คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Reborn : การส่งหนังสือเวียนเนี่ยมันยากนะ [BL]

โดย AtOnePoint

ประธานนักเรียนน่ะ ก็เป็นคนนะ โดนฟาดที ก็หัวแตกได้เหมือนกันนะ แล้วไหงฉันต้องเป็นคนมาส่งหนังสือเวียนให้ [ ฮิบาริ ] ทุกทีฟะ!

ยอดวิวรวม

131

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


131

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 พ.ค. 62 / 22:45 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
  "การเป็นประธานนักเรียนเนี่ย มีวันหยุดไหมนะ?"

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 22 พ.ค. 62 / 22:45

บันทึกเป็น Favorite


สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านหน้าต่างอดีตห้องชมรมเล็กๆ ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นห้องสภานักเรียนไปตั้งแต่ ประธานนักเรียนคนก่อนโดนคนของคณะกรรมการคุมกุฎไล่ตะเพิดออกมาจากห้องรับแขกอย่างน่าอับอายเหลือคณาเมื่อปีที่แล้ว ทว่าเด็กหนุ่มในเสื้อคลุมสีดำเจ้าของปลอกแขนสีขาวขอบแดงที่สลักอักษรใหญ่ คำว่า ประธานไว้ กลับไม่ได้มีความคิดจะไปแก้แค้นแทนรุ่นพี่ หรือท้วงห้องเดิมคืนแต่อย่างใด


ถึงห้องนี้จะเล็ก แต่มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร บอกตามตรงเขารู้สึกว่ามันใหญ่เกินพอสำหรับเขาคนเดียว จนชวนให้รู้สึกน่าขนลุกอยู่หน่อยๆ เพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ทุกคนมองว่าการเป็นสภานักเรียนไม่ต่างอะไรจากการยืนตะโกนบนดาดฟ้าว่าตัวเองเป็นศัตรูกับพวกกรรมการคุมกฎ นั่นล่ะหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ มาซาฮิโระ เซจิ มาอยู่ในตำแหน่งสูงสุดของมัธยมต้นนามิโมริแบบปลอมๆ


ด้วยแรงกดดันจากทางคณะอาจารย์ที่พูดกรอกหูเขามาตั้งแต่ปีหนึ่ง “ปีหน้าก็ฝากด้วยนะ” หรือไม่ก็ “สมกับเป็นว่าที่ประธานนักเรียนคนต่อไป” จนกลายเป็นว่าหลังจากผ่านไปหนึ่งเทอมเพื่อนในห้องแทบทุกคนเรียกแทนตัวเขาว่า ประธาน พอขึ้นปีสองก็โดนล่อลวงให้เซ็นเอกสารลงสมัครเข้าสภานักเรียนแบบไม่เต็มใจ รู้ตัวอีกทีก็ต้องขึ้นไปแสดงความรู้สึกก่อนรับตำแหน่งแล้ว ทำให้กลายเป็นการกล่าวปฏิญาณทั้งน้ำตา


หากย้อนกลับไปได้อยากลบความทรงจำนักเรียนทุกคนที่เห็นเขาสะอื้นไปพูดไปให้หมดเลย ให้ตาย งานสภานักเรียนส่วนใหญ่เป็นพวกรับรองเอกสารและพิจารณาคำรองเกี่ยวกับงบของชมรมต่างๆ ซึ่งนั่นมันก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไรหรอก สิ่งที่ทำให้ร่างสูงผู้กำลังพิมพ์จดหมายแสดงความขอบคุณสำหรับการให้ยืมเก้าอี้ที่ใช้ในพิธีปฐมนิเทศของพวกปีหนึ่งจากโรงเรียนข้างเคียงหนักใจ จะเป็นอะไรไม่ได้นอกจาก เจ้าสิ่งนั้น ที่เด็กหนุ่มพี่งได้รับมาจากคณะกรรมการฝ่ายมิตรสัมพันธ์ ใช่แล้ว มันคือ


หนังสือเวียน


มันคงไม่ยาก หากกลุ่มที่เขาจำเป็นต้องเอาสิ่งนี้ไปส่งให้ ไม่ใช่หัวหน้าคณะกรรมการคุมกฎผู้เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้ อย่าให้ขาได้รู้นะว่าใครมันเป็นคนจัดลำดับการเวียนไอ้บ้าหนังสือนี่น่ะ ลมหายใจถูกไล่ออกมาผ่านริมฝีปากเบาๆ หลังจากนิ้วกดปุ่มส่งเมลขอบคุณไปให้สภานักเรียนอีกฝั่งเรียบร้อย


เจ้าของนัยน์ตาสีอเมทิสต์เหลือบมองแฟ้มเอกสารแจ้งกำหนดการจัดกิจกรรมโดยรวมแล้วครุ่นคิดอย่างจริงจัง หรือจะแอบเอาไปวางไว้หน้าห้องรับแขกแล้วชิ่งเลยดีหว่า


ก็ทำได้แค่คิดนั่นล่ะนะ


เขามองบานเลื่อนสีเหลืองอ่อนตรงหน้าอย่างกับมันเป็นทางเชื่อมเข้าไปสู่ยมโลกอย่างไรอย่างนั้น


ยังไม่ทันจะได้เคาะเรียก ประตูซึ่งเป็นดั่งทางไปสู่นรกก็เปิดออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับทอนฟาที่เกือบฟาดหน้าเขายับด้วยความไวแสง หากไม่นับว่าร่างสูงสามารถก้มหลบได้แบบเส้นยางแดงผ่าแปดล่ะก็นะ “เดี๋ยวสิเดี๋ยว ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะ!


ผู้เป็นเจ้าของห้องปัจจุบันขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อฮิบาริมองเห็นแฟ้มเอกสารที่อีกฝ่ายถืออยู่จึงยอมลดอาวุธในมือลง “เข้ามาสิ” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบฟังดูไม่แยแส ทั้งยังเดินไปนั่งบนโซฟาในห้องหน้าตาเฉย ราวกับเมื่อครู่ไม่มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น


“ไม่ล่ะ ขอบใจที่เชิญนะ แต่ฉันแค่มาส่งหนังสือ” มาซาฮิโระพยายามเอ่ยปากปฏิเสธอย่างสุภาพนุ่มนวลที่สุด แต่ทว่าด้วยเหตุใดมิทราบ


“ผมบอก” คุณท่านหัวหน้ากรรมการคุมกฎถึงได้หรี่ตามองเขาอย่างกับจะฆ่าแกงกันอย่างนั้นล่ะ “ให้เข้ามา”


“ครับ” เขาเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาตัวตรงข้ามกับอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย เขาไม่ได้กลัวนะ แถวบ้านเรียกเกรงใจเฟ้ย หลังจากหย่อนก้นลงเบาะนุ่มแล้ว เขาจึงรีบพูดถึงธุระสำคัญทันที “ฉันเอาหนังสือเวียนมาให้ ถ้าบันทึกรายละเอียดเสร็จแล้วก็ช่วยส่งไปที่คณะกรรมรักษาความสอาดทีนะ”


เด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าเย็นชาพยักหน้ารับรู้ ก่อนเอื้อมไปดึงแฟ้มมาจากมือคนตรงหน้า “คุณไปได้แล้ว”


มาซาฮิโระลอบถอนหายใจโล่งอกกับตนเอง “ถ้าอย่างนั้นฉันกลับ” ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยค ไหล่หนาก็ถูกมือเรียวกดลงกับโซฟา ทำเอาหัวโขกกับที่พักแขนจนเผลอร้อง “โอ๊ย” ออกมาเบาๆ ความเยียบเย็นจากท่อนเหล็กซึ่งเป็นอาวุธคู่กายของอีกฝ่ายแนบชิดลำคอ


“คิดว่าผมจะพูดแบบนั้นหรือไง?” คนตัวเล็กกว่าเหยียดยิ้ม ในตอนนี้ร่างบางคร่อมอยู่บนตัวของประธานนักเรียน ทว่าเขายังคงไม่พอใจ น้ำเสียงนั้นจึงเจือความหงุดหงิดลงไปด้วย


เขาเกลียดคนอ่อนแอ


คนที่กำลังตกอยู่ในสภาวะเสียเปรียบพยายามยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือตัวเป็นเชิงยอมแพ้ “เฮ้ๆ วันนี้ฉันไม่มีเวลาว่างพอจะเล่นกับนายหรอกนะ” เจ้าของเส้นผมสีม่วงกลอกตาไปมา แย่ล่ะ ถ้าเขาไม่รีบหนีออกไป ณ บัดเดี๋ยวนี้ พนันได้เลยว่าอีกประเดี๋ยวระเบิดลงแน่


เจ้านี่


“โกหก” เจ้าของดวงตาเรียวคล้ายแมวฟาดท่อนเหล็กใส่ท้องอีกคน


กำลังดูถูกเขา


ฝ่ายคนถูกทำร้ายถึงกับร้องดัง “แอ๊ก!” ด้วยความจุกที่แล่นเข้ามา “กะเล่นให้ตายกันเลยหรือยังไง!?”


น่าหงุดหงิด


“ถ้าแค่นี้ทำให้คุณตายได้ งั้นก็ตายซะ


มือเรียวใช้ท่อนฟาเชยคางอีกฝ่ายขึ้นให้สบตากับตน “เฮ้ย! ฉันยังไม่อยาก” ฮิบาริประกบริมฝีปากลงไปโดยไม่ปล่อยให้คนใต้ร่างนั้นได้มีสิทธิเอ่ยปากปฏิเสธใดๆ แต่ก่อนที่การจุมพิตจะเนิ่นนานจนเขาหายใจไม่ออก มือหนาก็จัดการฟาดลงบนท้ายทอยอย่างแรงจนอีกฝ่ายหมดสติไป


มาซาฮิโระ ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า พร้อมกับจัดแจงให้ร่างเล็กได้นอนบนโซฟาตัวนั้นแทนที่ตนเอง แม้เขาค่อนข้างแน่ใจว่าคนตรงหน้าจะไม่ตื่นขึ้นมาเร็วๆ นี้แน่นอนก็ตาม นัยน์ตาสีอเมทิสต์มองใบหน้าของผู้หน้าคณะกรรมการผู้ยากจะเอาใจแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


ให้ตายสิ


ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจว่าคนอย่างฮิบาริ เคียวยะจ้องหาเรื่องเขาเพราะอะไร


แต่ว่า


เสียงมือถือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขามองคนที่เสมือนหลับอยู่เล็กน้อยก่อนจะเดินห่างออกมาตรงบริเวณหน้าต่างแล้วจึงกดรับ “Pronto? นายจะมาญี่ปุ่น? เมื่อไหร่ล่ะ? อาแล้วเจอกัน” หลังจากวางสายเสร็จความรู้สึกโล่งใจอย่างแปลกประหลาด ทำให้เขาเหลือบมองร่างเล็กบนโซฟาแล้วคลี่ยิ้ม


จะให้เอาจริงกับเด็กเนี่ย ยังไงก็ไม่ไหวจริงๆ นั่นล่ะ


ภารกิจส่งหนังสือเวียนของมาซาฮิโระ เซจิ จึงจบลง พร้อมกับพายุที่กำลังถาโถมเข้ามา ณ เมืองนามิโมริ

.

.

.

.

จบ?

----------------------------------

~Hey Everybody~

สวัสดี ผู้ที่หลงเข้ามาอ่านฟิคสั้นๆ เรื่องนี้ทุกท่าน

เรื่องราวของเซจิคุงในตอนนี้นั้นเกิดขึ้นก่อนที่รีบอร์นจะได้เจอกับสึนะนั่นเอง!

#ถ้าอยากให้เรื่องนี้ทำเป็นยาว ก็สามารถคอมเม้นบอกได้ที่ด้านหลังนี้เลย!!!

~Update~

เราได้ทำเรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องยาวแล้วนะคะ

>>> Fic Reborn : การใช้ชีวิตในโรงเรียนมัธยมเนี่ยมันยากนะ <<<

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ AtOnePoint จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Chihay (@Chihay) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 08:30
    เนื้อหาดีภาษาสวยมากค่ะนาติดตามทำมาเป็นเรื่องยาวเถอะค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 AtOnePoint (@AtOnePoint) (จากตอนที่ 1)
      22 พฤษภาคม 2562 / 22:47
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจมากๆ เลยค่ะ เราได้ตัดสินใจทำเป็นเรื่องยาวแล้วนะคะ!

      สามารถหาอ่านได้ตามลิงค์ด้านบนเลยค่ะ >[]<
      #1-1