บุตรสาว​ท่าน​แม่ทัพ​[สองภพ]​

ตอนที่ 3 : ของมันต้องมี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ก.ย. 63

เนี้ยหลิงลืมตาขึ้นมาในร่างของจางเซี๊ยนางรู้สึกตื่นตากับทุกสิ่งรอบข้างไม่แพ้กัน​ บุรุษ​ในชุดขาวเอื้อมมือมาจับข้อมือนางเพื่อตรวจดูอาการ​ เนี้ยหลิงรีบกระตุกมือออกอย่างรวดเร็ว

"ท่านเป็นบุรุษ​ ข้าเป็นสตรีไม่ควรทำกิริยาลุ่มลามเช่นนี้" 

"แต่ผมเป็นหมอนะครับ หากไม่ตรวจจะไม่มีทางรู้อาการของคุณได้" 

หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจความหมายของคำว่าหมอ​ แม้ว่าลักษณะ​การแต่งกายของทุกคนที่นี้จะดูแปลกและแตกต่างไม่คุ้นตา​ แต่ก็นับว่าดูดีสะอาดตาน่ามองเชียวล่ะ

" สภาวะโดยรวมปกติดี​ พรุ้งนี้คุณ​น่าจะกลับบ้านได้แล้วนะครับ​ คุณ​รู้สึกอย่างไรบ้างในเวลานี้"

" ที่นี้ที่ไหนกัน" 

"โรงพยาบาล​งัยครับ​ คุณ​ป่วยและเข้ามารักษา​ตัวที่นี้เกือบจะครึ่งเดือนแล้ว" 

เนี้ยหลิงทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับกับคำบอกเล่าของบุรุษ​ตรงหน้า​ แต่หมอหนุ่มผู้มีความคิดเฉลียวฉลาดพอจะสังเกตอาการผิดปกติบางอย่างได้

" คุณ​มีอะไรอยากจะถามอีกไหมครับ​ ผมยินดีที่จะตอบคำถามของคุณทุกข้อ"

" ข้ามีญาติไหม"

" อ๋อ​ ผมได้ติดต่อคุณแม่ของคุณให้แล้วนะครับ​ พอดีท่านติดประชุมน่าจะกำลังมา" 

"ขอบคุณ" 

หมอหนุ่มมองหน้าเนี้ยหลิงในร่างของจางเซี๊ยแล้วอมยิ้ม​ เขารู้สึกแปลกใจในความผิดปกติของสตรีตรงหน้าอย่างมาก​ เพราะ​เขารู้จักเธอดีว่าเป็นคนหัวรุนแรงมากขนาดไหน

" จางเซี๊ยะ​ ลูกแม่​ แม่มาแล้วดีใจที่สุดสวรรค์​เมตตาแม่แล้ว"

หญิงวัยกลางคนแต่งกายแปลกแตกต่างจากที่เธอจากมามาก​ เธอเข้ามาสวมกอดเนี้ยหลิงแล้วร้องไห้ออกมาอย่างดีใจที่สุด​ เนี้ยหลิงแอบซาบซึ้ง​ภายในใจที่ตอนนี้เธอได้รู้จักคำว่าแม่​ครั้งแรกในชีวิต​ เพราะ​ตั้งแต่จำความได้เธอไม่เคยได้รับความรักความอบอุ่นจากผู้ใดในจวนเลย

" พรุ้งนี้เราก็ได้กลับบ้านกันแล้วนะลูก​ ร้องไห้ทำไมกัน​ แม่อยู่นี้แล้วอยู่ข้างๆลูก​ ยังรู้สึกมึนหัวหรือปวดหัวอะไรไหมจ๊ะ" 

ยิ่งเธอเห็นกิริยาท่าทางที่สตรีสูงวัยผู้นี้ที่เป็นมารดาของร่างจางเซี๊ยะ​ มันยิ่งเพิ่มความหดหู่ใจในชะตาชีวิตที่เคยผ่านมาของตนเองอย่างที่สุด​ พอวันที่เนี้ยหลิงในร่างของจางเซี๊ยกลับมาถึงบ้าน​ เมื่อเธอเห็นเสื้อผ้าข้าวของใช้ส่วนตัวของจางเซี๊ยถึงกลับตกตะลึง

" นี้นะหรือคือเสื้อผ้าที่ข้าต้องส่วมใส่" 

"ฮือ​ ข้า​ หรือลูกไม่ชอบชุดพวกนี้อยากได้ชุดใหม่อย่างนั่นหรือ​ เดี๋ยว​แม่พาไปเลือกหาซื้อใหม่ก็ได้นะจ๊ะ" 

มารดาของจางเซี๊ยเอาอกเอาใจบุตรสาว​คนเดียวอย่างเต็มที่​ ตั้งแต่จางเซี๊ยเรียนจบมัธยมเธอและลูกสาวคุยกันแทบจะนับคำได้​ เนี้ยหลิงในร่างของจางเซี๊ยเริ่มพยามสังเกตุพฤติกรรม​ต่างๆของบุคคลรอบข้าง

" จะเอาชุดนี้จริงเหรอลูก​ แม่ว่ามันดูเฉิ่มเชยๆเหมือนมนุษย์​ป้าอย่างไรอยู่นะ" 

"แต่ว่าฉันชอบชุดนี้ค่ะ" 

มารดาของจางเซี๊ยทำหน้าแหย่ๆไปพักหนึ่ง​ ก่อนจะยอมปล่อยให้ลูกสาวทำตามใจของตนเอง​ เธอเริ่มรู้สึกถึงความเรียบร้อยของลูกสาวเพียงคนเดียว​ จนคิดว่าจางเซี๊ยน่าจะมีปัญหา​ทางด้านสมองจึงพาลูกสาวไปตรวจเช็คที่โรงพยาบาล​อีกครั้ง แต่หมอก็ยืนยันว่าจางเซี๊ยไม่รับการกระทบกระเทือนด้านสมอง

"อ้าว​ เจ๊​ หายดีแล้วหรา​ แล้วนี้ไปเอาชุดมนุษย์​ป้าที่ไหนมาใส่เนี้ย​ เจ๊ไม่สบายหรือป่าว" 

หนุ่มรุ่นน้องที่ทำงานที่เดียว​กับจางเซี๊ยถึงกับงนงงสงสัย​ เขารีบขออนุญาต​มารดาของจางเซี๊ยพาเธอไปเที่ยว​ เมื่อได้รับอนุญาต​จากมารดาของจางเซี๊ยแล้ว​ จ้านถงและแฟนสาวของเขาก็พาจางเซี๊ยมายังร้านเหล้าที่เขาและจางเซี๊ยเป็นหุ่นส่วนกัน​ ทุกคนต่างเข้ามาแสดงความเคารพและทำหน้างนงงสงสัยกับการแต่งกายของจางเซี๊ย

"มุกของเจ๊เจ๋งจริงๆว๊ะ​ นี้เจ๊ลงทุนเรียกร้องความสนใจ​ โดยการแปลงโฉมเป็นมนุษ​ย์ป้าเชียวหรา​ ฮ่าๆๆ" 

"ก่อนที่ฉันจะป่วย​ ฉันแต่งตัวแบบไหนหรา" 

รุ่นน้องที่ทำงานร่วมกันหยิบมือถือแล้วกดหารูปเก่าของจางเซี๊ยให้เนี้ยหลิงดู​ เธอถึงกลับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก​ เธอสังเกตคนรอบข้างของเธอในเวลานี้ว่าแต่งตัวได้ดูจัดจ้านมากแล้ว​ จางเซี๊ยเจ้าของร่างที่เธออาศัยอยู่ยังจัดจ้านหวาบหวิวยิ่งกว่าอีก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น