กระสือล่าสยิว

ตอนที่ 4 : รับรู้ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 พ.ค. 63

มหาแหนบเข้าไปในเรือนเมื่อได้ยินเสียงร้องของทารกน้อย สักพักก็ออกมาจากเรือนพร้อมภาชะนะที่ใส่รกเด็ก

"อู้ยย ปวดฉี่ จังว๊ะ ว่างไว้แปบเดียวคงไม่หายไปไหนหรอกมั้งง อู้ยย ซี๊ดดด"

ขณะที่มหาแหนบวิ่งไปฉี่อยู่นั้น กระสือดอกแก้วก็พุ่งออกมาจากที่ซ่อน กลืนกินรกเด็กอย่างรวดเร็ว มหาแหนบกลับมาจากไปยิงกระต่าย

"อ้าวเฮ้ย มันเสียไปไสแล้วว๊ะ หรือหมาอิหยังมันคือมากินเร็วโพด/มันหายไปไหน หมาอะไรมากินเร็วจัง"

เหตุการณ์ในวันนั้นผ่านพ้นมานานแล้วก็ตามที ดอกแก้วก็ยังไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เธอได้กลายเป็นกระสือเสียแล้ว ดอกแก้วก็ยังใช้ชีวิตตามปกติ

จนกระทั้งวันหนึ่งดอกแก้วลงเล่นน้ำตกในป่ากลางหมู่บ้านกับฝนเพื่อนในหมู่บ้านเดียวกัน พวกนายอัทที่เป็นอันธพาลและแอบหมายป้องดอกแก้ว ออกมาล่าสัตว์ในป่า นายอัทเห็นดอกแก้วกำลังแวกว่ายน้ำอยู่อย่างสนุกสนาน

"ไอ่ ชอบมึงกระโดดลงไปจับตัวนางดอกแก้วขึ้นมาให้กูทีซิว๊ะ"

ไอ่ชอบมันเห็นเงินปุบตาลุกวาวรีบกระโดดลงไปจับตัวดอกแก้ว ทั้งสองสาวต่อสู้ขัดขืน อัทจึงยิงปืนขึ้นฟ้าขู่ไปหนึ่งนัด ทั้งสามจึงต้องหยุดชะงักไอ่ชอบลากตัวดอกแก้วขึ้นมาจากน้ำ อัทจ้องมองเรือนร่างขาวผ่องที่กระโจมอกตัวเปลียกอย่างหืนกระหาย

"ฮูยย  คือขาวขนาดแท้ว๊ะ มานี้มื้อนี้แระอ้ายซิยัดเหยียดความเป็นผัวให้กับเจ้าเอง"

มันลากตัวดอกแก้วไปแอบข้างต้นไม้ใหญ่ พยามซุกไซ้ต้นคอขาวผ่องของดอกแก้ว เธอดิ้นร้นร้องเรียกให้คนช่วย ฝนวิ่งออกมาหาคนให้ไปช่วยดอกแก้ว ระหว่างทางเจอกับปลัดวัชระพอดี

"ท่านปลัด ช่วยนางดอกแก้วด้วยจ้า บักอิทมันสิขืนใจอยู่ที่น้ำตกทางพู้นจ้า"

ปลัดวัชระเข้าไปช่วยดอกแก้วไว้ได้ทัน แต่ก็ถูกอิทไล่ล่าด้วยอาวุธปืน ปลัดวัชระถูกยิ่งที่แขนทั้งสองหนีไปซ่อนตัวในถ้ำกลางป่า 

"เจ็บหลายบ่จ้าท่านปลัด/เจ็บมากไหม  ขอดอกแก้วเบิ่งเหน่/ดูหน่อย "

ปลัดวัชระเอามีดพกสั้นเจาะเอากระสุนออกเอง โชคดีที่เข้าไม่ลึกมาก ส่วนดอกแก้วอยู่ในผ้าถุงกระโจมอก ทั้งสองสบตากันใจเต้นแรง

ปลัดวัชระยากเกินจะหักห้ามใจ ปากหนาจะจูบปากสวยของดอกแก้ว เธอหันหน้าหลบจมูกโด่งของปลัดวัชระเลยต้องเลื่อนมาที่ต้นคอขาวผ่อง



[ฉากแซ่บอยู่ในรีตอะไรท์นะจ๊ะ. นามปากกาหวังฟันเจ้า]



ทั้งสองนอนกอดกันจนรุ่งเช้าของวันใหม่ เสียงคนตะโกนเรียกชื่อทั้งสอง. ดังอยู่นอกถ้ำทั้งสองตื่นมารีบใส่เสื้อผ้า ปลัดเอาเสื้อคลุมตัวดอกแก้วแล้วพาออกมานอกถ้ำ ผกาโผลเข้ากอดดอกแก้วอย่างดีใจ

"คุณพระคุ้มครองเด้อลูกหล่า"

ผกากล่าวขอบคุณท่านปลัดที่ช่วยดอกแก้วไว้ ในคืนก่อนวันพระใหญ่ตกดึงดอกแก้วเริ่มรู้สึก เจ็บปวดทรมารตึงที่ต้นคอ เธอดิ้นทุรนทุรายอยู่อย่างนั้นจนทุกอย่างต้องเป็นไป

ผกากลับมาจากไปทุ่ง เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าหัวอกคนเป็นแม่แทบขาดใจ เธอเล่าความจริงที่แสนจะโหดร้ายให้ดอกแก้วรับรู้ สองคนแม่ลูกกอดกันร้องไห้อย่างสุดแสนจะเสียใจ กับความจริงที่แสนจะโหดร้ายยากที่จะแก้ไขได้



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น