SEVENTEEN : Can I say for something? #SoonChan

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    6 เม.ย. 60

Chapter 8

 

 

หอ SC

 

              ผมกลับมาที่ห้องและมุ่งเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วล้มตัวลงนอนทันที ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ชานพูดกับตัวเองเบาๆ เพราะตอนนั้นใจผมมันเต้นแรงมากๆ เลยล่ะ เห้อ แล้วพี่ซูนยองรู้จักกับพี่วอนอูหรอวะ แล้วทำไมพี่ซูนยองต้องดูเหมือนโกรธด้วยอ่ะ หึงหรอ.. เหอะ ไม่น่าใช่

 

 

แกร็ก

 

            เสียงเปิดประตูดังขึ้น ร่างบางที่นอนอยู่นั้นก็นอนหันหน้าไปมองทางประตูที่มีบุคคลใหม่กำลังเดินเข้ามา

 

 

อือเสียงของซูนยองที่ล้มตัวลงนอน เจ้าตัวก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นๆ ไปสักแปปก็วางมันลงแล้วแอบชะเง้อมองอีกคนที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา

 

เห้ ชาน

 

ครับ

 

อย่าออกไปไหนคนเดียวอีกนะ

 

ทำไมครับ ห่วงผมหรอเขาพูดแค่เล่นๆ นั้นถึงแม้ว่าจะแอบคาดหวังกับคำตอบแต่เขาก็ไม่คิดว่าซูนยองจะลุกขึ้นแล้วไปล้มตัวนอนที่ข้างๆ ชาน จนตอนนี้คนน้องหันมามองซูนยองอย่างไม่เข้าใจ

 

ก็มีน้องอยู่คนเดียวเนี่ย จะให้ห่วงลูกหมาตัวไหนอีก ซูนนยองพูดจบก็จัดการเอามือไปบีบจมูกคนน้องแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ชานหลับตาแน่นเพราะความเจ็บแล้วก็เอาพยายามแกะมือซูนยองออก

 

เจ็บเนี่ย นอนที่ตัวเองไม่ได้ไง?” ชานส่งสายตาค้อนๆ ไปยังอีกคนที่ตอนนี้กับลังทำหน้ามุ่ยๆ อยู่

 

 

ปากจะถึงจมูกแล้วพี่ ชานพูดติดขำแล้วก็ส่ายหัวไปมากับการกระทำของซูนยองที่ทำตัวเหมือนเด็ก ร่างเล็กเลยลุกขึ้นกำลังจะไปเข้าห้องน้ำแต่ก็โดนมือหนาจับไว้ที่ข้อมือแล้วกระตุกให้ร่างเล็กนั่งลงมา แล้วจนตอนนี้ชานก็กำลังนั่งตักของซูนยอง ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันมาก ชานยังคงอึ้งๆ แล้วก็พยายามดันตัวให้ลุกขึ้นไปแต่ซูนยองก็ไม่ยอมปล่อย แถมยังทำหน้าเยาะเย้ยคนน้องด้วย

 

ตึกตักตึกตัก

 

อะไรของพี่เนี่ยย ปล่อยจะไปอาบน้ำชานพยายามดิ้นให้หลุดจากซูนยองแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะซูนยองก็เก็บรวบมือทั้งสองข้างของร่างเล็กเอาไว้ คนใต้ร่างเห็นที่ใบหูของชานมันกำลังแดงเอามากๆ เลยอดไม่ไหวที่จะเอามือไปจับแล้วก็ลูบๆ อย่างเบาๆ

 

ทำอะไรเนี่ย ขนลุกเว่ยยย

 

อย่าดิ้นดิ ขอคุยอะไรด้วยก่อน

 

แล้วนั่งแบบดีๆ ไม่ได้ไง

 

แล้วทำไมอ่ะ ก็จะนั่งแบบนี้อ่ะ

 

พี่นี่มัน..ได้โปรดเห็นใจผมด้วย มันเต้นแรงเกินไปแล้ว!!!

 

ทำมะ เขินอ่อชานไม่ตอบอะไรแต่หันหน้าไปอีกทางแทน แต่ลืมแล้วหรอว่าตัวเองน่ะนั่งตักเขาอยู่ร่างหนาก็เลยหันหน้าตามทางที่คนน้องหัน

 

อะไรของพี่เนี่ยย มีอะไร

 

มึงนั่นแหละมีอะไร

 

ห้ะ อะไร? ก็เมื่อกี้พี่ยังบอกว่ามีเรื่องจะคุยไม่ใช่หรอ แล้วทำไมกลับมาถามผมอ้ะ

 

อ้าวว งั้นหรอแหะๆ

 

อะไรของพี่เนี่ยย หนักแล้วนะ

 

หนักอะไร กูควรบอกมากกว่ามะว่ากูหนัก

 

ไรอ้ะ ผมอ่ะหมายถึงว่าพี่น่ะอาการหนัก! ถ้าพี่บอกว่าหนักพี่ก็ปล่อยซักทีสิ้ ไม่ได้อยากนั่งด้วยซักหน่อยเลยอ่ะ

 

ก็ไปดิ ใครห้ามถึงคนพี่จะพูดอย่างนั้นก็เถอะแต่เขาก็ยังจับชานไว้อยู่อย่างนั้นเหมือนเดิมนั่นแหละ ชานก็เลยถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย นี่เขาไม่รู้เลยหรอว่าทำแบบนี้กับคนที่ตัวเองไม่ได้ชอบ อีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง ถามว่าดีไหมมันก็ดี แต่มัน...

 

คืนนี้นอนกับกูหน่อยดิ ซูนยองเอาหน้าซบหลังชานแล้วก็พูดอู้อี้อย่างอายๆ เขินๆ ออกมา ทำให้ชานได้ยินไม่ค่อยชัด

 

อะ..เอ่อ..อะไรนะ

 

คืนนี้กูขอกอดหน่อย ได้ไหมซูนยองพูดแล้วก็เอาหน้ามาเกยที่ไหล่เล็กนั่นอย่างอ้อนๆ อายๆ ของน้องก็ทำหน้านิ่งแล้วก็เผลอหลุดยิ้มออกมา แต่ในใจตอนนี้ของคนน้องนั้น...

 

อิเหี้-

 

วดฟ!!!!!!!!!

 

กูได้ยินไม่ผิดใช่ไหม!!!

 

กรี๊ดดดดดดด!!!!!

 

อาบน้ำก่อนได้ป้ะชานพูดออกไปอย่างเสียงสั่นๆ แต่ซูนยองก็ยังไม่ได้ทำท่าทีว่าจะปล่อยเลย

 

ตอบมาก่อน

 

...

 

ว่าไง

 

กะ..ได้พอชานตอบเสร็จซูนยองก็ปล่อยชานออกไปอย่างว่าง่าย แล้วชานเองก็รีบลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำทันที

 

 

                เวลาผ่านไปได้ไม่นาน อีชานก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนสไตล์แบบเรียบๆ เสื้อแขนสั้นกางเกงก็ขาสั้น ส่วนซูนยองพอเห็นชานออกมาตัวเองก็เดินเข้าห้องน้ำต่อทันทีแล้วก็เวลาผ่านไปได้ประมาณ 15 นาทีซูนยองก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยืดขายาว เขาเดินไปเปิดไฟที่โคมไฟตรงหัวนอนแล้วเดินออกไปปิดไฟข้างนอกและในห้องนอนของพวกเขา ในห้องเลยมีแค่แสงสว่างมัวๆ จากโคมไฟเท่านั้น

 

มานอนเตียงพี่สิซูนยองล้มตัวนอนที่เตียงตัวเองแล้วก็หันไปบอกกับคนน้องที่ยังอยู่ที่กำลังเล่นเกมในมือถือที่เตียงตัวเอง

 

อ่า..ชานปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงแล้วก็ตั้งไว้ที่โต๊ะที่เล็กๆ ที่อยู่ระหว่งเตียงของพวกเขา แล้วก็เดินมาล้มตัวนอนข้างๆ ซูนยองอย่างว่าง่าย

 

ไม่ใช่ไม่เขินนะ แต่พยายามทำตัวเป็นปกติอยู่

 

เข้ามาอีกดิ เดี๋ยวก็ตกเตียงหรอกใช่แล้ว เพราะชานนอนชิดกับขอบเตียงเลย ถ้าขยับไปข้างนอกอีกนิดเดียวก็ตกเตียงแล้ว

 

ปกติพี่ไม่ให้ผมมานอนเล่นเตียงพี่เลยนะเมื่อชานขยับเข้าไปข้างในแล้วซูนยองก็เอามือค้ำหัวไว้แล้วก็มองไปยังร่างเล็กที่กำลังพูดออกมา

 

งั้นหรอมันก็จริงอย่างที่ร่างเล็กว่า บางวันชานเผลอลืมตัวไปนอนบนเตียงของคนพี่ ซูนยองก็แทบจะไล่เตะเขาเพราะเขาเป็นคนขี้หวงของมาก แล้วไหงมาวันนี้เจ้าตัวกลับชวนคนน้องไปนอนด้วยล่ะ

 

เอ่อ..ผมว่าผมกลับไปนอนที่เตียงตัวเองดีกว่า แหะๆที่ชานพูดออกมาตอนนี้ก็เพราะรู้สึกใจของตัวเองมันจะเต้นแรงมากเกินไปแล้ว แค่เขาไม่ได้มองหน้าซูนยองเขาก็พอรู้ว่าคนนั้นกำลังมองเขาอยู่ ตอนนี้เขาเขินมากจริงๆ เพราะไม่เคยนอนใกล้กับซูนยองแบบนี้เลย ไหนจะเรื่องวันนี้อีก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วไปหมด มันเกิดอะไรขึ้นกับซูนย๊องงงง

 

 

 

ไหนว่าจะให้นอนกอดไงทันทีที่ชานกำลังจะลุกขึ้นคนพี่ก็พูดออกมาจนทำให้เขาต้องหันหน้าไปมองซูนยองที่กำลังบู้ปากอยู่ จะน่ารักมันก็น่ารักแต่ไม่ค่อยได้เห็นเลยไงมันก็เลยรู้สึกขนลุกแปลกๆ ปกติขี้ด่า ขี้บ่นจะตายไหงกลับมาทำตัวงุ้งงิ้งอ่ะ โอ้ยยยน้องชานงงครับ!

 

ผมว่าพี่แปลกๆ นะ

 

จะให้กอดไหมอ่ะ กอดอ่ะ ถ้าไม่ให้ก็กลับเตียงไปเลยไปซูนยองพูดเสร็จก็หันหลังใส่ชานแล้วเขยิบตัวให้ตัวเองนอนตรงกลางทันที ชานเองก็ทำตัวไม่ถูกคือไม่เคยเห็นมุมนี้ของซูนยองจริงๆ นะ

 

แล้วนี่ผมต้องทำยังไงอ่ะ..

 

ต้องง้อสินะ..

 

พี่ซูนยองชานเอื้อมมือไปเขย่าแขนร่างหนาที่กำลังนอนอยู่ แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ออกมา

 

พี่ซูน..

 

พี่ซูนยอง... น้องชานขอนอนด้วยบ้าเอ้ยผมเองก็ไม่เคยเรียกชื่อแทนตัวเองแบบนี้กับใครเลยนะ มันมีแค่ช่วงเวลาตอนที่รู้สึกผิดกับอ้อนๆ เท่านั้นอ่ะแหละ แต่บอกเลยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่นี่เป็นเพียงครั้งที่สองที่เขาเอ่ยมันออกมา ละมันก็ได้ผลซูนยองเขยิบให้ชานนอนด้วย แต่เขาก็ไม่หันกลับมามองชานเลย

 

นี่ ไม่นอน..กอดแล้วหรอ..ร่างเล็กพูดติดอายๆ เขินๆ แต่ก็ได้ความเงียบกลับมา

 

ผมปิดไฟแล้วนะซูนยองก็ยังเงียบอยู่เหมือนเดิม ชานเลยเอื้อมมือไปปิดไฟตรงที่โต๊ะนั่น พอร่างเล็กล้มตัวลงนอนห่มผ้าห่มเรียบร้อย ก็หันไปเข้าทางแผ่นหลังของซูนยองพอดี ร่างเล็กเปิดตาและมองแผ่นหลังของอีกคนอย่างนั้น มันเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่กำลังแล่นอยู่ในหัวของเขา..

 

 

เห้อ ถ้าไม่ได้คิดไปเอง ช่วงนี้พี่ซูนเริ่มเข้ามาหาเราเรื่อยๆ ไหมนะ?

 

 

แล้ววันนี้ตอนที่เจอกันที่สาธารณะพี่เขาจะหึงหวงเราบ้างไหมอ่ะ?

 

 

แล้วไหนจะตอนกอดก่อนที่จะถึงหออีกล่ะ ไม่รู้บ้างรึไงว่าเขินน่ะ ฮึ่ย!

 

 

แถมทำให้เราก็คิดไปไกลแล้วด้วยนะ หรือว่าจะห่วงแบบพี่น้องอีกล่ะ?

 

 

แต่ผมไม่ได้คิดกับพี่แค่พี่น้องนี่! แถมตอนที่นั่งตักอีกล่ะ บอกขอนอนกอดอีกบ้างล่ะ แล้วไหนอ่ะ ไม่เห็นจะหันมากอดเลย ชิ

 

 

อ๊ะในตอนแรกชานกำลังพยายามข่มตานอนหลับอยู่จู่ๆ ก็โดนอีกคนเอาแขนมาพาดที่เอวเล็กของเขา แล้วมืออีกข้างของซูนยองก็ดันหัวของชานให้สูงขึ้น แล้วก็เอาแขนของตนวางทาบกับหมอนแล้วชานเองก็เผลอนอนทับตามราบแขนนั่น แถมร่างของซูนยองก็กำลังขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วย จนตอนนี้ใบหน้าของร่างบางแนบชิดกับแถวๆ บริเวณคอขาวๆ และแผงอกกว้างนั่น มันทำให้ชานตกใจไม่น้อยเลย

 

นอนนะคนดี เอ่เอ้ตึกตักตึกตัก.. ตอนนี้มือที่อยู่ไม่สุกของซูนยองก็ลูบหลังและลูบหัวของชานไปพร้อมๆ กัน

 

ผะ..ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ

 

งั้นหรอ แต่สำหรับฉันยังไงนายก็คือเด็กน้อยของฉันอยู่ดีแหละหน่าเด็กน้อยของฉัน...

 

พี่ทำแบบนี้ทำไมชานที่เริ่มทนไม่ไหวเพราะการกระทำของซูนยองมันกำลังจะทำให้เขาคิดไปไกลมากกว่านี้ เลยต้องตัดสินใจอย่างกระทันหันและถามออกไป

 

ทำอะไร

 

ก็แบบที่ทำอยู่ตอนนี้ไง มัน...

 

มันทำไมหรอคับ

 

โอ้ยพี่แม่งชานเริ่มโมโหกับคำพูดกวนโอ๊ยของซูนยองเลยพยายามที่จะผลักอีกคนออกไปแต่ก็ไม่เป็นผล แถมซูนยองกลับกอดชานแน่นกว่าเดิมอีก

 

หายใจไม่ออก ปล่อยมือเล็กทุบกำปั้นไปที่แผงออกนั่นจนทำให้ซูนยองคลายกอดออกมานิดนึงแต่ก็ยังกอดอยู่เหมือนเดิม

 

พี่ผิดตรงไหนอ่ะ ก็อยากกอดน้องชายตัวเองไม่ได้ไง

 

ผมไม่รู้ว่าพี่รู้ไหมนะ แต่ผมคิดว่าถ้าพี่ไปทำแบบนี้กับคนที่เขาชอบพี่แต่พี่ไม่ได้ชอบเขา พี่รู้ไหมมันจะทำให้เขาคิดไปไกลนะ

 

คิดยังไงหรอ นี่โง่หรือแกล้งโง่เนี่ย อิพี่คนนี้

 

ก็อาจจะคิดว่าพี่แอบมีใจให้ ทั้งๆ ที่ความจริงพี่ก็ชอบอีกคนอยู่ ไม่เจ้าชู้ไปหน่อยรึไง

 

ไม่ได้เจ้าชู้นะ ไม่ได้เป็นแฟนกันซักหน่อย อย่าเข้าใจผิดเส้ อ่ะงั้นพี่ถามกลับบ้าง

 

“…”

 

แล้วถ้าสมมติว่าที่พี่ทำแบบนี้กับคนที่กำลังชอบพี่ แล้วเขาก็เพิ่งมารู้ว่าคนที่พี่กำลังชอบนั้นความจริงแล้วพี่ไม่ได้ชอบแล้วล่ะ นายคิดว่าคนที่ชอบพี่จะรู้สึกยังไงหรอ

 

มันก็แค่สมมติ อะเอ่อ..อีชานที่ลืมตัวไปเพราะเผลอคิดตามซูนยองแล้วคำพูดที่อยู่ในหัวดันออกมาพอดี

 

แล้วถ้ามันเป็นความจริงล่ะ

 

ก็แค่ถ้าอ่ะ -3-”

 

ชานครับ ชานคือคนที่ชอบพี่รึไงหื้ม ถึงได้ดันให้พี่ต้องตอบแบบต้องพูดจริงๆ แบบไม่ใช่ถ้าหรือสมมติ เนี่ย

 

อะ..เอ่อ..เปล่าครับ

 

อ่ะงั้นก็ตอบมา

 

ไม่เห็นจะยากเลย ก็ดีใจน่ะสิ

 

จริงหรอ ทำไมพี่ถึงไม่เห็นเขาดีใจเลยอ่ะ

 

เอ๊ะ พี่ก็บอกคนนั้นสิไป๊ แหมแถมพูดเหมือนกับว่าพี่ก็ชอบเขาเหมือนกันอ่ะหมั่นไส้โว้ยยย

 

ก็กำลังบอกอยู่นี่ไง

 

 

....

 

 

บะ..บอกใคร

 

ก็อยู่กันสองคนเนี่ย จะให้บอกใครวะ วุ๊ ซูนยองพูดเสร็จก็หลับตาแล้วก็ลูบหัวคนน้องไปพลางๆ อย่างอ่อนโยนพร้อมกับบอกว่า นอนได้แล้วเด็กน้อย

 

เห้ยย เดี๋ยวสิตื่นก่อน ผมสงสัย งงไปหมดแล้วเนี่ยชานเงยหน้ามองอีกคนแต่ก็เห็นซูนยองหลับตาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ที่เขาเห็นไม่ใช่อะไรหรอกเพราะแสงจันทร์ที่ส่องผ่านม่านหน้าต่างมันทะลุเข้ามา เลยสะท้อนเห็นหน้าอีกคนอย่างชัดเจน แถมตอนนี้ก็ได้ยินเสียงกรนออกมานิดนึงด้วย

 

พี่ชอบทำให้ผมสับสนชานเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะพวกเขาทั้งสองคนก็นอนใกล้กันอยู่แล้ว ก็ไม่แปลกถ้าซูนยองจะได้ยินมัน...

 

 

 

 

 

                          เช้าที่แสนสดใส แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้ามาผ่านทางม่านหน้าต่าง อากาศก็อบอุ่นไม่ร้อนไม่หนาว ผมตื่นขึ้นมาแล้วก็มองร่างเล็กที่กำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดผมตอนนี้ ทำไมน่ารักจัง ผมมองชานไปเรื่อยๆ ก็ไม่มีท่าทีว่าเด็กคนนี้จะตื่นเลย แต่ว่าตอนนี้น่ะ 7 โมงเช้าแล้วนะ ถ้าไม่ตื่นคงไปสายแน่ๆ ผมเองก็มองเด็กคนนี้เพลินไปหน่อย ต้องลุกไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนสินะ

 

เห้ ชานตื่นได้แล้วทันทีที่ผมจัดการกับตัวเองเสร็จแล้ว ผมก็เดินไปหาเด็กคนนั้นที่กำลังนอนหลับอย่างสบาย พอผมปลุกก็ไม่ตื่น ก็นะปกติเด็กคนนี้เป็นคนปลุกผมน่ะสิ วันนี้ก็แปลกผมตื่นก่อนน้องมันแต่เด็กมันไม่ตื่นนี่สิ

 

อื้ออชานพลิกตัวเข้าข้างในไปเรื่อยๆ แล้วก็เอาผ้าห่มมาคลุมถึงคอ

 

ตื่นได้แล้วว้อยยย ไม่ไปเรียนรึไง

 

อีก 5 นาทีนะ

 

ไม่ได้ จะแปดโมงแล้ว!!” ผมตะโกนออกไปดังลั่นที่หูของน้องมัน จนมันสะดุ้งลุกขึ้นนั่งเลย ฮ่าๆๆ ขำอ่ะ แต่ว่านะตอนนี้ยัง 7.20 อยู่เอง

 

โอ้ยยพี่อ้ะ ชิชานมันพูดเสร็จก็ลุกขึ้นเดินสะบัดตูดพร้อมกับทำหน้างอๆ แล้วเข้าห้องน้ำไปเลย ผมเลยได้แต่ยืนขำอยู่ตรงนั้น แต่แล้วผมก็เดินออกมาจากห้องนอนแล้วก็นั่งตรงที่ห้องนั่งเล่น เล่นโทรศัพท์รอชานไปพลางผ่านไปไม่กี่นาทีเจ้าตัวก็ออกมาพร้อมกับชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียน บวกกับทรงผมที่ถูกจัดมาอย่างดี หน้าม้าเริ่มยาวแล้วทำไมยิ่งดูน่ารักนะ

 

ไปได้ยัง ผมไม่อยากถูกทำโทษอีกนะ

 

ก็ตื่นสายเองนี่หว่า ไปๆพูดเสร็จผมก็เดินนำชานออกไปที่ตรงประตูแล้วก็ใส่รองเท้ากัน จนกระทั่งออกมาจากห้อง แล้วเราก็ลงลิฟต์กันเพราะตอนนี้ลิฟท์มันใช้ได้แล้ว จนเราเดินไปถึงที่ป้ายรถเมล์ วันนี้เจ้าเด็กคนนี้ดูง่วงมากๆ เป็นพิเศษนะ ทำอย่างกะไม่ได้นอนมาทั้งคืน

 

 

 

 

 

 

ณ โรงเรียน

 

 

เห้ยไอชาน วันนี้เป็นไรวะกูเห็นครูเข้ามาคาบแรกมึงก็หลับซะละ บูซึงกวานหันมาถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างหลัง ที่ตอนนี้กำลังนอนฟุบอยู่

 

ยังไม่หายไม่สบายทีอ่อวะ คราวนี้เป็นเวอร์น่อนที่ถามออกมาพลางกับเอามือไปแตะที่หน้าผากของชาน

 

ก็ไม่ได้ร้อนอะไรนี่ซึงกวานและเวอร์น่อนมองหน้ากันแล้วก็ส่งสายตาจับผิดมายังชาน พร้อมกับพูดเบาๆ ด้วยกัน เรื่องนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆแล้วทั้งสองก็ส่งเสียงหึในลำคออกมา แล้วก็ต่างคนต่างก็ลุกขึ้นแล้วก็เดินออกนอกห้องไป

 

 

 


หน้าห้องเรียนซูนยอง

 


                         เด็กผู้ชายทั้งสองคนเดินขึ้นมายังห้องของรุ่นพี่ที่อยู่บนชั้นถัดไป แต่ก็ต้องยืนรอข้างนอกก่อนเพราะครูเขายังไม่ได้ปล่อย แต่ซึงกวานและเวอร์น่อนนั้นก็มองไปทั่วๆ รอบห้องก็เห็นบุคคลหน้าใหม่ที่ไม่คุ้นเอาเสียเลย แถมดูดีมากๆ เลยทีเดียว คงจะเป็นเด็กใหม่สินะ รุ่นน้องทั้งสองต่างก็คิดเหมือนกัน พอครูเขาออกมาจากห้องเรียน ซึงกวานและเวอร์น่อนก็เดินเข้าไปที่โต๊ะซูนยองทันที แต่ก็ดันเผลอเหลือบมองบุคลหน้าใหม่ที่อยู่ด้านหลังโต๊ะของซูนยอง พอบุคคลหน้าใหม่คนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองรุ่นน้องทั้งสองก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

 

อ้าวน้องรักมีอะไรรึเปล่าหมิงฮ่าวมองรุ่นน้องที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะเขาอย่างสงสัย ซูนยองและจีฮุนก็เช่นกัน

 

อะ..เอ่อ พี่ซูนยองพวกผมขอคุยด้วยหน่อยดิซูนยองมองหน้าสองคนนั้นงงๆ แต่ก็ลุกขึ้นอย่างว่าง่าย ซึงกวานและเวอร์น่อนเดินนำออกนอกห้องไปซูนยองเองก็เดินตามออกมาด้วยเช่นกัน

 

เมื่อวานพี่ทำอะไรไอ้ชานป้ะ

 

ทำไมอ่ะ

 

ก็วันนี้มันเอาแต่หลับอย่างเดียวเลยน่ะสิ พอคาบแรกมันก็หลับไม่ใช่ว่าไม่ปกตินะที่มันจะหลับแต่มันเพลียแปลกๆ

 

แล้วทำไมมาถามฉันล่ะ

 

ก็ซึงกวานยังไม่ทันที่จะเอ่ยคำพูดต่อไป จู่ๆ ก็เวอร์น่อนก็ชี้ไปทางตรงบันได ซึงกวานและเวอร์น่อนหันไปก็เห็นชานกำลังยืนมองอะไรซักอย่างที่อยู่ทางเขา แต่ดูเหมือนจะทะลุผ่านพวกเขาไปนะ พวกเขาทั้งสามเลยหันไปตามทางสายตาที่ชานมอง ก็เห็นบุคคลหน้าใหม่ที่อยู่ร่วมห้องเรียนปีเดียวกับซูนยองกำลังมองมาทางชานอย่างอึ้งๆ เหมือนกัน

 

 

 

พ พี่มินกยู..

 



ชาน..

 

                    

                   ทั้งสองคนที่มองผ่านกันต่างก็พูดชื่อของฝ่ายตรงข้ามอย่างเบาๆ ทั้งสามคนที่อยู่ตรงกลางก็มองสองคนนี้สลับไปมาอย่างงงๆ

 

เห้ยมินกยูไปซื้อน้ำกับกูหน่อยดิเสียงของเพื่อนร่วมห้องอีกคนที่อยู่คนละกลุ่มกับซูนยองก็เดินมากอดคอแล้วก็พามินกยูลงไปข้างล่าง

 

เห้ยๆๆ ไอ้ชานเป็นไรป้ะซึงกวานเดินเข้ามาหาเพื่อนสนิทตัวเองแล้วก็โบกมือผ่านตาชานจนชานได้สติแล้วก็หันมามองซึงกวาน

 

ห ห้ะ? อ อ๋อ เปล่าๆ กูไปรอที่ห้องก่อนนะ ชานพูดเสร็จแล้วก็รีบเดินลงบันไดไปอย่างไว ทำให้เขาทั้งสามคนที่ยังอยู่นิ่งเฉยก็ยิ่งรู้สึกได้ว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ

 

พี่ซูนยอง ผู้ชายคนเมื่อกี้ใครอ่ะ

 

อ๋อไอมินกยูอ่ะ เด็กใหม่

 

อ๋อ

 

หล่อดีเนอะมึงซึงกวานเอาศอกไปแตะๆ ที่แขนเวอร์น่อนแรงๆ แต่ก็ถูกมองแรงกลับมาเช่นกัน

 

พอเลย เห็นคนหล่อหน่อยไม่ได้นะมึง กลับห้องไป ผมไปก่อนนะพี่ ซูนยองทำได้แค่มองหน้าแล้วก็พยักหน้าตามเออออแล้วก็เดินกลับเข้าไปในห้อง

 

 

 


สองคนนี้มันรู้จักกันหรอวะ...?









Talk : โอ้โหววว มินกยูเป็นครายยยยยยย 

มาอัพแล้วนะค้าา ขอบคุณที่เม้นให้กำลังใจกันนะคะ อ่านทุกเม้นเลย ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ มีตรงไหนที่งงก็บอกได้นะคะ และที่สำคัญวันนี้!! วันเกิดเจ้ามิงพอดีเลย ตัวละครมิงก็ออกพอดีด้วย 5555555555555555 



1 เม้น = 1 กำลังใจ 

ฝากเม้นหน่อยนะคะสั้นยาวไม่ว่าแต่อยากรู้สึกถึงความรู้สึกของแต่ละคนเวลาอ่านค่ะ555555555555555 (งงมั้ยคะ) ยังไงคืนนี้ก็ฝันดีนะคะ จุ๊ฟๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #51 sevencolour (@moojeegae_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 22:39
    ไรท์จ๋า คิดถึงจังเลย มาต่อน้า ฮืออ
    #51
    0
  2. #49 sevencolour (@moojeegae_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 09:24
    มิง = แฟนเก่าชาน ? วอนอู = ? เอ้ะ งง 555555 ไม่คิดละ แต่โคตรน่ารักเลยอ่ะ ชานน่ารักมากก ฮือออ รอไรท์นะคะ จุ้ฟๆ
    #49
    0
  3. #48 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 23:45
    กรี๊ดดดดด ตัวละครลับมาอีกคนแล้ว ประเด็นวอนอูยังไม่เคลียร์ มีเจ้ามิงมาเพิ่ม อมก สนุกกกก เขินแทนน้องชานมาก เจ้าซุนก็แกล้งน้องจัง ฮื่ออออ น่ารักมากเลยค่ะ กรี๊ดๆๆๆ รอต่อนะคะ สู้ๆค่ะไรท์
    #48
    0
  4. #47 Ooo~ Ray~ooO (@lekpanut) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 17:56
    ไรท์ ค้างอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา รู้สึกว่าพี่มินกยูจะเป็นแฟนเก่าชานะ เอ๊ะ ยังไงกันแน่ มีเรื่องให้สงสัยตั้งเยอะไม่ว่าจะเป็พี่วอนอู และพี่มินกยูอีกคนอีก 555555555 แต่ยังไงก็ขอบคุณไรท์ที่มาอัพให้นะคะ จะรอตอนต่อไปนะ อยากอ่านเร็วๆ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ><
    #47
    0
  5. #46 Mimi27070 (@Mimi27070) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 12:33
    ง่าาามิงกูนี้แฟนเก่าป่าวววเนี้ยไม่ยอมหรอนะเพราะชานเป็นของซูนยอง//สู่ๆนะคะไรต์อย่าลืมอัปอึกเรื่องด้วยน้าา
    #46
    0
  6. #45 PiyaraweeM (@PiyaraweeM) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 03:52
    อู้ววว แม่บ้านมิงเป็นไรกับชานนะะะ แล้วพี่วอนอูจะตามชานต่อมั๊ยย ชานคนฮอตเว้ยยย ตุนยองง ถ้าหนูไม่เอามีคนรอเสียบเยอะนะจ๊ะ สนุกๆ จะรอนะคะ
    #45
    0