มหากาพย์ AOV : เส้นทางสู่บัลลังก์

ตอนที่ 3 : โศกอนาฏกรรมในวันแห่งชัยชนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 พ.ย. 60

นี่ก็ผ่านไป 1 ปีแล้วจากวันที่มหาสงครามระหว่าง 2 ดินแดนได้จบลงโดย

ชัยชนะเป็นของฝ่ายมนุษย์ 9 เดือนก่อนหน้านี้ ราชินีฟิโอน่า มเหสีของ

กษัตริย์มอทอส ได้ให้กำเนิดโอรสแฝดชาย-หญิงขึ้นมา นางตั้งชื่อบุตรชายว่า

เซอซีอัส ส่วนบุตรหญิงนั้นมอทอสตั้งชื่อเธอว่า โซเฟีย ในวันที่ 24 เดือนวัว

วันครบรอบ วันแห่งชัยชนะของ แคสเซิ่ล ออฟ ดาวน์ เหล่าประชาชนต่างก็

เฉลิมฉลองเพื่อเป็นเกียติให้เหล่าทหารกล้าที่ตายในสงคราม ในตลาดนัด

และลานอเนกประสงค์ตอนนี้ เต็มไปด้วยเหล่าฝูงชนทั้งในและนอกเมืองหลวง

ทุกคนต่างเต้นรำและสังสรรค์กันอย่างไม่รู้จักเหนื่อย เมืองหลวงในตอนนี้คึก

ครื้นมากในรอบหลายปีทีเดียว เธนนั่งจิบเบียร์อยู่ที่บาร์เหล้าในลานนั้น ข้าง

กายเขามีสหายร่วมรบ นายพลอาดูอินนั่งอยู่

"ดื่ม! แด่ชัยชนะของเราาา!!!"

เธนลุกขึ้นประกาศเสียงดัง ทุกคนในบาร์ต่างร้องเฮกันยกใหญ่จากนั้นเสียง

ชนแก้วและเสียงดนตรีก็ดังขึ้นมาอย่างครื้นเครง

"หึๆ ยังคึกไม่เปลี่ยนเลยนะ เจ้าน่ะ"

อาดูอินหัวเราะในลำคอ

"แน่นอนอยู่แล้วสหายข้า ข้าคือนายพลเธน จ้าวแห่งการสงรรค์!!!"

"ให้มันจริงเถ๊อะะ ข้าเห็นเวลาเจ้าอยู่กับแอสทริดทีไร เงียบเป็นเป่าสากทุกที"

เธนหรี่ตามองอาดูอินเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งทำเมินสหายไป 

"เธนนนนนนน มาสู้กันนนนน!!!"

เสียงเด็กน้อยตะโกนขึ้นมา ก่อนที่ประตูจะถูกถีบจนพัง ปรากฎร่างของเด็ก

หนุ่มคนหนึ่ง ผมดำยาว ในชุดเกราะไม้ มือขวาถือหอกไม้ ชื่อเขาคือเซนิส

"เอ๋ เจ้าชาย.. ไม่เอาน่า วันนี้วันแห่งชัยชนะ ข้าอยากพักบ้างน่า การฝึกต่อสู้ไว้พรุ่งนี้ข้าจะสอนละกัน"

เธนบอกปัดไป 

"ชิ ข้าไปเดินดูดอกไม้ไฟก็ได้ ไม่ง้อเจ้าหรอก! เจ้าคนติดหญิง!! แบร่"

เซนิสทำท่าทางล้อเลียนเธน ก่อนจะรีบวิ่งเผ่นออกจากร้านไป ตอนนี้เซนิส

เขาอายุ 9 ขวบแล้ว ตั้งแต่วันนี้เมื่อปีก่อนหลังจากเขาไล่ตามกระต่ายเข้าป่า

ไป เขาจำได้เพียงว่าเขาสลบไปเนื่องจากหมดแรง เขารู้สึกเหมือนลืมอะไร

บางอย่าง เหมือนความทรงจำบางส่วนเลือนหายไปตลอดเวลา 1 ปีนี้ ในเย็น

วันนี้จะมีเทศกาลดอกไม้ไฟไหว้บรรพบุรุษ เซนิสล้วงดอกไม้ไฟรูปดาบ เคลฟ

แซงค์ติ ดาบทองคำในตำนานพื้นเมือง ว่ากันว่าผู้ที่ครองดาบนี้จะมีพลังเพิ่ม

ขึ้นมหาศาลออกมา เขามองมันด้วยความภาคภูมิใจ ดอกไม้ไฟนี้เขาตั้งใจทำ

มันขึ้นมาทั้งสัปดาห์ เขาค่อยๆเดินจากตลาดนัดไปหามารดาและน้องๆที่ห้อง

บรรทมเพื่อจะโชว์ดอกไม้ไฟนี้ให้ทุกคนได้เห็น ในตอนที่เขามาถึปราสาทนั้น 

ตะวันก็ลับฟ้าไปแล้ว เทศกาลดอกไม้ไฟกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า เขามองเห็น

คนๆนึง ท่าทางแปลกๆเดินออกมาจากโถงทางเดินที่เชื่อมกับห้องบรรทม เขา

คนนั้นคลุมผ้าคลุมปกปิดใบหน้าเดินสวนเขาไปอย่างรวดเร็ว เซนิสเริ่มรู้สึกตะ

หงิดใจ เขารีบวิ่งไปที่ห้องบรรทมอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงเขามองเห็นมารดา

ของเขายืนอยู่ที่ระเบียง นางหันหน้ามามองเขา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วย

น้ำตา นางยิ้มให้เซนิสและพูดบางอย่างออกมา เสียงของนางเบามากจนแทบ

ไม่ได้ยิน แต่เซนิสก็ยังคงจับใจความได้ว่า แม่รักลูกนะ นางยิ้มให้เขาด้วย

ความเศร้า นี่เป็นภาพสุดท้ายที่เซนิสได้เห็นมารดาของเขา ก่อนที่นางจะ

กระโดดลงระเบียงไป ร่างของนางตกลงสู่พื้นดินจากปราสาทสูง 50 เมตรลงสู่

ลานหลวงด้านล่างซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่รอดูดอกไม้ไฟอยู่ เมื่อร่าง

นางหล่นถึงพื้น ดอกไม้ไฟก็ถูกยิงขึ้นฟ้าไป เสียงดอกไม้ไฟจำนวนมากดังขึ้น

กลบเสียงร่างกระแทกพื้นขององค์ราชินี นางนอนแน่นิ่งไป เซนิสเขามองดู

นางจากด้านบน น้ำตาแห่งความโศกเศร้าของเขาไหลอาบแก้ม ก่อนจะกรีด

ร้องออกมาอย่างอาวรณ์

"ท่านแม่!!!!!!!!!!!!!!"

เซนิสช็อคค้างอยู่อย่างนั้น บางอย่างได้ปรากฎตัวด้านหลังเขา เทพีแห่ง

สงครามลอเรียลมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็น ก่อนจะยกมือขึ้นเล็งไปที่เซนิส

และบุตรแฝดที่นอนอยู่ข้างๆเขา ทันใดนั้น พื้นบริเวณนั้นก็เกิดแสงสีทองเปล่ง

ออกมาอย่างน่ากลัว 

"ลาก่อนนะ เหล่าราชวงค์ของกษัตริย์โอหัง"

นางแสยะยิ้มมุมปากอย่างน่าขนลุก 

"แกทำอะไรลงไป...."

ด้านหน้าห้องบรรทมนั้น ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด พูดขึ้นด้วยเสียงที่สั่นและ

แผ่วเบา มอทอสมองลอเรียลด้วยความแค้น เขาพุ่งเข้าใส่ลอเรียลด้วยความ

เกรี้ยวกราดอย่างบ้าคลั่ง เขาระดมหมัดต่อยนางไม่ยั้งมือ ลอเรียล นางกำลัง

จะแพ้มนุษย์ นางเริ่มมีความกลัวในใจ 

"ง...หงอคง!!!"

นางตะโกนขึ้น ทันใดนั้นเอง กระบองทองก็แทงทะลุตัวของกษัตริย์มอทอส

จากด้านหลัง กษัตริย์มอทอสมองไปด้านหลังของเขา หงอคงยืนอยู่ตรงนั้น

เขากำลังจะสิ้นใจแล้ว กระบองทองนั้นแทงโดนขั้วหัวใจของเขา เขาใช้แรง

เฮือกสุดท้ายก่อนสิ้นใจ เปลี่ยนตัวเองเป็นผนึกกักขังทั้งลอเรียลและหงอคง

ไว้พร้อมกันนั้นเด็กทั้ง 3 ต่างก็ถูกส่งไปในสถานที่ไกลออกไป และเธนก็สะดุ้ง

ตื่นขึ้นมาที่บาร์ เขารู้สึกเหมือนกับว่า มอทอสกำลังเรียกเขาอยู่ เขาจึงรีบเดิน

ทางไปยังปราสาททันที เมื่อไปถึงเขาพบร่างของราชินีนอนแน่นิ่งอยู่ด้านหลัง

ลานหลวง เขาเรียกเหล่าทหารมาพาร่างไร้วิญญาณของราชินีไปที่ท้องพระ

โรงด้วยน้ำตา เขารู้สึกกลัวอย่างมาก หากกษัตริย์มอทอสตาย ใครจะปกป้อง

ดินแดนแห่งนี้กัน เขาประกาสให้เหล่าประชาชนทุกคนทราบเรื่องราวการจาก

ไปของราชินีและเหล่ารัชทายาทที่หายสาบสูญ จากงานเฉลิมฉลองกลับต้อง

กลายมาเป็นงานศพของเหล่าราชวงศ์ ไม่นานนักเธนก็พบผนึกของลอเรียล

และหงอคง เขารู้โดยทันทีว่านี่คือเวทย์ต้องห้ามที่มีอันตรายถึงชีวิตผู้ใช้ มัน

คือการใช้พลังชีวิตสร้างกรงกักขังขึ้นมา มีเพียงคนเดียวที่เขาคิดว่าเป็นผู้ใช้

เวทย์นั้นในตอนนี้ นั่นก็คือ มอทอส กษัตริย์ของเขานั่นเอง วันรุ่งขึ้น เธนจัด

งานศพให้กับราชาและราชินีของเขาขึ้นอย่างสมพระเกียติ เหล่าประชาชนใน

ดินแดน แคสเซิ่ล ออฟ ดาวน์ ต่างเดินทางมาร่วมพิธีศพนี้ ทั่วทั้งดินแดนเต็ม

ไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ เธนก้าวออกไปด้านหน้าและกำลังจะพูดบาง

อย่าง อาดูอินมองเธนก่อนจะเดินออกไปจากงานพิธี เขารู้ว่าพวกวิหารแสง

เป็นผู้กระทำอย่างแน่นอน เขามองผนึกของลอเรียลในห้องบรรทม ก่อนจะ

พากองกำลังของเขาออกจากเมืองไป มุ่งไปสู่วิหารแสง กลับมาที่งานพิธี 

เธนกล่าวขึ้นว่า 

"เหล่าปวงชนทั้งหลาย... การจากไปของกษัตริย์ของพวกเราในวันนี้... ไม่ใช่
การจากไปตามธรรมชาติอย่างแน่นอน.. ข้าสัญญา ข้าจะต้องหาทางลงโทษผู้กระทำการนี้ให้จงได้! การตายไม่ใช่จุดจบ มันคือการเริ่มต้นยุคสมัยใหม่ ซึ่งผู้
ที่จากไปมอบไว้ให้เรา.. และยุคสมัยนั้น ข้า.. จะชี้นำมันเอง!!"

เธนชักดาบออกมาชูขึ้นฟ้าเพื่อประกาศการขึ้นครองราชย์ เหล่าประชาชนบาง

ส่วนไม่เห็นด้วยกับการที่เธนจะขึ้นครองราชย์ พวกเขาโห่ร้องออกมา

"เรามีสิทธิ์ที่จะเลือกผู้นำของเรา!!!"

เธนมองเหล่าประชาชน

"แด่กษัตริย์ของพวกเรา!!!"

เธนตะโกนร้องกึกก้องก่อนจะปักดาบลงพื้น ท้องฟ้าในตอนนั้นแหวกเป็นทาง

และมีแสงส่องลงมาที่ตัวเธนนั้นเอง ทุอย่างเงียบลงชั่วขณะราวกับเวลาได้

หยุดเดินลงไปจากนั้นก็มีเสียงๆนึงปรากฎขึ้น

"ชะตาลิขิตแล้ว แด่กษัตริย์ของเรา กษัตริย์เธน..."

พ่อหมอคนนึงเอ่ยออกมา ก่อนจะน้อมตัวลง 

"แด่กษัตริย์ของพวกเรา!!" 

เหล่าประชาชนต่างโห่ร้องพร้อมกันเสียงดังไปถึงแดนมังกร แม้กระทั่ง เดวิลส์

แลร์ สู่วังของมาลอค..

"กษัตริย์หรือ.. หึๆ มอทอสมันตายแล้วสินะ"

มาลอคแสยะยิ้มออกมา มันมองไปยังทิศที่ตั้งของ แคสเซิ่ล ออฟ ดาวน์

"แล้วเจอกัน เมืองของข้า... 555555555555555555555"



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น