[KNB AKAKURO]あなただけを愛して.รักคุณคนเดียว

ตอนที่ 2 : CHAPTER 01 หัวใจที่บอบช้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 ต.ค. 58

CHAPTER 01 หัวใจที่บอบช้ำ






           หลังจากที่คุโรโกะได้ออกมาจากคอนโดของอาคาชิ ตอนนี้ร่างบางที่เดินเตรดเตร่บนถนนที่ตอนนี้มีเพียงแค่แสงไฟของย่านการค้าในยามค่ำคืนอันมืดมิด ร่างบางของคุโรโกะเดินไปตามทางที่มีเสียงเอะอะของกลุ่มคนมากมายที่มาสถานบันเทิงในย่านการค้านี้อย่างคับคั่ง ถึงเสียงจะดังมากแค่ไหนแต่ก็ไม่สามารถทำให้ร่างบางสนใจแม้แต่น้อยเพราะตอนนี้จิตใจที่บอบช้ำกับการกระทำของคนที่รักบาดลึกลงกลางใจดวงน้อยๆนี้ซ้ำแล้ว ซ้ำเหล่า 


'ไม่ว่าผมจะรักคุณมากแค่ไหน....แต่คุณก็ไม่เคยรักผมเลยสิน่ะครับ'

'อาคาชิคุงผมควรจะปล่อยคุณไปดีหรือเปล่า??'

'ควรปล่อยให้คุณไปอยู่กับคนที่คุณรักจะดีหรือเปล่า???'

            

           ร่างบางที่ตั้งคำถามต่างๆมากมายในใจก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้มีเพียงท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้ดวงดาวประดับบนท้องฟ้าในคืนนี้อย่างสิ้นเชิง ไม่ว่ายังไง คุโรโกะ เท็ตสึยะ คนนี้ก็ยังรักอาคาชิคนนั้นอยู่ดีไม่ว่าจะทำให้เจ็บปวดมากเท่าใด ก็ไม่เคยคิดที่จะโกรธหรือเกลียดร่างสูงผมแดงนี่ลงสักที


อยากจะรักต่อไปถึงแม้ว่าตนนั้นจะต้องเจ็บปวด


อยากจะรักต่อไปถึงแม้จะต้องร้องไห้


อยากจะรักต่อไปถึงแม้ว่าคนๆจะอยู่กับใครอีกคน


อยากจะรักต่อไป.......


แต่......ก็คงต้องหยุดเพียงเท่านี้เพราะถึงจะพยายามต่อไปเพียงใดก็จะถูกตอบแทนกลับมาด้วยน้ำตา


พอแล้ว....ผมไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว
ผมแกล้งโง่มามากพอแล้ว....


เมื่อคุณสามารถมีคนอื่นได้....ผมก็มีได้เหมือนกัน





แล้วจะได้เห็นดีกันครับอาคาชิคุง








เช้าวันต่อมา ณ โรงเรียนราคุซัน

          ร่างบางผมสีฟ้าที่เดินมาถึงหน้าโรงเรียนแล้วแต่ก็ยังก้มหน้าอ่านวรรณกรรมที่เจ้าตัวชอบอย่างใจจดใจจ่อโดยไม่มองทางข้างหน้าว่ามีคนยืนอยู่ จนทำให้ร่างของคุโรโกะชนกับแผงอกแกร่งของคนร่างสูงอย่างจัง

'ปึกกกก!!!'

          ร่างบางที่ชนเข้ากับคนตรงหน้ารีบเอ่ยขอโทษทันทีโดยไม่ได้เงยหน้ามามองเลยว่าคนที่ร่างบางชนนั้นเป็นใคร

"ขอโทษครับที่ผมเดินไม่ดูทาง" 

"อืม....ไม่เป็นไร" เสียงของร่างสูงตรงหน้านั้นคุ้นหูร่างบางเป็นอย่างมากก่อนที่จะเงยหน้ามองก็พบกับใบหน้าหล่อเหล่าของร่างสูงผมสีแดงเพลิงและนัยต์ตาสองที่น่าหลงไหล เมื่อร่างบางรู้ว่าเป็นใครก็รีบดันตัวออกห่างจากร่างสูงก่อนจะเอ่ยทักทายตามปกติ

"อรุณสวัสดิ์ครับอาคาชิคุง" คุโรโกะโค้งและทักทายอีกฝ่ายตามมารยาท อาคาชิที่เห็นร่างบางเอ่ยทักตนก็ตอบกับเช่นกัน

"อรุณสวัสดิ์เท็ตสึยะ" ร่างสูงของอาคาชิที่ตอนนี้กำลังจ้องหน้าคุโรโกะด้วยสายตาเรียบนิ่ง ร่างบางของคุโรโกะที่ถูกคนตรงหน้าจ้องอยู่นั้นก่อนที่จะจ้องกลับด้วยสายตาเรียบนิ่งเช่นกัน อาคาชิแปลกใจว่าคนตรงหน้าเปลี่ยนไปหรือเปล่าเพราะทุกครั้งที่คนร่างเล็กตรงหน้าจะทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสเสมอและในดวงตาสีฟ้านั้นเวลามองมาที่เขาก็จะมีแต่ความรักให้ แต่ว่าตอนนี้ดวงตาคู่นั้นที่มองมานั้นมีแต่ความว่างเปล่าไม่มีความรัก ความอ่อนโยน ให้กับเขาอีกแล้วยังไงอย่างงั้น ร่างบางที่เห็นว่าร่างสูงไม่พูดอะไรสักทีจึงเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้า

"อาคาชิคุงมีอะไรกับผมหรือเปล่าถ้าไม่มีผมขอตะ..."
คุโรโกะที่กำลังพูดยังไม่จบก็ถูกขัดด้วยคำถามของร่างสูงตรงหน้า

"เมื่อคืนไปไหนมา ทำไมไม่กลับแล้วข้าวของของนายล่ะหายไปไหน" เมื่อคุโรโกะได้ยินดังนั้นก่อนที่จะสูดหายใจเข้าก่อนที่จะมองหน้าอาคาชิด้วยสายตาที่อาคาชิเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในดวงตาสีฟ้านั้นจะสื่ออะไร คุโรโกะถอนหายใจก่อนที่จะตอบคำถามของอาคาชิ

"เฮ้อออ...อ๋อพอดีว่าผมกลับไปอยู่บ้านเดิมน่ะครับแล้วของของผมก็ย้ายเอามาไว้ที่บ้าน อาคาชิคุงมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับที่ผมจะขอย้ายกลับมาอยู่บ้านของผมเหมือนเดิม" ร่างบางตอบคำถามของร่างสูงตรงหน้า เมื่ออาคาชิได้ฟังสิ่งที่ร่างบางตอบกลับมาก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะนึกอะไรดีๆออก

'ถึงเวลาเปลี่ยนของเล่นแล้วสิน่ะ'

"หึ....ก็ได้ตามใจนายเท็ตสึยะ" ร่างสูงพูดเพียงแค่นั้นก่อนที่จะเดินขึ้นตึกเรียนไป ร่างบางที่ยังยืนอยู่ที่เดิมมองแผ่นหลังของร่างสูงที่หายลับเข้าไปในตึกเรียนก่อนที่ขาเรียวจะก้าวเข้าไปในตึกเช่นกัน

ปี 1 ห้อง A
          ในห้องเรียนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยนักเรียนทั้งหญิงและชายที่นั่งจับกลุ่มคุยกันเพื่อรอเวลาให้เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น โต๊ะเรียนริมหน้าต่างหลังห้องนั้นเป็นของร่างบางผมสีฟ้าและอีกโต๊ะที่อยู่ข้างขวามือของร่างบางนั้นเป็นของร่างสูงผมสีแดง คุโรโกะหันไปมองคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆก่อนจะไปสบเข้ากับดวงตาสองสีเข้าพอดี จึงหันหน้ากลับมาและมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนมีอะไรที่น่าสนใจกว่า อาคาชิที่ถูกคนตรงหน้าเมินใส่ก็จะเอ่ยถามแต่ก็ต้องเก็บคำพูดเอาไว้เมื่ออาจารย์ได้เข้ามาสอนแล้ว

'ตึ๋งตึงตึ้งตึ่งงงง'
        
          เสียงออดหมดเวลาสอนในคาบเช้าทำให้นักเรียนที่รอเวลาที่จะได้พักทานข้าวเที่ยงนั้น
ลุกออกจากที่นั่งกันไปเพื่อไปยังโรงอาหาร ร่างบางที่กำลังจะลุกขึ้นไปทานข้าวเที่ยงที่โรงอาหารเหมือนกันก่อนจะเดินผ่านร่างสูงที่ยังคงนั่งอยู่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือหนาของอาคาชิจับเข้าที่ข้อมือบางของคุโรโกะก่อนที่จะออกแรงบีบนิดๆ ก่อนจะออกแรงดึงร่างบางให้เดินตามไป คุโรโกะที่ตอนนี้พยายามสะบัดข้อมือบางของตนออกจากมือหนาแต่ก็ไม่ได้ผล

"อาคาชิคุง!!!!ปล่อยผมนะครับ" ร่างบางที่เริ่มหมดความอดทนตะคอกใส่ร่างสูงตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน อาคาชิหยุดเดินและหันมามองหน้าคุโรโกะก่อนที่จะผลักร่างบางเขากับกำแพงก่อนที่ร่างของอาคาชิจะเข้าไปทับร่างบางไม่ให้หนี

"นายกล้าตะคอกใส่ฉันงั้นหรอเท็ตสึยะ" อาคาชิตอนนี้รู้สึกไม่สบอารมณ์เพราะร่างบางตรงหน้า

"หึ...ทำไมผมจะไม่กล้าล่ะครับ" อาคาชิที่ตอนนี้มองหน้าคุโรโกะที่กำลังยิ้มมุมปากเหมือนไม่แกรงกลัวเขาเลยสักนิด ก่อนที่อาคาชิจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับใบหน้าหวานของคนตรงหน้าก่อนที่ริมฝีปากหนาจะบดจูบบนริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วง
          
          คุโรโกะที่ตอนนี้อึ้งกับการกระทำของร่างสูงที่กำลังลุกล้ำเข้าในปากคุโรโกะเม้มปากแน่นเพื่อไม่ให้อาคาชิสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปาก อาคาชิที่เห็นว่าร่างบางไม่ยอมเปิดปากให้ตนได้บดจูบก่อนที่จะเอามือมาบีบที่แก้มของร่างบางให้เพยอปากออก คุโรโกะที่โดนอาคาชิบีบแก้มจนทนไม่ไว้จึงเพยอปากออกจึงทำให้ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากก่อนที่ลิ้นหนาจะหยอกล้อลิ้นเล็กของร่างบาง คุโรโกะที่ตอนนี้เริ่มหอบถี่เพราะรสจูบของร่างสูงทำให้ร่างกายไม่มีแรงที่จะยืนทรงตัว อาคาชิที่เริ่มรู้สึกว่าร่างบางคงจะไม่มีแรงยืนก็เอาแขนโอบไว้ที่เอวของร่างบาง จูบที่เนิ่นนานทำให้คุโรโกะหายใจส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ก่อนที่จะทุบเขาที่แผ่นหลังให้ร่างสูงได้รับรู้

"อือ~~~อือ" อาคาชิถอนปากออกจากปากบางของคุโรโกะก่อนที่จะก้มลงมองร่างบางที่ทรุดลงกับพื้นก่อนที่จะหอบหายใจโกยเอาอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด

"คุณ...ฮา...ทำแบบนี้ทำไมครับ" อาคาชิยกยิ้มก่อนจะนั่งยองๆเพื่อที่จะคุยได้สะดวกขึ้น

"หึถามมาได้น่ะเท็ตสึยะก็จูบยังไงล่ะ เป็นคนรักกันก็ต้องทำกันอยู่แล้วหรือว่านายไม่ชอบล่ะ"
คุโรโกะที่ได้ยินที่อาคาชิพูดแบบนั้นก็อดที่จะตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน

"นั้นสิน่ะครับผมก็ลืมไปว่าผมเป็นแฟนของคุณ ไม่ใช่ใครที่ไหน" ร่างบางพูดจบก่อนที่จะช้อนตามองแล้วดันตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงไปโอบรอบคอของอาคาชิก่อนที่จะกระซิบข้างหูของร่างสูงก่อนจะถอยออกมาแล้วยิ้มให้ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ตึกเรียน

        อาคาชิที่ยังยืนนิ่งอยู่นั้นหันกลับไปมองแผ่นหลังบอบบางของคุโรโกะก่อนที่จะนึกไปถึงคำพูดที่ร่างบางได้กระซิบบอกก่อนที่จะเดินจากไป


"ผมว่าเราเลิกกันเถอะครับอาคาชิคุง"






------------------------------------100%----------------------------------

มาต่อแล้วเอาไปแค่นี้ก่อนน้า น้องครกเราจะลุกแล้ว
นายน้อยน่าหมั่นไส้เด๋วเจอน้องออกตัวแรงหรอกกกก5555

ผู้อ่านทุกท่านเด๋วเราจะมาต่อให้อีกน่ะรอสักแป๊ป
อยากให้แต่งสักกี่ตอนดีล่ะ ใครอยากอ่านตอนยาวๆๆ
NC แรงๆๆบอกได้  เพราะว่าไรต์แต่งและลงในโทรศัพท์พอปิ้งขึ้นมาไรต์แต่งและลงเลย

ก้มีเรื่องจะพูดเพียงเท่านี้

BEY


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #10 Darkness-Acasia (@Darkness-Acasia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 19:04
    คุณไรเตอร์คำสุดท้ายผิดนะคะ ถ้าจะพิมพ์คำที่มันหมายความว่า"ลาก่อน"ต้องเป็น"Bye"ค่ะมันจะอ่านออหมาได้คำว่า"บาย" แต่ที่คุณไรเตอร์พิมพ์มันคือ"Bey"ค่ะ มันไม่มีความหมายค่ะมันแค่สามารถอ่านออกมาได้เป็นคำว่า"เบย์"ค่ะ
    #10
    0
  2. #8 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 00:08
    อยากโดดเตะอาคาชิจุง555
    #8
    0
  3. #7 0957519005 (@0957519005) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 23:58
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #7
    0
  4. #6 Akira-desu (@shin013) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 22:42
    มาต่อเร็วๆ นะคร้าบ ^^
    #6
    0
  5. #5 Darkness-Acasia (@Darkness-Acasia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 18:41
    อืม....................สนุก แล้ว................ไงต่อ // โดนเหล่าผู้เห็นคอมเมนต์รุมตบ
    #5
    0