นิยายลงไหใบใหญ่ของอิอ้อนเอง

ตอนที่ 2 : An Empty Bliss Beyond This World (Osokara)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 เม.ย. 63

Pairing:Osokara

Rate:normal

Genre: heart-warming, angst?


———————————


•An Empty Bliss Beyond This World•


เสียงเพลงในโบสถ์ที่อัดเอาไว้ในเครื่องเล่นเพลงสะอาดใหม่เอี่ยมฉายแสงเหลี่ยมทองออกมาเล็กน้อยเพื่อเปิดและระลึกถึงพระเจ้าเก่าพร้อมกับเสียงที่สละสลวยของบาทหลวง แสงจากกระจกด้านสะท้อนแสงย้อนกลับเข้ามาสู่โบสถ์ย้อมทั้งโบสถ์ให้เปลี่ยนตามสีของกระจก ช่างเหมือนสวรรค์ประทานเหลือเกิน


ข้าได้แต่นั่งอยู่บนต้นไม้เก่าแก่สูงเสียดฟ้าจินตนาการภาพว่าตนกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางคนนับร้อยที่นั่งอยู่ด้วยกัน ณ ที่แห่งนั้นใบหน้าที่เลอะเลือนจนมองไม่ออกว่าใครเป็นใครเพศใดเป็นเพศใด

แต่กระนั้นทุกคนนั้นรู้จุดประสงค์ที่มา


[เพื่อนมัสการพระผู้เป็นเจ้า]


ทั้งๆที่ข้าเป็นปีศาจแท้ๆทำไมจู่ๆเกิดสนใจในศาสนาพวกนี้น่ะเหรอ?


นั่นมันไม่ใช่เรื่องสำคัญที่ข้าจะกล่าวถึง


จะว่าไปแล้ว ให้ข้าย้อนพูดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นช่างสนุกสนานและเริงรมย์กว่าจะให้ข้าบรรยายถึง ถึงแม้ว่าเวลาทำพิธีกรรมอะไรนั่นข้านั้นได้เพียงแต่จินตนาการภาพเหล่านั้นในหัวเมื่อมีเสียงเพลงและเสียงของบาทหลวงผู้นั้นสะท้อนก้องออกมาจากตัวโบสถ์เท่านั้น

.

.

.

.

.

.

แต่ครานี้แม้มันจะผ่านไป100กว่าปีแล้วแต่เครื่องเล่นใหญ่นั่นมันยังคงเล่นไปเรื่อยๆไม่ว่าจะมีเสียงรบกวนในตัวของมันขนาดไหน ผุพังไปมากเท่าไหร่มันก็ยังคงเล่นต่อไปแล้วต่อไปอย่างไม่พักหวังว่าจะได้สร้างความสุขแก่ผู้ที่ได้ผ่านมา


ช่างน่าเสียดายเหลือเกินที่โบสถ์นั่นถูกทิ้งร้างมานานนับศตวรรตและมันก็ไม่มีผู้ใดสนใจมันหรือเหลียวแลมันเลยแม้แต่น้อย


ในเมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไป ยุคสมัย,ประเพณีและศาสนาก็เปลี่ยนไปอย่างช่วยไม่ได้


ใครกันเล่าที่จะมาสนใจโบสถ์ที่ตั้งอยู่แถบต่างแดนที่มีท่ามกลางป่าเขียวชะอุ่มที่รกทึบปิดคลุมมันกันเล่า?

 

เสาเก่าที่เถาวัลย์ขึ้นจนไม่สามารถดูงานสลักอันสวยงามบนแผ่นหินได้แสดงให้ถึงความเก่าแก่ที่มันอยู่มา โต๊ะไม้อ่อนที่เคยประกายสีน้ำตาลเข้มตอนนี้กลับซีดลงอย่างเห็นได้ชัด กระจกใสหลากหลายสีที่ฝุ่นขึ้นจับจนฝุ่นเขรอะเพราะขาดการดูแลไป


รวมถึงเครื่องเล่นเพลงใหญ่บนโต๊ะโบสถ์นั่นก็เช่นกัน


เครื่องเล่นนั้นอยู่ในที่ที่มันเคยสำคัญและศักดิ์สิทธิมาก่อน ที่ที่คนนับร้อยจะมารวมกันและเปิดมันกลับกลายเป็นเพียงสิ่งของสิ่งหนึ่งที่คงจะน่ารำคาญสำหรับคนในยุคนี้


แต่ข้ากลับชอบมันเหลือเกิน


แม้เวลาจะเลยไปนานเพียงไหนก็มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยผุพังและไม่เคยมีฝุ่นจับเลยในโบสถ์แห่งนี้

ข้างหน้านั่นตรงข้างหลังโต๊ะไม้ฝุ่นเขรอะโต๊ะนั้น


มีโลงศพแก้วอยู่


ข้าขยับเข้าไปใกล้และเฉยชมใบหน้าคมสวยและดวงตาที่เฉียบคมดั่งเหยี่ยวแต่กลับซ่อนไปด้วยความอ่อนโยนและเมตตาทั้งๆที่ดวงตาเหล่านั้นจะปิดลงไปแล้วแต่มันก็ไม่เคยจางหายไปตามกาลเวลาเลยแม้แต่น้อย


แต่จริงๆแล้วมันคงจะเป็นเพราะพลังของข้าที่พยายามฟื้นคืนวัยให้แก่ชายคนนี้และพยายามคงสภาพของเขาอยู่มานานนับศตวรรตด้วยนั่นล่ะนะ!


ถึงแม้ว่ามันกินพลังของข้าไปจนแทบจะสิ้นลมหายใจแต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้นี่นา


ข้าน่ะหลงรักในเสียงและใบหน้าของเขา มากเสียจนไม่อยากจะสูญเสียมันไปอีกเป็นครั้งที่สอง


ดวงตาเรียวสีฟ้าอ่อนที่คยทอแสงกระทบกับแสงอาทิตย์ ร่างสูงโปร่งที่อยู่ในขุดของศาสนจักรมันทำให้รู้สึกว่าอยากจะฉีกกระชากชุดหนาๆนั่นออกเป็นชิ้นๆ

เสียงพูดที่นุ่มลึกแต่กลับรู้สึกอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูกกลับสามารถสร้างเสียงเพลงที่ไพเราะดังกังวาลที่สามารถสะกดตัวของข้าเอาไว้


ตั้งแต่ที่ข้าได้พบเจอบาทหลวงท่านนั้น ข้าก็ไม่สามารถที่จะละสายตาไปจากเขาไม่ได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว


แต่ข้าจะบอกให้นะว่าร่างเน่าเปื่อยและผุพังของมนุษย์น่ะมันไม่ได้สวยงามเฉกเช่นกับดนตรีหรอกนะ


ร่างเน่าของมนุษย์มันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละมันช่างสกปรกและน่าขยะแขยง ซากกระดูกที่หลงเหลือจากการเน่าเปื่อยมันไม่ได้สวยงามเลยแม้แต่น้อย


ข้าไม่อยากจะให้บาทหลวงเป็นเช่นนั้น ถึงแม้ข้าจะต้องสูญเสียพลังงานไปมากจนแทบจะเจียนตายแต่ถ้าหากมันแลกกับความงามนิรันดร์ของบาทหลวงล่ะก็...


ข้าก็จะทำทุกอย่าง


---------------------

ปีศาจผู้ละโมบค่อยๆเปิดโลงศพแก้วนั่นออกอย่างช้าๆก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ปากที่เคยนุ่มแต่ตอนนี้มันกลับแห้งผากดั่งทะเลทราย


ถึงแม้มันอาจจะไม่เหมือนเดิมแต่มันก็พอจะทดแทนและเยียวยาการจากไปอย่างไม่มีวันหวนคืนได้


'แค่เพียงนิดเดียว... นิดเดียวก็ยังดี'


เจ้าปีศาจตระหนักถึงมันได้อย่างดีแต่เขาไม่มีทางและไม่มีวันที่จะยอมรับการสูญเสียครั้งนี้ได้ มือหนาซีดค่อยๆปิดโลงแก้วลงอย่างเบามือก่อนที่ของกระพือปีกหยาบกร้านนั่นออกไปจากสถานที่แห่งนั้นพร้อมกับเสียงเพลงที่ยังคงบรรเลงต่อไป



นิรันดร์



•สถานที่แห่งความทรงจำและเสียงเพลงที่ไม่มีวันหยุด•


———————————

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 เราเองงง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 16:38

    อ๋อยยย คุณปีศาจค้าา ยังไงก็ทนไม่ได้สินะ ของรักจะต้องพุพังไปตามเวลาอ่ะ แง้งงง

    ขอบคุณสำหรับฟิคค่า

    #1
    1
    • #1-1 Aonpip123(จากตอนที่ 2)
      1 พฤษภาคม 2563 / 21:12
      แม้ตัวจะเป็นปีศาจแต่จิตใจก็ยังเป็นมนุษย์ เวลาเราเสียอะไรไปก็ต้องเสียใจและไม่ยอมรับการจากไปไม่ได้กันทั้งนั้นล่ะค่ะ! ฮาาา

      ขอบคุณที่อ่านมาอ่านฟิคง่อยๆของเรานะคะ ฮือ;///;💦
      #1-1