Game of Creation(ประกาศิตเทพมารแสวงพ่าย)

ตอนที่ 24 : EP.22 ชีวิตใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,954
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ก.ย. 58




    Game of Creation ภาค ประกาศิตเทพมารแสวงพ่าย


EP.22 ชีวิตใหม่

 

            แม้ว่าจะเป็นเวลาใกล้รุ่งมากแล้ว แต่ความมืดมิดก็ยังปกคลุมทั่วทั้งแผ่นฟ้า ร่างสูงโปร่งของซันซั่งเทียนยามนี้จมอยู่ใต้สายธารน้ำไหล บริเวณแอ่งกระทะเล็กๆ ไม่ไกลจากที่พักเมื่อตอนหัวค่ำมากนัก ชายหนุ่มหลับตานิ่งปล่อยให้ความความเย็นซึมซับเข้าสู่ร่างกาย ราวกับต้องการผ่อนปรนความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ภายในจิตใจ แม้เวลาจะผ่านไปกว่าชั่วยามแล้ว ก็ไม่มีทีท่าว่าเขาจะขึ้นมาจากใต้สายน้ำเลยแม้แต่น้อย ส่วนเจ้าเสือดำตัวร้ายยามนี้กลับถูกฝังไว้ใต้ดิน ภายหลังจากที่เขาปลูกถ่ายบางสิ่งเข้าไปในร่างของมัน ราวกับดักแด้ที่รอวันลอกคราบ

          --“จะมีประโยชน์อะไรที่จะมานึกกังวลใจเอาป่านนี้ ทำไมไม่คิดให้ดีก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไปล่ะ ”--

          ซ่า! เสียงน้ำแตกกระเซ็นกระจายไปทั่ว ร่างสมส่วนพุ่งขึ้นสู่เบื้องบนสูงราว 10 เมตร เหมือนลูกธนูที่ถูกยิงออกจากแล่งด้วยความเร็ว เจ้าของดวงตามรกตกวาดสายตามองไปรอบๆ ท่าทางอารมณ์เขาจะไม่ค่อยดีนัก แววตาวูบไหวเหมือนคนที่กำลังสับสนเรื่องอะไรสักอย่าง ร่างนั้นลอยอยู่กลางอากาศราวกับว่าไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง มือทั้งสองข้างของเขากำหมัดแน่นก่อนจะซัดลงสู่เบื้องล่างคล้ายต้องการระบายอารมณ์

        ตูม! เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ตามมาด้วยเสียงฝูงสัตว์แตกตื่นวิ่งหนีไปทั่วทั้งผืนป่า แอ่งกระทะของลำธารกลายสภาพเป็นหลุมลึก 5 เมตร ร่างนั้นร่อนลงสู่พื้นน้ำที่ไหลกลับมารวมกันที่จุดศูนย์กลางหลังเหตุการณ์สงบ ก่อนที่เขาจะสะบัดแขนหมุนกายทะยานตัวเข้าสู่ฝั่ง ใบหน้าของซันซั่งเทียนในยามนี้ปราศจากแววซุกซนเจ้าเล่ห์เหมือนแต่ก่อน มันเต็มไปด้วยความสับสนและกังวลใจเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่าง

          --“โดนจี้ใจดำเข้าหน่อย ทำเป็นของขึ้นไปได้”--

          “เงียบสักทีได้ไหม? ไกอา!”เขาตวาดเสียงก้อง “คนยิ่งกำลังคิดมากอยู่”

            --“นายไม่เชื่อใจพลังของจารึกแรกกำเนิดส่วนแกนกลางรึไง?”--

           “ก็เพราะเชื่อนะสิ ผมถึงไก้กังวลแบบนี้” เขาตอบ พร้อมกับชำเลืองมองร่างของใครสักคนที่นอนแน่นิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ชายหนุ่มถอยหายใจเฮือกใหญ่พร้อมเบือนหน้าออกห่าง พลางแหงนมองกลุ่มดาวที่ทอประกายระยิบระยับบนท้องฟ้า

            --“นายกำลังกลัวว่าลูกชายคนแรกของนาย จะได้ส่วนหนึ่งของนายติดตัวไปด้วยใช่ไหม? กังวลว่าเขาจะมีนิสัยเอาแต่ใจไม่ยอมฟังใคร แถมยังพร้อมที่จะกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ และทำเรื่องชั่วร้ายได้ตลอดเวลาสินะ”--

           “ใช่!”ซันซั่งเทียนยอมรับ

           --“นั่นก็วิตกจริตเกินไป! นายไม่คิดบ้างรึไงว่าเขาอาจจะได้นิสัยส่วนที่ดีๆไปแทน”--

           “ผมอาจจะคิดผิดก็ได้ที่อยากมี...”ท้ายประโยคเขาพูดเสียงเบาเสียจนไม่มีใครได้ยิน ซันซั่งเทียนกางฝ่ามือยกขึ้นหันไปหาโขดหิน ประกายแสงห้าสีเรืองรองรอบๆนิ้วทั้งห้า อันเป็นสัญลักษณ์ของดรรชนีกระบี่เก้าลำนำ ราวกับต้องการทำลายผลงานของตัวเองก่อนที่มันจะแสดงผลเป็นรูปเป็นร่าง ซึ่งอานุภาพดังกล่าวคงสร้างความเสียหายให้กับป่าไม่น้อย

          --“ตั้งแต่กลับออกมาจากฐานลับ นายอ่อนไหวเกินไปรึเปล่า?”--

         “ผม...”ชายหนุ่มพูดอะไรไม่ออกพลางหรี่ตาลงครุ่นคิด

          --“ฉันเตือนหลายครั้งแล้ว ว่าอย่าใช้ระบบโลกเสมือนจริงกับบรรดาซีรีย์ที่อยากดู เพราะมันจะทำให้ความอิจฉาริษยาภายในใจของนาย ปรากฏออกมาอย่างเด่นชัดผ่านความคิดและการกระทำ มันจะทำให้นายสับสนคิดอะไรไม่รอบคอบ ถึงได้ตัดสินใจให้ชีวิตใหม่กับหมอนี่ ทั้งๆที่พึ่งเจอกันไม่ถึงวัน นิสัยใจคอก็ยังไม่รู้จักดี พอลงมือลงแรงไปแล้วนายถึงต้องมาคิดกังวล ถึงผลพวงที่จะตามมาแบบนี้ ”--

         “ต้องการจะพูดอะไรกันแน่ ไกอา..”

         --“มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ! ความเหงาไม่ใช่สิ่งที่ผิดหรอกคู่หู จารึกแห่งแกนกลางนั้นเชื่อมต่อกับจิตใจของนายเสมอ ความสามารถพิเศษต่างๆถึงได้วิวัฒนาการ ไปในแนวทางที่นายต้องการอยู่เสมอๆ หมอนั่นเองก็เช่นกันเขาอาจจะตื่นขึ้นมาในรูปแบบใหมที่ไม่ใช่มนุษย์ อาจจะกลายเป็นแวมไพร์พันธุ์พิเศษยุคใหม่ เหมือนที่นายเคยหวังจะได้เห็นจากพวกบรรดาซีรีย์ต่างๆในโลกเสมือนจริงยังไงล่ะ”--

           “จะบอกให้ผมทำใจให้สงบ แล้วคาดหวังกับผลงานชิ้นแรกสินะ ไกอา”ซันซั่งเทียนคลายพลังปราณออกพร้อมกับลดมือลง

           --“ประมาณนั้นล่ะ! ไม่ว่าผลมันจะออกมาในรูปแบบไหน ก็ไม่เกินมือนายหรอกคู่หู”--

           “นั่นสินะ!”แววตาที่เคยหม่นหมอง พลันเปล่งประกายสุกใส “สงสัยว่าภาคีหัตถ์แห่งมัจจุราชที่ผมคิดจะสร้าง คงได้กลายมาเป็นรังของแวมไพร์ยุคโบราณแน่ๆคราวนี้”

            เสียงหัวเราะสดใสก้องขึ้น  รอยยิ้มเจ้าแผนการกลับมาปรากฏอีกครั้งหนึ่ง...




            ประกายสีทองแต้มขอบฟ้าพร้อมเสียงไก่ป่าร้องขับขาน รุ่งอรุณวันนี้ดูจะสดชื่นกว่าทุกๆวันที่ผ่านมา ร่างสมส่วนของซันซั่งเทียนนั่งอยู่บนโขดหินใหญ่ เฝ้ามองว่าที่บุตรชายผู้นอนแน่นิ่งไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมาสักนิด ดวงตาสีมรกตคู่สวยสำรวจเรือนร่างเปลือยอย่างพิจารณา บาดแผลทั้งหลายเลือนไปหายไปเกือบหมด คงเหลือเพียงรอยสีขาวจางๆบริเวณบาดแผลเดิม ไม่นานนักซีหลางก็เริ่มมีปฏิกิริยา นิ้วมือนิ้วเท้าเริ่มขยับทีละเล็กละน้อย

           “อรุณสวัสดิ์ ซีหลาง” เสียงหนึ่งแว่วขึ้นท่ามกลางแสงแดดสีทองยามอรุณรุ่ง

           ไม่มีการตอบกลับใดๆจากชายหนุ่ม ผู้ที่กำลังตะกายตัวลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน ดวงตาที่เคยเป็นสีดำสุกใส พลันเปลี่ยนเป็นสีทับทิมเลือดนกทอประกาย ซึ่งดูเหมือนว่าตราบจนสิ้นกัลปาวสาน ความงามเช่นนี้ก็จะไม่มีวันสูญหาย ผิวกายที่เคยขาวเหลืองยามนี้ซีดเซียวลงมาก ร่างสันทัดลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ไม่เหมือนคนที่พึ่งพื้นจากอาการบาดเจ็บสาหัสเลยสักนิด แววตาของเขาเลื่อนลอยคล้ายคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ใบหน้าคมคายซึ่งแฝงความยียวนกวนประสาทเอาไว้ค่อยๆหันไปทางต้นเสียง เวลานี้ความสนใจทั้งหมดของผู้ที่พึ่งกลับมาจากความตายนั้น เพ่งไปเจ้าของใบหน้าหล่อเหลากับดวงตาสีมรกตคู่สวย

          “หลับสบายดีไหม?” เสียงนุ่มกล่าวถาม

          “ครับ” เจ้าของร่างสันทัดตอบกลับ ใบหน้ากวนๆมีรอยยิ้มน้อยๆบริเวณมุมปาก ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเย็นชาราวกับคนแปลกหน้า “ข้า...เอ่อ...ผม..อ่า...เรา...เคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่าครับ?”

         “ถามตัวนายเองดูสิ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนใบหน้าคมคาย

         ดวงตาสีแดงเลือดนกสบกับดวงตาสีมรกตคู่สวย ความรู้สึกผูกพันบางอย่างพลันถาโถมเข้ามาภายในจิตใต้สำนึกของเขา ซีหลางพยายามสะลัดความรู้นั้นออก แต่ดูเหมือนว่ามันจะยากเกินความสามารถของตัวเขา ซันซั่งเทียนไม่รีบร้อนใดๆ เพียงขยับกายทะยานตัวลงจากโขดหิน ก่อนจะหันหลังส่งสายตากวนประสาททักทายคนที่พึ่งกลับมาจากความตาย

          “ผม..อ่า..ข้า...ไม่แน่ใจ”น้ำเสียงนั้นแฝงความสับสนอยู่หลายส่วน

          “ตื่นมาใหม่ๆคงจะหิว เราไปหาอะไรทานกันดีกว่า” น้ำเสียงของซันซั่งเทียนแฝงเลศนัยเอาไว้ไม่น้อย “ตามมาสิ”

          “ครับ” แม้จะยังงงๆเบลอๆอยู่แต่ซีหลางก็ขานรับไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าผู้ชักชวนทะยานตัวข้ามลำธารมุ่งไปเบื้องหน้า เขาก็พลันออกแรงวิ่งตามในทันทีก้าวกระโดดเพียงครั้ง ก็พุ่งข้ามลำธารกว้างสองเมตรไปได้อย่างง่ายดาย ครั้นเท้าหยั่งลงพื้นก็เป็นหลุมลึกเกือบ 10 เซนติเมตร เจ้าของดวงตาสีทับทิมเลิกคิ้วสูง คล้ายสงสัยในพละกำลังของตัวเองอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะสลัดความคิดฟุ้งซ่านแล้ววิ่งไล่ตามไปด้วยความเร่งรีบ

          ครึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งสองหนุ่มก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไกลจากที่พักแรมริมลำธารเกือบ 50 ลี้ หมู่บ้านอันห่างไกลจากตัวเมืองยามนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงและควันดำคละคลุ้ง  เสียงร้องระงมของชาวบ้านผู้ถูกรังแกดังก้องไปทั่วบริเวณ  ซีหลางยืนมองอยู่ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขากำหมัดแน่นรู้สึกเกรี้ยวกราดอย่างที่สุด ดวงตาสีแดงวาวโรจน์ขึ้นพร้อมกับแยกเขี้ยว จิตสังหารพวยพุ่งเกือบถึงขีดสุดก่อนจะกระโดดไปด้านหน้าเพื่อตรงเข้าหมูบ้าน

         “หยุด!” ซันซั่งเทียนกล่าวขึ้นแผ่วเบา

          ดั่งคำประกาศิตร่างของซีหลางพลันชะงักหยุดนิ่ง ชายหนุ่มหันกลับมามองผู้ออกคำสั่งด้วยความสงสัย

         “ครับ” เขาตอบสั้นๆ ความรู้สึกทั้งหมดเมื่อครู่พลันสลายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน

         “วรยุทธ์ก็ไม่มีจะเอาอะไรไปสู้กับพวกนั้น” ซันซั่งเทียนเหยียดรอยยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะหันไปมองต้นไม้ต้นหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มตวัดมือยิงดรรชนีกระบี่ออกไปตัดต้นไม้นั้นจนล้มครืนลง  แล้วจึงวาดนิ้วมือไปมาอย่างต่อเนื่องเพื่อเฉือนเนื้อไม้ออก บรรจงสลักหน้ากากไม้ออกมาเป็นรูปลักษณ์ค้างคาว ซึ่งเป็นตัวแทนของแวมไพร์และความกลัวในความคิดของเขา พร้อมกับสร้างโลหะจากเศษไม้ทำเป็นเส้นๆใช้ยึดหน้ากากกับศีรษะ จากนั้นส่งให้กับซีหลางทันทีที่แล้วเสร็จ

         “นี่คือ?”

         “สัญลักษณ์ของนาย หัวหน้าหน่วยค้างคาวราตรี ใต้สังกัดภาคีหัตถ์แห่งมัจจุราช” ซันซั่งเทียนยิ้มร้าย จากนั้นจึงวางมือทาบทับลงบนบ่าของซีหลาง พลังสายหนึ่งแทรกซึมเข้าไปภายในร่าง สมองของเขาเริ่มถูกกระตุ้นทำให้เกิดปฏิกิริยาบางอย่าง เหมือนการส่งผ่านความรู้ทางโทรจิต“เพื่อสร้างฐานอำนาจในการทำสงครามกับคนที่ผมกำลังไล่ล่าอยู่ ผมได้คิดค้นวรยุทธ์ขึ้นมา 10 แขนง แม้จะยังไม่สมบูรณ์แต่ก็พอแก้ขัดได้อยู่ วันนี้จะมอบให้นายไปทดสอบอย่างหนึ่งก่อนดูสิว่าจะเข้ากับพละกำลังที่เหมือนแวมไพร์ของนายรึเปล่า”

          --“มันยังไม่สมบูรณ์เลยนะ เดี๋ยวก็ขายหน้าเขาหรอก”--

         “ไม่ต้องห่วงหรอกไกอา อย่างน้อยๆผมก็มอบพลังวัตรให้ไปตั้ง 100 ปีเลยนะ”

         “นี่มัน!”ซีหลางอุทานเมื่อสัมผัสได้ถึงขุมพลังและความรู้ที่ปรากฏขึ้นภายในตัว

         “ไปฆ่าพวกทหารแล้วช่วยชาวบ้านสิ ผมจะรอดูว่านายจะทำได้ดีแค่ไหน” สิ้นคำอนุญาต ร่างของชายหนุ่มผู้เกิดใหม่ก็วิ่งตะบึงไปยังหมู่บ้านในทันที เมื่อซีหลางลับตาไปซันซั่งเทียนก็พลันทำสีหน้าเรียบเฉย

          --“เป็นอะไรไป”--

          “เขาเชื่อฟังมากเกินไป ผมไม่ได้ต้องการหุ่นเชิดแบบนี้”

          --“มันพึ่งเริ่มต้นเอง จิตใจของเขายังคงแปรปรวนอยู่มาก จากการตรวจสอบเบื้องต้น ลูกชายนายมีแนวโน้มที่จะกลายเป็นแบบที่นายต้องการเกือบ 70% ถือว่าสูงอยู่นะ”--

          “ขอให้จริงเถอะ”เขากล่าวพร้อมกับมองไปยังหมู่บ้าน เพื่อชมผลงานของตัวเอง

           

          อีกไม่นานนิยายเรื่องใหม่ของไรเตอร์ ก็จะลงให้อ่านแล้วนะครับ ภายหลังจากไปปรับปรุงพล็อตเรื่องใหม่นิดหน่อย เป็นแนวแฟนตาซีเรื่องราวเหนือธรรมชาติที่ไม่มีกลิ่นอายของกำลังภายในเลยสักนิด แถมยังไม่ใช่แนวตลาดตามกระแสอีก ยังไงก็ฝากเพื่อนๆช่วยติชมด้วยนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,707 ความคิดเห็น

  1. #3280 นักอ่านโนเวล (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 14:33
    เด็กหญิงมาด้วยไปไหนแล้ว
    #3,280
    0
  2. #3220 -~+*. JoHanNa.*+~- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 17:00
    ลุ้นสุดๆ รออ่านเรื่องใหม่ด้วยคนค่ะ~~
    #3,220
    0
  3. #3219 slzyzero (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 14:43
    รอติดตาม
    #3,219
    0
  4. #3217 สิ้นเสียงปักษา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 09:41
    อ่ะ ลูกคนแรกเกิดแล้ว ลุ้นกันต่อค่ะ
    #3,217
    0
  5. #3216 skylord (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 07:26
    ก้าวเดินไปในทางของตัวเองนั้นละครับดีแล้ว อย่าให้กระแสบ้าบอ มาทำให้งานเขียนของท่านต้องชิบหาย ผมติดตามท่านมาตั้งแต่ภาคแรก เพราะงั้นบอกได้เลยว่าผมชอบมากครับ ไม่ต้องไปสนใจเสียง หมาเห่า ไก่ขัน สู้ๆครับ เอาใจช่วย
    #3,216
    1
    • #3216-1 ทาคาโตะ(จากตอนที่ 24)
      24 กันยายน 2558 / 09:22
      กดไลค์
      #3216-1
  6. #3215 Palukchok Thepphichai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 07:22
    ค้างงงง
    #3,215
    0
  7. #3214 นายตัวร้าย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 05:54
    สนุกมากเลยนะ
    #3,214
    0
  8. #3213 กินะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 04:46
    สนุกมากจร้า รออ่านตอนต่อไป
    #3,213
    0
  9. #3212 ๏ปลิงหลงทาง๏ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 03:15
    ไม่ใช่นิยายตลาดดีแล้วค่ะ ทุกวันนี้เจอแต่แนวเดิม ๆ ก็เบื่อ 
    รอติดตามนะคะ

    #3,212
    0
  10. #3211 Cocoz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 01:32
    สนุกมากครับ 
    #3,211
    0
  11. #3210 Don (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 01:01
    ผมจะรอติดตามเรื่องไหม่นะครับ แนวตลาดเบื่อแล้ว
    #3,210
    0
  12. #3209 mak663 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 00:36
    ตามต่อ
    #3,209
    0
  13. #347 อ้นคุง_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 23:40
    ขอบคุณครับ

    เป็นกำลังใจให้ครับ
    #347
    0
  14. #345 chang0 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 23:14
    ความเห็นที่333 เห็นด้วยเลยถึงไรเตอจะเกริ่นไว้ว่าต้องการครอบครัว วางพล็อตไว้ให้เป็นฮอ่งเต้ แต่เนื้อเรื่องดราม่าบ้าคุณธรรมนี่ยยากเกินรับไหวจิงๆ
    #345
    1
    • #345-1 เพลงพิภพ(จากตอนที่ 24)
      23 พฤษภาคม 2558 / 23:24
      ตัวละครทุกตัวเป็นสีเทา มีทั้งดีทั้งเลวและโลภในตัวเองครับ พวกบ้าคุณธรรมสุดโต่งในเรื่องนี้มีน้อยมากก
      #345-1
  15. #344 ทาคาโตะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 23:13
    ขอบคุณครับที่มาต่ออย่างไว ^_^
    #344
    0
  16. #343 empire (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 22:33
    ออ. กลางเลยครับ ขอวันละสองตอนไม่ได้หรอครับแบบมันค้างอะ

    #343
    0
  17. #342 loliz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 22:10
    เอ่อ หลงเอ๋อ ออกอาการไปก็เท่านั้น นางไม่สนร๊อก โน่นลองพระเอกมันพูดมาซักคำสิ รับรองทำทุกอย่างเลยแหละ
    #342
    1
    • 23 พฤษภาคม 2558 / 23:41
      เหอๆ เรื่องนี้บอกตามตรงสนุกมากหล่ะครับ เเต่ผมรำคาญเจ้าหลงเอ๋อจริงๆ = =
      ความสนุกลดลงไป 40% เลยสำหรับผม
      #342-1
  18. #339 รามิเรส (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 21:53
    ขอบคุนคับ
    #339
    0
  19. #337 มารคิงคอง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 21:46
    หลงเอ๋อ แอบชอบไปก็เท่านั้นเสร็จพระเอกเราอยู่ดี
    #337
    0
  20. #336 หมูโหด (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 21:45
    สนุกมากครับ  กำลังมันเลย
    #336
    0
  21. #335 Poowadeh Suwannarat (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 21:43
    รออ่านตรับมาไวๆนะ
    #335
    0
  22. #333 deem (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 21:34
    ไรเตอร์ รู้สึกไม่ค่อยชอบ หลงเอ๋อ อะ แบบพระเอก ช่วยตั้งเยอะเกิดอนาคตความจำกลับคืน เด๋วอาจจะได้มีดราม่าอีก เหมือนไม่รู้ช่วยทำไม ปล. อย่ามีดราม่าแบบมาฆ่าพระเอกเลยนะ รับไม่ได้บอกตรงๆ
    #333
    0
  23. #331 ไม่ทราบว่าเปงคัย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 21:24
    สนุกมากครับ
    #331
    0
  24. #330 miss Iu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 21:22
    ฆ่า!!!! มันต้องบวก
    #330
    0