มหากาพย์ AOV : เส้นทางสู่บัลลังก์

ตอนที่ 4 : ความมืดที่คืบคลาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ธ.ค. 60

ย้อนเวลากลับไปซักเล็กน้อย... หลังจากเวทย์ผนึกของมอทอสทำงาน เซนิส

และน้องๆก็ได้ถูกส่งไปในสถานที่อันห่างไกล.. เมื่อเซนิสลืมตาตื่นขึ้นมา เขาก็

พบกับผู้หญิงคนนึง นางกำลังตำใบอะไรซักอย่างอยู่ข้างๆเขา บนหัวนางมีเขา

กวางและผมสีฟ้าเป็นประกายสวยงาม ท่อนล่างของนางเป็นกวาง นางมองมา

ที่เขาจากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า
"เจ้าฟื้นแล้วหรอ. อา ข้าดีใจจริงๆที่เห็นเจ้าฟื้น.."

เซนิสค่อยๆพยุงตัวเขาเองให้ลุกขึ้นนั่ง

"ท..ท่านช่วยข้าไว้หรอ? ก..เกิดอะไรขึ้น.. ท..ท่านแม่ล่ะ!?!"

เขาทุรนทุรายอย่างสับสนก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แม่ของเขาตายไปแล้ว

นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้ก่อนจะช็อคจนสลบไป 

"ข้าคือเปย์น่า จิตวิญญาณแห่งสรรพสัตว์ทั้งหลายในป่านี้.."

เปย์น่าเอ่ย เซนิสมองนางอย่างจดจ่อ เขารู้สึกเหมือนกับว่าเคยเจอนางมาก่อน

ไม่ทันที่เซนิสจะเอ่ยปากถามต่อ นางก็พูดขึ้นอีกครั้ง

"ที่นี่คือป่ามนตรา ในเขตที่ใกล้กับแดนมังกรมากที่สุด.. เมื่อ 2 วันก่อน ข้าเจอเจ้าตกลงมาจากท้องฟ้า ข้าจึงพาเจ้ามาพักรักษาตัวในกระท่อมไผ่หลังนี้"       
เปย์น่าลุกขึ้นยืนและเดินไปที่โต๊ะข้างๆเตียงของเขา นางหยิบแก้วน้ำซึ่งด้าน

ในมีของเหลวสีเขียวอ่อนๆคล้ายกับน้ำชามาให้เขา เซนิสมองนางครู่นึงก่อนจะ

รับแก้วนั้นมาแล้วกระดกรวดเดียวหมดเพราะคิดว่าเป็นน้ำชา

"แค่กๆ แค่กๆ ข..ขมชะมัด ชาบ้าอะไรกัน"

ซนิสไอออกมา ก่อนจะหันไปพูดกับเปย์น่า

"ฮะๆๆ เจ้าคงไม่รู้สิท่า นั่นน่ะเป็นน้ำสมุนไพรสกัดจากใบไผ่ในป่านี้ มันจะช่วย
ให้เจ้าหาเร็วขึ้น... เอาล่ะไหนลองเล่าเรื่องเจ้าให้ข้าฟังหน่อยสิ"

เปย์น่านั่งลงตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ... อีกด้านนึงในเวลาเดียวกันกองทัพ

ของอาดูอินเดินทางมาถึงชายแดนระหว่างแคสเซิ่ล ออฟ ดาวน์ กับ เมืองท่า

คิลกรอธ ลักษณะคล้ายแอ่งขนาดใหญ่ ล้อมรอบด้วยป่าขนาดย่อม

"หยุดขบวน! คืนนี้เราจะพักกันที่นี่ เริ่มตั้งค่ายได้!!"

อาดูอินประกาศและลงจากหลังม้า เขานั่งลงบนตอไม้แถวนั้นก่อนจะควักเหล้า

องุ่นอย่างดีออกมากระดกอย่างหิวกระหาย เวลาผ่านไปจนตะวันลาลับฟ้า 

เหล่าทหารต่างทยอยกันเข้าที่พักของตน อาดูอินมองท้องฟ้านึกถึงบ้านเกิดที่

จากมา เขาเดินไปยังที่พักของเขาพูดกับทหารคุ้มกันนายนึงว่า

"ที่นี่ทำให้ข้ารู้สึกแปลกๆ เจ้าควรจัดเวรยามให้แน่นหนากว่าปกติ"

พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในกระโจมของเขา เมื่อพ้นสายตาอาดูอินทหารยามคน

นั้นก็ยิ้มมุมปากอย่างน่ากลัวก่อนจะหันไปสังหารทหารคุ้มกันอีกนายโดยไม่ทัน

ตั้งตัว เขาค่อยๆลอบสังหารทหารยามทีละคนจนหมดค่าย เลือดเหล่าทหาร

นองทั่วไปหมด เขาถอดหมวกและเสื้อผ้าออกออกเผยให้เห็นหญิงสาวในร่าง

เปลือยเปล่านางนึง ผิวซีดขาวราวกับคนตาย ผมสีชมพูปนม่วงสวยงาม และ

เขาสีน้ำตาลเข้ม ปีกที่สยายออกมาดูองอาจราวกับนางพญา นางร่ายมนต์บาง

อย่าง หน้าอกและท่อนล่างของนางถูกปกคลุมไปด้วยควันสีชมพูน่าหลงใหล
เมื่อควันเหล่านั้นจางลงก็เผยให้เห็นชุดเกราะมาปกปิดจุดซ่อนเร้นของนาง

"ฆ่าให้หมด เหล่าทาสของข้า!"

เมื่อนางกล่าวจบ ศพของเหล่าทหารยามก็ค่อยๆลุกขึ้นอีกครั้งพร้อมกับผิวที่

กลายเป็นสีซีด พวกมันน้อมรับคำสั่งนางก่อนจะบุกเข้าโจมตีค่ายทันที!........

อีกด้านนึง เธน ราชาคนใหม่ของ แคสเซิ่ล ออฟ ดาวน์ กำลังจัดระเบียบการ

ปกครองและบูรณะปราสาทขึ้นมาใหม่ ในห้องท้องพระโรงนั้นมีลักษณะคล้าย

กับโถงทางเดินขนาดใหญ่ที่ด้านข้างผนังประดับด้วยดอกไม้นานาพรรณสวย

งามและเกราะของเหล่าอัศวินส่องแสงประกายแวววาว สุดทางเดินมีบัลลังก์

เพชรตั้งอยู่ เมื่อมันต้องแสงจากหน้าต่างบานเล็กด้านบน มันจะเปล่งประกาย

สวยงามราวกับผู้พบเห็นต้องมนต์ ด้านหน้าของบัลลังก์มีบุรุษ 2 คนนั่งคุกเข่า

อยู่ เธนจัดตั้งกองกำลังพิเศษของเขาขึ้นมาซึ่งมาจากเหล่านักรบที่เขาเลือก

สรรมาอย่างดี....เธนเดินไปที่ลิโป้บุรุษผู้มาจากแดนมังกรกายของเขาสูงราวๆ 

2 เมตรได้ เกราะสีดำของเขาท่าทางทะมัดทะแมง และง้าวจันทร์เสี้ยวที่เปล่ง

ประกาย เธนทอดสายตาไปต่อที่ แรซ นักรบหนุ่มไฟแรงจากชนเผ่าซูลู ผิว

กายสีเข้ม ผมทรงเดดร็อค และแววตามุ่งมั่นของแรซ ทำให้เธนนึกถึงตัวเอง

สมัยหนุ่มเหลือเกิน ในตอนนี้กลุ่มนักรบของเขายังมีเพียงแค่ 2 คนแต่อีกไม่

นานสภานักรบจะต้องถูกจัดตั้งขึ้นอย่างแน่นอนเธนเดินออกจากท้องพระ

โรงไป... กลับมาที่ป่ามนตรา หลังจากเปย์น่าได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดของหนู

น้อยเซฟิส นางก็พูดกับเขาว่า

"ข้าเสียใจที่ข้าไม่สามารถช่วยอะไรท่านได้ แต่ว่า.. จากนี้ไปข้าจะไม่ให้ท่านต้องอยู่อย่างเดียวดายแน่นอนเจ้าชายของข้า.."

เมื่อพูดจบนางร่ายยาวมือขวาของนางจากด้านซ้ายไปยังด้านขวา ไม้เท้าคฑา

ปรากฎขึ้นบนมือของนาง ในขณะที่เซนิสยังคงงุนงงกับสิ่งที่นางทำ นางชี้มัน

มาที่เขาและท่องอะไรบางอย่าง ซึ่งแปลได้ว่า

"ท่านจะจำเรื่องของท่านไม่ได้อีกเลย วิญญาณแห่งป่านี้จงรับฟังเสียงเพรียกแห่งข้า จากผู้สูงส่งจักกลายเป็นบุตรชาวนา จากเด็กอ่อนแอจักกลายเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่.. ลืมอดีตของเจ้าไปให้สิ้น!!!"

สิ้นเสียงนั้น ลำแสงสีฟ้าก็พุ่งตรงเขาที่หว่างคิ้วเซนิส ตาของเขาเบิกโพลงก่อน

จะหมดสติไปอีกครา 

"หน้าที่ของเจ้าจบลงแล้ว ที่เหลือข้าจะทำต่อเอง พักซะเถอะเปย์น่า"

ที่หน้ากระท่อมปรากฎร่างของหมีแพนด้ายืนสองขาสวมหมวกใบจากและ

เสื้อผ้าของชาวท่าทางมีความรู้ยืนอยู่ เขาเดินเข้าหาเปย์น่าและช้อนร่างเซนิส

ขึ้นมาก่อนจะหันหน้าเดินกลับไปที่ประตู 

"ชะตาลิขิตมาแล้ว เขาจะรวมดิไอเซนให้เป็นหนึ่งในสักวัน...." 

เขาหันหน้ามายิ้มอย่างอบอุ่นก่อนจะเดินจากไป....
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น