดยเปล่าประโยชน์

    เอามาจีบพี่แบคต่อค่ะ #เอ๊ะ 5555555555555

    แล้วแบคนี่โอเคเหรอวะ กับชานยอลน่ะ เคลียร์กันแล้วหรอ
    #208
    0
  3. #134 Hbbb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 15:20
    สงสารลู้กกกกกกกกก ล้องห้ายยย
    #134
    0
  4. #133 szbH (@exomelo_baby) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 16:40
    จะสงสารใครดีอ่ะ ฮือออ แบคก็ดูเหมือนอยากจะคุย ฮุนก็หนีเพื่อตัดใจ // หนีไปร้องไห้คนเดียว
    #133
    0
  5. #129 บั๊บบี้แบค (@jujujujujj62) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 19:34
    สงสารเซฮุนก็สงสาร ชอบชานยอลก็ชอบโอ้ยยยยยอิอกแป้นจะแตก
    #129
    0
  6. #128 Michi_fonn (@Michi_fonn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 22:35
    สวสารเซฮุนอ่า เอาใจช่วยนะ
    #128
    0
  7. #127 ggnat (@ggnat) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 19:58
    หน่วงอ่าาาา ไรท์ใจร้ายยยยย
    #127
    0
  8. #126 Byunhun_exoL (@Byunhun_exoL) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 19:23
    รอค่ะไรท์ นี่ควรสงสารใครดี?
    #126
    0
  9. #125 Arunyahb (@Arunyahb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 18:35
    ฮืออออ สงสารเซฮุนอ่ะ มาต่อไวๆนะค้าา รออยู่น้าา
    #125
    0
  10. #124 Hxnnbaxkk (@OhseZineHB) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 18:16
    แพ้น้ำตาเมะอ่ะฮืออออออออออ มาต่อเร็วๆนะคะมันต้องมีสักวันที่เซฮุนจะแข็งแรงมากกว่านี้และกล้าเผชิญความจริง ฮึกก
    ;____;
    #124
    0
  11. #123 Luge鹿晗 (@whee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:21
    สงสารพี่ฮุน เราเข้าใจพี่ฮุนที่ทำทุกอย่างแบบนั้นเพื่อพยายามตัดใจ เราเข้าใจความรู้สึกของคนรักข้างเดียวดี เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว ดันทุรังไปเราก้อไม่มีทางได้เขามา เราก้อหนีแบบพี่ฮุนนี้แหละ5555 ทำเป็นร่าเริง แต่ข้างในโครตเจ็บ แต่ก้อผ่านมันมาได้นะถือเป็นบทเรียนว่าจะไม่รักใครอีก เป็นคนมีกำแพงอยู่แล้วตอนนี้กลายเป็นคนไม่มีหัวใจล่ะ5555 ส่วนพี่แบคอย่าพยายามโทรมาคุยเลยดีกว่า พูดแบบนั้นรู้มั้ยคนฟังเขาเจ็บขนาดไหน ปล่อยพี่ฮุนไปตามทางที่พี่เขาเลือกเถอะ ลาออกก้อลาออกเลยพี่ฮุน
    #123
    0
  12. #122 mickimhanbinrh (@4charisma) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:10
    สงสารเซฮุนง่าาาา ฮืออออออ????????
    #122
    0
  13. #121 SoBaek'' (@umpika34) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:00
    ใจบางงื้อๆๆ จะสงสารใคดีเนี่ย ดีกันเร็วๆนะฮุนแบค
    #121
    0