{SS2} [EXO] My Baby พี่รหัสของผม | HUNBAEK

ตอนที่ 11 : chapter 9 : I don't love you (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

\

               Chapter 9 : I don’t love you

 

                

 

 

วันนี้ชมรมฟุตบอลคึกคักกว่าทุกวันเพราะอีกสองอาทิตย์ก็จะถึงวันแข่งขันรอบชิงชนะเลิศแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงต้องฝึกซ้อมกันอย่างหนักเพื่อคว้าชัยชนะมาให้ได้

 

ตอนนี้เป็นเวลาพัก บางคนก็นั่งดื่มน้ำให้หายเหนื่อย บางคนก็ฝึกซ้อมต่อ เช่นเดียวกับชานยอลที่ซ้อมเดาะลูกบอลอยู่ในสนาม เขาหวังกับชัยชนะในครั้งนี้มากๆ เขาตั้งใจและทำมันอย่างเต็มที่แม้ว่าจะต้องเหนื่อยสักเท่าไหร่ก็ตาม

 

ชานยอล

 

คนตัวสูงหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะพบอี้ชิงยืนอยู่ที่ขอบสนาม คนตัวสูงโบกมือให้อีกคนก่อนจะเดินเข้าไปหา

 

มาถึงนี่ได้ยังไงเนี่ย?”

 

เรามาหาชานยอลนั่นแหละ” อี้ชิงตอบพร้อมยิ้มบางๆให้

 

หื้ม มาหาเราเหรอ มีอะไรหรือเปล่า?”

 

เปล่าๆ เราแค่เอานี่มาให้ชานยอลน่ะ” อี้ชิงยื่นขวดน้ำส้มให้ชานยอล น้ำส้มนี่เขาเป็นคนคั้นเองกับมือ เขารู้ว่าช่วงนี้คนตัวสูงเรียนหนัก กิจกรรมก็เยอะ เขาเลยอย่างทำของที่มีประโยชน์ต่อร่างกายมาให้ เขาตั้งใจทำมันเพื่อคนตัวสูง

 

ชานยอลยื่นมือไปรับขวดน้ำส้มจากอีกคนก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้

 

เราคั้นเองเลยนะ รับรองว่าวิตามินซีจัดเต็มแน่นอน

 

ขอบคุณนะ จริงๆไม่ต้องลำบากก็ได้

 

ไม่เป็นไร เราอยู่ว่างๆไม่มีอะไรทำเลยนึกถึงชานยอล ชานยอลดื่มเลยสิ อี้ชิงบอกให้อีกคนเปิดดื่มทันที ชานยอลจึงพยักหน้าเบาๆก่อนจะเปิดขวดแล้วยกขึ้นดื่ม

 

เป็นไง พอใช้ได้มั้ย?” อี้ชิงทำสีหน้าลุ้นกับคำตอบของชานยอล เขากังวลอยู่เสมอว่าคนตัวสูงจะชอบมันหรือไม่ ถ้าไม่ชอบ จะทำยังไงดีนะ

 

อื้มม ไม่เลวนี่น่า อร่อยดี

 

จริงเหรอถ้าชานยอลชอบวันหลังเราจะทำมาให้อีกนะ” อี้ชิงยิ้มกว้างจนตาหยี เขาดีใจที่คนตัวสูงชอบมัน

 

ขอบใจ แต่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องลำบากก็ได้น่ะ

 

ชานยอลคิดมาก มันไม่ลำบากเลย

 

“….”

 

เราเต็มใจ อี้ชิงเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า เขาอยากให้อีกคนรู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงเลยสักนิด เขาเต็มใจจะทำมัน

 

งั้นอี้ชิงจัดเต็มมาเลยนะ เดี๋ยวเราจะกินให้หมดเลย ชานยอลยิ้มกว้างก่อนจะกระดกน้ำส้มจนหมดขวด

 

เอ้อจริงสิ มีเรื่องจะพูดก็ลืมสนิทเลย” มือเล็กทุบศีรษะตัวเองเบาๆที่ช่วงนี้หลงๆลืมๆอยู่บ่อยๆ

 

มีอะไรเหรอ?”

 

คืองี้ อาทิตย์หน้าจะมีงานวิชาการประจำปี แล้วก็จะมีการแสดงดนตรีในงานด้วย

 

“….”

 

เราเลยอยากชวนชานยอลไปเล่นด้วยกันน่ะ” อี้ชิงเงยหน้าขึ้นสบตาอีกคนก่อนที่ชานยอลจะพยักหน้าเบาๆ

 

ก็เอาสิ เราก็อยากเล่น

 

จริงนะ!!” อี้ชิงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

 

แล้วซ้อมวันไหนล่ะ?”

 

พรุ่งนี้เลย ชานยอลว่างมั้ย?”

 

พรุ่งนี้ก็ได้ เราว่าง บอกตรงๆว่าอี้ชิงไม่สามารถหุบยิ้มได้เลยที่ชานยอลไม่ปฏิเสธเขา เขารู้ตัวดีอยู่ว่าเรื่องของเขากับชานยอลมันคงเป็นไปไม่ได้ แต่เขาขอแค่ให้ได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับอีกคน ถึงจะเป็นได้แค่เพื่อน แค่นี้เขาก็ดีใจมากแล้ว

   

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

อ่ะ

 

มือเล็กยื่นเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ให้น้องรหัสก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้ วันนั้นเขาอาสาเอามันไปซักเพราะเกรงใจที่ทำน้ำลายหกใส่ คนตัวสูงยื่นมือไปรับมาก่อนที่คนตัวเล็กจะนั่งลงข้างๆ

 

ซ้อมเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยมั้ย?” แบคฮยอนหันไปถามน้องรหัส เขาคิดว่าจะต้องเหนื่อยมากแน่ๆ ดูจากเหงื่อที่ไหลตามโครงหน้าหล่อเหลานั่น

 

ก็นิดหน่อย” เซฮุนตอบเสียงนิ่งๆกลับไป จริงๆแล้วเขาดีใจมากที่คนตัวเล็กถามไถ่เรื่องของเขา แต่ก็ต้องแกล้งทำเป็นเฉยๆเพราะกลัวว่าจะแสดงออกมากเกินไป

 

ใกล้แข่งแล้ว เหนื่อยหน่อยนะ

 

“….”

 

สู้ๆ” มือเล็กชูสองนิ้วขึ้นมาแล้วแนบลงที่แก้มตัวเอง ดวงตาเรียวสบตากับน้องรหัสก่อนจะค่อยๆเผยรอยยิ้มน่ารักออกมาบางๆ เซฮุนมองรอยยิ้มน่ารักแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตามออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้มอง

 

ฮัดชิ่วววว!!”

 

อยู่ดีๆคนตัวสูงก็จามออกมาเสียงดัง เขาไม่สบายตั้งแต่วันที่โดนฝน แล้ววันนั้นก็ดันให้เสื้ออีกคนไป นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขาต้องมานั่งคันจมูกอยู่ในตอนนี้

 

นายไม่สบายเหรอ?” แบคฮยอนหันไปถามน้องรหัสด้วยท่าทางเป็นห่วง

 

อืม

 

แล้ววันนั้นทำแมนบอกว่าไม่หนาว

 

“….”

 

ไม่สงสารหรอกนะ สมน้ำหน้า” แบคฮยอนแลบลิ้นใส่น้องรหัสที่วันนั้นทำเป็นอวดเก่งให้เสื้อเขามา สุดท้ายเป็นไง ไม่สบายเลย

 

ถ้าผมไม่ให้เสื้อพี่วันนั้น คนที่จะไม่สบายก็คือพี่ ยังจะมาสมน้ำหน้าผมอีกเหรอครับ?” เซฮุนเสมองไปทางอื่นก่อนจะแกล้งถอนหายใจดังๆให้อีกคนได้ยิน

 

โห ล้อเล่นนิดเดียวเอง” มือเล็กดึงแก้มของอีกคนอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความเอ็นดู

 

ยังไงก็ขอบคุณมากนะ เรื่องเสื้อน่ะ

 

“….”

 

ถ้าไม่ได้เสื้อนายพี่คงไม่สบายไปแล้ว” แบคฮยอนยิ้มออกมาบางๆแล้วสบตากับคนตรงหน้าก่อนจะรู้สึกว่าใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นมาหน่อยๆ ช่วงนี้อากาศมันร้อนหรือไงกันนะ

 

อ้อเกือบลืม พรุ่งนี้พี่ซูโฮบอกว่าจะนัดเลี้ยงนะ เดี๋ยวชื่อร้านพี่จะบอกอีกที

 

ครับ

 

แล้วก็...

 

“….”

 

อย่าลืมกินยาด้วยนะ

 

เซฮุนไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับประโยคเมื่อครู่ที่เหมือนจะเป็นการแสดงความเป็นห่วงธรรมดาทั่วไป แต่เขากลับรู้สึกดีเอามากๆยิ่งเห็นท่าทางของอีกคนก็ยิ่งคิดเข้าข้างตัวเองว่าอีกคนอาจจะมีใจให้ไม่มากก็น้อย แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ โอเซฮุนไม่ควรเข้าข้างตัวเองและไม่ควรจะหวังอะไร

 

 

เพราะความคาดหวังมักจะทำให้คนเราเจ็บอยู่เสมอ...

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ชานยอลว่างและไม่มีธุระอะไร หลังจากที่ซ้อมฟุตบอลเสร็จคนตัวสูงจึงพาแบคฮยอนไปทานอาหารเย็นหลังจากที่พักหลังมานี้ไม่ค่อยได้เจอกันสักเท่าไหร่เพราะเวลาว่างที่ไม่ตรงกัน

 

อยากกินอะไรแบคสั่งเลยนะ วันนี้พี่เลี้ยง” ชานยอลนั่งเท้าคางมองเจ้าลูกหมาเปิดเมนูไปมาแล้วอมยิ้มบางๆ

 

วันนี้คุณป๋ากระเป๋าหนักเหรอครับ?” แบคฮยอนอมยิ้มแซวรุ่นพี่ที่ทำตัวสปอร์ตใจดี แถมวันนี้จะเลี้ยงข้าวด้วย ป๋าสุดๆไปเลย

 

ไม่ใช่แค่วันนี้นะ วันอื่นป๋าก็เลี้ยงได้

 

“….”

 

เลี้ยงตลอดไปเลยก็ยังได้” ถึงแบคฮยอนจะไม่ค่อยฉลาดแต่เขาก็รู้ว่าพี่ชานยอลจะสื่อความหมายแบบไหน แก้มขาวๆเริ่มขึ้นสีอีกครั้งก่อนจะชวนอีกคนเปลี่ยนเรื่องคุย

 

พรุ่งนี้พี่ชานยอลว่างมั้ยครับมีร้านอาหารเปิดใหม่ แบคอยากลองไปกิน” จริงๆเขาก็แค่อยากจะเลี้ยงอีกคนกลับเท่านั้น พี่ชานยอลเลี้ยงเขามาหลายครั้งแล้ว เขาก็เกรงใจอยากจะเลี้ยงคืนบ้าง

 

พรุ่งนี้พี่ไม่ว่างนะสิ นัดเขาไว้แล้วด้วย

 

อ่าวเหรอครับ” แบคฮยอนเสียงเบาลงไปเมื่อได้ยินแบบนั้น

 

ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยว่าง ต้องซ้อมดนตรีงานวันวิชาการ แบคอย่าลืมมาเชียร์พี่ด้วยนะ” ชานยอลส่งยิ้มบางๆให้คนตัวเล็ก เขาอยากให้อีกคนไปดู เขาต้องการกำลังใจ

 

มีครั้งไหนที่แบคไม่ไปดูพี่บ้าง” เขาต้องไปอยู่แล้ว ไปให้กำลังใจคนสำคัญของเขา

 

งั้นวันหลังเราค่อยไปกินร้านใหม่กันนะ

 

ครับ” แบคฮยอนตอบรับก่อนจะยิ้มกว้างให้อีกคน ชานยอลดีใจที่คนตัวเล็กเข้าใจเขา ช่วงนี้เขายุ่งจึงไม่ค่อยมีเวลาเจอคนตัวเล็กสักเท่าไหร่ เขาไม่อยากให้แบคฮยอนรู้สึกว่าเราห่างกัน ถ้าแบคฮยอนเข้าใจเขาก็ค่อยสบายใจหน่อย


 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

ชานยอลลล

 

เสียงเล็กๆร้องเรียกอีกคนมาแต่ไกลก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึง อี้ชิงวิ่งกระหืดกระหอบมาก่อนที่จะหยุดตรงหน้าชานยอล

 

รอนานมั้ย?” อี้ชิงถามคนตัวสูง วันนี้อาจารย์ปล่อยเลทไปสิบห้านาที เขานัดชานยอลไว้ห้าโมงเย็นก็เลยต้องรีบวิ่งมา ชานยอลส่ายหน้าก่อนจะยิ้มบางๆให้อีกคน

 

รอแปบเดียวเอง ไม่เป็นไร

 

โทษทีนะ อี้ชิงส่งยิ้มแหะๆให้คนตัวสูงก่อนจะนำทางคนตัวสูงไปยังห้องซ้อมดนตรี ทั้งสองคนแบกกีต้าร์คนละตัวเดินเข้าไปในตึกก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าห้องซ้อม

 

เอ๋ทำไมห้องล็อกล่ะ อี้ชิงหันมองหน้าชานยอลอย่างงงๆ สมาชิกในวงที่มาถึงก่อนน่าจะมาเปิดห้องซ้อมกันตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมถึงไม่มีใครเลยล่ะ

 

เดี๋ยวเราโทรถามแปบหนึ่งนะ มือเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะกดโทรหาใครสักคนหนึ่ง ไม่นานคนทางปลายสายก็รับโทรศัพท์

 

ฮัลโหล แจ็คสัน ทำไมห้องซ้อมไม่มีใครเลย ไปไหนกันหมดอ่ะ

 

(อ่าว ไม่ได้อ่านในไลน์เหรอที่บอกว่าวันนี้ยกเลิกซ้อมก่อนน่ะ)

 

จริงป่ะเนี่ย เราไม่ได้เปิดไลน์ดูเลย อีกอย่างเราก็พาเพื่อนมาแล้วด้วย

 

(อ๋าาา แย่จัง ฝากขอโทษเพื่อนนายด้วยแล้วกันนะ)

 

โอเค ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ อี้ชิงกดวางสายโทรศัพท์ก่อนจะหันไปมองหน้าชานยอล

 

พอดีเพื่อนเราบอกว่าวันนี้ยกเลิกซ้อมไปก่อนน่ะ อี้ชิงยิ้มแห้งๆให้คนตัวสูง

 

อาา...งั้นเหรอ

 

ขอโทษนะ ทำให้ชานยอลต้องเสียเวลาเลย

 

ไม่เป็นไรๆ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ก็ได้ ชานยอลส่ายหน้าก่อนจะยิ้มบางๆเพื่อไม่ให้อีกคนคิดมาก

 

 

 

โครกกกกกกกกกก!!!

 

 

 

จู่ๆเสียงประหลาดก็ดังขึ้นมาในความเงียบ ทั้งสองคนหันมองหน้ากันก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

 

เสียงอะไรอ่ะ?” ชานยอลยิ้มแซวอีกคนให้เขินเล่น

 

เสียงกระเพาะเราเอง อี้ชิงยิ้มเขินๆ ตั้งแต่เลิกเรียนจนตอนนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลย ก็ไม่แปลกที่เขาจะหิว

"อี้ชิงหิวเหรอ งั้นเราไปกินข้าวกันมั้ย?"

 

"หืม?" อี้ชิงมองหน้าอีกคนอย่างงงๆ ไม่รู้ว่าเขาได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า ชานยอลชวนเขาไปกินข้าวเหรอเขากำลังฝันอยู่หรือเปล่านะ?

 

หมายความว่า...เราไปกินข้าวด้วยกันเหรอ?”

 

อืมใช่

 

เราไปกินคนเดียวก็ได้ ไม่ต้องไปเป็นเพื่อนเราหรอก

 

ทำไมอ่ะ ไปด้วยกันนี่แหละ ไหนๆก็ไม่ได้ซ้อมแล้ว

 

“….”

 

อีกอย่างเราก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน ชานยอลยกมือขึ้นลูบท้องปอยๆก่อนจะส่งยิ้มให้อีกคน ไปกินด้วยกันจะได้ไม่เหงาไง

 

อี้ชิงเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกคนก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายทนไม่ไหวหลบตาไปเสียก่อน เขาไม่เคยสบตากับชานยอลได้นานเลย เขาไม่มีความกล้า ไม่กล้าพอที่จะบอกอีกคนว่าชอบ ชอบมานานแล้ว และชอบจนหมดหัวใจ

.

.

.

 

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงร้านอาหาร ทั้งคู่เลือกที่นั่งฝั่งขวาด้านในสุด ตอนนี้สั่งอาหารไปเรียบร้อยแล้วเหลือแค่รออาหารมาเท่านั้น

 

หิวจะแย่อยู่แล้วว ชานยอลขยับปากบ่นให้อี้ชิงฟัง อี้ชิงก็ได้แต่ยิ้มขำกับความงอแงของอีกคน สักพักพนักงานก็เดินมาเสิร์ฟอาหารที่โต๊ะ มือเล็กเอื้อมไปหยิบพริกป่นก่อนจะใส่ลงไปในจาน แต่พริกเจ้ากรรมดันฟุ้งขึ้นมาเข้าตาเสียอย่างนั้น อี้ชิงหลับตาปี๋ก่อนจะร้องออกมาเบาๆจนชานยอลต้องเงยหน้ามาดู

 

เป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

พ...พริกเข้าตาน่ะ

 

แสบมั้ยล้างตาก่อนนะ ชานยอลถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะหยิบแก้วน้ำเปล่าส่งให้อีกคนล้างตา อี้ชิงยกแก้วขึ้นก่อนจะเอาดวงตาจุ่มลงไปแล้วกระพริบตาถี่ๆ

 

เป็นไงบ้าง?”

 

อื้อออ คนตัวเล็กไม่ตอบเพราะกำลังแสบตา เพียงแต่ส่งเสียงบอกอีกคนว่าเขายังโอเค

 

ไหนเราขอดูหน่อย ชานยอลหยิบทิชชู่ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อดูอาการอีกคน มือหนาประคองใบหน้าเล็กก่อนจะขยายดวงตาอีกคนดูแล้วใช้ทิชชู่ซับให้อย่างเบามือ 

 

วินาทีนี้อี้ชิงรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาได้ล่องลอยออกไปจากร่าง สายตาเป็นห่วงกับสัมผัสแผ่วเบานั่นทำให้เขาใจเต้นวูบวาบไปหมด ยิ่งตอนที่อีกคนเป่าไปที่ดวงตา เขารู้สึกเหมือนเห็นดอกไม้บานสะพรั่งรอบๆตัวก่อนจะรู้สึกว่าใบหน้าเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาเมื่อสบตากับคนตรงหน้า ทำไมเขาถึงปล่อยให้ชานยอลมีอิทธิพลกับเขามากขนาดนี้นะ ทำไมกัน?...

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

ไม่ใช่แค่ซูโฮที่แปลกใจแต่แบคฮยอนเองก็แปลกใจตัวเองที่วันนี้มาถึงที่นัดหมายก่อนเวลา มือเล็กเปิดเมนูไปมาก่อนจะจิ้มนิ้วไปที่รายการอาหารรัวๆอย่างไม่แคร์ว่าราคาจะแพงสักแค่ไหน

 

 

 

เพราะมื้อนี้พี่ซูโฮเป็นคนจ่าย

 

 

 

เซฮุนล่ะ?” ซูโฮถามน้องรหัสขณะปิดเมนูอาหารคืนให้พนักงาน

 

เดี๋ยวคงมามั้งครับ น้องไม่เคยมาสาย

 

ไม่เหมือนนายใช่มั้ย ที่มาสายประจำ ซูโฮแซวน้องรหัสที่ปกติชอบมาสายเป็นงานอดิเรกแต่วันนี้กลับมาก่อนเวลา วันนี้ฝนจะตกหรือเปล่านะ?

 

แต่วันนี้ผมมาเร็วน้าา แบคฮยอนยักคิ้วกวนๆใส่พี่รหัส

 

ดีแล้ว เปลี่ยนแปลงซะตั้งแต่ตอนนี้ ต่อไปทำงานจะไปสายไม่ได้นะ จะโดนหักเงินเดือนเอา ซูโฮชี้นิ้วสอนน้องรหัส

 

ครับ!! แบคฮยอนตอบรับด้วยเสียงแข็งขันก่อนจะทำท่าตะเบะเหมือนตำรวจ

 

โทรหาเซฮุนหน่อยเร็ว พี่หิวแล้ว ซูโฮสั่งให้แบคฮยอนโทรหาน้องรหัสคนสุดท้องเพราะเขาเริ่มจะหิวแล้ว เขาไม่อยากกินก่อนเดี๋ยวจะเสียมารยาท แบคฮยอนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะกดโทรหาน้องรหัส ไม่นานอีกคนก็รับสาย

 

ฮัลโหล

 

(ครับ)

 

อยู่ไหน?”

 

(ใกล้ถึงร้านแล้วครับ)

 

วิ่งมาเลย พี่ซูโฮหิวแล้ว

 

(เอ๋พี่ถึงที่ร้านแล้วเหรอ?)

 

แน่นอน มานานแล้วด้วย วันนี้นายคือเดอะลาซทึ บอกตามตรงว่าเซฮุนหมั่นไส้สำเนียงภาษาอังกฤษของอีกคนมากแต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

 

(โอเคๆ ผมจะรีบไป)

 

สายโทรศัพท์ตัดไปก่อนที่แบคฮยอนจะเงยหน้าเพื่อรายงานผลกับพี่รหัส

 

น้องใกล้ถึงแล้วครับ

 

อ่อดีๆ

 

พี่ ผมไปเข้าห้องน้ำแปบนะ ซูโฮพยักหน้ารับรู้ก่อนที่คนตัวเล็กจะลุกออกไป

 

แบคฮยอนเดินมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านในสุดของร้าน แต่ขาเล็กที่กำลังก้าวฝีเท้าอย่างรวดเร็วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง

 

 

 

โลกกลม...

 

 

 

คำนี้คงจะเคยได้ยินแต่ในละคร แต่ตอนนี้แบคฮยอนคิดว่ามันกำลังเกิดขึ้นกับตัวของเขาเอง เขาเพ่งสายตามองอีกคนให้แน่ชัด แล้วหวังว่าจะไม่ใช่คนที่เขาคิด แต่ภาพตรงหน้ามันชัดเจนเกินกว่าที่จะหลอกตัวเองได้ คนที่บอกว่าไม่ว่างมีซ้อมดนตรี ตอนนี้กลับมานั่งกินข้าวกับคนอื่น และแบคฮยอนจะไม่คิดเล็กคิดน้อยเลยถ้าภาพตรงหน้ามันไม่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆต้องแตกสลาย มือที่ใช้เช็ดมุมปากให้เขาเวลากินเลอะเทอะ ตอนนี้กำลังโอบใบหน้าของใครอีกคนอยู่ สัมผัสอ่อนโยนที่เคยคิดว่าเขาคือคนเดียวที่ได้รับมัน

 

 

 

ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไป...

 

 

 

ภาพตรงหน้าเริ่มพล่ามัวเพราะน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา คนตัวเล็กเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะรู้สึกว่าลมหายใจเริ่มอ่อนลงทุกที เขาเริ่มหายใจไม่ออก ถ้าขืนอยู่ตรงนี้ต่อไปเขาคงจะต้องหมดอากาศหายใจ

 

คิดได้อย่างนั้นขาเรียวก็ก้าวออกไปจากร้านโดยไม่สนใจอาหารในมื้อนี้อีกต่อไป เขากำลังรู้สึกเหมือนกับว่าโลกทั้งโลกกำลังพังทลายและเขาต้องการจะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

 

โอ๊ะ!! ขอโทษครับ ด้วยความที่ไม่มีสติและไม่ได้ระมัดระวังร่างเล็กจึงชนเข้ากับใครบางคน แต่ตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นแล้ว

 

พี่แบค แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบว่าคนที่เดินชนเมื่อครู่นี้คือน้องรหัสของเขาเอง เซฮุนมองอีกคนก่อนจะรับรู้ได้ว่าอีกคนแปลกไป โดยเฉพาะคราบน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุด

 

พี่ร้องไห้ทำไม?” เซฮุนถามเสียงแผ่ว เขาเห็นน้ำตาอีกคนแล้วรู้สึกไม่ดีเลย เขาไม่อยากเห็นมัน

 

พี่--

 

ยุ่งหน่า!! คนตัวเล็กใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักร่างน้องรหัสก่อนจะวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้น เขาไม่อยากให้ใครมาเห็นเขาในสภาพนี้ ไม่อยากให้ใครมาเห็นน้ำตาของความอ่อนแอ แต่สุดท้ายก็มีคนเห็นมันจนได้ บยอนแบคฮยอนอ่อนแอที่สุด

 

 

 

อ่อนแอจริงๆ...

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

ไม่ชอบตัวเองตอนนี้เลย ตอนที่ความอ่อนแอเข้าครอบงำจิตใจจนต้องให้น้ำเมาบรรเทาความเจ็บปวด ตอนนี้คนตัวเล็กนั่งอยู่ในร้านเหล้าคนเดียว เขาอยากให้เหล้าช่วยทำให้เขาลืมเรื่องพวกนี้ แต่มันก็ไม่เห็นจะช่วยอะไรได้เลยสักนิด เรื่องของอีกคนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวและไม่สามารถลบมันออกไปได้ เขายังคงเติมเหล้าอย่างต่อเนื่อง ดื่มมันเข้าไปทั้งที่รู้ตัวว่าดื่มไม่ได้มาก

 

 

 

เจ็บ...

 

 

 

การกระทำของพี่ชานยอลมันทำให้เขาเจ็บ พี่ชานยอลทำเหมือนกับเขาเป็นเพียงตัวเลือกหนึ่งที่ไม่คิดจะจริงจัง พี่ชานยอลไม่เคยระบุสถานะของเราให้ชัดเจนจนเขาไม่รู้ว่าเราอยู่กันในฐานะอะไร เรื่องในวันนี้เขาไม่มีสิทธิ์หึงหวงหรือแม้แต่จะน้อยใจอีกคนเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

เพราะเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน...

 

 

 

ครืนนนนนนนนนนน!!!

 

 

 

แบคฮยอนได้ยินเสียงโทรศัพท์หลายครั้งต่อหลายครั้ง ไม่รู้ใครต่อใครโทรมาบ้าง แต่ตอนนี้เขาไม่มีสติพอที่จะกดรับสายได้ เขาไม่อยากเจอและไม่อยากจะคุยกับใครทั้งนั้น แบคฮยอนก้มหน้าลงกับโต๊ะแล้วปล่อยให้โทรศัพท์มันร้องอยู่อย่างนั้นต่อไป

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 


เซฮุนไม่รู้ว่าเมื่อเย็นพี่รหัสเป็นอะไร ทำไมถึงได้ดูแปลกๆไป คำถามมากมายเกิดขึ้นมาในหัวของเขา

 

 

 

คนตัวเล็กร้องไห้ทำไม?...

 

 

 

หลังจากที่คนตัวเล็กวิ่งหนีออกไป เขาก็พยายามโทรหาพี่รหัสหลายสายแต่อีกคนก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์เลย จนกระทั่งพี่คยองซูโทรมาหาเขาบอกว่าติดต่อคนตัวเล็กไม่ได้ นึกว่ากินข้าวอยู่กับสายรหัส แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าแบคฮยอนเป็นอะไรแล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน

 

 

 

ครืนนนนนนนนนน!!!

 

 

 

เสียงโทรศัพท์คนตัวสูงดังขึ้นก่อนที่เขาจะรีบคว้ามันมาดูเผื่อว่าคนตัวเล็กจะโทรกลับมา

 

 

 

'จงอิน'

 

 

 

เขาแอบผิดหวังหน่อยๆที่ไม่ใช่ชื่อของพี่รหัส เซฮุนถอนหายใจเบาๆก่อนจะกดรับสายเพื่อนสนิท

 

ฮัลโหล

 

(ฮัลโหล มึง--)

 

กูบอกแล้วไงว่าไม่ไปอ่ะ เมื่อเย็นจงอินกับแทมินโทรมาชวนเขาไปร้านเหล้าแต่เขาปฏิเสธไป แล้วดูสิ ตอนนี้ยังจะโทรมาชวนอีก ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปไหนทั้งนั้น เขาเป็นห่วงคนตัวเล็ก

 

(ไม่อยากมามึงก็ต้องมาแล้วล่ะ)

 

“….”

 

(เพราะกูเจอพี่รหัสมึง...)

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 


หลังจากที่วางสายจากจงอิน คนตัวสูงก็รีบลุกออกจากห้องแล้วไปที่ร้านเหล้าทันที ขายาวก้าวอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินตรงไปหาเพื่อนสนิทแล้วถามหาอีกคน จงอินจึงชี้นิ้วไปที่บาร์ด้านหน้า คนตัวสูงมองตามไปก่อนจะเห็นอีกคนนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะอยู่คนเดียว เซฮุนถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหาพี่รหัส เขาวางมือบนไหล่เล็กแล้วเขย่าเรียกอีกคนเบาๆ

 

พี่

 

“....”

 

พี่ครับ

 

อื้อออ!! แบคฮยอนปัดป่ายมือไปมาเพราะรู้สึกรำคาญ

 

พี่เมาแล้วนะครับ กลับกันเถอะ เซฮุนดึงแขนคนตัวเล็กก่อนจะถูกสะบัดออกอีกครั้ง

 

อย่ามายุ่ง!! เซฮุนถอนหายใจเบาๆ เขาไม่รู้ว่าอีกคนเป็นอะไรถึงได้มีสภาพเป็นแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องพาคนตัวเล็กกลับให้ได้ เขารอจนลูกหมาแผลงฤทธิ์จนหมดก่อนจะค่อยๆพยุงอีกคนกลับ ดีที่ว่าเขาได้ถามชื่อหอกับเบอร์ห้องอีกคนไว้แล้วจึงไม่ต้องลำบากเหมือนคราวนั้น

 

เซฮุนวางอีกคนลงบนเตียงก่อนจะถอดรองเท้าออกให้ เขายืนมองสภาพพี่รหัสก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ถ้าจงอินไม่บังเอิญเจอป่านนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง คนตัวสูงนั่งลงที่ปลายเตียงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อส่งข้อความหาพี่ซูโฮกับพี่คยองซูว่าเจอคนตัวเล็กแล้วไม่ต้องเป็นห่วง เขาหันไปมองพี่รหัสอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำและออกมาพร้อมกับกะละมังและผ้าเล็กๆหนึ่งผืน 

 

คนตัวสูงนั่งลงข้างๆก่อนจะชุบผ้าให้พอหมาดแล้วบรรจงซับผ้าลงบนใบหน้าหวานอย่างเบามือพลางนึกถึงวันนั้นที่พาคนขี้เมาไปที่ห้อง ตอนนั้นเขายังไม่เริ่มชอบคนตัวเล็กเลยด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่รู้ว่าเริ่มชอบอีกคนตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีพี่รหัสตัวแสบก็เข้ามาวิ่งป่วนในหัวใจซะแล้ว คิดแล้วมันก็อดยิ้มไม่ได้ คนตัวสูงอมยิ้มบางๆก่อนจะค่อยเช็ดจากใบหน้าลงมาที่ลำคอขาว

 

วันนั้นก็เป็นแบบนี้ ร่างกายคนตัวเล็กน่าหลงใหลไปหมดทุกส่วน ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือตอนนั้นเขาก็ไม่สามารถละสายตาไปไหนได้ เขาจ้องมองริมฝีปากบางสีเชอรี่ก่อนจะค่อยๆก้มลงไปใกล้ แต่ยิ่งใกล้ก็เหมือนกับว่ามีแรงดึงดูดให้เขาต้องก้มลงไปอีกจนไม่สามารถหักห้ามใจได้อีกต่อไป

 

ริมฝีปากหนาสัมผัสกับริมฝีปากบางของอีกคนอย่างแผ่วเบาก่อนที่ความต้องการที่มีจะเพิ่มมากขึ้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาจูบเม้มริมฝีปากบางอย่างคนเอาแต่ใจ รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ควร แต่ความต้องการที่มีในตอนนี้มันไม่สามารถหยุดเขาได้

 

อื้อออ!! เสียงเล็กร้องออกมาเมื่อได้สติก่อนจะผลักอีกคนออกไปแล้วลุกขึ้นนั่ง คนตัวเล็กหอบหายใจถี่ก่อนจะยกมือขึ้นจับริมฝีปากตัวเองพร้อมจ้องมองใบหน้าอีกคนอย่างเอาเรื่อง

 

เมื่อกี้นายทำอะไร?”

 

“….”

 

พี่ถามว่าเมื่อกี้นายทำอะไร!!! คนตัวเล็ดตวาดเสียงดังลั่นห้อง ตอนนี้ภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินแต่เพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ เซฮุนไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรที่จะไม่ทำให้มิตรภาพระหว่างพี่น้องต้องพังลง

 

ผม...

 

“….”

 

คือผม...

 

นายจูบ แบคฮยอนมองหน้าน้องรหัสที่ก้มหน้าหลบตาเขา นายจูบพี่ทำไม?”

 

ตอนนี้หัวใจโอเซฮุนสั่นไปหมดแล้ว เขากลัว กลัวใจคนตัวเล็กที่สุด

 

พี่ถามว่านายจูบพี่ทำไม!!! แบคฮยอนตะโกนออกมาเสียงดัง ยิ่งเห็นว่าอีกคนไม่ตอบเขาก็ยิ่งโมโห มือเล็กทุบลงไปบนอกแกร่งของอีกคนซ้ำๆอย่างบ้าคลั่ง

 

พี่ครับ... เซฮุนพยายามเรียกให้อีกคนหยุดฟังเขาก่อนแต่คนตัวเล็กก็ไม่ยอมหยุด มือเล็กยังคงทุบตีอีกคนราวกับว่าให้อีกคนเป็นที่รองรับความทุกข์ทั้งหมดในตอนนี้ เซฮุนรวบมือพี่รหัสเอาไว้แต่อีกคนก็พยายามที่จะสะบัดออก ที่คนตัวเล็กอาละวาดอย่างหนักส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และเซฮุนคิดว่าคงจะไม่มีวิธีไหนที่จะหยุดคนตัวเล็กได้แล้ว นอกจาก...

 

อื้ออออ!!! เซฮุนคว้าใบหน้าพี่รหัสมาประกบจูบอีกครั้งเพื่อที่จะหยุดอีกคน แต่เขาคงจะคิดผิดไป

 

 

 

เพี๊ยะะะะะะะ!!!!!!!

 

 

 

ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบของอีกคนก่อนที่แก้มจะขึ้นเป็นรอยมือแดง แบคฮยอนเองก็ตกใจที่พลั้งมือ เขาก้มลงมองมือตัวเองที่ใช้ลงแรงไปเมื่อครู่ มือเล็กสั่นเทาก่อนจะกำมือแน่นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ภาพตรงหน้าเริ่มไม่ชัดเจนเมื่อน้ำสีใสคลอเต็มดวงตา

 

นายทำแบบนี้ทำไม?...” เสียงเล็กสั่นเครือเล็กน้อยเพราะเหตุการณ์ในตอนนี้มันบีบคั้นหัวใจของเขาอยู่

 

ผม... เซฮุนรู้ดีว่าตอนนี้มันไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วและคงถอยหลังกลับไปไม่ได้อีก ความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องของเขากับแบคฮยอนมันได้พังลงไปแล้ว และมันคงจะไม่พังไปมากกว่านี้

 

ผมชอบพี่... 

 

คนตัวสูงตัดสินใจพูดสิ่งที่เก็บไว้ในใจมากนาน ในเมื่อเรื่องมาจนถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็อยากที่จะบอกให้คนตัวเล็กได้รู้

 

แบคฮยอนชะงักไปเมื่อได้ยินคำสารภาพของน้องรหัส เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกคน จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่สั่นเครือไม่แพ้กัน ความรู้สึกต่างๆประเดประดังเข้ามาก่อนที่น้ำตาสีใสจะหยดลงมาจากดวงตาคู่สวย

 

 

แต่พี่ไม่ได้ชอบนาย เซฮุน...

 

 

 

 

 

 

 


@Auaum_CB

 

 

 

ผ่างงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!

 

 

ม่ายมีอารายจะพรูดดดดด แหะๆๆ

 

 

 

 


 

@Auaum_CB

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

334 ความคิดเห็น

  1. #317 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 13:12
    ฮุนนนไม่ต้องร้องมาหาพี่นี่
    #317
    0
  2. #293 dam_dt (@dam_dt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 23:28
    เฮ้อ5555
    #293
    0
  3. #280 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 09:56
    ตบจูบแบบละครไทย....
    #280
    0
  4. #207 Ppp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 22:28
    นั่นแหล่ะค่ะชานยอล ความไม่ชัดเจน มันก็นำมาแบบนี้

    ถึงเทอจะทำหวานกะแบคสารพัด แต่สถานะไม่มี รักเหรอก็ไม่เคยบอก

    แล้วมันจะเอาอะไรมาค้ำประกันให้กับความสัมพันธ์นี้ได้

    ยัยแบคมันเจียมตัวค่ะบอกแล้วว้อยยยยยยยยยย

    นี่คือช่วงเวลาดีดีที่น้องงุนต้องเสียบนะคะ 555555555
    #207
    0
  5. #132 szbH (@exomelo_baby) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 16:36
    ตะงุนสู้เขาลูกกก แบคแค่ยังไม่รู้ใจตัวเอง งุนต้องสู้ๆ
    #132
    0
  6. #120 Hbbb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 11:55
    หน้าตึงเลยค่ะ
    #120
    0
  7. #119 Hxnnbaxkk (@OhseZineHB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 16:37
    ฮือออออออออออ แบคใจร้ายจัง เซฮุนสู้ๆนะอย่ายอมแพ้นะเซฮุนนนนนน
    #119
    0
  8. #118 Michi_fonn (@Michi_fonn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 16:12
    สงสารเซฮุนอ่า สู้ๆนะ อย่าพึ่งถอดใจนะ
    #118
    0
  9. #117 ไอจัง เองนะ (@babe-buzzbuzz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:24
    ทำไงด้ายยยยตอนนี้แบคชอบชาน แต่ตอนนี้แหละแทรกกลางเลยฮุน อย่ายอมแพ้
    #117
    0
  10. #116 thichaporn2 (@thichaporn2) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:22
    ตะงุนนนน ฮื่ออออ สงสาร
    #116
    0
  11. #115 Arunyahb (@Arunyahb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:17
    สงสารฮุนน ฮืออ ร้องไห้ตาม
    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #115
    0
  12. #114 Luge鹿晗 (@whee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 13:47
    สงสารฮุน ส่วนแบคไม่ต้องกังวลพี่อี้ชิงของเราเอง จะเอาฮุนด้วยเนี่ย เมนกับเหนือเมน มาหาหนูม๊ะ55555
    #114
    0
  13. #112 Byunhun_exoL (@Byunhun_exoL) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 13:30
    ตะงุน ฮรือๆๆ
    ไรมาอัพบ่อยๆนะ รอ~~~
    #112
    0