ลิขิตรักแม่ทัพหญิง

ตอนที่ 2 : วรยุทธ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 พ.ค. 63

วันเวลาล่วงเลยผ่านตอนเยาว์วัย อายุตั้งแต่ 7 ขวบ ยี่ผาง ก็ออกอาการว่าจะโปนดปรานด้านดนตรีและร่ายรำเป็นพิเศษ

ผิดแผกแตกต่างเพื่อนที่เป็นเด็กชายในวังหลวง ที่ชอบฝึกฝนเพลงดาบและขบวนการต่อสู้ จนหยางหมิงผู้เป็นบิดาถึงกับงง ไหนจะคำพูดจากเหล่าขุนนางด้วยกันนั้นอีก

"ท่าร่ายรำของยี่ผาง นี้ช่างงดงามมากขึ้นทุกวัน หากเสียวฟง บุตรชายของข้าโตขึ้นมาอาจจะต้องรับยี่ผางเข้าเป็นสะใภ้ก็เป็นได้ ฮ่าๆๆๆ"

คำพูดของขุนนางผู้นั้นเรียกเสียงหัวเราได้อย่างดี เหล่าขุนนางและนางกำนันก็ชอบหาคำพูดมาต่างๆนาๆ ยิ่งสร้างความหนักใจให้หยางหมิงเข้าไปใหญ่

"ยี่ผาง เจ้าควรจะปรับเปลี่ยนตัวเอง ให้เป็นเด็กชายผู้ที่สนใจวรยุทธการต่อสู้ ไม่ใช่วันๆเอาแต่ดีดพิณและร่ายรำเยี่ยงนี้"

"โถ่ท่านพ่อ ข้ากลัวเจ็บ ข้าไม่ชอบศิลปะการต่อสู้ทุกอย่าง"

ยิ่งนานวันขึ้นยี่ผางเริ่มถูกเด็กในวัยเดียวกลั้นแกล้ง จะมีเพียงองค์รัชทายาทหลางเจียงเท่านั้นที่ยังพอพูดคุยกับยี่ผางกว่าคนอื่นๆ

"การรังแกผู้อื่นเป็นนิสัยที่ใชไม่ได้ หากเราเห็นอีกเราจะลงโทษพวกเจ้า"

เด็กเหล่านั้นรับคำองค์รัททายาแล้วก็รีบไปจากที่ตรงนั้น มีมือน้อยของเด็กหญิงหน้าตาน่ารัแต่งกายทมัดทะแมง ยี่ผางเอื้อมมือไปจับมือกับเธอผู้นั้นแล้วลุกขึ้นยืน

"หากเจ้าไม่อยากฝึกวรยุทธกับผู้อื่น.ข้ายินดีจะสอนให้เจ้าได้นะ"

"ใช่ๆหากเจิงหนิงสอนวิชาการต่อสู้ให้เจ้าแล้ว เจ้าก็ต้องสอนนางให้รู้จักคำว่าสตรีด้วยนะ ฮ่าๆๆ"

"ท่านพี่ ก็เช่นกันนะเพ่ค่ะ การพูดจาสอดเสียดผู้อื่น คือการกระทำที่ไม่ถูกต้อง"

ทั้งสามเติบโตมาด้วยกัน แม้ว่าองค์หญิงเจิงหมิงจะพยามสอนวิชาการต่อสู้ ให้ยี่ผางผ่านมานานสักเพียงใด ยี่ผางก็ไม่มีความพัฒนาสิ่งใดเกิดขึ้น

ในวันฉลองครบรอบวันประสูตรขององค์รัชทายาท มีนางรำและดนตรีบรรเลงอย่างสำเริญสำราญกันทั่ววังหลวง

"ข้าปราถนาอยากเห็นน้องหญิงของข้าเพียงองค์เดียว ช่วยร่ายรำให้ข้าได้ชมเป็นบุญตาด้วยเถิด"

จบคำขององค์รัชทายยาท เหล่าขุนนางและนางกำนันแทบจะหลุดขำออกมา เจิงหนิงก็ไม่ต่างกับยี่ผาง นางก็ฝึกซ้อมความเป็นสตรีมาจนเติบใหญ่ ก็ยังไม่มีด้านไหนจะพัฒนาเลยเช่นกัน

แต่ด้วยความหมั่นใจที่มีอยู่สูง บวกกลับความหาญกล้าภายในใจของนาง นางจึงออกไปร่ายรำตามความต้องการขององค์รัชทายาท

"เจิงหนิง ที่เจ้าร่ายรำเมื่อสักครู่ ข้าคิดว่าเจ้ากำลังปวดคอ หรือเมื่อยหลังอยู่อย่างแระ ฮ่าๆๆ"

คำขององค์รัชทายาทหลางเจียงเรียกเสียงฮ่าให้ทุกคนในงานได้เป็นอย่างดี. แต่องค์รัชทายาทก็ยอมรับและชื่นชมในตัวของนางมาโดยตลอด  หากไม่เป็นการผิดขนบธรรมเนียมอันใด เขาก็อยากได้นางมาเคียงข้างกายา

บ่ายวันหนึ่งขณะที่เจิงหนิงสอนให้ยี่ผางขี้ม้าอยู่นั้น เกิดมีลมพายุหมุนจนม้าเกิดพยศ ยี่ผางทำท่าจะตกจากหลังม้า เจิงหนิงรีบดึงตัวเขาขึ้นมานั่งข้างหน้านางบนม้าตัวเดียวกัน 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น