SEVENTEEN : Can I say for something? #SoonChan

ตอนที่ 1 : I N T R O

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 59

I N T R O

 

 

พี่ซูน ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะ!” เสียงนุ่มปลุกคนเป็นพี่ที่กำลังนอนหลับตากอดหมอนข้างอยู่บนเตียง

 

พี่ซูนนน!” คนร่างเล็กเริ่มลากเสียงยาวและเรียกคนตรงหน้าอย่างเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ แต่คนตัวสูงก็กลับไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลย

 

                    ร่างเล็กจึงเคลื่อนที่ไปที่บนเตียงของคนตัวสูง แล้วค่อยๆ โน้มตัวแล้วเอาใบหน้าน่ารักของตนเข้าไปใกล้ใบหน้าของอีกคนเรื่อยๆ คนตัวเล็กมองคนที่หลับตาอยู่สักพักแล้วยิ้มออกมาเบาๆ หลังจากนั้นเขาก็ต้องละสายตาออกจากตรงนั้นแล้วเคลื่อนหน้าของตนไปที่ใบหูของคนที่หลับอยู่แล้วพูดว่า

 

พี่ซูนนนนนน!!! ถ้าพี่ไม่ตื่นผมจะฟ้องแม่พี่ว่าพี่ได้คะแนนเท่าไหร่ตอนสอบครั้งที่แล้ว!” คนตัวเล็กตะโกนไปที่ใบหูด้านขวาของคนที่หลับอยู่อย่างเสียงดังที่ให้อีกคนลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นนั่งทันที แต่แล้วหัวของเขาดันไปโขกกับคนเป็นน้องที่เข้าไปปลุกเมื่อกี้

 

ผู้ชายคนนี้ต้องเล่นถึงแม่นะครับ ถึงจะตื่น = =

 

โอ้ยย! เจ็บนะพี่ คนเป็นน้องนั่งทำหน้างอๆ แล้วลูบไปที่หน้าผากของตัวเองเบาๆ ก่อนจะส่งสายตาค้อนๆ ไปที่คนเป็นพืที่ตอนนี้ก็กำลังลูบหน้าผากตัวเองเหมือนกัน

 

แล้วใครใช้ให้มึงมาปลุกกูที่เตียงเล่า

 

เอ้า ถ้าผมไม่ปลุกพี่วันนี้ผมคงไม่ได้ไปเรียนอ่ะ นี่มันจะแปดโมงแล้วนะ!” คนตัวเล็กบ่นออกมาแล้วก็ยื่นนาฬิกาที่เจ้าตัวใส่ที่ข้อมือให้อีกคนดู

 

เชี่ยย แล้วไมไม่ปลุกกูวะคนที่เพิ่งตื่นนอนรีบลุกตัวขึ้นจากเตียงแล้วไปหยิบผ้าขนหนูที่ตากอยู่บนราวแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที

 

ก็ปลุกแล้วนี่หว่า ไม่ตื่นเองนิ ช่วยไม่ได้ ชานพูดตามหลังของคนเป็นพี่ที่เพิ่งเข้าห้องน้ำไปเมื่อกี้ด้วยเสียงเบาๆ ขืนพูดดังออกไปมีหวังพี่ซูนยองได้กลับมาเขกหัวเขาแน่

 

                    สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อ อี ชาน หรือจะเรียกว่า ชาน เฉยๆ ก็ได้ ผมเพิ่งจะขึ้น ม.4 เอง ผมรู้สึกอยากโตไวๆ แล้วอ่ะ555555 ไม่รู้ว่าทำไมนะ แต่ผมรู้สึกอยากโตไวๆ อ่ะ55555 ตอนนั้น ก่อนที่ผมจะย้ายมาอยู่ที่โซล (บ้านเกิดผมอยู่ที่อิกซาน) แม่ผมก็บอกว่ามีลูกของเพื่อนแม่ที่สนิทด้วยเรียนที่เดียวกับผม ก็เลยฝากให้ผมมาอยู่กับพี่ซูนยอง ซึ่งพี่เขาอยู่ ม.5 เวลาไปโรงเรียนก็ไปพร้อมกันนะ ถึงจะสายบ้าง แล้วตอนกลับก็กลับพร้อมกัน มันเป็นอะไรที่ผมรู้สึกอบอุ่นเวลาที่ผมอยู่กับพี่ซูนอ่ะ ถึงจะขี้ดุ ปากปีจอ ขี้บ่น ขี้เหนียว ใจร้าย ขี้โม้ พูดมาก กวนทีน ชอบแกล้ง ...

 

...แต่ผมก็ดันไปหลงชอบพี่เขาซะได้...

 

ติดกับแล้วมั้ยล่ะชาน หึ ...

 

 

   

                   เวลาผ่านไปยี่สิบนาทีพี่ซูนก็ออกมาจากห้องนอนแล้วเข้ามาที่ห้องครัวเพื่อที่จะมาหาของกินตอนเช้า และแล้วพี่เขาก็หยิบขนมปังไส้แยมสตอเบอร์รี่ที่ผมทำตั้งไว้บนโต๊ะออกมาแล้วคาบไปใส่รองเท้าหน้าประตูทันที ผมที่กำลังเดินไปที่ประตูเพื่อที่ใส่จะรองเท้าด้วย พี่ซูนยองรีบวิ่งออกไปแล้วไปรอผมที่หน้าลิฟต์แล้ว

 

เตี้ยย เร็วๆ ดิวะ วันนี้อาจารย์นัมจุนคุมนะเฟ่ยยตื่นสายเองยังจะมาเร่งคนอื่นอีก -3- อาจารย์นัมจุน? ใครอ่ะ ไม่คุ้นหู

 

คร้าบๆ ไปแล้วคร้าบบผมปิดประตูแล้วรีบวิ่งไปที่หน้าลิฟต์ทันที พี่ซูนกดลงแล้วแต่เครื่องมันยังค้างอยู่ทีชั้น 12 อ่ะ

 

พี่ ผมว่าเราลงบันไดไปจะเร็วกว่าไหมพี่เราอยู่แค่ชั้น 4 เองนะ

 

เออๆ ไปๆ พูดเสร็จพี่เขาก็นำทางผมไปทาง ทางหนีไฟ ทันทีเพื่อที่จะลงบันไดไป จะรีบไปไหนวะ ไปสายนิดหน่อยก็แค่น่าจะให้ลุกนั่ง

 

ช่างเหอะ ..

 

                         พอมาถึงชั้นล่างสุดผมเหลือบมองไปที่ลิฟต์ ลิฟต์มันก็ยังค้างอยู่ที่ชั้น 12 อยู่เลย คิดถูกแล้วล่ะที่ลงบันไดมา

 

                          เราสองคนรีบวิ่งไปที่หน้าป้ายรถเมล์ คืออีก 3 ป้ายอ่ะถึงจะถึงโรงเรียนซึ่งมันก็ไกลอยู่...แล้วก็อีก 10 นาทีคือจะเข้าแถวแล้วอ่ะ โอ้ยยยย ทำไงดีวะ หิวก็หิว

 

พี่ซูน ผมหิวอ่ะผมพูดออกไปในขณะที่ยืนรอรถอยู่

 

เอ้าแล้วทำไมไม่กินมา บนโต๊ะกูยังเห็นขนมปังอีกชิ้นนึงนิ เอ้ยย! รถมาแล้ว ไปกินที่โรงเรียนนะ ไหวป้ะพี่ซูนเอามือมาแตะที่ไหล่ผม แล้วก็พูดออกมาด้วยความ...อะไรล่ะ ห่วงหรอ ไอ้พี่ซูนมันเคยห่วงผมซะที่ไหนล่ะ -3- เชอะ ก็เพราะใครล่ะที่ทำให้ผมหยิบขนมปังออกมาไม่ทันอ่ะ เพราะผมเองนี่แหละ5555555 ก็ต้องจัดตารางเรียนก่อนนี่นา แล้วไหนคนตรงหน้าจะมาบอกให้ผมรีบอีก โอ้ยยยยย หิวโว้ยยยยยยยย!!

 

                               พอพวกผมขึ้นมาบนรถ ก็ปรากฏว่าภาพที่ผมเห็นนั้น ที่นั่งมันก็เต็มครับ แต่ยังเหลืออีกที่นึงให้นั่ง แต่ผมเหลือบไปเห็นคุณยายที่กำลังเดินขึ้นมา ตอนแรกผมก็ว่าจะเข้าไปนั่งแต่ผมก็หลีกทางให้คุณยายนั่งก่อน คุณยายยิ้มมาให้ผมแล้วก็บอกขอบคุณ ผมก็เลยยิ้มให้คุณยายแล้วก็หันมาโหนราวยืนกับพี่ซูนต่อ เรื่องยืนน่ะ..ไม่เป็นไรหรอกทนได้ แต่จะดีกว่านี้ถ้าผมไม่ได้ยืนอยู่ข้างหน้าพี่ซูนแล้วก็หลังผมติดกับหน้าอกเขาแบบนี้ ฮืออออออ ใจมันเต้นรัวเลยอ่ะ โอ้ยยยยย

 

เอี๊ยดดด!

 

                                  เสียงรถเบรกกระทันหันตรงสี่แยกไฟแดง ตอนนี้เราผ่านมาสองป้ายละ สองป้ายที่ผมต้องทนยิ้ม ต้องกลั้นยิ้มแบบนี้น่ะหรออ!! มันอัดอั้นนะเฟ่ยยยยย! แล้วพอไฟเขียวรถก็เคลื่อนขับออกไปแล้วมันก็ถึงป้ายที่ 3 แล้วด้วยซึ่งผมต้องลง...

 

ชาน ไปได้แล้ว .. ชาน .. ไอ้ชาน!” พี่ซูนยองดึงแขนผมแล้วก็เรียกผมเพื่อดึงสติกลับมา

 

เป็นไรเนี่ยย ไปได้แล้วพี่ซูนยองพูดเสร็จก็เดินลงจากรถไปเลย

 

กะ..ก็..เขินนี่หว่า

 

...

 

เร็วๆ รีบวิ่งเลยเสียงอาจารย์ผู้ชายที่กำลังพูดเพื่อกระตุ้นนักเรียนที่มาสายรีบวิ่งให้เสร็จ ซึ่งผม..โดนครับ TT ตอนนี้โคดเหนื่อยเลย หิวก็หิว วิ่งมา 4 รอบสนามละ อีกรอบเดียว ผมจะเป็นลมกลางทางมั้ยเนี่ยยย โอ้ยยยเกิดเป็นชานมันต้องอึดดิวะ T T

 

ฮือออออ ผมนี่รู้ซึ้งเลยว่าจารย์นัมจุนโหดแค่ไหน

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

แฮ่กๆ

 

                               เสียงเด็กนักเรียนที่โดนวิ่งรอบสนามเพราะมาสายก็พักกันอย่างหอบเหนื่อย เหงื่อแต่ละคนนี่เต็มหลังเลย ถ้าผมเป็นผู้หญิงนะป่านนี้ผมคงกรี้ดเจ้าพวกนี้ไปละ หุ่นแต่ละแบบสุดยอดมากก บอกได้คำเดียวเลยว่า แซ่บ! ดีละที่โรงเรียนนี้ไม่มีผู้หญิง ไม่งั้นคงเสร็จพวกนางๆ แน่ เหอะ

 

แถวตรง!” อาจารย์หัวหน้าฝ่ายระดับพูดสั่งออกมาด้วยเสียงที่โหด ทำให้เด็กๆ ที่แทบจะทรุดไปนั่งกับสนามก็รีบตัวตรงขึ้นมาทันที อาจารย์ก็พูดบ่นไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาเลิกแถว

 

เอาล่ะ แยกย้ายไปเข้าห้องเรียนได้

 

ครับ!” ผมหันหลังมาหาพี่ซูนยองที่ตอนนี้กำลังเช็ดเหงื่อตัวเองที่ไหลออกมาเป็นสายตามบริเวณใบหน้าของเขาทำให้มันดูเซ็กซี่มาก..อื้อหือออ...ถ้าจะไหลแบบนี้นะ ฆ่ากูเถอะ TT กูยอมม

 

“…เอ่อ...ผมไปเข้าห้องก่อนนะผมหันหลังไปพูดกับพี่ซูนก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องเรียนแต่เหมือนตัวผมโดนใครสักคนจับที่กระเป๋าแล้วก็ดึงกลับไป ผมหันไปสบตากับอีกคนอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วก็ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ พร้อมกับหลบตาคู่นั้นแล้วหันไปมองทางอื่นแทน

 

เชี่ยเอ้ยยยย กูเขินนะเฟ่ยยยย! ไอพี่บ้า!

 

เดี๋ยวจะไปไหน มึงทำให้กูมาสายนะ มึงต้อง...ใครกันแน่เนี่ย โอ้ยยยย ซวยแล้วๆ...คราวนี้เขินไม่ออกละ อย่างนี้ต้องรีบเผ่นก่อนที่เจ้าตัวจะพูดอะไรออกมาซะละ ไม่งั้นยาวแน่ๆ

 

 

เห้ย! พี่จีพี่ฮ่าว! หวัดดีฮะ!” ผมทำเป็นพูดแล้วมองไปทางด้านหลังพี่ซูนแล้วทำเป็นโค้งให้ แล้วพอพี่เขาปล่อยกระเป๋าผม คราวนี้แหละ วิ่งงงงงงงงง!!!

 

ไอ้ชานนนนนนนนนนนน!! กูยังพูดไม่จบนะโว้ยยย!!” ฮ่าๆๆๆ แล้วไงครับ

 

 

ชาน วันนี้มึงมาสายช้ะพอผมเข้ามาในห้องปุ๊ปเพื่อนสุดรักอย่างซึงกวานก็เอ่ยถามผมออกมา

 

เออใช่ โคดเหนื่อยเลย แม่งจะโหดไปไหนไม่รู้ ให้วิ่งรอบสนาม 5 รอบ สนามบอลนะครับ ไม่ใช่สนามตะกร้อ ฟวยผมพูดพร้อมกับเอากระเป๋าวางลงข้างๆ ไอ้น่อน (หรือเวอร์นอน)

 

อาจารย์นัมจุนนี่หว่า แม่งโหดเป็นไหนๆ ใครๆ ก้รู้เอ่อ..ขอโทษครับเพื่อน กูไม่รู้ -.-

 

กูนี่ดีนะมาถึงก่อน 5 นาทีไอ้น่อนพูดออกมาก่อนจะยกยิ้มเบาๆ

 

เหอะ พวกมึงต้องดูกู กูมาถึงก่อนพวกมึงเป็นชั่วโมงเลยนะเว่ยคราวนี้บูมันอวดบ้าง (ซึงกวาน: บู ซึงกวาน  บูผมเอามาจากนามสกุลมันครับ)

 

ก็มึงมาทำเวรตอนเช้าป้ะล่ะคราวนี้ไอน่อนสวนกลับไป มันถึงกับไปต่อไม่ถูกเลยครับ55555555 ก็ถูกของมันก็วันนี้เป็นเวรมันนิ ก็ต้องมาเช้าอยู่แล้วป้ะวะ55555555

 

เอาล่ะๆ นั่งกันให้เรียบร้อยเสียงผู้หญิงแก่ ที่อายุราว 40 เดินเข้ามาในห้องแล้วบอกกับพวกเรา

 

 

...อาจารย์คนนี้อีกแล้วหรอวะ...หมอนอยู่ไหน หมอนนน!! คาบนี้กูได้หลับอีกแน่ๆ T T

 

 

...ประวัติศาสตร์...เกาหลี...ได้เริ่มต้นแล้ว...

 

 

เอาล่ะ เปิดหนังสือไปที่หน้า 50 ... !@#$%^&*()+|=-*>?$%#@^*(!=0=...”

 

                                     แล้วหลังจากนั้นครูก็อ่านให้พวกเราฟังๆไปเรื่อยๆ โต๊ะของพวกผม 3 คนอยู่แถวหลังสุด ฝั่งซ้ายสุด ติดริมหน้าต่าง ซึ่งผมนั่งกับไอน่อน ส่วนหน้าผมก็เป็นไอบู ส่วนข้างๆ มันก็ไม่มีครับ ซึ่งนั่งข้างหลังมันสะดวกมากๆ กับการเล่นเกมส์หรือทำกิจกรรมอย่างอื่น ฮ่าๆ ผมสังเกตมองทุกคนในห้อง ก็เห็นแต่ละคนเหมือนจะหลับกันหมดแล้วอ่ะ มีแต่ไอบูนี่หลังที่นั่งหลังตรง ฟังครูจดตามที่ครูพูด เห็นอย่างนี้แล้วไอบูมันก็เรียนเก่งนะครับ แถมได้เป็นหัวหน้าห้องอีกด้วย ตอนผมเห็นมันครั้งแรกผมไม่คิดว่ามันจะเรียนเก่งขั้นเทพแบบนี้เลยนะ ฮ่าๆๆ เพราะงี้สินะ เขาถึงได้บอกว่าอย่ามองคนจากภายนอก

 

                                     ส่วนไอน่อนมันก็ก้มลงเล่นโทรศัพท์อยู่ใต้โต๊ะ เป็นแบบนี้ทุกคาบแหละครับ มันเล่นอย่างเมาส์มันส์อย่างใจจดใจจ่อมาก คือถ้ามันจะตั้งใจเล่นขนาดนี้นะ ไปแข่งเกมส์ในระดับทีมชาติเลยไหม (ถ้ามี) ผมว่ามันชนะชัวร์ๆ = =

 

                                     ส่วนผมหรอ...ก็ได้แต่นั่งเท้าคางมองคนอื่นไปทั่วแบบเบื่อๆ แบบนี้ต่อไปแหละครับ ความหิวของผมมันได้เจือจางไปละ ตอนนี้ในหัวผมมันว่างเปล่ามาก คือไม่อยากทำอะไร อยากนอน ง่วง ผมเริ่มที่จะเอาหน้าฟุบลงกับโต๊ะมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็เอาแขนทั้งสองมารองไว้ แล้วหลังจากนั้นผมก็ตะแคงตัวแล้วมองออกไปที่นอกหน้าต่าง...พอมองออกไปก็รู้สึกดีขึ้นเยอะแฮะ แสงแดดอ่อนๆ แบบนี้กับลมอ่อนๆ ที่พัดเข้ามาแบบไม่แรงมาก มันทำให้ผมรู้สึกดีจนผมสามารถหลับได้เลยแหละ เฮ้ออออออ เบื่อจังงง คิดถึงพี่ซูนยอง..

 

                                      ...พูดถึงพี่ซูนแล้วเรื่องเมื่อเช้าผมยังเขินพี่เขาไม่หายเลยอ่ะ คือแบบหน้าอกพี่เขาเห็นเรียบๆ ราบๆ แบบนั้นนะ แต่อยากบอกว่ามันก็แข็งแล้วก็แกร่งเหมือนกันนะครับ ชานสัมผัสมาแล้วววว ฮื้ออออออ คิดแล้วก็ฟินน >//////< 

 

พี่ซูนยอง...ผม... ร่างเล็กค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงแล้วก็เผลอพูดชื่อของอีกคนออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วหลังจากนั้นเขาก็หลับตาพริ้มสนิทไปเรียบร้อย และเหมือนจะเริ่มจินตนาการภาพในความคิดของเขาไปเป็นอันที่เรียบร้อยแล้วด้วย

 

 

คนอย่าง อี ชาน น่ะไม่เคยเป็นฝ่ายชอบและแอบมองใครมาก่อนนะ..




จนกระทั่งมาเจอกับผู้ชายคนนั้น...

 

 

 

 ...ควอน ซูนยอง...









Talk : เป็นไงบ้างง มาลงอินโทรไว้ก่อนนน 555555 งงๆ กันบ้างมั้ยคะ ถ้างงตรงไหน หรือไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามไรต์ได้นะคะ ไรต์พร้อมตอบเสมอค่ะ อิอิ ^^ หลายคนคงฝันหวานอยู่ใช่ม้าาา ไรต์ก็คงต้องขอตัวไปนอนบ้างแล้ว 5555555 บ้ายบายค่ะ ฝันดีน้าาา ฝันถึงไรต์ด้วย55555555 รับรองฝันดีแน่ๆ 55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #28 หมูดำพิกขุ (@ikonwinner1023) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 17:27
    ฉากบนรถเมย์เป็นอะไรที่ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ฟินนน
    #28
    0
  2. #1 flim fin (@finfinnoi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 22:24
    ชอบๆ ต่อไวๆนะ
    #1
    0