Game of Creation(ประกาศิตเทพมารแสวงพ่าย)

ตอนที่ 17 : EP.15 โจรปล้นคุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    12 ก.ย. 58




    Game of Creation ภาค ประกาศิตเทพมารแสวงพ่าย


EP.15  โจรปล้นคุก

 

             ท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างฟ้า เงาร่างสายหนึ่งเหินทะยานข้ามผ่านกำแพงวังหลวงอันสูงใหญ่ ก่อนจะพลิ้วกายร่อนถลาลงสู่บริเวณคุกหลวงด้วยความเงียบสงัด โดยรอดพ้นสายตาบรรดาเวรยามนับร้อย ที่คอยผลัดเปลี่ยนตรวจตราความเรียบร้อยอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ผู้มาเยือนสวมใส่ชุดดำมิดชิดปกปิดใบหน้า หากแต่ประกายคมกล้าจากดวงตาสีมรกตคู่สวยย่อมบอกถึงฝีมือที่ไม่ธรรมดา  เขาบรรจงซัดเข็มอาบยาสลบเข้าใส่เหล่าเวรยาม เข็มเดียวไม่พลาดเป้าเหล่าทหารทอดร่างลงนอนกองกับพื้นคนแล้วคนเล่า ทุกสิ่งเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครทันสังเกตเห็น

            ทันทีที่วิ่งพ้นช่องทางเดินของคุกหลวงเข้าสู่ที่คุมขัง ร่างสูงโปร่งก็เดินเข้าสู่ภายในพื้นที่อับชื้นเต็มไปด้วยฟางและไม้ซีกประกอบกันเป็นกรงที่แน่นหนา ท่วงท่าของผู้มาเยือนดูจะองอาจสง่างามผิดวิสัยโจรปล้นคุก สองมือไขว้หลังค่อยๆเดินกวาดสายตามองบรรดานักโทษที่อยู่ภายใน ฝีเท้าของเขานั้นเบาจนแทบไม่มีใครทันสังเกต นอกจากกลุ่มคนผู้มากประสบการณ์ที่พอจะสัมผัสได้กับกลิ่นยอายที่ไม่ธรรมดา

          “ขอให้คิดให้ดีก่อนที่จะตอบ เพราะหากโกหกก็เท่ากับเชื้อเชิญให้ข้าลงมือสังหาร” เสียงนุ่มที่แฝงด้วยพลังมหาศาลกล่าวขึ้นลอยๆ แต่ทุกคนกลับได้ยินอย่างชัดเจน คนที่นอนหลับอยู่ก็พลันสะดุ้งตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา

            “ไม่ทราบว่าผู้มาเยือนคือใคร มีธุระอันใดในคุกหลวงแห่งนี้?”เสียงหนึ่งกล่าวถาม พร้อมกับชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งที่ลุกเดินออกมาจากมุมห้องขังด้านหลังของเขา

            “ข้าได้รับคำสั่งจากนายข้าให้มาเจรจา” เขาตอบกลับโดยไม่หันกลับไม่มอง “ท่านใช่ญาติมิตรของเหล่าพันธมิตรกวนตง 18 หัวเมืองหรือไม่?”

            “เปล่า ข้าไม่เกี่ยวข้องกับคนเหล่านั้น” เขาตอบกลับพร้อมกับเร่งเร้าพลังวัตรจนห้องขังสั่นสะท้าน ลมปราณแรงกล้าสายหนึ่งกระจายออกมาจากทั่วร่าง นับว่าไม่ด้อยไปกว่ายอดฝีมือที่เขาเคยปะทะด้วย

           “เช่นนั้นข้าย่อมไม่มีธุระกับท่าน”เจ้าของดวงตาสีมรกตกล่าวแผ่วเบา พลางก้าวเดินลึกเข้าไปภายในที่คุมขังนักโทษ มีหลายคนทำท่าทางลนลานคล้ายจะบอกบางสิ่งกับเขาแต่ก็ไม่กล้าบอก

            “เจ้าไม่มีแต่ข้ามี” เสียงดุดันดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องขังที่เปิดอ้าออก ร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์ผู้นั้นปรี่เข้าโจมตีจากด้านหลังด้วยเพลงหมัดอันดุเดือด ไอร้อนระอุสายหนึ่งปะทะเข้ากับชายชุดดำอย่างแรงจนเกิดเสียงดังกึกก้อง ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกหักอย่างต่อเนื่อง นักโทษทั้งหลายพากันเบือนหน้าหนีไม่อยากดูภาพอันน่าสยดสยอง

           ชายฉกรรจ์ผู้นี้มีนามว่า เล่าเคอ เป็นเชื้อพระวงศ์ห่างๆของพระเจ้าเลนเต้ รับหน้าที่เป็นผู้คุมคุกหลวงแต่ต่อมาได้ถูกขับออกจากราชการ เนื่องด้วยนิยมชมชอบการทรมานนักโทษอย่างทารุณ แม้ไม่มีโทษนักก็ชอบทำให้บาดเจ็บปางตาย ต่อมาเมื่อตั๋งโต๊ะยกทัพเข้าเมืองลกเอี๋ยงจึงเข้าสวามิภักดิ์ ตั๋งโต๊ะชื่นชมฝนฝีมือจึงรับไว้ช่วยงาน ทั้งยังไว้ใจให้ทำการดูแลเหล่าญาติมิตรของทัพกวนตง ที่ผ่านมาเขาลงมือสังหารคนที่คิดจะปล้นคุกไปแล้ว 18 ราย

           “ผู้คิดปล้นคุกย่อมต้องตาย!” เล่าเคอคำรามลั่น

          “ข้าก็อยากตายนะ ถ้าเจ้ามีปัญญาทำ” เสียงราบเรียบตอบกลับ

           ผู้คนต่างพากันตกใจเพราะคิดเอาไว้ว่าชายชุดดำต้องตายแน่ๆ แต่ที่จริงแล้วเสียงกระดูกหักนั้นมาจากตัวของเล่าเคอเองต่างหาก มือที่อาบที่ไปด้วยปราณร้อนระอุกลับคดงอไม่เหลือสภาพเดิม เพราะดันไปปะทะกับพลังป้องกันที่แข็งแกร่งของชิ้นส่วนจารึกแห่งการป้องกัน ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงแผดร้องของคนคุมคุกจึงได้ดังไปทั่วบริเวณ

          “วิชามาร” เล่าเคอฝืนเจ็บรวบรวมพลังสกัดจุดห้ามเลือด

           “เปล่าเลย นี่คือความรู้พื้นๆเพียงแต่เจ้าไม่เคยรับรู้” เขาหันหน้ากลับมาพร้อมกับใช้น้ำเสียงเย็นชาโต้ตอบ “ลาก่อน”

            ขาดคำประกายแสงวาบหนึ่งก็พุ่งทะลุศีรษะของเล่าเคอ เขาต้องสิ้นชีวิตลงทั้งๆที่ยังไม่เห็นแม้แต่โฉมหน้าของผู้ลงมือ

           “เอาล่ะ เรามาคุยกันต่อดีกว่า” คนในชุดดำเปรยขึ้นพร้อมกับซัดเข็มออกไปอีกหลายเล่ม โซ่ที่ล่ามประตูที่คุมขังทั้งหมดก็พลันระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ทว่าไม่มีนักโทษคนใดกล้าวู่วาม เพราะพวกเขารู้ดีว่าผู้มาเยือนร้ายกาจเพียงใด การที่สามารถจัดการเล่าเคอที่พวกเขาหวาดกลัวได้ง่ายดาย ย่อมแสดงให้เห็นถึงความต่างชั้นระหว่างพวกตนกับผู้มาเยือน

          “เมื่อครู่ สหายบอกว่าจะมาเจรจา ไม่ทราบว่าเจรจาเรื่องอันใด?”เสียงเฒ่าชรากล่าวขึ้น ภายหลังจากที่เหล่านักโทษนิ่งเงียบอยู่นาน แม้ชายชราจะมีผมเผ้าหนวดเครายุ่งเหยิง ร่างกายทรุดโทรมมอมแมมเพียงใดประกายตาก็ยังเจิดจ้าน่าเกรงขาม

          “ท่านใช่ญาติมิตรของเหล่าพันธมิตรกวนตง 18 หัวเมืองหรือไม่?” คำถามเดิมถูกถามขึ้นอีก

          “ข้ามีนามว่า อ้วนคัง มีศักดิ์เป็นลุงของอ้วนเสี้ยวและอ้วนสุดสองพี่น้อง” แม้น้ำเสียงจะอ่อนล้าแต่ท่วงท่าการวางตัวก็ยังน่าเกรงขาม

          “คำพูดของท่านพอจะมีคนในสกุลเชื่อฟังบ้างหรือไม่?”

          “หากไม่ใช่เรื่องผิดคุณธรรม ย่อมมีคนยอมฟังข้ามากทีเดียว” เฒ่าชราตอบอย่างมั่นใจ

           “ก็ดี ข้าสามารถพาพวกท่านออกจากลกเอี๋ยงได้...ส่วนเงื่อนไขก็คือ นายข้าคิดจะเอาดีทางด้านการค้าขาย ขอเพียงในอนาคตเมื่อพวกเราเดินทางไปติดต่อค้าขาย หรือขอให้อำนวยความสะดวกใดๆเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ หวังว่าสกุลของพวกท่านจะยอมรับไมตรีโดยง่าย แน่นอนว่านายข้าสนแค่ทำการค้า ดังนั้นเราจะไม่เข้าไปก้าวก่ายหรือยุ่งเกี่ยวกับการเมือง ทั้งภายในสกุลพวกท่านหรือการชิงแผ่นดินของใครๆ”

           เขาเงียบลงเพื่อให้เวลาคนเหล่านั้นได้ครุ่นคิด

           “คนที่ยอมรับปาก และพยายามช่วยเหลือเต็มที่เมื่อเวลานั้นมาถึง ข้าและภาคีหัตถ์แห่งมัจจุราชจะช่วยให้พวกท่านออกจากที่นี่ เพื่อกลับไปหาเหล่าญาติมิตรในทัพพันธมิตรกวนตงอย่างปลอดภัย หากไม่ยอมรับก็จำต้องอยู่ที่นี่ต่อไปพร้อมกับความลับ เพราะหากใครกล้าปากโป้งเชื่อเถอะว่าท่านจะไม่มีชีวิตรอดจนพูดจบประโยคแน่ๆ”

           สิ้นประโยคความเงียบงันก็เข้ามาปกคลุมบริเวณคุกหลวงอีกครั้ง เวลาผ่านไปนานหลายนาทีก็ยังไม่มีใครยอมปริปากพูดกล่าวสิ่งใดออกมา ซันซั่งเทียนนี่ปลอมตัวมาเจรจาก็ไม่ได้รีบร้อนเพียงแต่ค่อยๆเดินออกห่างจากพวกเขาทีละน้อยๆ  เขาลอบโคจรพลังใช้พิษแขนงหนึ่งในเคล็ดวิชามือประทับพิษฝันสลายซึ่งชายหนุ่มได้ตั้งชื่อให้กับมันว่า “พิษคะนึงหา” พิษนี้ต่างจากพิษหลอมชีวิตที่เคยใช้ในงานเลี้ยงของตั๋งโต๊ะ มันไม่มีอานุภาพสังหารที่รุนแรงและรวดเร็ว หากแต่ผู้ที่ถูกพิษนี้เล่นงานจะถูกเล่นงานจากภายในหัวใจ ภาพของความทรงจำทั้งมวลที่แสนหอมหวานจะไหลทะลักออกมาจากจิตใต้สำนึก ครอบครัว,ญาติมิตร,ลูกหลาน,สหายรู้ใจ จะกลายเป็นสิ่งที่ทรมานหัวใจของพวกเขาจนแทบคลั่ง ยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งโหยหาจนเจียนบ้า หากไม่ได้รับยารักษาภายใน 12 ชั่วโมง พวกเขาจะกลายเป็นคนวิปลาสไปโดยปริยาย

           ดังนั้นสิ่งที่ซันซั่งเทียนต้องทำในตอนนี้ก็คือรอเวลา...

           “ข้า ซุนโฮ ผู้เป็นญาติของซุนเกี๋ยนยินดีตอบรับข้อเสนอของท่าน หากวันที่ท่านไปทำการค้าแถบบ้านเกิดของข้า ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลกข้าก็ยินดีช่วยเหลืออำนวยความสะดวกให้ท่าน เพราะฉะนั้นได้โปรดพาข้ากลับไปหาลูกเมียด้วยเถิด”

           “ข้าก็เช่นกัน” เสียงหนึ่งกล่าวขึ้นจากด้านหลัง “ข้าโจเต๋อ ขุนนางฝ่ายบุ๋นของราชสำนัก นับเป็นญาติมิตรของโจโฉ ยินดีรับข้อเสนอของท่าน”

            เมื่อมีคนยอมรับปากคนที่หนึ่งคนที่สอง เพียงไม่นานคนอื่นๆก็พากันตอบรับทั้งหมด ซันซั่งเทียนได้เดินสอบถามทีละคนๆ พร้อมทั้งทำสัญญาปากเปล่าซึ่งกันและกัน เวลาผ่านไปพอสมควร มี 24 คนที่เขาช่วยออกมา ที่เหลือล้วนถูกสังหารหมดสิ้น  เขารู้ดีว่าใครพูดความจริงใครโกหกซึ่งชายหนุ่มก็บอกไปแต่แรกแล้วว่า ใครที่โกหกเท่ากับหาที่ตาย สาเหตุที่ทำให้ซันซั่งเทียนรับรู้ความจริงความเท็จมาจากผลของจารึกแห่งแกนกลาง มันทำให้เขามีความสามารถพิเศษเพิ่มเติมนั่นคือพลังในการรับฟังความจริง ใครที่กล่าวคำเท็จจารึกแห่งแกนกลางจะสั่นไหวเล็กน้อยทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดหัวใจ เขาย่อมตอบโต้ด้วยความตาย

             การหลบหนีเริ่มขึ้นทันทีที่ตกลงเงื่อนไขกันได้ ซันซั่งเทียนใช้พิษนิทราทำให้ทุกคนหลับใหลไม่ได้สติ จากนั้นจัดการใช้พลังของจารึกย่อขยายทำให้ร่างของพวกเขาย่อส่วนลงจนเหมือนโมเดลขนาดเท่า 1 นิ้ว แล้วจึงใช้พลังสนามแม่เหล็กทำให้ทั้งหมดลอยตัวเข้าไปอยู่ในกล่อง ที่ได้ทำการเจาะรูให้อากาศไหลผ่านที่เตรียมเอาไว้ แล้วพาหลบหนีออกไปก่อนที่เวรยามพลัดต่อไปจะมาเยือน ระหว่างทางมีการปะทะกับทหารรายทางเล็กน้อย

          ท่าร่างของเขานั้นรวดเร็วว่องไวยิ่ง ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็พ้นออกจากเขตกำแพงเมืองมาไกลหลายลี้ และใช้เวลาอีกราวๆครึ่งชั่วยามชายหนุ่มก็มาถึงเนินกว้างที่ตั้งค่ายของเหล่าทัพพันธมิตรกวนตง ซันซั่งเทียนจัดแจงคืนขนาดร่างกายให้กับคนทั้งหมด พร้อมทั้งคลายพิษคะนึงหากับพิษนิทราให้ด้วย ภายหลังทำความเข้าไปแล้วเสร็จทั้งหมดก็ได้ขอบคุณชายหนุ่มยกใหญ่ เขาก็บอกแต่เพียงว่า  “อย่าลืมสัญญาก็พอ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,707 ความคิดเห็น

  1. #3132 inasba (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 21:10
    งานนี้การค้าคงจะรุ่งเรืองแน่ๆ
    #3,132
    0
  2. #3131 inasba (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 21:10
    งานนี้การค้าคงจะรุ่งเรืองแน่ๆ
    #3,131
    0
  3. #3130 ๏ปลิงหลงทาง๏ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 12:06
    อยากได้ความสามารถแบบนี้บ้างจัง

    #3,130
    3
    • #3130-2 ๏ปลิงหลงทาง๏(จากตอนที่ 17)
      13 กันยายน 2558 / 00:39
      ยินดีค่า เป็นการตอบแทนเล็กๆน้อยๆสำหรับนิยายสนุกๆ

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 กันยายน 2558 / 00:39
      #3130-2
    • #3130-3 เพลงพิภพ(จากตอนที่ 17)
      13 กันยายน 2558 / 14:11
      ตอนต่อไปก็ต้องขอรบกวนด้วยนะครับ แหะๆ
      #3130-3
  4. #3128 คนผ่านทาง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 11:25
    ไรท์ครับเตียวเสี้ยนนี่จะแต่งเหมื่อนประวัติจริงๆเลยรึป่าวครับ(ไม่ชอบดราม่า)
    #3,128
    0
  5. #3127 นะบันเรอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 19:57
    สกิลจะโกงไปไหนแหม๊
    #3,127
    0
  6. #3126 Rinray (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 17:16
    Oh Thank you  - -
    #3,126
    0
  7. #3125 Cocoz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 13:09
    สนุกมากครับ 
    #3,125
    0
  8. #3124 Tamil shadow (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 11:46
       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl
     

       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl


       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl 

     

      
    #3,124
    0
  9. #175 zeroreach (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 19:01
    สนุก ๆ ๆ อิอิ
    #175
    0
  10. #174 Zodass (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:54
    สนุกมากครับ
    #174
    0
  11. #173 รามิเรส (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:52
    ขอบคุนคับ
    #173
    0
  12. #172 Natdanai Wichapong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:49
    ขอบคุณครับ
    #172
    0
  13. #171 Keattiprapol Sukkum (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:44
    สุดยอดอัพอีกสักตอนเถอะ. แบบค้างอ่ะ ตอนนี้
    #171
    0
  14. #170 ไม่ทราบว่าเปงคัย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:26
    สนุกมากครับ
    #170
    0
  15. #169 Rinray (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:23
    สนุกๆ.......
    #169
    0
  16. #168 กระเรียนทอง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:22
    ห้าวผิดทีละงับ
    #168
    0