ลิขิตรักทะลุมิติ

ตอนที่ 6 : แต่งงาน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62

วันนี้ฉันออกมาเดินเล่นที่สวนซึ่งมีความสวยงามและร่มรื่นเป็นอย่างมาก
ฉันยืนมองปลาที่ตอนนี้กำลังแหวกว่ายไปมา

ตึก ตึก ตึกอยู่ๆ ก็มีเสียงของใครคนหนึ่งเดินเข้ามา
ฉันจึงหันไปมองคนที่เดินมาจากด้านหลัง ซึ่งคน คนนั้นก็คือท่านพ่อนั่นเอง
"คารวะท่านพ่อ"ฉันทำความเคารพหนึ่งครั้ง
เขามองฉันด้วยสายตานิ่งเฉย จากนั้นเขาเอ่ยขึ้น
"เจ้าจะอภิเษกสมรสกับองค์ชายสี่หรือไม่"เขาพูดด้วยเสียงที่เบาและเรียบนิ่ง
จะว่าไปคิดๆ ดูแล้วก็ดีเหมือนกันเพราะจะไปให้พ้นจากคนที่จวนนี้สักที
"ข้า ...คิดดูแล้วหากข้าปฏิเสธท่านพ่อคงจะกริ้วน่าดู ดังนั้นข้าคิดว่าข้าจะอภิเษกสมรสกับองค์ชายสี่เจ้าค่ะ"ฉันตอบไปโดยทำเป็นกลัวว่าเขาจะโกรธหากฉันปฏิเสธ"หึ  .ดี ดีมากเจ้าจงเตรียมตัวเถิดอีกสามวันจะถึงงานนี้แล้ว

3 วันผ่านไป
หญิงสาวในชุดสีแดงซึ่งขับผิวสีขาวให้เข้ากับชุด และยังมีผ้าคลุมศีรษะสีแดงปักด้วยรวดลายที่สวยงาม
ตอนนี้เธอกำลังเดินออกมาจากห้องแล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นพี่สาวของฉัน
"ข้าขอให้เจ้าโชคดีน่ะ "นางเอ่ยกับฉันพร้อมมองฉันด้วยสายตาที่จิกกัด
"ข้าคิดว่ามันอาจจะดีก็ได้ที่ทำให้ข้าได้ออกไปจากที่นี่ หึ ดูเจ้าคงดีใจมากสิน่ะที่กำจัดข้าไปได้"ฉันมองนางด้วยสายตาที่เย็นชา
"เจ้าจะไปได้สักเท่าไหร่ ดีไม่ดีเจ้าอาจตายก่อนวัยอันควรก็ได้"นางกัดฟันกรอด
"หึๆ ข้าคิดว่าบางทีข้าอาจไปได้ดีกว่าเจ้าก็ได้"  ตอนนี้นางกำลังโกรธฉันมากๆ หากดูแล้วนางอาจจะอยากฆ่าฉันก็ได้

"ผู้ใดก็รู้ว่าองค์ชายสี่นั้นเป็นคนเยี่ยงไร
เขาก็เหมือนกับหมาป่าที่คอยฆ่าคน
จึงได้รับขนานนามว่า องค์ชายเปื้อนเลือด"นางพูดจาแดกดันใส่ฉัน
"แต่ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาว่างมาพูดกับเจ้าหลอกน่ะ "ฉันพูดก่อนจะเดินไปโดยไม่สนใจใยดีนาง

ตอนนี้เกี้ยวสีแดงได้รออยู่หน้าจวนมาได้สักพักก่อนจะมีหญิงสาวแสนงดงามเข้าไปนั่งในเกี้ยว และนางก็ออกเดินทางไปอภิเษกสมรสกับ องค์ชายสี่

ณ. ตำหนักขององค์ชายสี่
ฉันเข้ามานั่งในห้องมาได้สักพักแต่ก็ไม่ เห็นองค์ชายสี่แม้แต่เงาเลยจนเวลาล่วงเลยไปจนถึงยามซวี (19.00-20.59)
กึก  ตึง อยู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นฉันลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินไปดู

ภาพตรงหน้าคือบุรุษคนหนึ่งในอาภรณ์สีดำ กำลังล้มอยู่กับพื้น ฉันจึงเดินไปพยุงเขาขึ้น  ถ้าถามว่าฉันกลัวบุรุษตรงหน้ามั้ยบอกได้เลยว่า..ไม่เพราะดูจากสภาพตอนนี้แล้วเหมือนเขาจะมีอาการบาดเจ็บตรงหน้าท้องเพราะว่าตอนนี้มีเลือดไหลออกมา
ทำไมวันนี้ถึงได้ซวยกันน่ะ เป็นคืนเข้าหอของฉันแท้แต่กลับมีบุรุษตรงหน้าที่เป็ใครก็ไม่รู้ แถมยังบาดเจ็บ อีกทั้งใบหน้าของเขายังมีหน้ากากปิดไว้

เดี๋ยวนะหน้ากาก ทำไมรู้สึกคุ้นตาจัง แต่ช่างเถอะฉันช่วยเขาก่อนดีกว่า
ฉันพยุงเขามานั่งที่เก้าอี้ พร้อมกับผงยาและผ้าพันแผล
จากนั้นฉันก็ช่วยรักษาเขา จนเสร็จแล้วฉันก็พยุงเขามาทางหน้าต่าง เพราะหากให้เขาออกไปทางประตูอาจจะมีคนมาเห็นก็ได้
บุรุษตรงหน้ามองฉันอย่างงงๆ
"เจ้าออกไปจากที่นี่เถอะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่คือตำหนักองค์ชายสี่ หากเขารู้เจ้าอาจจะตายได้"ฉันเอ่ยกับคนตรงหน้าที่ตอนนี้เอาแต่จ้องหน้าฉัน
"จะให้ข้าไปที่ใด ในเมื่อข้าจะต้องเข้าหอกับเจ้า"เขาพูดด้วยเสียงเรียบเฉย
ตอนนี้ฉันชะงักเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเขาคือองค์ชายสี่ จะว่าไปเขาก็ดูหล่อเหมือนกันนี่
"หม่อมฉันขอประทานอภัยเพค่ะ "ฉันพูดกับคนตรงหน้าหลังจากชะงักเล็กน้อย
"ต่อไปเจ้าเป็นพระชายาแล้ว จงปฏิบัติให้สมกับเป็นพระชายาข้าด้วย"เขาเอ่ยเสียงนิ่ง
"เพราะ"
"ตอนนี้ข้าต้องการพักผ่อน เจ้าอยู่กับข้าสักคืนก็แล้วกัน แล้วพรุ่งจะให้คนไปจัดห้องให้เจ้า "
"เพค่ะ"จากนั้นฉันก็พยุงเขาไปพักผ่อนบนเตียงส่วนฉันก็ไปนอนอีกเตียงแต่มีขนาดเล็กกว่า จากนั้นฉันก็ผลอยหลับไป
รุ่งเช้าฉันตื่นอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ฉันใส่ชุดสีม่วงอ่อน ตอนนี้มีฉันอยู่ในห้องคนเดียว จากนั้นฉันก็ออกไปเดินเล่นชมสวน ซึ่งตกแต่งได้สวยงามเป็นอย่างมาก

จะว่าไปช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้เขียนนิยายเลย อ่า~คิดถึงจัง จากนั้นฉันจึงเดินไปหยิบพู่กันกับสมุดมาก่อนบรรจงเขียนนิยายเรื่องต่างๆ
"คุณหนูเจ้าค่ะ วันนี้จะทานอะไรเจ้าค่ะ "
สาวรับใช้ที่ฉันสนิทเดินเข้ามา
"เอาอะไรมาก็ได้ ข้าทานได้"ฉันส่งยิ้มให้นางที่ตอนนี้ยืนยิ้มอยู่
"เจ้าค่ะ คุณหนู"จากนั้นนางก็เดินจากไป
ว่าแต่ว่า วันนี้ฉันยังไม่เห็นองค์ชายสี่เลย
จะว่าไปแล้วทำไมรู้สึกคุ้นกับหน้ากากจังหรือว่าเมื่อตอนนั้นคือองค์ชายสี่!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #9 068981 (@068981) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 00:33

    เป็นกำลังใจให้นะ สู้ๆจ้า รอๆๆๆ

    #9
    1
    • #9-1 aole2 (@Aole) (จากตอนที่ 6)
      28 มิถุนายน 2562 / 05:19
      ขอบคุณนะคะ
      #9-1